‫همون بیمار بی‌هوشیه که گزارش کردیم.
‫علائم حیاتی پایداره، ‫به جز اکسیژن پایین که 91 شده.
‫وضعیت هوشیاریش تغییری نکرده...
‫خوشبختانه فعلاً خطر از سرش گذشته، ‫ولی هر لحظه ممکنه دوباره این اتفاق بیفته.
‫در این وهله،
‫از مرحله‌ای که درمان اثرگذار باشه گذشته،
‫چه برسه به بهبودی کامل.
‫نظر پزشکی من، ‫اینه که هیچ شانسی برای بهبودی نیست.
‫و خود بیمار هم نمی‌خواد ‫دیگه درمانش رو ادامه بده.
‫احساس درماندگی می‌کردم.
‫سانگ‌یون.
‫همین‌جا بمون.
‫پس من کنارت می‌مونم.
‫آره.
‫باشه.
‫همه چیز خیلی فرق کرده. ‫دیگه هیچ جاش رو نمی‌شناسم.
‫هنوزم همون دریاست، ‫پس حتما می‌فهمه که اینجایی.
‫جدی؟
‫همیشه عادتم همینه.
‫وقتی می‌خواستیم ‫جای مامان رو پیدا کنیم.
‫بیست ساله گذشته، ولی فکر می‌کردم ‫با یه نگاه پیداش کنم.
‫همیشه اینجوری‌ام.
‫منم که اصرار می‌کنم که بگذرم و برم،
‫ولی انتظار دارم همه چیز مثل وقتی باشه که رفتم.
‫با این حال، مطمئنم خوشحاله ‫که با تو اومدم.
‫خوشحالیش از اینه که تو اومدی،
‫نه اینکه با من اومدی.
‫واقعاً فکر می‌کردی ‫من رو بیشتر از تو دوست داره؟
‫آره.
‫چطور می‌تونستی همچین فکر کنی؟
‫مسئله این نیست که چطور بهش فکر کردم.
‫وقتی همچین فکری تو ذهن بچه جا خوش کنه...
‫کل دنیاش رو شکل می‌ده.
‫درست می‌گی.
‫واقعاً همینه.
‫چرا نظرت عوض شد؟
‫خودمم نمی‌دونم.
‫دیگه نمی‌خواستم ببینمت...
‫ولی انگار یه جور تأثیر عجیبی روم می‌ذاری.
‫ببخشید.
‫واسه همه چیز متأسفم.
‫باشه.
‫یه چیزی برات آوردم.
‫چیه؟
‫بالاخره دارم بهت پسش می‌دم.
‫چطور هنوز داریش؟
‫چون کینه‌توز و شرورم.
‫حتی وقتی سردم بود و گرسنگی ‫می‌کشیدم هم حاضر نشدم بفروشمش.
‫و حالا بالاخره می‌تونم بهت برش گردونم.
‫ولی...
‫مطمئنی باید دست من باشه؟
‫از اولم مال تو بوده.
‫هدیه‌ی برادرم به تو.
‫بعد می‌خوای جز تو دست کی باشه؟
‫خوشی‌ای که برای برادرم آورد...
‫و اون آرامش دونستن ‫اینکه تموم این سال‌ها دستم بوده...
‫فقط تو درکش می‌کنی.
‫ممنون.
‫پس قبولش می‌کنم.
‫باید چسب مسکنم رو عوض کنم.
‫بده من.
‫کار نداری؟ می‌دونم سرت شلوغه.
‫داریم حق منبع اصلی رو می‌خریم،
‫پس فعلاً کاری ندارم.
‫یه! چه خوش‌شانسم.
‫خوش موقع مریض شدم.
‫هوی.
‫خوشحالم دیگه.
‫مطمئنی نمی‌خوایش؟
‫آپارتمان سئونگ‌سو رو میگم.
‫بله، نیازی بهش ندارم.
‫کس دیگه‌ای نیست که بدمش به اون.
‫چه بیهوده.
‫این تنها چیزیه که ازم می‌مونه.
‫اینجوری نیست.
‫تهیه‌کننده 11 تا فیلم بودی‌ها، یادت رفته؟
‫فردا دوباره میای دیگه؟
‫کی میای؟
‫این واقعاً آبگوشت خانم جانگه؟
‫نودلش هم همونه که دوست داری. ‫مامانم درست کرده.
‫بخور.
‫دیگه نشنوم بگی هوس نودل دست‌ساز کردم.
‫حالت خوبه؟
‫سانگ‌یون بهم گفت...
‫که این زیاد اتفاق میفته.
‫یعنی چی؟
‫[اینترنت اکسپلورر پاسخی نمی‌دهد]
‫این چه...
‫ای وای.
‫چیزی خراب شده؟
‫وای، خدا رو شکر.
‫فقط ده خطش پاک شده.
‫چیه؟
‫یه سری چیزهای ساده.
‫نویسنده‌ی اصلی می‌خواد بدونه ‫کارش چطور اقتباس می‌شه.
‫موفق باشی.
‫[فریدن سوئیس]
‫تموم کردی؟
‫این دیگه چی بود؟
‫منظورشون چیه که دو نفر آماده‌ن...
‫که طبق درخواستت همراهیت کنن؟
‫- اون‌جونگ. ‫- گفتی نمی‌ری.
‫سوئیس.
‫نمی‌خواد تو بیای.
‫ولی تو میری؟
‫ببخشید که بهت نگفتم.
‫ولی...
‫خیلی درد دارم.
‫هنوزم وقت داری.
‫هنوز می‌تونی حرف بزنی و راه بری.
‫هنوز نفس می‌کشی...
‫دقیقا واسه همین می‌خوام الان برم،
‫تا هنوز..
‫خودمم.
‫گفتی اگه بمونم،
‫تا آخرین لحظه کنارم می‌مونی، درسته؟
‫می‌دونم که دقیقا همین کار رو می‌کنی.
‫ولی...
‫نمی‌تونم ازت این رو بخوام.
‫وقتی مامانم داشت می‌مرد...
‫فجیع‌ترین درد ممکن رو به‌چشم دیدم.
‫حس با درموندگی تماشا کردن، ‫و دونستن اینکه هیچ کاری از دستت برنمیاد...
‫خوب می‌شناسمش.
‫ولی بازم بمون.
‫نه.
‫اون‌جونگ.
‫من دارم می‌میرم.
‫برای منم قبولش سخت بود.
‫البته که می‌خوام زنده بمونم.
‫اگه حتی یک درصد شانس زنده موندن داشتم،
‫حاضر بودم هر کاری رو امتحان کنم.
‫ولی نیست.
‫سانگ‌یون...
‫بدی امید...
‫اینه که وجودت رو از زندگی خالی می‌کنه.
‫می‌خوام تا هنوز خودم رو می‌شناسم...
‫این زجر رو تموم کنم.
‫این خواسته‌ی اشتباه و خودخواهانه‌ایه؟
‫اقلاً نباید حق داشته باشم ‫که این درد رو تموم کنم؟
‫بیا درست شد.
‫فرستادی؟
‫آره. درستش کردی؟
‫واقعاً کارت درسته.
‫بیخیال، فقط چند تا آنتی ویروس پاک کردم.
‫نوشیدنی می‌خوای؟
‫ها‌یون خوابیده؟
‫آره، شوهرمم دیر میاد خونه.
‫چه خوب!
‫سریال جدید شروع می‌کنی؟
‫آره.
‫تبریک.
‫بالاخره داره اتفاق میفته.
‫ولی چرا ناراحتی؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫نباید بری.
‫واقعاً فکر کردی دلت تاب میاره؟
‫نمی‌تونم درست فکر کنم.
‫خیلی باورنکردنیه.
‫دیوونه شده ‫که همچین چیزی ازت می‌خواد؟
‫می‌گه لازم نیست همراهش برم.
‫شوخی می‌کنی.
‫پس چرا اصلاً بهت گفته؟
‫چه انتظاری ازت داره؟
‫اگه احساس می‌کردم...
‫که کم‌کم دارم...
‫خودم رو از دست می‌دم...
‫فکر کنم منم می‌خواستم برم.
‫منم همینطور.
‫اگه جای اون بودم، ‫منم ممکن بود همینطور فکر کنم.
‫ولی تو نباید این بار رو به دوش بکشی.
‫اینطوری به مرگ یه آدم دیگه پیوند می‌خوری.
‫مثلاً من. شش ساله که بابام فوت کرده،
‫ولی حتی امروز هم،
‫هنوز درگیر تصمیم‌مون ‫واسه قطع کردن دستگاهشم.
‫حتی فکرش هم زجرکشت می‌کنه.
‫می‌فهمی می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫ممکنه تا ابد رنگ آرامش رو نبینی، ‫مخصوصاً آدمی مثل تو.
‫خوندم...
‫که وقتی مردم ‫به اون لحظه سرنوشت‌ساز می‌رسن...
‫فقط عده کمی‌شون تا تهش رو می‌رن.
‫برای بعضی‌ها، رفتن به‌طرز عجیبی آسونه.
‫در حالی که بقیه...
‫وسط راه می‌مونن،
‫و هفته‌ها،
‫حتی ماه‌ها زنده می‌مونن.
‫بعضی‌ها حتی چند سال زنده می‌مونن. ‫[مرگ کمکی در سوئیس]
‫[10 کره‌ای در سوئیس با خودکشی کمکی می‌میرند]
‫اون آدما برای کنار اومدن ‫با دردشون راه‌های جدیدی پیدا می‌کنن...
‫که بهشون کمک می‌کنه تحمل کنن.
‫دونستن اینکه راهی برای خلاصی هست...
‫[با کرامت زندگی کن با کرامت بمیر]
‫می‌تونه فشار رو از روی دوش آدم برداره،
‫که مجبور نباشن زجرشون رو تموم کنن.
‫اینکه سانگ‌یون کدوم طرف رو انتخاب می‌کنه رو،
‫نمی‌تونم با قطعیت بگم.
‫نه.
‫شاید...
‫خودم جوابش رو می‌دونم.
‫شاید برای همینه که اینقدر نگرانم.
‫ولی بازم...
‫فکر نکنم بتونم...
‫بذارم تنها بری.
‫واسه پروازها...
‫بلیط رفت و برگشت می‌گیریم.
‫واسه هر دومون.
‫اگه واقعاً...
‫تهش باهام بیای...
‫بیا جوری بریم که انگار یه مسافرت واقعیه.
‫با لبخند و همه چی.
‫هرگز فرصت نشد...
‫که با هم بریم سفر.
‫ولی به هیچ‌وجه فراموش نکن.
‫تا آخرین لحظه...
‫امیدوارم که با هم برگردیم.
‫می‌دونی سفر چیه دیگه؟
‫می‌ری...
‫و بعد برمی‌گردی خونه.
‫هرگز تصورش رو نمی‌کردم ‫که اینقدر سخت باشه.
‫که انقدر ترسناک باشه.
‫درست نفهمیده بودم ‫که اونجا رفتن به چه معناست.
‫که چقدر...
‫وحشت‌زده می‌شم.
‫تازه بعد از اینکه تصمیم گرفتم برم...
‫متوجه شدم.
‫نمی‌دونم اون آدما...
‫به جواب رسیدن یا نه.
‫برات خیارشور و هله هوله گذاشتم.
‫اگه اینا رو ببری بهت نمی‌گه سنتی؟
‫نه، عاشق‌شون می‌شه.
‫تهیه‌کننده چوی هم غذای کره‌ای دوست داره؟
‫آره.
‫پس پرواز فردا ساعت دوازده‌ست؟
‫12:20 می‌شه.
‫آهان.
‫پس دیگه دیر دیرش باید 10:30 راه بیفتی.
‫مامان.
‫وقتی بابا تصادف کرد،
‫چطوری تونستی تحمل کنی؟
‫این چه سؤال مسخره‌ایه؟
‫آخه مثل همیشه با لبخند رفت سر کار،
‫و کمتر از یه ساعت بعدش ‫با اون وضع دیدیش.
‫اصلاً نترسیدی؟
‫بار اول که تو اون وضع دیدیش.
‫ترس که نمی‌شه گفت، ‫شاید چون شوهرم بود.
‫ولی خشکم زده بود.
‫وقتی همچین اتفاقی میفته، ‫ذهنت خالی می‌شه.
‫از پسش برمیای...
‫چون برات اتفاق میفته.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫هنوز باید ‫برای یه سری چیزها آماده می‌شدم.
‫احتمالش بود که تنها برگردم.
‫هنوز باید...
‫خودم رو،
‫برای احتمال تنها برگشتن آماده می‌کردم.
‫[اون‌جونگ]
‫قابل توجه مسافرین پرواز 917 کره ایر...
‫به مقصد سوئیس، ‫به‌زودی پذیرش مسافر آغاز می‌شود.
‫لطفاً در اسرع وقت ‫به گیت پرواز مراجعه کنید.
‫می‌دونم که جواب درستی وجود نداره.
‫با این حال،
‫انتخاب می‌کنم...
‫این وقت رو کنار تو بگذرونم.
‫وای، نمای رودخونه داره.
‫نمی‌دونستم زوریخ رودخونه داره.
‫ای بابا.
‫حتی سرچش نکردی؟
‫بابا این رودخونه لیماته.
‫چون غافلگیرم کرد بیشتر خوشم اومد.
‫درناست.
‫عجیبه.
‫راست می‌گی.
‫من تا حالا تو سوئیت نمونده بودم.
‫آفرین، اون‌جونگ.
‫فرصت اینکه...
‫صاحب یه ساختمون بشی از کفت رفت.
‫الان تو سوئیت موندم دیگه؟
‫سانگ‌یون، اینجا رو نگاه کن.
‫- انگار این اتاق‌ها به هم وصلن. ‫- آره؟
‫واقعاً؟
‫من پرونده پزشکی شما رو مرور کردم.
‫می‌دونید که هر وقت بخواید ‫می‌تونید این روند رو متوقف کنید، درسته؟
‫البته.
‫واقعا خواهان خودکشی کمکی هستید؟
‫بله می‌خوامش.
‫و دیگران شما رو مجبور به گرفتن این تصمیم نکردن؟
‫اصلا.
‫این تصمیم رو کاملا به تنهایی گرفتم.
‫قرار بود چهار روز بعد انجام بشه.
‫قبلش،
‫سانگ‌یون باید ‫دو معاینه پزشکی انجام می‌داد.
‫سانگ‌یون می‌تونست معاینه اول رو ‫هر وقت می‌خواست بذاره،
‫ولی معاینه دوم باید ‫شب قبلش انجام می‌شد.
‫برای آخرین بار...
‫دکتر مطمئن می‌شد ‫که نظرش عوض نشده.
‫یه درنای دیگه.
‫می‌دونستی؟
‫من پرستوئم، و داداشم درناست.
‫«هاک» تو اسم داداشت یعنی «درنا»؟
‫آره، چئون سانگ‌هاک.
‫عشق اولت.
‫«این بچه‌ی قدکوتاه راهنمایی،
‫سه سال بعد، عشق اول من می‌شه.»
‫هی، مگه می‌خوای بمیری؟
‫چقدر ترسویی بابا.
‫چطور تصمیم گرفتی ازدواج کنی؟
‫سه سال پیش طلاق گرفتم.
‫شنیدم.
‫ولی...
‫بیشتر از طلاقت، از ازدواج کردنت ‫شوکه شدم.
‫چطور اینقدر سریع اتفاق افتاد؟
‫و چرا با هان جه‌جون؟
‫موفق بود، پولدار بود،
‫و دوستم داشت.
‫ولی خیلی پسرای دیگه هم ‫دوستت داشتنت.
‫اون بیشتر دوستم داشت.
‫واقعاً شیفته‌م بود.
‫تازه، یه شخصیت عجیب معصومی هم داشت...
‫که باعث شد باور کنم ‫تا آخر عمر قدرم رو می‌دونه.
‫چقدر اشتباه کردم.
‫یک سال بعد از ازدواج می‌خواست جدا شیم.
‫گفت اصلا ذره‌ای گرما ‫و محبت از من حس نکرده.
‫یه‌کم درکش می‌کنی، نه؟
‫پس از اون لحظه،
‫برای رابطه‌مون تمام تلاشم رو کردم.
‫می‌دونستم همه‌ش ظاهرسازیه، ‫ولی شش سال نقش بازی کردم.
‫چرا اینقدر تلاش کردی؟
‫«آخرش کی...
‫تو رو قبول می‌کنه؟»
‫اون کلمات...
‫تمام سی‌سالگیم عذابم داد...
‫مثل یه نفرین نشکستنی.
‫باید ثابت می‌کردم اشتباه می‌کنی.
‫که یکی قبولم کرده...
‫و دوستم داره.
‫بعدش فکر و ذکرم شد بچه‌دار شدن.
‫اگه بچه‌دار می‌شدم،
‫مطمئن بودم که می‌تونم ‫مادر خوبی بشم.
‫ولی نشد که بشه.
‫بعدش سرطان اومد.
‫ببین.
‫لازم نیست انقدر ناراحت بشی.
‫فقط دارم صادقانه باهات حرف می‌زنم.
‫لباس گرم برداشتی؟
‫گفتم ماشین کرایه‌ای یه‌کم زودتر بیاد.
‫واقعاً حس سفر داشت.
‫وای، آسمون رو ببین.
‫بالاخره فهمیدی چرا همه می‌گن ‫سوئیس فوق‌العاده‌ست؟
‫انگار توی کارت پستالیم.
‫سانگ‌یون بهم گفت که بعد چند وقت،
‫عادت پیدا کرده بود ‫که با همه چی خداحافظی کنه.
‫چون لحظه به لحظه...
‫براش ارزشمند بود.
‫باورم نمی‌شه دارم باهات آلپ رو می‌بینم.
‫از این به بعد، وقتی به سوئیس فکر می‌کنیم،
‫بیا به آلپ فکر کنیم.
‫بذار همین لحظه ‫خاطره‌مون از سوئیس باشه.
‫باشه.
‫بیا عکس بگیریم.
‫نمی‌تونم به سلفی نه بگم.
‫- خودت بستیش؟ ‫- آره.
‫ناگهان،
‫احساس آرامش کردم.
‫خیلی خوشحالم.
‫از چی؟
‫که باهات اومدم.
‫پس دلیل نداره ‫احساس گناه کنی، باشه؟
‫واقعاً نمی‌تونی.
‫روانشناسم یه بار بهم گفت.
‫احساس گناه...
‫احساس عمیق و بی‌رحمیه.
‫پس وقتی درد غیرقابل تحمله،
‫بعضی‌ها برای خودشون احساس گناه می‌سازن.
‫هرکاری کردم، نتونستم بخوابم.
‫حرفای سانگ‌یون،
‫تو ذهنم مونده بود.
‫یعنی دردش انقدر غیرقابل تحمل بود...
‫که سانگ‌یون تمام این سال‌ها...
‫برای خودش احساس گناه ساخته بود؟
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫امروز حالم خوبه.
‫سرم اصلاً درد نمی‌کنه.
‫دیروز سختت بود، نه؟
‫امروز چیکار کنیم؟
‫بریم اونجا؟
‫شنیدم شاگال شیشه‌های رنگی ‫اون کلیسا رو طراحی کرده.
‫بریم کاوشگری کنیم.
‫«کاوشگری»؟
‫خونه آبی.
‫اونجا جایی بود...
‫که سانگ‌یون قصد داشت ‫زندگیش رو تموم کنه.
‫هم سانگ‌یون و هم من...
‫حس می‌کردیم یه اتفاقی در راهه.
‫تنها کاری که می‌تونستم بکنم،
‫این بود که امیدوار باشم سانگ‌یون،
‫نظرش عوض بشه.
‫نظرتون عوض نشده؟
‫نه.
‫به هیچ وجه.
‫حالا که کاملا از خواسته‌تون مطمئن شدم.
‫مشکلی ندارم.
‫نظرت چیه؟
‫لباس من قشنگ‌تره؟
‫جفتشون قشنگن.
‫بریم بپوشیم‌شون.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫اونجا داشتی می‌لرزیدی.
‫معلومه که استرس داشتم.
‫خیلی ترسناک بود،
‫دیدن اون در آبی.
‫انگار داشتم آبشار ایگوآسو رو می‌دیدم.
‫قدرتمندترین چیزی بود ‫که تو زندگیم دیدم.
‫وقتی آبشار ایگوآسو رو دیدم...
‫وجودم تسلیم عظمتش شد.
‫ترسیدم که کامل قورتم بده.
‫ولی به جای اینکه ازش دل بکنم،
‫گفتم وای.
‫واقعاً اینجام.
‫دارم واقعاً اینو می‌بینم. ‫و فکر کردم،
‫خب راضی‌ام.
‫سکوت وجودم رو گرفت.
‫الان خیلی خوشحالم...
‫چون می‌تونم اینجا پیش تو باشم.
‫تو لحظه‌هایی که از درد به خودم می‌پیچیدم،
‫فقط می‌تونستم...
‫دو جور مرگ رو پیش روم ببینم.
‫مرگی مثل مامانم...
‫یا مرگی مثل داداشم.
‫ولی وقتی فهمیدم ‫این جا تو سوئیس وجود داره،
‫خیلی دلگرم شدم.
‫همه‌ش به داداشم فکر می‌کردم.
‫اگه مجبور بود اون کارو بکنه...
‫اگه سرنوشت زندگیش همین بود ‫که اینطور تموم بشه...
‫کاش حداقل می‌تونست تو سوئیس باشه.
‫کاش مامانم هم اینجا تموم می‌کرد.
‫اگه می‌تونستم،
‫دستشون رو می‌گرفتم ‫و باهاشون می‌رفتم.
‫ولی دیگه اینجام.
‫نه کوه‌های سردم...
‫نه درد وجودم رو شکسته.
‫تنها هم نیستم، چون تو اینجا باهام هستی.
‫اون‌جونگ.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه با مرگش...
‫اینقدر شاد روبه‌رو بشه.
‫به همین خاطر امیدوارم...
‫آخرین شبمون رو...
‫با خنده بگذرونیم.
‫واقعاً نمی‌خوام امشب بخوابم.
‫منم نمی‌خوام.
‫بیدار بمونیم.
‫حسابی بیدار می‌مونم.
‫فردا طلوع آفتاب رو تماشا می‌کنم.
‫باید با آخرین طلوع آفتابم...
‫خداحافظی کنم.
‫بیا پنج تا زنگ تنظیم کنیم.
‫نه.
‫ده تا چطوره؟
‫من...
‫همه چیز رو مدیون توئم.
‫چطوری؟
‫وقتی کوچک‌تر بودم،
‫باعث شدی کتاب بخونم...
‫و به فیلم علاقه‌مند شدم.
‫اینکه دانشگاه رو ول کردم ‫و رشته سینما خوندم...
‫اینکه آخرش شغلم رو ول کردم...
‫تا فیلم‌نامه‌ی سریال بنویسم...
‫همه‌چیز رو مدیون توئم.
‫نه بابا.
‫پس عملاً من تو رو ساختم.
‫دقیقاً. واسه منم مسخره‌ست.
‫منم همینطورم.
‫به خاطر تو از مسیرم خارج شدم...
‫با دزدیدن چیزی که مال تو بود ‫ثروتمند شدم.
‫حتی ازدواج کردم...
‫به خاطر نفرین تو.
‫جدی می‌گم.
‫واقعاً هیچ‌کس...
‫مثل تو نیست.
‫تو هم یکی هستی مثل خودت.
‫عجیبه اونطور رفتار کردم.
‫تو تنها دوستی بودی که داشتم.
‫عجیبه چرا گذاشتم...
‫از دستت بدم.
‫ولی آخرش،
‫دوباره پیدام کردی.
‫من؟
‫البته.
‫تو هم دلتنگم می‌شی؟
‫معلومه که دلتنگت می‌شم.
‫پس آخرش...
‫ قبولم کردی.
‫آره.
‫فکر کنم مامانم خیلی خوشحال می‌شه...
‫اگه ببینه اینجا پیشتم.
‫آره.
‫بغلم می‌کنه، نه؟
‫معلومه.
‫سانگ‌یون...
‫اون‌جونگ.
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫چه قشنگه.
‫آره.
‫ولی بازم، کاش تو کره بودیم.
‫خوب می‌شد...
‫آخرین طلوع آفتابم رو اونجا می‌دیدم.
‫اون‌جونگ.
‫بیا اینجا.
‫این چیه؟
‫کلید...
‫کشوی بالایی میزم.
‫اگه اونجا رو نگاه کنی،
‫دفترچه خاطراتم رو پیدا می‌کنی.
‫هرجوری خواستی ازش استفاده کن.
‫عالی بود.
‫داستان‌مون رو می‌گم.
‫اگه اون رو تموم کنی...
‫مثل اینه که...
‫تا ابد تو داستانت زنده‌م.
‫و...
‫بیا همین‌جا خداحافظی کنیم.
‫برای همه چیز ممنونم.
‫واقعاً.
‫فقط ازم بخواه باهات بیام.
‫چیزی که واقعاً می‌خوای رو بگو.
‫می‌خوای باهات بیام، نه؟
‫آره.
‫شیر آخر باید توسط خودتون باز شه.
‫وقتی شیر باز شد و دارو تزریق شد،
‫30 ثانیه‌ای خوابتون می‌بره.
‫به آرومی وارد کما می‌شید،
‫که در نهایت به ایست تنفسی می‌رسه.
‫و مرگ.
‫بعد از ایست قلبی به پلیس زنگ می‌زنیم ‫تا برای مقامات تأییدیه بفرستن.
‫و بعد طبق وصیت‌تون شما رو می‌سوزونیم.
‫اگر بخواید می‌تونید قدم بزنید و برگردید.
‫می‌تونیم صبر کنیم.
‫هرقدر که طول بکشه.
‫نه نمی‌خواد.
‫آماده‌م انجامش بدم.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫نمی‌ترسی؟
‫ترسی ندارم.
‫خوبه.
‫بغلم کن.
‫وقتی دوباره همدیگه رو ببینیم...
‫قول می‌دم دوست خوبی باشم.
‫باشه.
‫بیا دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫اسمتون چیه؟
‫چئون سانگ‌یون.
‫چرا اینجایید؟
‫اینجام چون از سرطان رنج می‌برم...
‫و شانس بهبودی ندارم.
‫متوجه هستید...
‫با باز کردن شیر چه اتفاقی میفته؟
‫بله، جونم رو می‌گیره.
‫اگر خواهان مرگید...
‫می‌تونید شیر رو باز کنید.
‫سانگ‌یون...
‫شیر رو باز کرد.
‫با عزم...
‫و بدون لحظه‌ای تردید.
‫سانگ‌یون...
‫آفرین.
‫کارت خوب بود.
‫خیلی خوب تحمل کردی.
‫دیگه همه چی درست می‌شه.
‫خیلی طول کشید...
‫تا بالاخره بتونم...
‫عکست رو بذارم روی میزم.
‫تا بالاخره بتونم باهات خداحافظی کنم.
‫خداحافظ...
‫دوست من...
‫که ازت متنفر بودم...
‫و دوستت داشتم.
‫چئون سانگ‌یون.