‫از اینکه روبه‌راهی متنفرم.
‫می‌خوام مثل من...
‫نابود بشی.
‫هزینه‌های توسعه رو بهت می‌دیم ‫و سهمت رو منظور می‌کنیم.
‫ولی مال منه.
‫- چرا باید بهم پول بدی؟ ‫- بهت که گفتم دیگه مال منه.
‫می‌دونی چی از زندگی یاد گرفتم؟
‫اینکه هیچ‎کس نمی‌تونه در برابر پول مقاومت کنه.
‫مشترک مورد نظر...
‫تا حالا کسی رو ندیدم که خلافش رو ثابت کنه.
‫به نظرت متقاعد کردن کی...
‫برام از همه راحت‌تر بود؟
‫کارگردان جو دونگ‌هیانگ.
‫کارگردان جو.
‫می‌دونم اونجایی.
‫خواهش می‌کنم؟
‫ولی اعتراف می‌کنم که...
‫کنجکاوم ببینم ‫نظرش عوض می‌شه یا نه.
‫خصوصاً با توجه به اینکه...
‫حاضر بودی قبل از رفتن ‫«قلب‌های جوان» رو بهش بدی.
‫» ترجمه از الهام صدر «
‫سانگ‌هاک.
‫بخور.
‫می‌دونم غذا نخوردی.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫فردا فیلم‌برداری داری.
‫تهیه‌کننده ئو همه‌چی رو بهم گفت.
‫بعد از غذا می‌رم، ‫پس بهم سخت نگیر.
‫ما اینو به هم مدیونیم.
‫بخور.
‫چرا باید بهت سخت بگیرم؟
‫اگه اتفاق مشابهی برات می‌افتاد، ‫منم عصبی می‌شدم.
‫کارگردان جو چی گفت؟
‫وقتی باهاش حرف بزنم می‌فهمم.
‫حتی از دیدنت طفره می‌ره؟ ‫با اینکه تابلوئه اونجاست؟
‫حالا می‌بینمش دیگه.
‫جوش نیار.
‫سانگ‌یون هم همین رو می‌خواد.
‫من چهار سال باهاش کار کردم.
‫فعلاً قضاوت نمی‌کنم تا ‫از دهن خودش بشنوم.
‫کارگردان جو.
‫سلام، تهیه‌کننده ریو.
‫بهم گفتن...
‫تهیه‌کننده چئون و رئیس بخش ‫ترتیب همه‌چی رو دادن،
‫واسه همین فکر کردم خودتم موافقت کردی.
‫واقعاً؟
‫واقعاً فکر کردی من پروژه‌ی خودم رو...
‫بدون اینکه باهات درمیون بذارم ‫دودستی تحویل می‌دم؟
‫من حرف شرکت رو باور کردم.
‫کارگردان جو.
‫لطفاً تو چشم‌هام نگاه کن.
‫هنوزم دیر نشده، کارگردان جو.
‫می‌دونم تو هم داری اذیت می‌شی.
‫احیاناً اگه یه‌وقت ناراحتت کردم، ‫لطفاً بهم بگو...
‫نه، بس کن.
‫در مورد هزینه‌های توسعه ‫و سهمت چیزی شنیدی؟
‫واقعاً...
‫واقعاً فکر می‌کنی همین کافیه؟
‫وقتی هر دو شرکت موافق باشن، ‫از نظر قانونی مشکلی نداره.
‫«از نظر قانونی مشکلی نداره...»
‫دیگه تو نباید...
‫این حرف‌ها رو تحویلم بدی.
‫چرا؟
‫چرا که نه؟
‫به‌خاطر اون قرارداد مزخرف کنار گذاشته شدم.
‫وقتی می‌دونی جی‌دی باهام چی‌کار کرد، ‫نباید این‌جوری رفتار کنی.
‫حالا که صحبتش شد، مگه اول ‫این تو نبودی که ناراحتم کردی؟
‫شنیدم قبل از اینکه بهم بگی، گیونگ سونگ‌جو رو ‫واسه «مرد خوب» انتخاب کرده بودن.
‫می‌دونستی، ولی وقتی ازت پرسیدم ‫چی گفتی؟
‫گفتی هنوز هیچ تصمیمی گرفته نشده.
‫اصلاً می‌دونی وقتی فهمیدم ‫چه حسی بهم دست داد؟
‫به نظرت چرا نتونستم بهت بگم؟
‫الان فقط داری بهونه میاری.
‫می‌دونی که تقصیر من نبود...
‫باشه. این وسط عوضی منم.
‫ولی آخه چه حق انتخابی دارم؟
‫کی گفته حق انتخاب نداری؟
‫می‌تونی این پیشنهاد رو رد کنی...
‫راستش می‌خوام برم!
‫جی‌دی فقط سی میلیون پیش‌پرداخت ‫و سهم ده درصدی می‌ده.
‫ولی تهیه‌کننده چئون...
‫اون چی؟
‫من بهش گفتم بهت پول بده،
‫پس اینو بدون که مدیونت نیستم.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫کارگردان جو.
‫کارگردان جو!
‫هزینه‌ی توسعه ۶۰ میلیونه،
‫یعنی نفری سی میلیون می‌گیریم.
‫[توافق‌نامه فسخ قرارداد توسعه فیلم]
‫نظرت در مورد اسمش چیه؟
‫«انعکاس‌های تابستان.»
‫اگه می‌خوای هر تغییری ‫در متن قرارداد ایجاد کنی، بهم خبر بده.
‫همین که سهم انحصاری نباشه...
‫پیشنهاد رو رد می‌کنی؟
‫چه بهتر.
‫با محافظت از غرورت هیچی عایدت نمی‌شه، ‫پس قبولش کن.
‫می‌ذارم یه دزد بی‌شرف باشی.
‫پس این چیزیه که واسه تغییرت لازم بود.
‫چقدر رقت‌انگیز.
‫همیشه همین‌جوری هستی.
‫مغروری و طوری رفتار می‌کنی که ‫انگار همیشه حق با توئه.
‫بیدار شو.
‫الان از پشت خنجر خوردی.
‫لیچار بارم کن.
‫بهم بگو آشغال عوضی.
‫ولی خودت همین الانشم داری...
‫این کار رو با خودت می‌کنی.
‫البته منم همین‌طور.
‫من هرگز نمی‌بخشمت.
‫تو فقط یه فیلم مزخرف رو از دست دادی.
‫یادت رفته چه چیزهایی رو ازم گرفتی؟
‫من...
‫واقعاً ازت بدم میاد.
‫می‌تونی به تموم موفقیت‌های دنیا برسی...
‫ولی همیشه یه دزد رقت‌انگیز باقی می‌مونی.
‫اگه حتی یه‌کم می‌فهمیدی...
‫که یه زمانی چقدر خوش بودی...
‫این کار رو با خودت نمی‌کردی.
‫کی آخرسر قبولت می‌کنه؟
‫مدیرعامل چئون.
‫خوش اومدی.
‫بهت میاد.
‫«سوالو».
‫اینکه یه سرگردون بی‌عرضه باشم؟
‫تو می‌درخشی.
‫فیلم‌برداری گانگنونگ چطور بود؟ ‫همه‌چی خوب پیش رفت؟
‫بگی‌نگی.
‫شنیدم فیلم‌نامه‌ی کارگردان جو رو برداشتی.
‫آره، نسخه‌ی اولیه ماه بعد آماده می‌شه.
‫واقعاً این کار لازم بود؟
‫تو هان جه‌جون رو قاپ زدی.
‫هر چقدر کارگردان بااستعداد بیشتر، بهتر. ‫مگه نه؟
‫تنها دلیلش اینه؟
‫معلومه که نه.
‫اون بهم گفت دزد بی‌شرف.
‫می‌تونی به تموم موفقیت‌های دنیا برسی...
‫«ولی همیشه یه دزد رقت‌انگیز...»
‫«باقی می‌مونی.»
‫احساس می‌کنی در موردت اشتباه قضاوت کرده؟
‫به‌هیچ‌وجه.
‫حالا که یه دزد بی‌شرف شدم،
‫می‌خوام طعم واقعی موفقیت رو بچشم.
‫می‌خوام یه ساختمون توی گانگنام بخرم.
‫چرا داری این کار رو ‫با تهیه‌کننده ریو می‌کنی؟
‫نمی‌تونم تحملش کنم.
‫تو شکست‌ناپذیری.
‫باهوش و بااستعدادی.
‫واسه موفقیت لازم نبود تا این حد پیش بری.
‫نمی‌دونی الان چقدر خوشحالم، نه؟
‫هرچی بکاری، همون رو درو می‌کنی.
‫هرچه بادا باد.
‫می‌دونی اینکه شمشیر دست تو باشه ‫چه حسی داره؟
‫من الان از هیچی نمی‌ترسم.
‫امیدوارم موقع تکون دادن شمشیرت ‫به خودت صدمه نزنی.
‫بزنم هم برام مهم نیست.
‫ذره‌ای برام اهمیت نداره...
‫چی سرم میاد.
‫[سونگ یوچان]
‫حتماً خوابه.
‫این‌جوری خیالم راحت می‌شد، ‫ولی بعید می‌دونم.
‫باید چند روزی استراحت کنه. ‫هنوزم همه‌ی کارها با اونه، نه؟
‫هرچی که فکرش رو بکنی. ‫من فقط با دیدنش استرس می‌گیرم.
‫چئون سانگ‌یون که تکلیفش مشخصه، ‫ولی جو دونگ‌هیانگ چه مرگشه؟
‫حتماً شوک بدی بهش وارد شده.
‫خوب حواست به اون‌جونگ باشه.
‫چی‌کار می‌تونم بکنم؟ ‫کمکی ازم برنمیاد.
‫خیلی‌خب.
‫کات. سکانس رو گرفتیم.
‫وقت ناهاره.
‫ناهار توی غذاخوری طبقه‌ی اوله. ‫ساعت دو دوباره اینجا جمع می‌شیم.
‫- نوش جون‌تون، جناب. ‫- همچنین.
‫نظرت چیه؟
‫به نظرم عالی بود.
‫با مدیر لیم صحبت کردم ‫و اون گفت سوآ حالش خیلی بهتره.
‫می‌تونیم فیلم‌برداری چونچئون رو پیش ببریم.
‫عالیه.
‫- ناهار نوش جونت. ‫- همچنین.
‫طبقه‌ی اول، جناب.
‫طبقه‌ی اول.
‫ناهار طبقه‌ی اوله.
‫می‌دونم.
‫حدس بزن شعار هایائو میازاکی چیه.
‫«اوضاع هر چقدر هم سخت بشه، ‫بالاخره می‌گذره.»
‫قشنگه.
‫این حرف‌ها بهش میاد.
‫واسه همین...
‫حداقل باید غذا بخوری.
‫باشه.
‫فقط ده دقیقه بهم مهلت بده.
‫ده دقیقه دیگه میام.
‫همه‌چی...
‫خیلی دور به نظر می‌رسید.
‫مثل تابلوی تونل تاریکی که در انتظارم بود.
‫وای خدا، منو ترسوندی.
‫اسمم رو دیدم، واسه همین...
‫چرا داری وسایل منو می‌گردی؟
‫ببین کی داره اینو می‌گه.
‫تو دفتر خاطراتم رو خوندی، یادته؟
‫دیگه آخرهاش بودم، پس...
‫برو کنار.
‫داشتم ایمیلم رو چک می‌کردم که اینو دیدم.
‫شارژ گوشیم تموم شد.
‫احساس کردم در حقم بی‌انصافی شده،
‫پس نمی‌شه تا آخر بخونمش؟
‫این صرفاً برداشت تو از منه.
‫قرار نیست کاری باهاش کنم. ‫خب؟
‫اخیراً یه چیزی درباره‌ات نوشتم. ‫می‌خوای بخونیش؟
‫بی‌خیال، مگه نویسنده نیستی؟
‫مگه نباید به دیدگاه دیگران علاقه‌مند باشی؟
‫برو کنار.
‫می‌بینی؟
‫می‌دونستم نگران می‌شی.
‫الکی ادای آدم‌های سنگدل رو درنیار.
‫عجب آدمی هستی!
‫برو بیرون.
‫لطفاً پایین منتظرم باش.
‫بیست‌وهشتمه.
‫می‌شه قبلش...
‫یه بار هم شده به حرفم گوش بدی؟
‫پس گانگنونگ چی؟
‫گفتم یه سری به مامان بزنم.
‫بله، سلام.
‫می‌خواستم بهت زنگ بزنم.
‫درسته که پیچیده و سنگینه،
‫ولی پیدا کردن همچین منبع دست‌اولی ‫که حتی شده یه‌کم جذاب باشه، کم پیش میاد.
‫موافقم.
‫باید همین هفته تصمیم بگیری.
‫انجامش می‌دم.
‫واقعاً؟
‫چیه؟ ‫مگه بهتر نیست سریع تصمیم بگیرم؟
‫آره خب،
‫ولی فکر کردم هنوز به فکر ‫نوشتن اون داستانی.
‫در مورد تو و خانم چئون.
‫بهت که گفتم...
‫فکر نکنم بتونم...
‫در اون مورد بنویسم.
‫پس تموم این مدت داشتی چی‌کار می‌کردی؟
‫پنج روزه که جواب ایمیل و پیام‌هام رو نمی‌دی.
‫داشتم دست‌دست می‌کردم.
‫«دست‌دست می‌کردی»؟
‫آره.
‫چرا خانم چئون خواست تو رو ببینه؟
‫ببخشید.
‫الو؟
‫کی؟
‫[سوالو پیکچرز] ‫[جین یومی]
‫ببخشید با اینکه دیروز لحظه‌ی کوتاهی ‫همدیگه رو دیدیم، یهویی بهتون زنگ زدم.
‫شما دقیقاً...
‫اگه اشکالی نداره، می‌شه بپرسم ‫از کجا خانم چئون رو می‌شناسین؟
‫چیز زیادی واسه گفتن وجود نداره.
‫بچه که بودیم با هم دوست بودیم.
‫از روی ناچاری باهاتون تماس گرفتم.
‫گفتم شاید ازتون جوابی بگیرم.
‫در چه مورد؟
‫حدود یه ماه پیش،
‫ازم خواست شرکت رو به دست بگیرم.
‫گفت قراره از شهر بره،
‫ولی دیگه بهم نگفت که...
‫قراره کجا بره یا برنامه‌اش چیه.
‫راستش رو بخواین،
‫می‌ترسم به فکر کار جبران‌ناپذیری باشه.
‫«کار جبران‌ناپذیر»؟
‫خودکشی.
‫بیست‌وهشتم چی قراره بشه؟
‫نمی‌خواستم فال‌گوش بمونم،
‫ولی مشخصه شما یه چیزی می‌دونین.
‫شرایطش...
‫چقدر حاده؟
‫خیلی حاده.
‫منظورت دقیقاً چیه...
‫متخصص انکولوژیش می‌گه که ‫حداکثر سه ماه زنده می‌مونه.
‫گفت می‌خواد سه روز اینجا بمونه،
‫واسه همین دیروز رسوندمش.
‫ولی در عرض یه روز، دستش...
‫دستش؟
‫سرطان استخوان‌هاش رو درگیر کرده، ‫واسه همین کوچیک‌ترین فشاری جاش می‌مونه.
‫حتماً بدون اینکه بفهمه خورده به جایی.
‫برو کنار.
‫می‌شه لطفاً خانم چئون رو ملاقات کنین؟
‫باهام...
‫نمیای؟
‫بشین.
‫چیز خاصی نیست.
‫یه خودکار دستم بگیرم این‌جوری می‌شه.
‫خانم جین یومی...
‫اومد دیدنم.
‫خوندیش؟
‫پس نخوندی.
‫لازم نیست بخونیش...
‫پس چرا گذاشتیش اونجا؟
‫کارگردان هان می‌دونه...
‫چه برنامه‌ای داری؟
‫نمی‌دونه، نه؟
‫حتی به شوهرت نگفتی.
‫چه انتظاری ازم داری؟
‫می‌خوام...
‫دوباره دوست بشیم.
‫- چی؟ ‫- اون‌جونگ.
‫من مریضم.
‫زمان زیادی ندارم.
‫بیماری شده بهونه‌ات؟
‫توقع داشتی وقتی فهمیدم مریضی...
‫بزنم زیر گریه؟
‫معذرت می‌خوام که...
‫نخواه.
‫نیومدم عذرخواهیت رو بشنوم.
‫خانم یومی...
‫نگران بود بمیری.
‫نگران بود خودت رو بکُشی.
‫پس حقیقت رو بهشون بگو.
‫هم به خانم یومی و هم کارگردان هان.
‫اومدم اینجا اینو بهت بگم.
‫اون‌جونگ.
‫اون‌جونگ، فقط همین یه بار...
‫اون‌جونگ، خواهش می‌کنم.
‫واقعاً که!
‫- معذرت می‌خوام. ‫- معذرت می‌خوام، خانم.
‫اشکال نداره.
‫معلومه چه مرگته؟
‫مامان، اومدم خونه.
‫چرا زنگ نزدی؟
‫مامان، امروز روز والدینه.
‫بفرما.
‫وای خدا. امیدوارم دست‌ودل‌بازی کرده باشی.
‫چرا به‌جای برنج داری نودل می‌خوری؟
‫خاله‌ای که مخلفات‌فروشی داره ‫اون روز کیمچی آورد
‫و گفت هوس نودل‌های منو کرده.
‫بازم مونده. می‌خوری؟ ‫بازم هست.
‫- ناهار خوردم. ‫- باشه.
‫سانگ‌یون هنوز بهت زنگ نزده؟
‫چرا باید زنگ بزنه؟
‫آخه خاله‌ای که مخلفات‌فروشی داره
‫یه کلیپ از یکی نشونم داد که ‫اسم تو رو توی تلویزیون می‌گفت
‫و دیدم سانگ‌یونه.
‫عجب آدمیه این دختر. ‫کارش بی‌مورده.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- دستم رو بشورم.
‫از خاله تشکر کن.
‫باشه.
‫اگه سانگ‌یون بهت زنگ زد، ببخشش.
‫مشکلت چیه؟
‫چرا بهم می‌گی ببخشمش؟
‫چرا وقتی کل داستان رو نمی‌دونی ‫نظر می‌دی؟
‫می‌دونم.
‫می‌دونم در حقت بدی کرده.
‫منظورت چیه؟
‫از کجا می‌دونی؟
‫سانگ‌یون اومد دیدنم.
‫گفت عوضی‌بازی درآورده ولی بغل خواست.
‫کِی؟
‫گمونم شیش ماه ‫قبل از اینکه از کارت استعفا بدی؟
‫وقتی واسه اون فیلم ‫به گانگنونگ می‌رفتی.
‫خب؟ چی بهش گفتی؟
‫منظورت چیه؟ اون فقط بغل می‌خواست.
‫پس بغلش کردی؟
‫معلومه.
‫وقتی اعتراف کرد عوضی بوده ‫چرا بغلش کردی؟
‫اونجا وایستاده بود ‫و حتی نمی‌تونست توی چشم‌هام نگاه کنه.
‫دلم به حالش سوخت.
‫بهش گفتم بازم بیاد، ‫ولی می‌دونستم دیگه نمیاد.
‫به‌خاطر همین رفتارته که من...
‫تو چی؟
‫ولش کن.
‫یادته همیشه چی بهم می‌گفتی؟
‫می‌گفتی اشتباه رو می‌شه بخشید، ‫ولی عمداً بقیه رو اذیت کردن اشتباهه.
‫کاری که اون باهام کرد عمدی بود!
‫پس همین‌جوری ازش متنفر باش. ‫همین دلیل کافیه که ازش متنفر باشی.
‫ازش متنفر نیستم. ازش بدم میاد.
‫چه فرقی داره.
‫فرق داره.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫بابت همه‌چی معذرت می‌خوام.
‫مگه بهت نگفتم؟
‫عذرخواهیت رو نمی‌خوام...
‫چرا انقدر لجبازی می‌کنی؟
‫می‌خوام عذرخواهی کنم.
‫عذرخواهیت الان چیزی رو تغییر نمی‌ده.
‫این کار رو می‌کنی...
‫چون باور داری باهات به اون سفر میام؟
‫تو شوهر داری.
‫اگه اصرار داری بری، ‫برو به کارگردان هان بگو.
‫این‌طور نیست.
‫پس چرا داری این کارها رو می‌کنی؟
‫چون تو هنوز اینجایی.
‫هیچ‌وقت فرصت نشد...
‫از مامان یا برادرم...
‫عذرخواهی کنم.
‫هنوز می‌تونم...
‫از تو معذرت بخوام.
‫بگو ببینم.
‫وقتی سرحال و سلامت بودی...
‫اصلاً شده بود یادم بیفتی؟
‫وقتی فیلم‌هات رکوردهای گیشه رو می‌شکستن
‫یا وقتی جشن می‌گرفتی ‫و آپارتمان می‌خریدی...
‫به‌خاطر کاری که کردی عذاب وجدان داشتی؟
‫به نظرت الان یه‌کم دیر نیست؟
‫اگه واقعاً می‌خواستی عذرخواهی کنی،
‫باید همون موقع این کار رو می‌کردی.
‫موقعی که هنوز می‌تونستم سرزنشت کنم.
‫قبل از اینکه مریض بشی.
‫تو...
‫تو واقعاً آشغالی.
‫اگه کار به اینجا نمی‌کشید،
‫هرگز نمی‌تونستم بیام اینجا.
‫چون کاری که کردم ‫با عذرخواهی جبران نمی‌شه.
‫کاش از صمیم قلبم دوستت داشتم...
‫ولی نداشتم.
‫ازت متنفر هم بودم...
‫و از این بابت معذرت می‌خوام.
‫سلام، هو‌جین.
‫ای بابا، تو هم دیدیش؟
‫چئون سانگ‌یون چه مرگش شده؟
‫اینکه تازگی نداره.
‫قبل از تو صد نفر اینو بهم گفتن.
‫واقعاً؟ ولی من تازه الان خوندمش.
‫چی رو الان خوندی؟
‫[شروعم یه دروغ بود]
‫[مدیرعامل چئون از سوالو پیکچرز ‫برای مصاحبه تماس گرفت]
‫[یه چیزی هست که باید بگم...]
‫[شخص دیگه‌ای فیلم‌نامه‌ی ‫«انعکاس‌های تابستان» رو نوشته...]
‫[مدت‌هاست که این موضوع ‫روی دوشم سنگینی می‌کرد]
‫[با اینکه دیره، ولی امیدوارم بتونم ‫اشتباهاتم رو اصلاح کنم]
‫می‌گه «اشتباهاتم رو اصلاح کنم».
‫چرا یهو می‌خواد توبه کنه؟
‫شاید آخرهای عمرشه.
‫واقعاً زده به سیم آخر.
‫- توی جاده خاکی دوییدی؟ ‫- آره.
‫در مورد دوییدن توی جاده خاکی حق با تو بود. ‫باید زودتر می‌اومدم اینجا.
‫چه احساسی داری؟
‫در مورد تموم مزخرفاتی که چئون سانگ‌یون ‫توی جوایز بائکسنگ گفت.
‫گفت متأسفه.
‫کِی؟ دیدیش؟
‫آره.
‫تو هم دیوونه‌ای. ‫چرا این فرصت رو بهش دادی؟
‫خیلی رو داره.
‫اگه اون موقع تو رو می‌دید، ‫نمی‌تونست عذرخواهی کنه.
‫اگه به‌خاطر اون نبود، ‫تو هنوز توی صنعت فیلم‌سازی بودی.
‫بی‌خیال، الکی گنده‌اش نکن.
‫خودم تلویزیون رو ترجیح می‌دم. ‫خوشحالم همون موقع زدم بیرون.
‫اون باید همه‌چی رو از دست بده.
‫نمی‌دونم کِی این اتفاق می‌افته.
‫نمی‌خواد تو هم ازش متنفر باشی.
‫خودم می‌خوام.
‫هر دفعه که به اون موقع فکر می‌کنم...
‫سانگ‌یون مریضه.
‫از چه نظر؟
‫چرا؟ جدیه؟
‫آره.
‫ولی نمی‌خوام فکرم رو مشغول کنم.
‫خوبه.
‫خودت رو درگیر اون نکن.
‫خودش از پس خودش برمیاد.
‫اون هنوز از ازدواجش ‫با کارگردان هان جه‌جون راضیه دیگه؟
‫واقعاً هیچی از دنیای سینما نمی‌دونی، نه؟
‫طلاق گرفتن؟
‫فکر کنم سه سالی می‌شه.
‫که این‌طور.
‫طلاق که چیز مهمی نیست.
‫خواهر یا برادری داره؟
‫درسته، اون تک‌فرزنده.
‫آره، اون تنهاست.
‫[نظر پزشکی] ‫[چئون سانگ‌یون]
‫«در مورد زندگیم»
‫واسه من، زندگی مثلِ...
‫یه جعبه‌ست که نمی‌تونم بازش کنم.
‫حالا که به گذشته‌ام نگاه می‌کنم...
‫می‌بینم که فقط چند اسم ‫توی ذهنم مونده.
‫یون هیون‌سوک،
‫چئون سانگ‌هاک...
‫و...
‫ریو اون‌جونگ.
‫اون باری رو یادمه که...
‫مامانم منو زد.
‫چون معلم بهم گفت اون کار رو کردم.
‫دستت رو بیار جلو.
‫خیلی ناعادلانه بود.
‫درد داره، نه؟ ‫چوب خوردن درد داره.
‫به ذهنت خطور نکرد ‫با این کار دوستت اذیت می‌شه؟
‫فقط کاری رو کردم که ازم خواستن!
‫ولی بعد ریو اون‌جونگ بهم گفت...
‫می‌دونی این چقدر درد داره؟
‫از چوب هم دردش بیشتره.
‫همون موقع بود که فهمیدم.
‫همون موقع احساس کردم...
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم شکستش بدم.
‫سه، دو، یک!
‫همه اون‌جونگ رو دوست داشتن.
‫نماد صلح؟
‫- و راستش رو بخوام بگم... ‫- سه، دو، یک!
‫منم دوستش داشتم.
‫- بیا یکی دیگه بگیریم. ‫- چی؟
‫بیاین جمع بشیم.
‫کاش از صمیم قلبم دوستش می‌داشتم.
‫خانم یون! سلام.
‫وای خدا، اون‌جونگ!
‫مشتاق دیدار. بیا بغلم.
‫ولی ازش متنفر هم بودم.
‫آفرین.
‫جفت‌تون درس‌تون خوبه چون ‫باهوش به دنیا اومدین.
‫واسه همین هیچ‌وقت نباید فکر کنین ‫به‌خاطر نمرات خوب‌تون آدم خاصی هستین.
‫چون با چیزهایی که داشتم،
‫هیچ‌وقت نمی‌تونستم مادرم رو خوشحال کنم...
‫یا لبخند به لب برادرم بیارم.
‫ولی با وجود همه‌ی اینا...
‫اون‌جونگ.
‫تو تنها کسی بودی که داشتم.
‫سانگ‌یون.
‫ولی خودت نمی‌دونستی.
‫نمی‌دونستی...
‫این برام چه ارزشی داشت.
‫کِی اینو بهت داد؟
‫روزی که خونه‌تون مونده بودم.
‫فکر می‌کردم به‌خاطر منه.
‫باور داشتم که مرگ برادرم ‫تقصیر منه...
‫و واسه همین بدون اینکه چیزی بهم بگه ‫گذاشت رفت.
‫سانگ‌یون.
‫می‌شه بپرسم...
‫چرا اون موقع بهم نگفتی که ‫می‌خوای اسباب‌کشی کنی؟
‫احیاناً از دستم ناراحت بودی؟
‫همه‌اش به‌خاطر این بود که
‫هیچ‌وقت مثل تو...
‫کسی دوستم نداشت.
‫می‌دونم که داری...
‫سال‌های سختی رو پشت‌سر می‌ذاری.
‫خیلی خوشحالم که ‫این مدت دوباره با هم ارتباط برقرار کردیم
‫و هر چقدر هم کوچیک باشه، ‫می‌تونم یه کمکی بهت بکنم.
‫چون من هیچ‌وقت نتونستم مثل تو باشم.
‫چون نمی‌دونستم چطور بی‌قیدوشرط...
‫ببخشم و بخشیده بشم.
‫واسه همین احساس علاقه...
‫و نفرتم نسبت به تو...
‫از تحملم خارج بود.
‫واسه همین به‌جاش خودمون رو نابود کردم...
‫چون می‌خواستم تو رو نابود کنم.
‫از اینکه روبه‌راهی متنفرم.
‫چون می‌خواستم خودم رو نابود کنم.
‫می‌خوام مثل من نابود بشی.
‫واسه منم سخت بود.
‫ازش متنفر نیستم. فقط ازش بدم میاد.
‫فرقی نداره.
‫فرق داره.
‫آسونه از کسی بدت بیاد، ‫چون اصلاً به یاد طرف نمی‌افتی،
‫ولی تنفر یعنی ‫اون آدم فکروذکرت رو مشغول کرده.
‫بیا بریم به خانم یون سر بزنیم.
‫این کار رو واسه تو نمی‌کنم.
‫دارم واسه خودم می‌کنم.
‫چی شده، خانم؟
‫فقط خوشحالم.
‫امیدوارم بارون نیاد.
‫[اقدامات احتیاطی سفر برای بیماران سرطانی]
‫[بیماران سرطانی باید هنگام سفر ‫به چه نکاتی توجه کنند؟]
‫[غذاهایی که برای بیماران سرطانی مفید است]
‫دارم راه می‌افتم.
‫رسیدم بهت زنگ می‌زنم.
‫[چئون سانگ‌یون: باشه!]
‫[چئون سانگ‌یون]
‫خانم! چی شده؟
‫از حال رفت و نفسش بند اومد.
‫من می‌رم. شماره‌ام روی شیشه‌ی ماشینم هست.
‫سانگ‌یون!
‫زن ۴۲ ساله، ‫بیهوشه و الان در راه بیمارستانه.
‫بیمار فقط به محرک‌های درد پاسخ می‌ده ‫و مبتلا به سرطان لاعلاجه...
‫فشار خونش 150...
‫خواهش می‌کنم نمیر. التماست می‌کنم.
‫چئون سانگ‌یون.
‫» ترجمه از الهام صدر «