‫تو...
‫می‌تونی بدون اونم راحت زندگی کنی.
‫ولی من هیچکس رو ندارم،
‫پس لطفا...
‫لطفا باهاش قرار نذار.
‫تو...
‫چیکارت شده؟
‫بهم قول بده که
‫باهاش قرار نمی‌ذاری.
‫رفتارت عجیب شده.
‫واقعا داری عجیب رفتار می‌کنی.
‫این طبیعی نیست...
‫من اول ازش خوشم اومده بود.
‫اگه به خاطر تو نبود،
‫واسم مهم نبود که با کسی هست یا نه.
‫ولی به خاطر تو، ازش دور موندم.
‫چون تو واسم مهم‌تر بودی.
‫ده سال رد شده.
‫اگه اینقدر دوستش داشتی،
‫باید تا حالا بهش گفته بودی.
‫بعد از این همه وقت،
‫چطور می‌گی به خاطر من بوده؟
‫تو نمی‌دونی که...
‫نمی‌دونی چقدر سخت جنگیدم ‫تا بتونم ادامه بدم.
‫تو دوباره اون رو وارد زندگیم کردی،
‫پس چرا حالا جلوی من رو می‌گیری؟
‫این تویی که سد راه شدی.
‫اون موقع و حتی الان،
‫همیشه پای تو وسط بود.
‫تو بودی که اول پیشنهاد دادی
‫باهاش کار کنیم.
‫خب؟
‫می‌خوای دوباره باهاش قرار بذاری؟
‫مگه باید بهت جواب پس بدم؟
‫اون‌جونگ.
‫اون‌جونگ،‌ تو آدم خوبی هستی.
‫من اصلا آدم خوبی نیستم.
‫این...
‫تعریف تو از خوب بودنه؟
‫چی از جون من می‌خوای؟
‫هر چی می‌خوای اسمش رو بذار.
‫واسم مهم نیست حتی اگه از روی ترحم باشه.
‫فقط لطفا باهاش قرار نذار.
‫چرا باید بهت ترحم کنم؟
‫کاری که الان می‌کنی عشق نیست.
‫یه وسواس بیمارگونه است.
‫راست می‌گی.
‫من بیمار و کج‌خلقم.
‫درباره همه چی حق داری،
‫پس لطفا باهاش قرار نذار.
‫ازت خواهش می‌کنم.
‫به خودت بیا،
‫چئون سانگ‌یون.
‫هر تصمیمی که بگیریم...
‫بین خودم و خودشه.
‫[تو و هر چیز دیگر]
‫«ترجمه از خشایار»
‫کاری که الان می‌کنی عشق نیست.
‫یه وسواس بیمارگونه است.
‫تو همه چیز داری.
‫حتی یه مادر مهربون داری.
‫ولی من هیچی ندارم.
‫پس لطفا...
‫باهاش قرار نذار.
‫سونبه.
‫من...
‫فکر نکنم بتونم این کار رو بکنم.
‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫منم فکر می‌کردم چقدر خوب می‌شد
‫اگه الان برای اولین بار هم رو می‌دیدیم.
‫خیلی سعی کردم جلوی خودم رو بگیرم،
‫ولی اعتراف می‌کنم که دلم لرزید.
‫با این حال،‌ من...
‫اون‌جونگ.
‫لازم نیست توضیح بدی.
‫می‌فهمم چه حسی داری.
‫باید بگم که انتظارش رو داشتم.
‫گذاشتم احساسات قدیمیم...
‫دوباره بهت آسیب بزنه.
‫این حرف رو نزن.
‫متاسفم
‫که جواب رد می‌دم.
‫حداقل الان که بهت گفتم،
‫یه باری از دوشم برداشته شد.
‫فکر کنم بالاخره بتونم ادامه بدم.
‫کجا می‌ری؟
‫تجهیزات رو چک کنم. تو چی؟
‫- می‌ری دفتر؟ ‫- آره.
‫ریو اون‌جونگ.
‫بیا بالاخره
‫از همکار بودن لذت ببریم.
‫باشه.
‫امیدوارم با هم کنار بیایم، مدیر کیم.
‫همچنین.
‫خداحافظ.
‫سلام، تهیه‌کننده ریو.
‫هوچئول کجاست؟
‫دستشویی.
‫پس ۱۰ دقیقه دیگه ‫جلسه فنی رو شروع کنیم؟
‫باشه، چون وقت کم داریم.
‫نظرت چیه، تهیه‌کننده چئون؟
‫الو؟
‫بله، سلام.
‫بله.
‫اتفاقی افتاده؟
‫به‌روزرسانی برای فیلمبرداری پنجم، ‫محل انتظار بازیگرهای اصلیه.
‫محل انتظار یه کم از پارکینگ دوره.
‫همونجا که هست خوبه.
‫حتی اگه دور باشه، موقع استراحت ‫حریم خصوصی بیشتری دارن.
‫دستیار کارگردان درباره
‫ساعت حضور بازیگرها چی گفت؟
‫ساعت ۹ فیلمبرداری رو شروع می‌کنیم، ‫پس می‌تونن ۷:۳۰ بیان،
‫ولی لی همیشه دیر می‌کنه، پس ۷ صبح.
‫فکر کنم از روز اول این کار رو بکنیم،
‫نتیجه برعکس بده.
‫منم موافقم که با ۷:۳۰ شروع کنیم.
‫باشه.
‫کارگردان گیونگ معمولا چقدر زود میاد؟
‫- تهیه‌کننده چئون؟ ‫- به‌روزرسانی ششم.
‫نمی‌ریم مورد بعدی؟
‫بریم سر فیلمبرداری ششم، پس؟
‫آره.
‫- همگی خسته نباشید. ‫- خسته نباشید.
‫باید حرف بزنیم.
‫من جلسه دارم.
‫قسم می‌خورم،
‫من اصلا به اون
‫عوضی نگفتم سرمایه‌گذاری کنه.
‫خودش التماس کرد که شریکش کنم،
‫ولی حالا که اوضاع خراب شده،
‫ازم شکایت کرده.
‫چقدر ازش کلاهبرداری کردی؟
‫هی، کلاهبرداری نکردم...
‫صد و بیست میلیون.
‫نمی‌گم همه‌ش رو تو بدی.
‫فقط ۸۰ میلیون بده.
‫توی یک شرکت بزرگ کار می‌کنی،
‫پس واست شدنیه، مگه نه؟
‫زیاد نگران نباش.
‫بابات اینقدر راحت زمین نمی‌خوره.
‫هر جور شده خودم رو جمع و جور می‌کنم
‫و پولت رو پس می‌دم...
‫پول رو بهت می‌دم.
‫فقط صبر کن.
‫در عوض دیگه هیچوقت ‫جلوی چشمم ظاهر نشو.
‫البته.
‫این واقعا دفعه آخره.
‫سانگ‌یون.
‫ای بابا، این‌ها جدید بودن.
‫فکر می‌کنی
‫کِی می‌تونی پول رو جور کنی؟
‫اه، خط افتاد روش.
‫چطور تونستی کفش نو بخری؟
‫فکر کنم اون بهت نگفته.
‫گفت همکارت بوده.
‫همون خانم جوون و خوش‌چهره.
‫از اون پول گرفتی؟
‫بگو که نگرفتی.
‫چی اینقدر سرت رو گرم کرده؟
‫فقط دارم چای دم می‌کنم.
‫من آخه مشغول باشم؟
‫این تویی که سرت شلوغه.
‫چرا قهوه‌ای که من...
‫آره.
‫این روزها بیشتر چای دوست دارم.
‫همین رو می‌خورم.
‫گفتی دو روز دیگه فیلمبرداری شروع می‌شه؟
‫خب، یونگ‌سو قبل از مین‌جو ‫توی دوران راهنمایی،
‫از طریق یه انجمن موسیقی آنلاین ‫با جه‌هان آشنا شده بوده.
‫- کارگردان جو. ‫- بله؟
‫با تهیه‌کننده چئون سانگ‌یون،
‫ملاقات کردی؟
‫خب، آره.
‫چند روز پیش اومد اینجا.
‫نگران بود که چرا توی مراسم شرکت نکردم.
‫مهربون‌تر از چیزی بود که فکر می‌کردم ‫و کلی ایده خوب هم داشت.
‫این یک میلیون وونه.
‫چرا تو کار من دخالت می‌کنی؟
‫خودت می‌دونی که
‫چقدر از این کار بدم میاد.
‫دیگه هیچوقت تو کارم دخالت نکن.
‫همین قصد رو داشتم.
‫شنیدم به استودیوی کارگردان جو رفتی.
‫فیلمنامه‌مون رو خوندی؟
‫آره.
‫واسم ایمیل کرد.
‫- بدون اینکه به من بگه؟ ‫- باید می‌گفت؟
‫مگه واضح نیست؟
‫یواشکی نگاه کردن به طرح فیلم،
‫اونم قبل از بازبینی سرگروه، ‫کار درستی نیست.
‫من فقط رفتم
‫چون توی مراسم نبود.
‫بقیه‌ش اتفاقی شد.
‫ببخشید اگه ناراحتت کردم.
‫از این به بعد بیشتر دقت می‌کنم.
‫کات!
‫- کات! ‫- صحنه رو پخش کن.
‫دوستان داریم نما رو چک می‌کنیم.
‫کی پیشنهاد داد ساعت ۷:۳۰ صداش کنیم؟
‫فردا نیم ساعت زودتر صداش کن.
‫- باشه. ‫- بازم کافی نیست.
‫امروز بعد از ۸ اومد.
‫ای بابا، عجب آدمیه.
‫عکس نگیرید، لطفا! ‫عکس نگیرید!
‫امروز تا شب فیلم‌برداری داریم، دیر میام.
‫هر روز فیلم‌برداری دارین.
‫هنوز اول کاره.
‫بعدا فقط صحنه‌های مهم رو می‌رم.
‫با سانگ‌یون آشتی کردی؟
‫چقدر شنیدی؟
‫هر چقدر تونستم تشخیص بدم.
‫برو رابطه‌تون رو درست کن.
‫شما دیگه بچه نیستین.
‫چیزی برای درست کردن نیست.
‫وقتی آدم تحت فشار باشه، ‫دست به هر کاری می‌زنه...
‫مامان.
‫چقدر تحت فشار بوده؟
‫حالا هر چی.
‫اصلا اسمش رو نیار.
‫پس نمی‌تونم وام بگیرم؟
‫می‌تونید برای وام دولتی آفتاب ‫یا امید نو اقدام کنید.
‫وام آفتاب تا ۱۰ میلیون وون می‌ده
‫وام امید نو هم...
‫قبلا زنگ زدم، ولی دوباره تلاش می‌کنم.
‫- باشه. ‫- سلام، تهیه‌کننده ریو.
‫هنوز نیومده؟
‫نپرس.
‫اگه دست من بود، رسواش می‌کردم.
‫سوآ چی؟
‫معلومه که اومده.
‫اگه بازیگر دیگه‌ای بود،
‫اینقدر منتظر نمی‌موند.
‫اومدش.
‫کات. خوبه.
‫آره. خیلی‌خب، بریم غذا بخوریم.
‫ناهارتون رو بخورید و ‫ساعت ۲ برگردید، لطفا.
‫- باشه. ‫- باشه، ساعت ۲!
‫خسته نباشید، بچه‌ها.
‫ناهار نمی‌خوری؟
‫اول باید ذهنم رو مرتب کنم.
‫شرکت باید با عواملش صحبت کنه.
‫قضیه درباره
‫دیر اومدن سونگ‌جا هست؟
‫یکی از مشکلات همینه.
‫اون می‌دونه که فیلم‌برداری ‫پشت سر هم در گانگنونگ داریم
‫ولی یه تبلیغ دیگه قبول کرده.
‫می‌فهمم.
‫اگه نمی‌خوای ناهار بخوری،
‫واست چیزی بخرم؟
‫نه، ممنون.
‫- پس مزاحمت نمی‌شم. ‫- باشه.
‫الو؟
‫ده میلیون وون؟
‫باشه، پس وام رو می‌گیرم.
‫آره، خیلی‌خب.
‫ممنون.
‫نمی‌خوای به بابات کمک کنی، نه؟
‫قطع رابطه با والدین ‫سوءاستفاده‌گر، کار درستیه.
‫پدری که نتونه واسه دخترش ‫یه پالتوی زمستونی بخر، پدر نیست.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫چی گفت؟
‫داره میاد.
‫مشخص نکرد کِی می‌رسه،
‫فقط گفت دارم میام و قطع کرد.
‫برنامه امروز چی بود؟
‫چی؟ صبر کن، سوآ داره می‌ره.
‫می‌رم کارگردان گیونگ رو بیارم.
‫سوآ!
‫سوآ، لطفا صبر کن!
‫آقای محترم.
‫این چه ساعتیه که اومدین؟
‫کی آدرس لوکیشن رو فرستاد؟
‫کی آدرس محل فیلم‌برداری رو فرستاد؟
‫من.
‫تو.
‫می‌دونی به خاطر تو کجا رفتم؟
‫تا خود محله سانگمون رفتم.
‫دوباره پیام دادم که بگم ‫محله میونموک‌دونگ هست.
‫- پیامم نرسید؟ ‫- یعنی اشتباه کردیم؟
‫- همینه؟ ‫- خب، من واضح...
‫سونگ‌جا، می‌تونی با من حرف بزنی...
‫گفتی «واضح»؟
‫واضحه که نفرستادی.
‫وگرنه چرا به سانگمون کوفتی رفتم؟
‫لعنتی...
‫الان به من فحش دادی؟
‫همچین کاری نکردم.
‫عوضی.
‫هی، اگه می‌خوای من رو بزن.
‫بیا، من رو بزن!
‫مگه من چه اشتباهی کردم؟
‫ای مردک...
‫یعنی چی...
‫ول کن.
‫گفتم ول کن لعنتی!
‫مدیر کیم،‌ داری چیکار می‌کنی؟
‫ولش کن.
‫فقط تو نیستی که این فیلم رو می‌سازه.
‫لطفا از هوچئول معذرت‌خواهی کن.
‫لعنت بهش.
‫امروز نمی‌تونم بازی کنم، ‫چون دستم درد می‌کنه.
‫نمی‌تونم ادامه بدم! فهمیدی، عوضی؟
‫جرأت نکن ازم عذرخواهی کن.
‫عذرخواهیت رو قبول نمی‌کنم.
‫سونگ‌جا، باهام حرف بزن.
‫سونگ‌جا.
‫افراد لی سونگ‌جا
‫می‌خوان فیلمبردار رو عوض کنیم.
‫گیونگ چی گفت؟
‫قبول نمی‌کنه.
‫مدیر برنامه‌هاش اصرار داره
‫که مدیر کیم شخصا ‫باید معذرت‌خواهی کنه.
‫ولی مدیر کیم می‌گه محاله.
‫اصلا همچین چیزی نگفته.
‫حاضره عذرخواهی کنه،
‫ولی فقط به شرطی که
‫لی سونگ‌جا از هوچئول معذرت بخواد.
‫فرقی نداره.
‫آژانسش ظاهر قضیه رو سفت گرفته
‫ولی مطمئنم به اندازه ما نگران هستن.
‫بهترین کار اینه که
‫یه دلیل قانع‌کننده بهش بدیم
‫تا سر صحنه برگرده.
‫بعد چطور همچین کاری بکنیم؟
‫اگه هوچئول عذرخواهی کنه، چی؟
‫هوچئول اینجا قربانیه.
‫اگه به تحریک‌های اولیه
‫لی سونگ‌جا واکنش نشون نمی‌داد،
‫کار به اینجا نمی‌کشید.
‫عذرخواهی هوچئول می‌تونه یه دلیل باشه.
‫من موافق نیستم.
‫بیش از ۸۰ درصد مشکلات ما
‫سر صحنه فیلم‌برداری، ‫به خاطر لی سونگ‌جاست.
‫ساعت حضور رو رعایت نمی‌کنه
‫و برنامه رو هر وقت بخواد، ‫عوض می‌کنه.
‫باید همه چی رو همین الان حل کنیم.
‫فکر می‌کنی جواب بده؟
‫الان وقتش رو نداریم.
‫این هوچئول حاضره عذرخواهی کنه؟
‫قربان.
‫بله، خودش رو مقصر می‌دونه.
‫مطمئنی که با عذاب وجدان، ‫اون رو مجبور نکردی؟
‫حتی اگه خودش هم بخواد،
‫نباید بذاریم این کار رو بکنه.
‫کل گروه دیدن چه اتفاقی افتاد.
‫بعد از اینکه لی سونگ‌جا بهش حمله کرد،
‫اگه هوچئول معذرت بخواد، ‫بعد چی فکر می‌کنن؟
‫تهیه‌کننده ریو.
‫به نظرت کدوم یکی برای ‫ساخت این فیلم حیاتی‌تره؟
‫نه من،
‫نه تو، تهیه‌کننده ریو.
‫نه حتی کارگردان گیونگ سونگ‌جو.
‫همه‌مون قابل جایگزینیم.
‫همه به جز لی سونگ‌جا.
‫بدون حضور اون،
‫کل پروژه می‌خوابه.
‫با این وضع،
‫قبل از اینکه بره سربازی، ‫فیلم‌برداری تموم نمی‌شه.
‫برای همین باید حلش کنیم.
‫فکر می‌کنی عذرخواهی هوچئول کافی باشه؟
‫آقای جونگ.
‫کاری می‌کنیم که کافی باشه.
‫سعی می‌کنم
‫لی سونگ‌جا رو راضی کنم.
‫عوضی گستاخ.
‫واسه امروز دیگه جمع کنیم.
‫فیلم‌بردای فردا کنسل شد،
‫شاید پس‌فردا هم کنسله.
‫حتی پس‌فردا؟
‫هوچئول قبول کرده معذرت بخواد،
‫پس بعدا خبرتون می‌کنم.
‫صبر کن، هوچئول عذرخواهی می‌کنه؟
‫هوچئول.
‫تو گفتی می‌خوای عذرخواهی کنی؟
‫چه انتخاب دیگه‌ای داریم؟
‫اگه باعث تعطیلی فیلم بشم...
‫کی گفته این اتفاق میفته؟
‫تعطیل نمی‌شه.
‫این تویی که
‫باید ازت معذرت‌خواهی بشه.
‫فعلا برو استراحت کن.
‫عذرخواهی می‌کنم.
‫این کار درسته.
‫چطور ممکنه درست باشه؟
‫وقتی این خبر پخش بشه،
‫کی دیگه استخدامم می‌کنه؟
‫من استخدامت می‌کنم.
‫به علاوه،
‫اگه لازم باشه می‌تونم
‫واست پروژه‌ای پیدا کنم ‫که مال ما نباشه.
‫مدیر کیم می‌گه خودش عذرخواهی می‌کنه.
‫بابت این قضیه مطمئنی؟
‫این رو به عذرخواهی هوچئول ترجیح می‌دم.
‫اگه هوچئول معذرت‌خواهی کنه، ‫چطور می‌تونم
‫دوباره با لی سونگ‌جا روبرو بشم؟
‫ممنونم.
‫ازم تشکر نکن.
‫فردا باید کجا برم؟
‫اون سبد میوه رو ببین.
‫واقعا لازمه عذرخواهی کنی؟
‫این قضیه عصبیم می‌کنه.
‫مهم نیت هست.
‫من می‌رم. تجهیزات رو چک کن.
‫لعنت.
‫ممنون که اومدی.
‫هیچ چیز آسون به دست نمیاد، نه؟
‫بریم داخل.
‫از این طرف.
‫لی سونگ‌جا.
‫اینجاست.
‫یه لحظه بیرون منتظر بمون.
‫اینم...
‫بگیم مدیر کیم این رو خریده.
‫سونگ‌جا.
‫حالت چطوره؟
‫دو هفته باید تو بیمارستان بمونه.
‫ای وای.
‫البته که بهبودی تو اولویت ماست.
‫ولی فکر می‌کنم
‫یه سوءتفاهمی پیش اومده.
‫اون بیرون وایستاده که عذرخواهی کنه.
‫چیکار کنیم؟
‫گفتی اخراجش می‌کنی.
‫بی‌خیال.
‫باید قبل از سربازیت، ‫فیلم رو تموم کنیم.
‫ای بابا.
‫دیدن قیافه‌ش ممکنه آزاردهنده باشه.
‫حداقل بذار فرصت عذرخواهی داشته باشه.
‫بگو بیاد داخل.
‫نگاه کن!
‫مدیر کیم واست سبد میوه آورده!
‫وای، چقدر خوبن.
‫ویتامین‌ها به بهبود سریع کمک می‌کنن.
‫رسیده به نظر میان.
‫متاسفم،‌ سونگ‌جا.
‫صمیمانه معذرت می‌خوام.
‫بی‌خیال دیگه،
‫مدیر کیم عذرخواهی کرد.
‫چی گفتی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫صمیمانه.
‫به نظر نمیاد اصلا پشیمون باشی.
‫الان خندیدی؟
‫از روی شرمندگی می‌خنده.
‫کی وسط عذرخواهی
‫قهقهه می‌زنه؟
‫برو بیرون.
‫سونگ‌جا.
‫- سانگ‌یون. ‫- من باید زودتر معذرت می‌خواستم.
‫متاسفم.
‫ما اطلاعات اشتباه بهت دادیم،
‫پس لطفا ما رو ببخش.
‫چرا تو...
‫آفرین به همگی.
‫کارت خوب بود، مدیر کیم.
‫تو هم همینطور، تهیه‌کننده چئون.
‫شماها با ماشین برین سر صحنه.
‫من تاکسی می‌گیرم.
‫گفت برمی‌گرده،
‫پس مشکلی نیست.
‫همه اخم‌هاتون رو وا کنین.
‫تو هم همینطور، تهیه‌کننده ریو.
‫ماشین رو روشن کن، یوچان.
‫من رفتم.
‫باید حرف بزنیم.
‫چرا تا اونجا پیش رفتی؟
‫الان نباید ازم تشکر کنی؟
‫چرا بخوام تشکر کنم؟
‫یا من باید زانو می‌زدم یا سونبه.
‫تو نمی‌ذاشتی هوچئول عذرخواهی کنه.
‫اگه اون می‌خواست...
‫فرقی نمی‌کنه کی عذرخواهی کنه.
‫هردومون می‌دونیم هیچکس بهش بدهکار نبود.
‫چرا آخه زانو زدی وقتی اون باید...
‫تو...
‫با عذرخواهی هوچئول مشکل نداری
‫ولی با عذرخواهی سونبه مشکل داری؟
‫می‌دونم دوستش داری، ‫ولی اینقدر خودت رو پایین نیار.
‫برای هیچکس، حتی برای خودت،
‫اینقدر از خودت مایه نذار.
‫این راه درست انجام کار نیست.
‫نمی‌فهمم منظورت از این حرف چیه،
‫ولی حداقل من کار رو پیش می‌برم.
‫برخلاف تو که فقط حرف می‌زنی.
‫چی رو حل کردی؟
‫چیزی که امروز بهش دادی، ‫فقط دلیل برگشت نبود.
‫واسش تاج گذاشتی.
‫تاجی که بهش اجازه می‌ده ‫هر کاری دلش خواست بکنه.
‫تا دیر بیاد.
‫تا به بقیه حمله کنه
‫بدون اینکه عواقبش رو ببینه...
‫ولی اون اینجا پادشاهه.
‫بالاترین مقام رو داره.
‫به پولی فکر کن که با هر روز ‫تاخیر فیلم‌برداری از دست می‌ره.
‫خوش‌شانسی که وقت داری
‫به این چیزهای پیش پاافتاده فکر کنی.
‫بله، کارگردان.
‫آره، تازه برگشتیم.
‫واقعا در اون حد فوق‌العاده است؟
‫آخه چرا تو...
‫به خاطر یه نفر، جلوش زانو زدی؟
‫تو هم هنوز همون بحث
‫زانو زدن رو ادامه می‌دی.
‫نمی‌شه بی‌خیالش بشی؟
‫آخه چرا همچین کاری کردی؟
‫تو که برای هیچکس زانو نمی‌زنی...
‫دقیقا.
‫پس نمی‌تونی فقط بگی
‫«آفرین» و رد بشی؟
‫اون رو به چشم یه مرد نمی‌بینی.
‫یه زن عاشق این کار رو نمی‌کنه.
‫این بیشتر شبیه وسواسه.
‫برای این حرف‌ها من رو صدا زدی؟
‫آره، برای همین زنگ زدم.
‫چون شوکه شده بودم.
‫وقتی فردا سونگ‌جا رو دیدی،
‫لطفا با لبخند بهش سلام کن.
‫اعتصاب؟
‫کل گروه فیلم‌برداری
‫اعتصاب کردن و سر صحنه نمیان.
‫می‌خوان لی سونگ‌جا عذرخواهی کنه
‫و تهیه‌کننده چئون از پروژه کنار بره.
‫شوکه شدن که ایشون ‫باعث شد هوچئول عذرخواهی کنه
‫که همین کاری کرد مدیر کیم مجبور بشه
‫خودش بیاد عذرخواهی کنه.
‫اول از همه، سونگ‌جا باید ‫از هوچئول عذرخواهی کنه.
‫- بعدش تهیه‌کننده چئون باید کنار... ‫- من نیازی به عذرخواهی ندارم.
‫متاسفم.
‫دلیلی نداری که متاسف باشی.
‫الان همه گروه کجان؟
‫- من سعی می‌کنم... ‫- کنار می‌کشم.
‫این حداقل
‫یکی از مشکلات رو حل می‌کنه، نه؟
‫- تهیه‌کننده چئون. ‫- من می‌رم.
‫چرا حقیقت رو بهشون نمی‌گی؟
‫اگه بفهمن تو چیکار کردی، ‫نظرشون عوض می‌شه.
‫که کل دنیا بفهمه؟
‫همچین چیزی نمی‌خوام.
‫لطفا بذار این ماجرا با رفتن
‫من از پروژه، همینجا تموم بشه.
‫هی!
‫واقعا داری می‌ری؟
‫مدیریت ارشد اصرار داره
‫قبل از اینکه خبری درز کنه، ‫این مسئله حل بشه.
‫لی سونگ‌جا قبول کرده ابراز پشیمونی کنه، ‫پس همینجا جمعش کنیم.
‫حتما این رو توی جلسه ‫اصلی کارکنان توضیح بده.
‫تهیه‌کننده چئون چی می‌شه؟
‫می‌فرستیمش روی یک فیلمنامه دیگه کار کنه.
‫احساس بدی نداشته باش.
‫خودش مقصره که پیشنهاد داد
‫هوچئول عذرخواهی کنه.
‫ولی شما هم باهاش موافقت کردی.
‫من پدر سه‌تا بچه‌ام.
‫باید من استعفا بدم؟
‫این پروژه از اول مال تو بود.
‫به فال نیک بگیرش
‫و بذار کار پیش بره.
‫باشه؟
‫میزت رو خالی کردی؟
‫الان نامه استعفام رو
‫به رئیس بخش دادم.
‫واسه چی؟
‫بهت گفتن باید استعفا بدی؟
‫اخراج نشدم. خودم خواستم استعفا بدم.
‫چرا؟
‫ترجیح می‌دم حقیر نباشم.
‫نباید خوشحال باشی؟
‫خوش به حالت.
‫حالا پروژه‌ت رو پس گرفتی.
‫واقعا فکر می‌کنی
‫حل کردن سوءتفاهم‌ها، حقیرانه است؟
‫این ذات منه.
‫چطور می‌تونی اینقدر راحت ‫همه چیز رو ول کنی؟
‫غرورت اینقدر واست مهمه؟
‫آره.
‫از زندگیم هم مهم‌تره.
‫پس چی واست می‌مونه؟
‫اگه برای حفظ غرورت، همه چی رو بدی...
‫بعد چی واست باقی می‌مونه؟
‫به خاطر کارگردان گیونگ تو پروژه بمون.
‫من گروه رو راضی می‌کنم.
‫خدایا،
‫چقدر خودت رو برتر می‌بینی.
‫فکر می‌کنی آدم خوبی هستی، نه؟
‫فقط خوش‌شانس بودی.
‫تو انگار فکر می‌کنی
‫همیشه بدشانس بودی.
‫ولی خودت شانس خودت رو ساختی.
‫امیدوارم حتی یه بار هم که شده،
‫بفهمی چه حسی داره...
‫که واقعا تنها باشی.
‫تو خودت انتخاب کردی
‫از کسایی که دوستت داشتن ‫و برات ارزش قائل بودن، دور بشی.
‫ده سال پیش...
‫چون باید غرورت رو حفظ می‌کردی.
‫تنها بودنت رو...
‫خودت ساختی.
‫امروز از «جی‌دی» استعفا دادم.
‫چی؟
‫دارم از جلسه با گروه برمی‌گردم.
‫سوءتفاهم رو برطرف کردم، ‫می‌تونی برگردی.
‫سوءتفاهم رو برطرف کردی؟
‫جزئیات رو بهشون نگفتم.
‫فقط گفتم به جای من عذرخواهی کردی.
‫الان کل گروه باید فهمیده باشن،
‫پس مشکلی نیست.
‫به بیان دیگه، «ما بزرگوارانه بخشیدیمت،
‫پس حالا می‌تونی برگردی».
‫من هیچ کار اشتباهی نکردم.
‫پس لطفا بهشون بگو که
‫نیازی به درک یا بخشش‌شون ندارم.
‫سانگ‌یون.
‫تصمیمش گرفته شده.
‫حرف دیگه‌ای برای گفتن داری؟
‫مراقب خودت باش.
‫چرا؟ فکر می‌کنی مراقب خودم نیستم؟
‫تو هم همون فکر رو می‌کنی، نه؟
‫فکر می‌کنی من عجیب و غریبم.
‫هیچوقت همچین حرفی نزدم.
‫باید یاد بگیری یک بار هم که شده ‫از دیگران چیزی قبول کنی.
‫می‌گم مراقب خودت باش و
‫کمی ثبات پیدا کن.
‫منظورت مثل اون‌جونگه؟
‫آره.
‫حداقل،
‫اون‌جونگ همیشه از خودش محافظت می‌کنه.
‫پس واقعا همین فکر رو می‌کنی.
‫فکر می‌کنی من از همه چیز بُریدم.
‫سانگ‌یون.
‫ولی بذار این رو بهت بگم.
‫من واقعا دوستت داشتم.
‫این تو بودی که رفتی.
‫هیچکس با میل خودش،
‫خودش رو نابود نمی‌کنه.
‫اون‌جونگ هم اگه جای من بود، ‫همین می‌شد.
‫حالا برو.
‫امیدوارم دیگه هیچوقت ‫همدیگه رو نبینیم.
‫تو دیگه واقعا
‫برای من غریبه شدی.
‫تو هم همون فکر رو می‌کنی، نه؟
‫فکر می‌کنی من عجیب و غریبم.
‫حداقل،
‫اون‌جونگ همیشه از خودش محافظت می‌کنه.
‫خودت شانس خودت رو ساختی.
‫خودت انتخاب کردی که بری.
‫تنها بودنت رو...
‫خودت ساختی.
‫چرا اینقدر نگران به نظر میای؟
‫همه چیز بالاخره سر جای خودش قرار گرفت.
‫واقعا همینطوره؟
‫معلومه.
‫به هر حال، همه چیز خوب پیش رفت.
‫پس چرا من خوشحال نیستم.
‫حتی اگه فقط یه بار هم شده،
‫کاش می‌تونستم واقعا بفهمم ‫سانگ‌یون چه حسی داره.
‫کاش می‌دونستم چیکار کردم
‫که از دستم عصبانی شده.
‫فقط شخصیت اونه.
‫آدم‌هایی مثل اون رو نمی‌شه توضیح داد.
‫قبلا اینطوری نبود.
‫قبلا کِی؟
‫قبلا.
‫خیلی وقت پیش.
‫وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫ذهنم همیشه دور خودش می‌چرخه.
‫ریو اون‌جونگ.
‫فقط بی‌خیالش شو، باشه؟
‫یه دلیلی داشته که هیچوقت به جواب نرسیدی.
‫چرا هنوز سعی می‌کنی اون رو درک کنی؟
‫انگار از اینکه دیگه با من ‫سر و کار نداری، خیالت راحت شده.
‫معلومه.
‫خیلی هم راحت شدم.
‫ولی تند تند نخور.
‫تو نباید بخوری،
‫ولی من می‌خورم.
‫من آزاد و رهام.
‫منظورت چیه آزاد و رها؟
‫الان بیکار شدی.
‫بالاخره از کیم سانگ‌هاک
‫دست کشیدم.
‫واقعا؟
‫آفرین.
‫ولی چرا از شرکت هم دست کشیدی؟
‫به حقوقت احتیاج داشتی.
‫یک حقوق ماهانه اصلا کافی نیست.
‫صبر کن و ببین.
‫من...
‫کلی پول در میارم.
‫وقتی این کار رو کردم،
‫بهت کمک می‌کنم هر فیلمی ‫که دلت خواست، بسازی.
‫ممنون.
‫می‌دونی دیگه، نه؟
‫که از پس هر کاری بر میام.
‫معلومه.
‫چئون سانگ‌یون
‫می‌تونه از پس هر کاری بر بیاد.
‫ولی واقعا این رو می‌دونی؟
‫من واقعا می‌تونم از پس هر کاری بر بیام.
‫حدود ۵ دقیقه طول می‌کشه.
‫فقط یه کم دیگه.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- آره، سلام.
‫باشه، انجامش بدیم.
‫وقتی بدل آماده شد، شروع می‌کنیم.
‫بله، آقا.
‫آره، آماده‌ایم.
‫آماده‌ایم.
‫- آماده‌باش. ‫- آماده‌باش.
‫پس اومدید.
‫خوشحالم اینجا می‌بینمت، کارگردان هان.
‫همچنین، قربان.
‫شما دوتا همیشه با هم صمیمی بودین؟
‫خب،
‫نمی‌شه گفت صمیمی هستیم.
‫بیش از حد بهم اعتبار می‌دین.
‫شما خیلی لطف دارید.
‫تهیه‌کننده‌ای به باهوشی و استعداد ‫تهیه‌کننده چئون، واقعا نادر هست.
‫[کارگردان دونگ‌هیانگ]
‫امیدوارم حالت خوب باشه، کارگردان جو.
‫همین حوالی بودم و یاد شما افتادم،
‫با خودم گفتم یه زنگ بزنم.
‫آره.
‫توی استودیو هستی؟
‫پس می‌شه یه لحظه بیام؟
‫باشه.
‫چی گفتن؟
‫تخریب رو ۵ روز عقب انداختن.
‫چقدر خوب.
‫چطور تونستی راضی‌شون کنی؟
‫آخرش پول خواستن.
‫خب چرا از اول نگفتن؟
‫حالا بالاخره می‌تونیم نفس راحت بکشیم.
‫- ممنون. ‫- خواهش.
‫- کارگردان گیونگ، ما آماده‌ایم. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب. شروع کنیم؟
‫سانگ‌یون؟
‫- خانم جانگ. ‫- پس خودتی، سانگ‌یون.
‫این وقت شب اینجا چی کار می‌کنی؟
‫اوه، ولی اون‌جونگ توی گانگنونگه.
‫می‌دونم.
‫برای دیدن اون نیومدم.
‫واقعا؟
‫پس برای دیدن من اومدی؟
‫آره.
‫منم دلم واست تنگ شده بود. ‫خوشحالم می‌بینمت.
‫هنوز چیزی نخوردی، نه؟ بیا بریم.
‫باید زود برم.
‫فقط اومدم شما رو ببینم.
‫می‌خوای بدون شام بری؟
‫خانم جانگ.
‫بله؟
‫می‌دونم آدم بدی هستم
‫ولی می‌شه لطفا من رو بغل کنی؟
‫دیگه باید برم.
‫سانگ‌یون.
‫بازم بیا، باشه؟
‫چشم، خانم جانگ.
‫خوبه.
‫خداحافظ.
‫- سلام. ‫- سلام، کجا داری می‌رین؟
‫می‌رم ماهیگیری.
‫من می‌رم کافی‌نت،
‫یه گیم حسابی بزنم.
‫خیلی ذوق دارن که بالاخره ‫یه روز مرخصی گرفتن.
‫- تو می‌ری چیکار کنی؟ ‫- می‌رم غذا بخورم و بخوابم.
‫منم همینطور.
‫- می‌بینمتون. ‫- خوش بگذره.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫بیا برو.
‫سلام، هوجین.
‫من؟ معلومه که دارم استراحت می‌کنم.
‫شنیدی همه درباره مرخصی‌مون حرف می‌زنن؟
‫چی؟
‫چی کار کرده؟
‫منظورت چیه که همه چیز رو برداشت؟
‫چئون سانگ‌یون و کارگردان هان جه‌جون ‫با هم یه شرکت تاسیس کردن
‫«جی‌دی» هم در ازای صد درصد سهام، ‫ده میلیارد وون سرمایه‌گذاری کرده.
‫نکته اینه که کارگردان جو دونگ‌هیانگ ‫هم تصمیم گرفته باهاش بره.
‫شنیدم شرط اصلی سانگ‌یون،
‫گرفتن پروژه «قلب‌های جوان» بوده.
‫پس اومدی.
‫از اسم «سوالو» خوشت میاد؟ ‫[به معنی پرستو]
‫اسم شرکت منه.
‫سوالو پیکچرز.
‫حقیقت داره که «قلب‌های جوان» رو گرفتی؟
‫قبلا گرفتم.
‫نه.
‫نمی‌تونی ببریش.
‫به این می‌گن دزدی.
‫دزدیدن پروژه یک نفر دیگه.
‫من پروژه هر کسی رو نمی‌دزدم.
‫پروژه تو رو می‌دزدم.
‫چرا؟
‫چرا داری این کار رو باهام می‌کنی؟
‫از این حالت خوبه، متنفرم.
‫می‌خوام ببینم مثل من
‫نابود بشی.
‫«ترجمه از خشایار»