‫پس یه لطفی بهم بکن و کنار بکش.
‫- چی؟ ‫- گفتم کنار بکش.
‫این‌قدر دل ملت رو به دست نیار.
‫من چه‌جوری دل ملت رو به دست آوردم؟
‫سونگ یوچان.
‫کیم سانگ‌هاک.
‫خودت خبر داری، ‫ولی از توجهش لذت می‌بری.
‫به نظرت...
‫این رفتارت رقت‌انگیز نیست؟
‫اگه ازش خوشت میاد، ‫برو بهش بگو.
‫سر من غر نزن.
‫قصد دارم بگم.
‫فقط گمون کردم بهتره بدونی.
‫دیگه حرفی نمونده؟
‫خودت خبر داری، ‫ولی از توجهش لذت می‌بری.
‫اگه ازش خوشت میاد، ‫برو بهش بگو.
‫سر من غر نزن.
‫خنگول، به این می‌گی اعتراف؟
‫- بدش به من. ‫- سنگین نیست.
‫امیدوارم همگی خوب خوابیده باشن!
‫- تو خوب خوابیدی؟ ‫- خیلی.
‫بریم!
‫عه! کتونیمون عین همه.
‫من دیروز از هوچئول خریدم.
‫در واقع تهیه‌کننده چئون خرید.
‫خیال می‌کردم فقط من خوش‌شانسم.
‫کتونیش خیلی داغون شده بود.
‫گفتم کنار بکش.
‫این‌قدر دل ملت رو به دست نیار.
‫ولی چشمم مدام به دنبالته.
‫دارم دوباره عاشقت می‌شم.
‫نشنیده می‌گیرم.
‫بیشتر سعی کن.
‫خودت گفتی داری سعی می‌کنی.
‫اینجا فعلا از همه‌شون بهتره...
‫ولی بی‌نقص نیست، مگه نه؟
‫بیرون و توش یه‌کم...
‫بررسی پناهگاه سخت‌تر از انتظاراتمونه.
‫یه‌جای دیگه هست،
‫ولی باید قبل از تخریبش در اواخر ژوئیه ‫فیلم‌برداری کنیم.
‫کافیه جای خوبی باشه...
‫می‌تونیم تا اواخر ژوئیه ‫فیلم‌برداری کنیم، مگه نه؟
‫معلومه که می‌تونیم. کجاست؟
‫عالیه.
‫چرا زودتر ما رو اینجا نیاورده بودی؟
‫- قبول نداری کارگردان؟ ‫- راست می‌گی.
‫باورم نمی‌شه اینجا هنوز وجود داره.
‫ممکنه به درد سکانس فرار هم بخوره.
‫بریم. متروکه است، ‫پس می‌تونیم ببینیمش.
‫- طبقه سومه. ‫- خیلی‌خب.
‫کارگردان کیم، دقیقا طبق تصوراتت نیست؟
‫فضایی که سرکوبگر جلوه کنه.
‫کارگردان گیونگ، اینجا رو ببین.
‫طاقچه‌اش رو ببین.
‫از اینجا خوشم میاد.
‫خیلی از اینجا خوشم میاد.
‫یه‌کم شبیه زندان می‌مونه.
‫دیدن خونه خانم یون بعد از یه دهه...
‫ترسناک‌تر از انتظاراتم...
‫جلوه می‌کرد.
‫بیاین جای قبلی فیلم‌برداری کنیم.
‫چرا؟
‫من عاشق اینجا شدم.
‫مسیرهای خارجی اونجا خوبه و...
‫اگه طبقه سوم باشیم، ‫ممکنه نورپردازی سخت بشه.
‫من هم اونجا رو ترجیح می‌دم.
‫اگه ژوئیه تخریبش کنن، ‫وقت کم داریم.
‫سکانس‌های داخلی رو هم ‫همیشه می‌شه تو استودیو گرفت.
‫ابزار نورپردازی...
‫اینجا جا می‌شه، ‫پس مشکلی نیست.
‫دقیقا.
‫بیاین همین‌جا فیلم‌برداری کنیم.
‫من خیلی...
‫از اینجا خوشم میاد.
‫باشه، بیاین اینجا فیلم‌برداری کنیم.
‫کارگردان کیم،
‫ردیفی؟
‫آره.
‫اون‌جایی که رفته بودیم زمخت بود.
‫اگه زود مجوز فیلم‌برداری بگیری،
‫می‌تونم قبل از بررسی نهایی ‫آماده‌اش کنم.
‫- سعی می‌کنم سریع‌تر پیش بره. ‫- عالیه.
‫راستی،
‫چرا می‌خواستی با من بیای؟
‫می‌خواستم با خودت باشم دیگه کارگردان سئو.
‫یعنی واسه این نیست که جو بین تو ‫و کارگردان کیم سنگینه؟
‫واقعا ازش خوشت نمیاد، مگه نه؟
‫معلومه که نه.
‫فقط سربه‌سرش می‌ذاشتم.
‫خب، خیلی حیف شد.
‫[بیمارستان سه‌اون گانگنونگ]
‫نمی‌دونستم گانگنونگ بیمارستان ‫به این بزرگی داره.
‫- کارتون حرف نداشت. ‫- همچنین آقا.
‫شب همگی به خیر.
‫- شب به خیر آقا. ‫- شب به خیر آقا.
‫شب به خیر.
‫- همگی بریم خونه. ‫- به سلامت.
‫وایستا ببینم، اون تهیه‌کننده ریو نیست؟
‫بهتر نیست برسونیمش؟ ‫موک‌دونگ نزدیک ایلیونگه.
‫خودش راحت نیست.
‫مگه آقاش نبودی؟
‫همون دوست...
‫دوران دانشگاهه...
‫واقعا؟
‫پس واسه همین...
‫- وانمود کن نمی‌دونی. ‫- رو چشمم.
‫حالا همه‌چی منطقی شد.
‫پس واسه همین برای پیوستن ‫به «مرد خوب» تأمل کردی.
‫یه‌کم شبیه زندانه.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫جای قبلی فیلم‌برداری کنیم.
‫سلام به همگی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوش به حالت. گل می‌گیری.
‫از طرف تهیه‌کننده یوچان ‫به مناسبت اولین روز کاریته.
‫چیکار کرد؟
‫تهیه‌کننده چئون واقعا ‫از کیم سانگ‌هاک پرسید...
‫اگه دعوتش کنه دوتایی برن بیرون ‫قبول می‌کنه یا نه؟
‫آره.
‫خب، اون چی گفت؟
‫به نظر خودت چی گفت؟ ‫معلومه که رد کرد.
‫اون‌جونگ همون‌جا بود.
‫چرا می‌گی «آها»؟
‫ریو اون‌جونگ!
‫الان فهمیدم.
‫چی رو فهمیدی؟
‫ای بابا، گمون کنم آقای پارک زنگ زده ‫که باز هم وقت بگیره.
‫فعلا.
‫بله آقای پارک.
‫- فعلا. ‫- بله؟
‫سونگ یوچان.
‫گل‌ها رو واسه عشق آینده‌ات نگه دار.
‫نمی‌تونم اولین روز کاریت ‫برات گل بگیرم؟
‫نمی‌تونی. عین همیشه رفتار کن.
‫چشمت دنبال من نباشه ‫و به احساساتت دامن نزن.
‫اگه قبول نکنم چی؟
‫اون‌جوری نمی‌تونیم دوست باشیم.
‫به‌خاطر اونه؟ اگه اون...
‫من هیچ‌وقت...
‫به تو احساس عاشقانه‌ای نداشتم...
‫و قصد ندارم اصلا داشته باشم.
‫ای بابا.
‫مظلوم گیرم آوردی.
‫مطمئن نیستم تغییر شخصیت ‫یونگ‌سو قانع‌کننده باشه.
‫من هم بهش فکر می‌کنم.
‫وایستین ببینم.
‫تو کارگردان جو هستی، درسته؟
‫ایشون تهیه‌کننده چئون سانگ‌یونه ‫که با من تو «مرد خوب» همکاری می‌کنه.
‫ببخشید که نتونستم خودم رو ‫زودتر معرفی کنم.
‫درسته.
‫ممنون که چنین فیلم‌نامه ‫خارق‌العاده‌ای نوشتین.
‫خواهش می‌کنم.
‫فعلا. مواظب خودتون باشین.
‫می‌خواست مسخره‌ام کنه ‫یا کلا خجالت سرش نمی‌شه؟
‫لطفا بهش توجه نکن.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫واسه محل فیلم‌برداری مجوز گرفتی؟
‫آره، از دو ظهر می‌تونیم فیلم‌برداری کنیم.
‫خودشه، مگه نه؟
‫چئون سانگ‌یون رو می‌گم. ‫به‌خاطر اون از کیم سانگ‌هاک جدا شدی.
‫پس خودشه.
‫از کجا فهمیدی؟
‫خب، خیلی مهم نیست.
‫ولی،
‫حتما رویارویی با خودش و کیم سانگ‌هاک ‫اصلا برات راحت نبوده.
‫شنیدم هنوز از کیم سانگ‌هاک خوشش میاد.
‫سونگ یوچان، اون کوچولو...
‫خب حالا. به من چه که ازش ‫خوشش میاد یا نه؟
‫مطمئنی برات مهم نیست؟
‫معلومه که مطمئنم.
‫معلومه یه‌کم اذیتت می‌کنه.
‫فقط از این شرایط خسته شدم. ‫همین و بس.
‫باید بگم خیلی حیفه. ‫کیم سانگ‌هاک.
‫انگار آدم خیلی خوبیه.
‫آدم خوبیه.
‫ای بابا، دارم راستش رو می‌گم دیگه.
‫اگه الان اولین دیدارمون بود،
‫ممکن بود ازش خوشم بیاد.
‫ولی من می‌شناسمش.
‫به نظرت ممکن نیست آدم‌ها عوض بشن؟
‫اصلا به اون ربطی نداره.
‫وقتی تازه جدا شده بودیم،
‫خیلی برام سخت بود.
‫اولش،
‫حضورش سخت نبود.
‫ولی در نهایت،
‫چیزی که خیلی عصبانیم می‌کرد ‫و کنار اومدن باهاش از همه‌چی سخت‌تر بود،
‫خودم بودم.
‫همین بود که کشوی یکی رو گشتم ‫تا دفتر خاطراتش رو بخونم.
‫واقعا چنین کاری کردی؟
‫آره.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم خاطره...
‫اون کار و شخصی که بهش تبدیل شدم رو...
‫از ذهنم پاک کنم.
‫اگه بخوایم جفتمون خوشحال باشیم،
‫باید خودم رو در کنارش دوست داشته باشم.
‫شاید بیش از حد به فکر خودمم.
‫یوچان چی؟
‫مطمئنی هیچ حسی بهش نداری؟
‫هوجین.
‫خیلی سریع جواب دادی.
‫ریو اون‌جونگ، سر کی شیره می‌مالی؟
‫منظورت چیه؟
‫معلومه حست به سونگ یوچان ‫و کیم سانگ‌هاک فرق داره.
‫قطعا اعصابت از دست ‫کیم سانگ‌هاک خرده.
‫نیست.
‫شوخی ندارم.
‫این برنامه جدیدمونه.
‫کارگردان واسه فیلم‌برداری آزمایشی میاد؟
‫نه، آخه بازیگران هم نمیاد ‫و فقط آزمایش فنیه.
‫شما دوتا کی میاین؟
‫عصر میایم، فقط واسه تماشای ‫فیلم‌برداری شبانه میایم.
‫من هم بعد از شما میام.
‫خیلی‌خب، فعلا.
‫بله کارگردان گیونگ.
‫باشه، چشم.
‫سلام.
‫- دارن اینجا فیلم‌برداری می‌کنن؟ ‫- ببخشید، داریم فیلم‌برداری می‌کنیم.
‫چی فیلم‌برداری می‌کنین؟
‫سلام تهیه‌کننده ریو.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام تهیه‌کننده ریو.
‫تهیه‌کننده چئون کجاست؟
‫رفت آموزشگاه بدل‌کاری. ‫اوضاع چطوره؟
‫خوبه بهتره به همه سلام کنی.
‫- لطفا جلوی دوربین باشین. ‫- چشم آقا.
‫آره، همین‌طوره.
‫از رنگ آبی بکاهیم؟
‫- نورپردازی رو تغییر می‌دیم! ‫- متوجه شدم!
‫- کارگردان! ‫- تهیه‌کننده ریو!
‫- ریو اون‌جونگ! ‫- حالت خوبه کارگردان؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫- آقا. ‫- سانگ‌هاک!
‫- خون‌ریزی داری! ‫- وای نه!
‫- بیا ببریمت بیمارستان. ‫- بذار ببینم.
‫خراش جزئیه.
‫نه، باید ببریمت بیمارستان.
‫- کارتون رو بکنین. ‫- بیاین اونجا.
‫وایستین.
‫حالت خوبه؟
‫وای نه.
‫به بخیه آب نخوره،
‫می‌تونی پنج شش روز دیگه بازش کنی.
‫هیچی هم مصرف نکن.
‫آقا، ایشون هم با من افتاد. ‫می‌شه زخم ایشون رو هم مداوا کنین؟
‫مشکلی نیست. ‫وقتی رسیدم خونه روش پماد می‌زنم.
‫چرا این‌قدر بی‌ملاحظه بودی؟
‫فیلم‌برداری بدون تو متوقف می‌شه.
‫باید یادت باشه چقدر مهمی.
‫یهو پیش اومد. ‫درست فکر نکرده بودم.
‫به هر حال، ممنونم...
‫و عذر می‌خوام.
‫سوار شو. من می‌رسونمت خونه.
‫نمی‌خواد. تاکسی می‌گیرم.
‫باهاش برو دیگه.
‫می‌تونم تنها برم.
‫به سلامت.
‫یهو پیش اومد. ‫درست فکر نکرده بودم.
‫به هر حال، ممنونم...
‫و عذر می‌خوام.
‫کارگردان کیم مجروح شده؟
‫آره.
‫باید پنج بخیه می‌خورد...
‫و فعلا باید به شونه‌اش استراحت بده.
‫الان داره استراحت می‌کنه؟
‫نه، رفت چونچئون ‫محل آزمایشگاه رو بررسی کنه.
‫مگه لغو نشده بود؟
‫به هوچئول گفت باید بره، ‫آخه نمی‌شه برنامه رو عوض کرد.
‫وای خدا جون، اون آدم...
‫این از برنامه‌تون.
‫شنیدم کارگردان کیم و تهیه‌کننده ریو ‫دیروز سروصدا به پا کردن.
‫از کجا...
‫من ازت خوشم میاد آقا.
‫از هفده سالگی...
‫تا الان، ‫همیشه ازت خوشم می‌اومد.
‫کلا دروغ گفته بودم ‫که از عمو تات خوشم میاد.
‫همیشه از کیم سانگ‌هاک خوشم می‌اومد ‫و به عمرم هیچ‌وقت...
‫به کس دیگه‌ای چنین حسی نداشتم.
‫- سانگ‌یون. ‫- چرا حتما باید دوباره پیدات می‌شد؟
‫چرا حتما باید پیدات می‌شد ‫و این احساسات رو برمی‌انگیختی؟
‫من از یکی دیگه خوشم میاد.
‫اون‌جونگ؟
‫اون‌جونگ از تو خوشش نمیاد.
‫اصلا بهت علاقه‌ای نداره.
‫می‌دونم.
‫پس چرا؟
‫چرا؟
‫از چیش این‌قدر خوشت میاد؟
‫من هم امیدوارم بگذره.
‫بهتره تو هم امیدوار باشی.
‫فقط روی کارت تمرکز کن ‫و بذار بگذره.
‫تو گفتی خودم رو آتش نزنم.
‫چرا به خودت زحمت دادی ‫که چنین پیامی بهم بدی؟
‫اگه اون حرف رو نزده بودی، ‫تا الان خاکستر شده بودم و دیگه نبودم.
‫شاید واسه تو راحت باشه...
‫که بذاری همه‌چی بگذره،
‫ولی واسه من نیست.
‫من الان به‌خاطر تو اینجام.
‫من فقط می‌خواستم...
‫تو پیشرفت کنی.
‫دلم خیلی برات می‌سوخت.
‫برام مهم نیست از روی چی بود.
‫اون‌جونگ خیلی‌ها رو دوست داره...
‫و خیلی‌ها دوستش دارن.
‫ولی من جز تو کسی رو ندارم.
‫پس...
‫نمی‌شه یه فرصت بهم بدی؟
‫شرمنده‌ام.
‫سالم برسی خونه.
‫چرا؟
‫چرا نمی‌شه من باشم؟
‫فردا بخیه‌ام رو باز می‌کنم.
‫شونه‌ات بهتره؟
‫کلا خوب شد.
‫کارگردان کیم، حالت خوبه؟
‫- کارگردان کیم. ‫- خوش برگشتی!
‫لطفا برگردین سر کارتون.
‫آفرین به همگی.
‫برات ضرر نداره؟
‫تهیه‌کننده ریو، خیلی اذیتم می‌کنی.
‫آخه دکتر گفته بود...
‫عجیبه که امروز این‌قدر ساکتی.
‫فیلم‌نامه مصور در چه حاله؟ ‫کی به دستمون می‌رسه؟
‫داره پایانش رو تکمیل می‌کنم، ‫پس باید تا پسفردا تکمیل بشه.
‫تهیه‌کننده ریو، یادم رفته بود بهت بگم.
‫احتمالا آخرین حرف تائه‌ئو ‫به سوجین رو...
‫به «پس تو بودی» تغییر بدم.
‫نظرت چیه؟
‫«پس تو بودی.»
‫به نظرم خیلی غم‌انگیزه.
‫نظر کارگردان کیم بود.
‫تازه به ذهنم رسید.
‫کسی هست که قبول نداشته باشه ‫دیالوگ خیلی خفنیه؟
‫من تاکسی می‌گیرم.
‫من هم همین‌طور.
‫پس تو مراسم می‌بینمتون.
‫آره، در تماسیم.
‫به سلامت.
‫بهتره تو اول بری.
‫چون دست‌اندرکاران فیلم‌برداری باید اول برن؟
‫نه.
‫یه‌کم قدم بزنیم؟
‫چرا که نه؟
‫اون دیالوگ از کجا به ذهنت رسید؟
‫یهو به ذهنم رسید.
‫خوشحالم که همه خوششون اومده.
‫خیلی مهمه. ‫آخرین حرف تائه‌ئو همینه.
‫چی شد که تصمیم گرفتی ‫به دانشکده فیلم‌سازی بری؟
‫وقتی تو اوقات فراغتم فیلم تماشا می‌کردم ‫تصمیم گرفتم.
‫حالا که فکر می‌کنم، ‫گمون کنم یه بخشیش رو مدیون توئم.
‫چطور مگه؟
‫اون قدیم‌ها،
‫خاطرات خیلی طولانی‌ای می‌نویسم.
‫از اون خاطرات کمک گرفتم ‫تا امتحان عملیم رو قبول بشم.
‫پس باید ممنونم باشی.
‫مسخره.
‫من به لطف وارد عرصه سینما شدم.
‫برو بابا. تو همیشه عاشق سینما بودی.
‫ولی هیچ‌وقت به عنوان شغلم ‫در نظر نمی‌گرفتم.
‫ولی بعدش فهمیدم تو رفتی دانشکده فیلم‌سازی.
‫واقعا؟
‫یعنی از من تقلید کردی؟
‫این که تقلید نیست. ‫اسمش الهام گرفتنه.
‫به نظر من خیلی شبیهه.
‫به نظرم خودت باید ممنون من باشی.
‫ممنونم.
‫حس خوبی داره.
‫لابد مامان راست می‌گفت.
‫همیشه یادم می‌اندازه که هر چیز بدی ‫کاملا بد نیست.
‫هنوز می‌گم کاش اون‌جوری نمی‌شد.
‫ولش کن. جریان سال‌ها پیشه.
‫دست خودم نیست، با خودم می‌گم:
‫«اگه تازه با هم آشنا می‌شدیم چی می‌شد؟»
‫می‌خوام از نو شروع کنیم،
‫انگار تازه آشنا شدیم.
‫تهیه‌کننده چئون، این فهرست نهایی ‫شرکت‌کنندگان مراسمه.
‫مهمانان رؤسای بخش و مدیریتمون هم هستن؟
‫معلومه.
‫[مهمانان مراسم مرد خوب]
‫[فیلم‌نامه‌نویس جو دونگ‌هیانگ] ‫[شرکت نمی‌کند]
‫امروز به محل فیلم‌برداری سر می‌زنی؟
‫تو باهام نمیای؟
‫چهار عصر میام ‫که لباس‌های لی سونگ‌جا رو ببینم.
‫باشه، ردیفه.
‫بله کارگردان.
‫الان میام بالا.
‫خیلی‌خب.
‫آقا، اگه مخاطبتون جواب تماستون رو نده ‫نمی‌تونیم راهتون بدیم.
‫ولی هیچ‌وقت جواب تماسم رو نمی‌ده! ‫باشه، قبوله.
‫بیا. می‌شه تو جای من زنگ بزنی؟
‫چئون سانگ‌یون، صفر ده...
‫- سی و دو هفتاد و هفت... ‫- آقا، خواهش می‌کنم.
‫- تشریف ببرین. ‫- خرجی که برنمی‌داره.
‫مواظب باش.
‫ببخشید آقا.
‫- مواظب باش. ‫- چی شده بابا؟
‫هیچ‌وقت گوشیش رو جواب نمی‌ده.
‫چئون سانگ‌یون!
‫- آقا، خواهش می‌کنم... ‫- من باهاش صحبت می‌کنم.
‫آقا، بیرون صحبت کنیم؟
‫- دختر من رو می‌شناسی؟ ‫- همکارش هستم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫پس می‌شه کارت ویزیتت رو بهم بدی؟
‫- اصلا جواب نمی‌ده. ‫- نمی‌ده؟
‫سلام، اومد.
‫تهیه‌کننده چئون بود؟
‫- گمون نکنم هنوز خبر داشته باشه. ‫- دلم براش می‌سوزه.
‫برگشتین.
‫سلام.
‫خیال می‌کردم خانواده‌اش پولدارن.
‫مگه می‌شه باباش اون‌جوری رفتار کنه؟
‫حتما تو می‌دونی، ‫آخه از بچگی دوستین.
‫باورم نمی‌شه همه‌مون رو گول زده بود.
‫دقیقا کی رو گول زده بود؟
‫خودش تا حالا ادعا کرده ‫خانواده‌اش پولداره؟
‫اصلا خانواده‌اش به تو چه ربطی داره ‫تهیه‌کننده کیم؟
‫از دستم عصبانی شدی؟ ‫من فقط سوال کردم...
‫خب، سوال نکن.
‫لطفا سرت تو کار بقیه نباشه.
‫گذاشتی تهیه‌کنندگی اون فیلم ‫ذهنت رو درگیر کنه...
‫چند وقت ندیده بودمت تهیه‌کننده چئون.
‫بهش گفتم دیگه نیاد اینجا،
‫ولی یه حسی بهم می‌گه میاد.
‫واسه همین...
‫به نظرم بهتره حداقل بهش زنگ بزنی.
‫بیا با هم بریم تو.
‫تو برو.
‫یه روزه فراموش می‌شه.
‫به بقیه اهمیت نده.
‫تهیه‌کننده چئون.
‫می‌خوای سخنرانی‌ای رو ‫که تهیه‌کننده ئو نوشته بخونی؟
‫این رو خودت نوشتی؟
‫باید حضار رو به خنده بیاره.
‫می‌خوام از نو شروع کنیم...
‫انگار تازه آشنا شدیم.
‫فقط یه فرصت دیگه به من بده.
‫اگه نتونستیم به نتیجه برسیم...
‫هر کاری بخوای می‌کنم.
‫من واقعا...
‫نمی‌خواستم ترغیب بشم.
‫با این حال...
‫پاسخی به ذهنم نرسید.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫به فکر باباتی؟
‫دست رد به سینه‌ام زد.
‫به حرفت گوش دادم و اعتراف کردم، ‫ولی بی‌رحمانه ردم کرد.
‫آفرین. الان همه‌چی روشن‌تر نشد؟
‫به هیچ وجه.
‫گمون کنم احمقم ‫که به حرف تو گوش کردم.
‫چرا به جاش به من دل نمی‌بندی؟
‫چرا؟ چون متأهلم؟
‫ولی من خیلی دل‌ربام.
‫ولی به نظر من زیاد دل‌ربا نیستی.
‫اون هم دقیقا چنین حسی داره.
‫درسته خیلی دل‌ربایی، ‫ولی اصلا ازت خوشش نمیاد.
‫دیگه وقتشه این‌قدر عذاب نکشی.
‫یکی رو پیدا کن ‫که لیاقت محبتت رو داشته باشه.
‫من هم همین رو می‌خوام.
‫فقط کاش دلم هم یاری می‌کرد.
‫دهم ژوئن سال مار سیاه،
‫کارگردان «مرد خوب» گیونگ سونگ‌جو ‫و کل همکاران اینجا جمع شدن...
‫تا دور هم عبادت کنن.
‫لطفا ما رو از حضور ‫هر گونه اهریمن در امان بدارین.
‫[عبادت برای موفقیت مرد خوب]
‫اهریمن لغو برنامه‌ها،
‫اهریمن هوای نامناسب،
‫اهریمن فیلم‌برداری مجدد،
‫اهریمن تأخیر و اهریمن تصادفات.
‫لطفا همه‌شون رو از ما دور کنین...
‫بفرمایین تو.
‫اتاق وسطه.
‫- اون وسطیه. ‫- باشه.
‫- کارگردان گیونگ، بفرمایین تو. ‫- عالیه.
‫- از این طرف. ‫- اتاق وسطی.
‫تا حالا فوریه اقیانوس رفتی؟
‫نه، چرا باید برم؟
‫گمون کنم به مرگ حتمی ختم می‌شه.
‫آبش حتی از ژانویه هم سردتره،
‫ولی به من گفتن با یه تی‌شرت نازک برم تو آب.
‫می‌شه بعدش گپ بزنیم؟
‫تو کافه جلویی منتظرت می‌مونم.
‫حتما.
‫تهیه‌کننده چئون!
‫بیاین اینجا. بیاین.
‫سونگ‌جا می‌گه فقط در حضور شما ‫خوش می‌گذره.
‫تو گفتی؟
‫من چیکار می‌کنم ‫که خوش می‌گذره؟
‫با یه نگاه ذهنم رو می‌خونی.
‫نوش جان.
‫- امروز اصلا شوخی ندارین. ‫- بخوریم؟
‫نوشیدنیشون امروز شیرینه.
‫- خداحافظ. ‫- بفرمایین.
‫- من رفتم. ‫- بفرمایین.
‫برو یه‌کم استراحت کن.
‫بذار من هم بیام.
‫من تو کافه می‌مونم. عجله نکن.
‫سلام، حالت خوبه؟
‫چئون سانگ‌یون.
‫حالت بده؟
‫وای، عه!
‫سانگ‌یون.
‫عه، بیدار شو.
‫- کیفش کجاست؟ ‫- همه‌چی دست منه.
‫- اون طرفه. ‫- باشه.
‫سانگ‌یون، لطفا بیدار شو.
‫ای خدا، این چه وضعشه.
‫مواظب باش. آروم.
‫ممنون.
‫- من دیگه می‌رم. بیرون نیا. ‫- باشه.
‫سروصدای چیه؟
‫خدا جون، سانگ‌هاک؟
‫مامان، بعدا صحبت می‌کنیم.
‫برو خونه.
‫من رفع زحمت می‌کنم خانم.
‫- شبتون به خیر. ‫- برو. به سلامت.
‫چی به خوردش دادی؟
‫دورهمی کاری بود.
‫تو برو بخواب.
‫این رو بخور.
‫این یکی مال سانگ‌یونه.
‫جدی می‌گم، اگه داشت ‫زیاده‌روی می‌کرد،
‫باید جلوش رو می‌گرفتی.
‫خیال کردی به حرف من گوش می‌داد؟
‫هیچ‌کس بهش نگفت زیاده‌روی کنه!
‫- بخورش. ‫- خوابه!
‫امکان نداره.
‫خوابه.
‫برو ببین.
‫سانگ‌یون.
‫دیدی؟ بهت که گفتم خوابه.
‫نرو.
‫من عاشقشم.
‫پس خواهش می‌کنم...
‫نرو پیشش.