‫چرا این‌قدر عجله داری؟
‫واسه جلسه بررسی دیر کردم.
‫فعلا.
‫ببخشید دیر کردم.
‫کاملا به موقع رسیدی، دیر نکردی.
‫خیلی‌خب. شروع کنیم.
‫عالیه که اونجا دیگه استفاده نمی‌شه،
‫ولی چون قبلا عبادتگاه بوده، ‫خیلی به یتیم‌خونه نمی‌خوره.
‫ساختمونش واقعا خفقان‌آور جلوه می‌کنه،
‫ولی شاید این جو بسته‌اش ‫به نفعمون بشه.
‫- ممکنه متناقض جلوه کنه. ‫- موافقم.
‫اگه دفتر مدیر رو ته اون راهرو بذاریم،
‫واسه صحنه حمله عصبی سوجین ‫خیلی خوب می‌شه.
‫آفرین به همگی.
‫کارگردان کیم، دیشب دیر رفتی خونه؟
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫بعد از شام با کارگردان سئو ‫و تهیه‌کننده چئون،
‫دیدم ماشینت رد شد.
‫کارگردان لی چان‌سوک کارم داشت.
‫کسی که تو ماشینت نشسته بود ‫شبیه کارگردان لی نبود.
‫اتفاقی تهیه‌کننده ریو رو ‫تو ایستگاه اتوبوس دیدم...
‫و بهش گفتم برسونمش.
‫آره.
‫به لطف ایشون راحت رسیدم خونه.
‫پس تهیه‌کننده ریو بود؟
‫خیال کردم با نامزدت رفتی بیرون.
‫- موقع بررسی مکان می‌بینمتون. ‫- فعلا.
‫گمون نکنم با هم ارتباط خاصی داشته باشن.
‫چرا اون‌جوری فضولی کردی؟
‫مدام نگاهش می‌کردی.
‫این‌قدر ازش خوشت میاد؟
‫واسه همین پیشنهاد دادم ‫گزینه‌های دیگه‌مون رو بررسی کنیم.
‫یعنی ازش خوشت میاد؟
‫چه خصوصیتی داره؟
‫اگه اون نبود، ‫من الان اینجا نبودم.
‫منظورت چیه؟
‫وقتی مامانم فوت کرد، ‫می‌سوختم و خاکستر می‌شدم.
‫چرا این‌قدر سریع می‌ری؟
‫می‌خوام یه سری از فیلم‌های ‫لی سونگ‌جا رو ببینم.
‫مگه همه‌شون رو ندیدی؟
‫می‌خوام یه سری سکانس‌ها رو ‫واسه اولین جلسه‌مون دوباره ببینم.
‫که این‌طور.
‫پس خداحافظ.
‫هوجین.
‫می‌خوای گلویی تازه کنیم؟
‫گلویی تازه کنیم؟
‫دفعه بعد.
‫من باید سوار بشم.
‫نامزدم منتظره.
‫خداحافظ.
‫باشه.
‫عین مرغ عشق می‌مونن.
‫به اون‌جونگ گفتی ازش خوشت میاد؟
‫تعجبی نداره.
‫واسه همین اصرار کردی تنها بیام؟
‫این روزها دیگه نمیای پشت‌بوم.
‫جو سنگین شده.
‫تازه دارم خوب می‌شم.
‫- یعنی دست رد به سینه‌ات زد؟ ‫- قاطعانه.
‫از همون حرف‌ها زد...
‫که «اصلا با همکارم ‫ارتباط خاصی برقرار نمی‌کنم»؟
‫نه.
‫پس چی گفت؟
‫اگه قبلا کسی چون تو...
‫دعوتم می‌کرد بریم بیرون ‫قبول می‌کردم.
‫ولی دیگه اون آدم نیستم.
‫چرا نیستی؟
‫آخه می‌دونم تهش چی می‌شه.
‫تا الان سه بار عشق رو تجربه کردم.
‫هر بار عشقی به پایان می‌رسه،
‫آدم بیش از فرد مقابل ‫با خودش آشنا می‌شه.
‫نقص‌ها و اشتباهاتش رو می‌فهمه.
‫خلاصه، اگه بخوام بگم چی یاد گرفتم...
‫فهمیدم نمی‌تونم با کمتر از صد در صد ‫اطمینان از کسی خوشم بیاد.
‫صد در صد؟
‫آره.
‫اگه صد در صد از طرف خوشش نیاد ‫و بهش اعتماد نداشته باشه، اقدام نمی‌کنه.
‫گمون نکنم هیچ‌کس ‫چنین فردی رو پیدا کنه.
‫واسه همین با هیچ‌کس ارتباط خاصی نداره. ‫چون چنین آدمی وجود نداره.
‫من رو باش که خیال می‌کردم زرنگه.
‫کنترل دل آدم که دست خودش نیست.
‫حالا چیکار می‌کنی؟ بی‌خیال می‌شی؟
‫خنگ نباش. خیال کردی واسه چی ‫گفتم بیای اینجا؟
‫هوجین.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫روی کاغذ جفتتون تهیه‌کننده‌این، ‫ولی در نهایت یکیتون عقب‌نشینی می‌کنه.
‫مهم اینه که فرد قدرتمندی طرف تو باشه.
‫اگه کارگردان یا بازیگر اصلی طرف تو باشه، ‫نونت تو روغنه.
‫ببین کی اومده! حالت چطوره؟
‫کارگردان گیونگ.
‫امیدوارم حالتون خوب باشه. ‫عاشق فیلم آخرتون شدم.
‫امیدوارم تو هم خوب باشی.
‫سونگ‌جا رو می‌شناسین؟
‫تو تبلیغات «دادستان‌ها» دیدار کردیم. ‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫درسته، اون موقع دیدار داشتیم.
‫یادمه.
‫ایشون هم تهیه‌کننده ریو اون‌جونگ هستن.
‫- خوش‌وقتم. ‫- سلام.
‫ایشون هم تهیه‌کننده چئون سانگ‌یون هستن.
‫خوش‌وقتم. مشتاق همکاری باهاتون هستم ‫آقای لی.
‫همچنین.
‫بشینیم.
‫بفرمایین بشینین.
‫- معطلتون کردیم؟ ‫- نه، تازه رسیده بودیم.
‫حتما خدمت نظامی واسه بازیگران مرد ‫خیلی سخته.
‫قطعا. دو سال از اوج دوران کاریت رو ‫از دست می‌دی...
‫ای بابا.
‫این حرف‌ها رو ول کنیم.
‫کارگردان گیونگ.
‫فیلم‌نامه مصور در چه حاله؟ ‫بدل‌کاری‌ها خیلی خفن جلوه می‌کنن.
‫تو که بازیگر اکشنی ‫و برات عین آب خوردنه.
‫به ندرت بدل‌کار استفاده میکنی.
‫درسته، خب...
‫کل سکانس‌های بدل‌کارها هم ‫سکانس خودت محسوب می‌شن.
‫اگه مخاطب باور کنه خودتی، ‫پس خودتی.
‫کارگردان گیونگ اول از همه نمی‌ذاره...
‫بدل‌کاری‌های خطرناک رو انجام بدی.
‫درسته.
‫اصل ماجرا بازی احساسیته.
‫تهیه‌کننده چئون سانگ‌یون بودین؟
‫می‌شه سانگ‌یون صدات کنم؟
‫معلومه. مایه افتخارمه.
‫بهتره تو هم راحت صدام کنی.
‫ممنون، ولی...
‫بیاین آروم پیش بریم.
‫وقتش که برسه راحت صدا می‌کنم.
‫حس می‌کنم تو گیشه می‌ترکونه. ‫خیلی خوب جلوه می‌کنه.
‫چیکار می‌کنی که مردم به این راحتی ‫باهات صمیمی می‌شن؟
‫تو که خیلی بی‌احساسی ‫لی سونگ‌جا.
‫رازه.
‫راز کجا بود؟
‫خودشون همدیگه رو می‌شناسن.
‫چی؟
‫یعنی تعمدا وانمود کردین غریبه‌این؟ ‫کی آشنا شده بودین؟
‫قبل از این که لی سونگ‌جا بشه. ‫وقتی لی سونگ‌یونگ بود.
‫خیلی ناراحت می‌شد ‫اگه راستش رو می‌گفت.
‫جریان بدل‌کاری چی بود؟
‫شایعاتی شنیده بودم ‫که زانوش مصدوم شده...
‫و از قیافه‌اش معلوم بود حقیقت دارن.
‫چه‌جوری به این خوبی ‫تشخیص می‌دی؟
‫استعدادت ذاتیه.
‫تشخیص حس افراد کار منه.
‫چرا اینجایی؟
‫داشتم ماه رو تماشا می‌کردم.
‫می‌خواستم ببینم ‫دختر کی این‌قدر ناراحته،
‫ولی لابد دختر خودم بود.
‫چی شده؟ چیزی شده؟
‫فقط یه‌کم خسته‌ام.
‫سانگ‌یون اصلا نمیاد سر بزنه؟
‫اصلا بهش نگفتی؟
‫خیلی خوشحال می‌شم ‫غذای خونگی جلوش بذارم.
‫همیشه به فکر غذایی.
‫اون که گرسنه نمی‌مونه.
‫خوب می‌خوره و وضعش خوبه، ‫پس این‌قدر نگو بیارمش خونه.
‫شاید خوب بخوره و وضعش خوب باشه،
‫ولی فرض کن چقدر احساس تنهایی می‌کنه.
‫ای بابا.
‫نمی‌تونستی بهم بگی نقل‌مکان می‌کنی؟
‫من پول ندارم، پس برو دیگه.
‫این واقعا آخرین باره.
‫خواهش می‌کنم همین یه بار کمکم کن.
‫واسه بابات حبس بریدن.
‫پس برو حبس بکش.
‫ای بابا. دختر به مادرش رفته.
‫تهیه‌کننده چئون خانواده پولداری داره؟
‫چه‌جوری همیشه خوش‌لباسه؟
‫لباس‌هاش گرون نیستن.
‫نیستن؟
‫تو دانشگاه هم این‌جوری بود.
‫لباس‌های ارزون رو ‫گرون جلوه می‌داد.
‫- چی گرون جلوه می‌کنه؟ ‫- ترسیدم.
‫من رو ترسوندی.
‫ای بابا، این‌جوری نیا جلو.
‫نگو که دچار تزلزل شدی. ‫لباس تو خیلی گرون‌تر جلوه می‌کنه.
‫عه، این‌ها واقعا گرون بودن.
‫بهتره بزنی به چاک.
‫ای بابا.
‫دست‌اندرکاران در حضور امثال تو ‫که فیلم‌نامه رو می‌فهمین دچار تزلزل می‌شن.
‫من هم جزوشونم، واسه همین می‌فهمم.
‫خب حالا. تو جلسه که اصلا ‫بحث فیلم‌نامه مطرح نشد.
‫خب، پس گمون کنم تو تهیه‌کننده پشتیبانی ‫تهیه‌کننده ریو.
‫می‌شه لطفا گم شی؟
‫من که تازه اومدم.
‫کارگردان گیونگه؟
‫گمون کنم.
‫بله کارگردان گیونگ.
‫بیا تو.
‫بفرما بشین.
‫چرا تهیه‌کننده ریو رو صدا کرد؟
‫نمی‌دونم. خودش گفت بیاد.
‫چطور به ذهنت رسید؟
‫به لطف تو، سکانس چهل و پنج ‫خیلی خوب شده.
‫قبول داشتم سکانس یه‌کم طولانی شده،
‫واسه همین یه‌جوری ‫دیالوگ‌های مهم رو نگه داشتم...
‫فهمیدم چرا تهیه‌کننده چئون ‫چنین حرفی زد.
‫جانم؟
‫فقط خواستم بگم تحت تأثیر قرار گرفتم. ‫بابت نظر خیلی خوبت ممنونم.
‫زحمتی نبود.
‫حالا که بحثش شد...
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- این برنامه بررسی مکان فیلم‌برداریه. ‫- درسته.
‫چرا هنوز میزت رو جابه‌جا نکردی؟
‫بهتره در مراحل پیش‌تولید ‫اینجا پیش ما باشی.
‫این‌جوری می‌تونم نظرات راجع به فیلم‌نامه رو ‫باهات در میون بذارم.
‫مدیر تولیدی که سر کار بیاد به دردم می‌خوره.
‫باشه، چشم.
‫صبح به خیر.
‫- صبح به خیر. ‫- صبح به خیر.
‫بدش به من. ‫کارگردان سئو داره خودش میاد.
‫سلام. کارگردان گیونگ باید به زودی برسه.
‫- کجا می‌شینه؟ ‫- پشت صندلی مسافر.
‫تو کجا می‌شینی؟
‫من...
‫معلومه دیگه، کنار من می‌شینی.
‫بیا.
‫ایول، جلو می‌شینم.
‫یعنی از صندلی جلو خوشت میاد؟
‫- صبح به خیر. ‫- خب، جلو باحال‌تره.
‫صبح به خیر.
‫«بیئونسان، چونچون، سوکچو، یانگ‌یانگ.»
‫چه برنامه سنگینی.
‫آماده باش.
‫من باید به تو بگم.
‫بذار یه چیزی رو ببینم.
‫بخواب دیگه.
‫نمی‌خواد. خوابم نمیاد.
‫بهتره آب‌دهنت رو پاک کنی.
‫آب‌دهنم نریخته.
‫این رو بگیر.
‫من که گفتم خوابم نمیاد.
‫این خیلی راحته.
‫عه، راست می‌گی.
‫- خیلی خوبه، مگه نه؟ ‫- حرف نداره.
‫گمون کنم به درد بخوره.
‫- خیلی تنگ نیست؟ ‫- نه.
‫- گمون کنم اون سمته. ‫- آره.
‫خیلی خوبه.
‫کل اتاق‌ها رزرو شدن، ‫ولی واسه فردا دوتا می‌گیرم.
‫مشکلی نیست.
‫- کارگردان سئو و هیون‌جو، عذر می‌خوام. ‫- عیبی نداره.
‫- بریم؟ ‫- بریم.
‫فقط امروز این‌جوریه.
‫دست‌اندرکاران آماده‌ان.
‫کدوم تخت رو می‌خوای؟
‫تو اول انتخاب کن.
‫من می‌رم حموم.
‫حالت خوب نیست؟
‫سانگ‌یون.
‫وای خدا.
‫داروی سرماخوردگی دیگه‌ای ندارین؟
‫داروی سرماخوردگیمون تموم شده.
‫این حوالی داروخونه‌ای نیست ‫که هنوز باز باشه؟
‫تو بیمارستان هانسارانگ هست. ‫ساعت ده می‌بنده،
‫ولی خیلی دوره.
‫داروی سرماخوردگی می‌خوای چیکار؟
‫مریض شدی؟
‫- ممنون. ‫- چیزی نیست.
‫شام خوش بگذره.
‫ممکنه مریض شده باشه؟ ‫انگار حالش خوبه.
‫ولش کن.
‫[داروخونه]
‫سیگار می‌کشی؟
‫آره. خب که چی؟
‫این وقت شب کجا بودی؟ ‫خیس عرقی.
‫داروخونه.
‫مریض شدی؟
‫چیزی نیست.
‫تو همیشه بابت سیگار کشیدن ‫دعوامون می‌کنی،
‫بالاخره ترک کرده بودی. ‫چرا دوباره شروع کردی؟
‫می‌ذارمش کنار.
‫بیا.
‫داروی سرماخوردگی.
‫[داروخونه چونچون]
‫این‌ها رو...
‫از کجا آوردی؟
‫رفتم یه قدمی زدم.
‫تو که گفتی مریض نیستی. ‫سرما خوردی؟
‫سانگ‌یون خورده.
‫ممنون. این‌ها رو بهش می‌دم.
‫خوبه.
‫خوشحالم تو مریض نیستی.
‫زیاده‌روی نکردی؟
‫سانگ‌یون.
‫می‌تونی بشینی؟
‫باید این‌ها رو بخوری.
‫این رو بپوش.
‫مرسی.
‫بابت این‌ها هم ممنونم.
‫اون رو آقا خریده بود.
‫ممنونم دیروز دارو خریدی.
‫زحمتی نبود. حالت بهتر شده؟
‫که این‌طور.
‫پس تو سرما خورده بودی؟
‫خیال کردیم تهیه‌کننده ریو مریض شده، ‫آخه اون دنبال داروی سرماخوردگی بود.
‫[داروخونه گوانگجا]
‫چی رو این‌قدر بادقت می‌خونی؟
‫ظاهرا هینوری داره تعطیل می‌شه.
‫هینوری هنوز کار می‌کرد؟
‫یاد قدیم افتادم. ‫«پیام آنی.»
‫بفرمایین. لطفا هر دو طرف رو ببینین.
‫اینجا همین‌جوری به دردمون می‌خوره.
‫- هیون‌جو، یه لحظه. ‫- بله آقا؟
‫بیا اون طرف رو ببینیم.
‫می‌تونیم از اونجا فیلم‌برداری کنیم.
‫فیلم‌نامه دست کیه؟
‫خیلی غافلگیر شدم.
‫-راهروش قشنگ و درازه. ‫- آره.
‫بارون میاد.
‫آره.
‫هواشناسی نگفته بود بارون میاد.
‫حداقل امروز بعدازظهر قبل از بارش اومدیم تو.
‫چند جای دیگه مونده؟
‫سه جا تو شهر قدیمی ‫و دو جا تو یانگ‌یانگ مونده که فردا بریم.
‫واسه پناهگاه...
‫ظاهرا بارون تا دو ساعت دیگه بند نمیاد،
‫پس چطوره همین حوالی غذا بخوریم ‫و تو هتل صبر کنیم بند بیاد؟
‫همین کار رو بکنیم.
‫[فهرست شماره‌ها]
‫[جست‌وجوی شماره‌های پرتکرار]
‫[سه مخاطب انتخاب شد]
‫[مامان]
‫[حذف «مامان»]
‫[مخاطب حذف شد]
‫[اون‌جونگ] ‫[کیم سانگ‌هاک]
‫[حذف شماره منتخب]
‫[حذف «اون‌جونگ»]
‫[مخاطب حذف شد]
‫[کیم سانگ‌هاک]
‫[حذف پیام‌ها]
‫[فرستنده: عمو تات]
‫[خطاب به سانگ‌یون]
‫سلام سانگ‌یون.
‫وقتی گیلبرت گریپ...
‫خونه‌اش رو قبل از رفتن آتش زد،
‫داشت گذشته‌ای که جلودارش بود رو ‫آتش می‌زد.
‫خودش باهاش نسوخت.
‫وقتی داشت به سمت افق‌های تازه می‌رفت،
‫عزیزانش رو با خودش برد...
‫و هیچ‌وقت هیچ‌کس رو ‫در مسیر تنها نذاشت یا از دست نداد.
‫خودت رو آتش نزن.
‫[پیام هینوری] ‫[خطاب به سانگ‌یون]
‫[خودت رو آتش نزن]
‫ممنون آقا.
‫از حصار بالا رفته؟
‫آره، فیلم‌بردارمونه.
‫حتما.
‫همین الان یکی رو می‌فرستیم اونجا.
‫واقعا نمی‌ذاره راحت بهش اعتماد کنم.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫به‌خاطر مشکلات برنامه‌ریزی،
‫سکانس‌های انبار زیرزمینی...
‫عذر می‌خوام.
‫الو؟
‫فیلم‌بردارمون؟
‫آره.
‫الان میام اونجا.
‫چطور؟ چی شده؟
‫[ماشین تولید]
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫فیلم‌بردار ماست...
‫و ظاهرا خیال می‌کرد در بازه.
‫این مجوز ماست.
‫عذر می‌خوام.
‫باشه، ردیفه.
‫لطفا نذارین تکرار بشه.
‫چشم، شرمنده‌ام.
‫اگه می‌خواستی بیای اینجا، ‫باید به یکی می‌گفتی.
‫تو چرا اومدی؟
‫فقط من گواهی‌نامه پایه اِی دارم ‫و می‌تونم پشت اون ماشین بشنم.
‫تو گواهی‌نامه پایه اِی داری؟
‫اصلا نمی‌دونستم رانندگی بلدی.
‫دست‌فرمونم خوبه. ‫فقط به ندرت رانندگی می‌کنم.
‫چی رو می‌خواستی بررسی کنی؟
‫می‌خواستم مسیر اینجا ‫تا طبقه سوم رو ببینم.
‫سرما می‌خوری.
‫این رو بپوش. هوا سرده.
‫سردم نیست.
‫باشه پس.
‫نتونستم از شرش خلاص بشم.
‫چرا می‌خوای خلاص بشی؟ گرون بود.
‫من هم مونوپادی که بهم داده بودی رو ‫نگه داشتم.
‫می‌خوای یه نگاهی بندازی؟
‫چرا که نه.
‫اصلا بلدی؟
‫سرت به کار خودت باشه.
‫باید گواهی‌نامه پایه اِی می‌گرفتی.
‫خیلی حیف شد.
‫می‌تونستی یه‌کم باهاش تنها باشی.
‫واقعا این‌قدر با هم صمیمی بودن؟
‫چرا این‌قدر به فکر زندگی شخصی یکی دیگه‌ای؟
‫صرفا سرگمم می‌کنی.
‫بامزه است که یه مرد باعث می‌شه ‫خیال کنی اصلا شکستش ندادی.
‫دمپایی آوردی؟ ‫حتما کتونیت خیس آب شده.
‫اون آدم به درد تو نمی‌خوره.
‫فقط به فکر تهیه‌کننده ریوئه. ‫اون‌ها هم به هم میان.
‫لطفا دخالت نکن.
‫آخه طنز تلخیه.
‫کلی آدم از تو خوششون میاد،
‫ولی تو فقط به فکر تنها مردی هستی ‫که اصلا مناسبت نیست.
‫کارگردان کیم عین کتاب بازه. ‫خیلی قابل پیش‌بینیه.
‫من از آدم قابل پیش‌بینی خوشم میاد.
‫ولی اصلا باهاشون خوش نمی‌گذره.
‫اون‌هایی که پیش‌بینیشون سخت‌تره ‫بیشتر حال می‌دن، عین تو.
‫برات کفش جدید بخرم؟
‫اگه واقعا نمی‌تونی فراموشش کنی، ‫بهش بگو چه حسی داری.
‫این‌دفعه درست و حسابی بگو.
‫چرا تو که این‌قدر شجاعی نمی‌تونی ‫راحت حست رو بهش بگی؟
‫ارتباطشون تو بیست سالگی ‫خیلی مهم نیست.
‫گمون نکنم اون‌قدر صمیمی باشن.
‫- هنوز کسی نیومده. ‫- ظاهرا نیومده.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مگه نرفته بودی کارگردان کیم رو بیاری؟
‫سلام یوچان.
‫چرا هنوز با ماشین برنگشتی؟
‫چرا سرم داد می‌زنی؟
‫وای خدا.
‫وای خدا جون.
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫حالتون خوبه؟
‫وای خدا جون، ممنون.
‫- ممنون. ‫- من کمکتون می‌کنم.
‫الان برمی‌گردم.
‫وای خدا جون.
‫- چیزیتون شده خانم؟ ‫- چیزیم نیست.
‫نمی‌خواد پاکش کنی. ‫لباست خراب می‌شه.
‫بعدا می‌شورمش.
‫خدا جون، نه، ولی به هر حال...
‫- هیچ مشکلی نیست. ‫- دیگه بسه.
‫ایشون زنته؟
‫نه خانم.
‫زنت خیلی خوشگله.
‫واقعا خیلی خوشگله.
‫این‌جوری‌ها هم نیست.
‫چقدر خوشگلی.
‫با این پاک کن.
‫پاک کن.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫خودت پاک کن.
‫یه چیزی اینجا هست.
‫من خوبم. تو نگران نباش.
‫- وای، اینجا خیلی بزرگه. ‫- زنگ‌زدگیش حرف نداره.
‫اینجا جالبه.
‫خوبه.
‫اینجا و اون ناحیه...
‫باید ببینیم اینجا چقدر می‌شه ‫طراحی صحنه کرد.
‫احتمالا درها و سقفش...
‫این طرفه.
‫امروز کار همگی حرف نداشت.
‫تهیه‌کننده ریو کجاست؟ ‫حالش خوب نیست؟
‫به نظر نمی‌اومد مریض باشه.
‫پس بگو بیاد. ‫نباید غذای دریایی سوکچو رو از دست بده.
‫- باشه. ‫- تهیه‌کننده سونگ رفته دنبالش.
‫واقعا؟ باشه پس.
‫چرا تنهایی؟
‫اشتها نداره.
‫اشتها نداره؟
‫مگه می‌شه کسی این غذاها رو بی‌خیال بشه؟
‫چیزی خوردی؟
‫نگران بودم سرماخوردگیم ‫بهت سرایت کرده باشه.
‫به یوچان گفتم مریض نیستم.
‫من هم یکی می‌خورم.
‫مطمئنی واسه مریضیت خوبه؟
‫مگه نمی‌دونی؟
‫الکل بد عمل می‌کنه.
‫مامانت چطوره؟
‫هر از گاهی...
‫بهش فکر می‌کنم.
‫به چی زل زدی؟
‫خودم بلدم سپاس‌گزار باشم.
‫مامان هم زیاد ازت یاد می‌کنه.
‫باید اعتراف کنم رو اعصابمه.
‫هوس نودل دستی کردم.
‫شاید به‌خاطر بارونه،
‫ولی نودل دستیش رو هوس کردم.
‫پس برو بخور. خیلی از دیدنت خوشحال می‌شه، ‫حتی اگه بدون من بری.
‫می‌خوای تنهایی بهش سر بزنم؟
‫کار عجیبیه؟
‫یا می‌تونیم یه روز که مرخصی داشتیم بریم.
‫تو خیلی به خانم یون...
‫سر می‌زنی؟
‫نه.
‫یه بار هم سر نزدم.
‫از اقیانوس متنفرم.
‫ولی...
‫ماهی خانم دوست دارم.
‫با آقا اتفاقی افتاده بود؟
‫هیچ اتفاقی نیفتاده بود.
‫خیلی تابلو بود دعوا کردین.
‫فقط رو اعصابمه...
‫که مجبور شدم به‌خاطر اون ‫زیر بارون اون همه راه تا اونجا برم.
‫واقعا دلیلش همینه؟
‫دیگه چه انتظاری داری؟
‫اگه دلیل دیگه‌ای نداره، ‫پس این‌جوری رفتار نکن.
‫حتما باید این‌قدر تابلو کنی...
‫که جو بینتون سنگینه؟
‫«تابلو» یعنی چی؟
‫کسی جز تو متوجه نشده.
‫کاملا عادیه که آدم بعد از کار ‫شام بیرون نره.
‫حقمه بابت این کار قضاوت بشم؟
‫غذا خوردن گروهی بخشی از کارمونه.
‫اگه نمی‌تونی احساسات خودت رو کنترل کنی، ‫چه‌جوری می‌خوای مدیر تولید باشی؟
‫[جواب نده]
‫بلند شو بیا پیش ما. ‫داری نگرانشون می‌کنی.
‫خانم بالاخره اومد!
‫هورا! اون‌جونگ خفن اومد!
‫ببخشید دیر کردم.
‫حالا که آخر از همه رسیدی، ‫باید زودتر شروع کنی.
‫باشه، حتما.
‫خیلی‌خب.
‫ایول ریو اون‌جونگ!
‫حرف نداری!
‫حالا که همگی جمع شدیم، ‫چطوره «جرئت یا حقیقت» بازی کنیم؟
‫من پایه‌ام!
‫باز شروع کرد.
‫قبوله، ولی سوال چرت و پرت نپرسین.
‫مثلا نپرسین «آخرین بار کی عاشق شدی؟» ‫یا «آخرین بار کی دلت شکست؟»
‫باشه!
‫پس چطوره خودت شروع کنی؟
‫- پایه‌ام. ‫- خیلی‌خب.
‫کاری می‌کنم آخرین بازی جرئت و حقیقت ‫عمرت باشه کارگردان گیونگ.
‫وای، ترسناکه.
‫خیلی ترسناکه.
‫خیلی‌خب کارگردان.
‫بگو.
‫تو عاشق تهیه‌کننده چئونی؟
‫پس شمشیر رو از رو بستی.
‫چرا نوشیدنی خوردی؟ ‫باید بگی این‌طور نیست...
‫چئون سانگ‌یون.
‫توی این جمع از یکی خوشت میاد، مگه نه؟
‫کارگردان کیم.
‫اگه دعوتت کنم دوتایی بریم بیرون ‫قبول می‌کنی؟
‫این دیگه چه...
‫- جریان چیه؟ ‫- چه سوالی بود؟
‫نه.
‫چه حیف. خیلی به هم میایم.
‫تهیه‌کننده سونگ.
‫به نظرت کسی که ازش خوشت میاد ‫هم از تو خوشش میاد؟
‫تو از کسی خوشت میاد؟
‫معلومه که خوشش میاد.
‫به هیچ وجه شک ندارم.
‫وای، کم‌کم داره از این بازی خوشم میاد!
‫ریو اون‌جونگ.
‫الان صد در صد مطمئنی؟
‫صد در صد؟ یعنی چی؟
‫اذیت نکنین، رمزی صحبت نکنین.
‫نه.
‫اگه ندونیم یعنی چی ‫که هیچی نمی‌فهمیم.
‫نچ، الان نیست.
‫- هرچی باشه، الان نیست. ‫- الان نیست.
‫درسته.
‫سونگ یوجان رو اعصابمه.
‫ولی دارم سعی می‌کنم.
‫سعی می‌کنی چیکار کنی؟
‫که نگاهم بهت نیفته.
‫ولی چشمم مدام به دنبالته.
‫دارم دوباره عاشقت می‌شم.
‫ولی چشمم مدام به دنبالته.
‫دارم دوباره عاشقت می‌شم.
‫شنیدم بهت چی گفت.
‫سرت تو کار خودت باشه.
‫من نمی‌خوام دوباره باهاش ‫ارتباط خاصی داشته باشم.
‫مطمئنی دیگه هیچ حسی بهش نداری؟
‫هنوز جرئت یا حقیقته؟
‫یعنی مشکلی نداری ‫من ازش خوشم بیاد؟
‫اگه واقعا خوشت میاد، نه بابا.
‫پس یه لطفی در حقم بکن و بکش کنار.
‫- چی؟ ‫- گفتم بکش کنار.
‫این‌قدر دل ملت رو به دست نیار.