‫وایسا، اون‌جونگ. اون‌طور که فکر می‌کنی نیست.
‫احساساتم نسبت به تو تغییر نکرده.
‫نمی‌دونم چرا دارم این‌جوری رفتار می‌کنم.
‫پس لطفاً... یه‌کم بهم زمان بده.
‫زمان بدم که چی بشه؟
‫که تصمیم بگیری منو دوست داری ‫یا سانگ‌یون رو؟
‫این کار رو نمی‌کنم.
‫وقتی گوشیت رو خاموش کردی...
‫تصمیمت رو گرفتی.
‫اون‌جونگ، باید صحبت کنیم.
‫- دیروز، من... ‫- نمی‌خواد توضیح بدی.
‫ازش جدا شدم.
‫» ترجمه از الهام صدر «
‫اون‌جونگ چی؟
‫امروز صبح قرار بود قسمت پذیرش کار کنه، ‫ولی نیومد.
‫الان میام اونجا. ‫لطفاً اگه اومد، بهم زنگ بزن.
‫[فرستنده: سرباز کیم سانگ‌هاک]
‫چیزی نشده، خانم جانگ.
‫بیدار شدم دیدم نیست، ‫واسه همین گفتم از شما بپرسم.
‫آره، ممنونم.
‫سونبه، کجایی؟
‫اون‌جونگ خونه نیست.
‫آرا با تو هم تماس گرفت، نه؟
‫کِی رفت؟
‫دیروز بین‌تون چه اتفاقی افتاد؟
‫اون‌جونگ حالش خوبه؟
‫به سانگ‌هاک زنگ زدم ‫و دیدم به تِته‌پِته افتاده.
‫دیروز که عاشق و معشوق بودن. ‫نکنه دعوا کردن؟
‫منم مطمئن نیستم.
‫باشه.
‫لطفاً دوباره اون دفترچه‌ها رو پر کن. ممنون!
‫باشه.
‫می‌خواستم جلوی هجوم افکارم رو بگیرم.
‫وگرنه باید یکی رو سرزنش می‌کردم.
‫این تقصیر تو بود.
‫تو بهم بد کردی.
‫بیا خدمتم که تموم شد...
‫برگردیم اینجا.
‫خیلی دوستت دارم.
‫چند دفعه باید این خاطرات رو مرور کنم ‫تا ناپدید بشن؟
‫اصلاً ناپدید می‌شن؟
‫گمونم هنوز برنگشته.
‫تو برو. اگه بیاد خونه، بهت پیام می‌دم.
‫باشه.
‫معلومه کدوم گوری هستی؟ ‫می‌دونی چقدر نگرانت شدم...
‫- برو. ‫- می‌شه لطفاً حرف بزنیم؟
‫امروز نیا نمایشگاه.
‫اون‌جونگ.
‫کدوم گوری بودی؟
‫کوهستان.
‫سونبه چی؟
‫بهش گفتم بره.
‫یه‌کم بخواب. ‫بعداً باید وسایل نمایشگاه رو جمع کنیم.
‫- این الان مهم نیست. ‫- پس چی مهمه؟
‫بیا اگه سوءتفاهمی شده، حلش کنیم.
‫چون ازم خوشش میاد نیومد.
‫از روی ترحم اومد. ‫هیچی بین‌مون نیست.
‫گفتی کسی که دوستش داری گیتاریسته؟
‫پسری که چپ‌دسته و مدرسه رو ول کرده؟
‫حق با توئه.
‫من به سانگ‌هاک علاقه داشتم.
‫ولی اون نداشت. ‫علاقه‌ام بهش مخفیانه بود.
‫یعنی انقدر اشتباهه که...
‫هیچ‌وقت نگفتم اشتباه بوده.
‫آزادی که بهش علاقه داشته باشی.
‫ولی از این عصبانی‌ام که...
‫منو مانعی بین خودتون می‌دیدی.
‫معذرت می‌خوام. ‫ببخشید که زودتر بهت نگفتم.
‫ولی اون تو رو دوست داره.
‫اون بهم گفت که تو رو دوست داره ‫و هیچ‌وقت ازت جدا....
‫باید در مورد خودت بهم بگی،
‫نه اون.
‫چرا در مورد داداشت بهم نگفتی؟
‫اگه بهم می‌گفتی،
‫با کمال میل می‌ذاشتم ‫حتی از جه‌چون هم دورتر برید.
‫نخواستم بهت بگم.
‫چرا؟
‫باید بهم می‌گفتی.
‫خیلی منتظر موندم بهم بگی.
‫پیشت حواسم به رفتارم بود
‫که یه‌وقت نمک روی زخمت نپاشم.
‫برادرت فقط بهونه‌ای بود که ‫بیشتر با اون وقت بگذرونی.
‫آره، حق با توئه. ‫با اینکه دلایل دیگه‌ای هم بودن...
‫اعتراف می‌کنم که همین رو می‌خواستم.
‫اما اون به دلیل مهمی ‫این‌همه راه تا جه‌چون اومد.
‫اون ازم خوشش نمیاد...
‫دیگه دلیل از این بهتر که...
‫بدون اینکه کلمه‌ای به من بگه، ‫دویید اومد پیش تو؟
‫اصلاً ما دوستیم؟
‫اون‌جونگ.
‫دیگه هرگز اسمش رو جلوم به زبون نیار.
‫مشکلات بین من و اونه.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫میای دیگه، اون‌جونگ؟
‫خسته‌ام، واسه همین می‌رم...
‫راه نداره! دیروز هم پیچوندی. ‫نباید جشن اختتامیه رو هم از دست بدی.
‫اصلاً فکرشم نکن. اینا رو که پس بدیم برمی‌گردیم، ‫پس حواست بهش باشه.
‫- چشم! ‫- بریم.
‫- باشه. ‫- ما می‌رسونیم.
‫می‌شه در عوض جشن اختتامیه رو بی‌خیال بشیم؟
‫می‌خواستم با نامزدم برم بیرون.
‫بیرون؟ ‫اینو می‌تونیم استثنا قائل بشیم.
‫حسودیم شد.
‫- پس بسپاریمش به اونا. ‫- باشه.
‫بچه‌ها، ما معرکه بودیم. ‫گفتی چند نفر اومدن؟
‫به نظرم دویست نفری بودن.
‫چرا شما دوتا دعوا کردین؟
‫ولش کن.
‫نمی‌تونم. قضیه جدی بود؟
‫وگرنه چرا یهو غیبت زد ‫و چرا اون اینجا نیست؟
‫ازت می‌خوام بی‌خیالش بشی.
‫هی، اون‌جونگ.
‫بیا عکس‌های تو و سانگ‌هاک رو ‫به‌عنوان یه زوج توی اتاق انجمن به نمایش بذاریم...
‫نه، لطفاً این کار رو نکن.
‫چرا؟
‫قیافه‌هامون توی اون عکس‌ها ‫کاملاً مشخصه و...
‫چیه؟ مگه شما دوتا جدا شدین؟
‫ای بابا، تمومش کن.
‫فقط یه مشت عکسه. ‫داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫هیون‌گوک، جدایی چیزی نیست که بشه ‫در موردش شوخی کرد.
‫- اون مجرده، واسه همین نمی‌دونه. ‫- مگه نه؟
‫ای بابا، دارم بالا میارم.
‫- چرا هیچ‌کس غذایی که سفارش دادیم رو نمی‌خوره؟ ‫- خیلی چسبید.
‫من گل دارم.
‫- می‌دونی که آرا ازت خوشش نمیاد، نه؟ ‫- چه نازه.
‫به موهام گل زدم.
‫اون شب حقیقتِ ‫عشق و عاشقی توی دانشگاه رو فهمیدم...
‫و به این نتیجه رسیدم که ‫هیچ‌کس نمی‌تونه...
‫مال من باشه.
‫می‌بینی که خوبِ خوبم! می‌بینی؟
‫- اصلاً حالم بد نیست... ‫- سانگ‌هاک!
‫زنگ زدم بیاد دنبالت. دیگه می‌رم.
‫بچه که نیستین. دعوا نکنین.
‫تاکسی می‌گیرم.
‫ولم کن.
‫چرا سانگ‌یون؟
‫چرا اون؟
‫معذرت می‌خوام، اون‌جونگ. ‫همه‌اش تقصیر منه.
‫اونم ازت خوشش میاد.
‫گفتم سانگ‌یون ازت خوشش میاد.
‫ولی که چی؟
‫چرا این مهمه؟
‫اگه اراده داشتی، مهم نبود!
‫کاش نمی‌ذاشتی روت تأثیر بذاره!
‫چرا گذاشتی این اتفاق بیفته؟
‫چرا؟
‫گفتم که نمی‌خوام ببینمت.
‫برو.
‫فقط برو.
‫[یه مدتی می‌رم پیش مامانم]
‫باید بهم می‌گفتی.
‫خیلی منتظر موندم بهم بگی.
‫پیشت حواسم به رفتارم بود
‫که یه‌وقت نمک روی زخمت نپاشم.
‫واسه همین اومد.
‫چون اون همه‌چی رو می‌دونست.
‫دلیل خودکشی داداشم رو فهمیدم.
‫اون افسردگی حاد داشت.
‫حالا که اینو فهمیدی، ‫هنوزم می‌تونی نبخشیش؟
‫به‌جاش منو مقصر بدون.
‫بهم بگو عوضی.
‫کاش می‌تونستم این کار رو بکنم.
‫اگه سعی می‌کردی ازم بدزدیش،
‫همه‌چی خیلی ساده‌تر بود.
‫جدایی تنها گزینه‌ست؟
‫تو متوجه نیستی.
‫نمی‌دونی اون برام چه معنایی داشت...
‫و چه لحظاتی رو با هم گذروندیم.
‫اینکه کسی که انقدر برام عزیزه ‫همچین کاری در حقم کرده...
‫اون...
‫افسردگی حاد داشت.
‫حالا که اینو فهمیدی، ‫هنوزم می‌تونی نبخشیش؟
‫خانم ریو، این یعنی چی؟
‫اینجا رو ببین. ‫اگه متن رو با دقت بخونیم...
‫آخریه.
‫باشه.
‫سلام، سانگ‌هاک. اومدی مرخصی؟
‫- سلام جناب. ‫- خوب به نظر می‌رسی.
‫خیلی‌خب. بهتون خوش بگذره.
‫نمی‌شه این یه دفعه رو منو ببخشی؟
‫می‌دونم اشتباه کردم...
‫و می‌دونم خیلی دارم خودخواهی می‌کنم.
‫واسه همین...
‫واقعاً می‌خوام ‫هر کاری که بخوای انجام بدم...
‫ولی نمی‌تونم اینو بگم.
‫از چیه سانگ‌یون...
‫خوشت اومد؟
‫اون‌جونگ، خواهش می‌کنم.
‫فقط کنجکاوم.
‫هر دفعه که می‌دیدمش...
‫قلبم به درد می‌اومد...
‫با اینکه می‌دونستم کاری ‫از دستم برنمیاد.
‫اومد دیدنم.
‫در مورد داداشش بهم گفت.
‫ازم پرسید هنوزم درکت نمی‌کنم؟
‫درکت می‌کنم.
‫می‌دونم منظورت چیه ‫وقتی می‌گی قلبت براش به درد اومده.
‫ولی به نظرت این احساسات ‫با گذشت زمان از بین می‌ره؟
‫می‌دونی که تو چقدر برام مهمی.
‫مطمئن نیستم...
‫بتونم از پسش بربیام.
‫هر روز می‌رفتم پیاده‌روی.
‫می‌دونستم بعد از اینکه ازت خواستم، ‫نامه‌هات رو نمی‌فرستی دانشگاه.
‫ولی هر روز تا صندوق پستی مهندسی می‌دوییدم.
‫فکر نکنم...
‫بتونم این کار رو کنار بذارم.
‫شاید زیادی بهت اهمیت می‌دادم.
‫شاید انقدر دوستت داشتم که دیگه ‫توان ادامه دادن نداشتم.
‫دیگه هیچی به حالت قبل برنمی‌گرده.
‫اگه زمان زیادی بگذره چی؟
‫اگه تا اون موقع منتظرت بمونم چی؟
‫حتی فکر کردن بهش هم...
‫خیلی دردناکه.
‫فقط می‌خوام تمومش کنم.
‫بیا همین‌جا تمومش کنیم.
‫فردا برمی‌گردی؟
‫تونستی...
‫اون‌جونگ رو ببینی؟
‫آره.
‫یه سر رفتم اتاق انجمن.
‫عکس‌هات خیلی خوبن.
‫برگشتنی مراقب خودت باش.
‫تو هم همین‌طور.
‫برات آرزوی سلامتی دارم.
‫سونبه.
‫معذرت می‌خوام.
‫من...
‫جواب بده.
‫الو؟
‫بله؟ امدادگر؟
‫مامانم؟
‫آره، باشه. الان میام اونجا. ‫الان من...
‫الان سئولم.
‫باشه.
‫حال مامانت خوبه؟
‫وسط خیابون غش کرده.
‫تاکسی!
‫سانگ‌یون!
‫مامان، حالت خوبه؟
‫چطوری اومدی اینجا؟
‫دکتر چی گفت؟
‫فقط یه‌کم سرم گیج رفت.
‫کی به‌خاطر یه سرگیجه‌ی جرئی غش می‌کنه؟
‫ازم سی‌تی اسکن گرفتن و حالم خوبه. ‫سرُم که تموم بشه می‌تونم برم.
‫وای خدا. ببخشید مجبور شدی ‫این‌همه راه بیای تا اینجا.
‫کارت خانم یون هیون‌سوک کار نمی‌کنه.
‫می‌شه یه کارت دیگه بدین؟
‫یه لحظه لطفاً.
‫[هزینه پزشکی] ‫[مبلغ قابل پرداخت: ۵۴۲,۸۵۰ وون]
‫[موجودی حساب: ۴۳,۲۱۳ وون]
‫معلومه، دایی. ‫می‌دونم اوضاع برات آسون نیست.
‫اگه بتونی یه هفته‌ای، نه... ‫چند روزه بهم پول قرض بدی، من...
‫مگه اون عضوی از خانواده‌ات نیست؟
‫اون تنها خواهریه که داری!
‫[مامانِ اون‌جونگ]
‫بریم. مامانت می‌تونه بره.
‫هزینه رو پرداخت کردم.
‫می‌شه رسیدش رو بدی؟
‫لطفاً.
‫و اطلاعات حساب بانکیت.
‫- بذار واسه بعد... ‫- بعدی در کار نیست.
‫دو ماهه پسش می‌دم.
‫کرایه تاکسی چقدر شد؟
‫نمی‌تونی کمک قبول کنی؟
‫نمی‌خوام.
‫خصوصاً از تو.
‫یه مبلغی واسه تاکسی واریز می‌کنم.
‫خودمم از خودم متنفرم...
‫که این‌جوری‌ام.
‫همه‌اش تقصیر منه.
‫اون زن رو دیدم.
‫[مارس ۲۰۰۳، اولین روز شروع سال تحصیلی]
‫هی!
‫- دیر کردم. توی اتاق انجمن می‌بینمت! ‫- باشه.
‫دانشگاهی؟
‫امروز میای خونه...
‫سلام. داشتم گل‌ها رو آب می‌دادم.
‫- یه ترم نیای؟ ‫- آره.
‫فهمیدم چرا نباید توی دانشگاه عاشق شد.
‫هنوز آماده نیستم با همه روبه‌رو بشم.
‫الان سال سوم دانشگاهم و باید ‫دنبال کار بگردم و انگلیسی بخونم.
‫به‌زودی دنبال خونه می‌گردم.
‫چرا باید این کار رو کنی؟
‫پول اجاره رو می‌دم.
‫تو که اینجا زندگی نمی‌کنی.
‫من خواستم با هم زندگی کنیم ‫و اجاره‌نامه هنوز تموم نشده.
‫اشکال نداره. یه جای دیگه پیدا می‌کنم.
‫سانگ‌یون.
‫پیش من معذبی، نه؟
‫من هنوز پیشت معذبم.
‫بااین‌حال،
‫دیگه نمی‌خوای منو ببینی؟
‫معلومه که قصد دارم ببینمت.
‫ولی اینکه مجبورت کنم اجاره بدی...
‫تا الان یکسره تو پول همه‌چی رو دادی.
‫بی‌خیال، این‌طور نیست.
‫یادته وقتی کتاب کمیک کرایه می‌کردیم،
‫دوکبوکی می‌خوردیم ‫و دی‌دی‌آر بازی می‌کردیم؟
‫کی پول همه‌ی اونا رو می‌داد؟
‫اگه فقط پونصد یا هزار وون داشتم، ‫همین‌قدر خرج می‌کردم.
‫وقتی هیچ پولی نداشتم، ‫پول هیچی رو نمی‌دادم.
‫همه رو تو پرداخت می‌کردی.
‫چرا کارهایی که ‫تو برام انجام دادی رو یادت نمیاد؟
‫می‌دونم که...
‫داری سال‌های سختی رو پشت‌سر می‌ذاری.
‫ولی مطمئنم اوضاعت بهتر می‌شه.
‫خیلی خوشحالم که ‫این مدت دوباره با هم ارتباط برقرار کردیم
‫و هر چقدر هم کوچیک باشه، ‫می‌تونم یه کمکی بهت بکنم.
‫پس بمون.
‫می‌دونم حتی اگه ازت نخوام هم ‫بالاخره پولم رو پس می‌دی.
‫[مرخصی: ثبت‌نام مجدد]
‫بفرمایین.
‫پس بگو. حس عجیبی بهم دست می‌داد.
‫تو در این زمینه متخصصی دیگه. ‫می‌دونستی؟
‫معلومه که نه. ‫آخه کی فکرش رو می‌کرد؟
‫باورم نمی‌شه جدا شدین.
‫ولی حتماً باید یه ترم مرخصی بگیری؟ ‫من بدون تو چی‌کار کنم؟
‫هنوزم می‌تونیم با هم بگردیم. ‫قرار نیست که برم خارج.
‫خانم چئون، همین الان ‫هزینه‌ی کلاس رو براتون واریز کردم.
‫[۱۱ آوریل. خانم یون جومی ۲۰۰,۰۰۰ ‫ وون به حساب شما واریز کرد.]
‫[۷ آوریل ۲۰۰۳. ریو اون‌جونگ ۱۵۰,۰۰۰ وون ‫به حساب شما واریز کرد.]
‫[ریو اون‌جونگ (بانک هانبیت)]
‫لطفاً شماره حساب گیرنده را ‫برای انتقال وارد کنید.
‫سرطان به استخوان‌ها، ‫ریه‌ و مغزش سرایت کرده.
‫می‌تونیم شیمی‌درمانی کنیم، ‫ولی احتمال بهبودی روند بیماریش خیلی پایینه.
‫در این مرحله بهترین کار اینه که...
‫روی تسکین دردش تمرکز کنیم.
‫می‌دونستی، مگه نه؟
‫با دکتر صحبت کردی؟
‫حالم خوبه.
‫مامان...
‫چطور می‌تونی...
‫چطور می‌تونی تا آخرش ‫این کار رو باهام کنی؟
‫واقعاً از همه بدتری.
‫حتی نباید «مامان» صدات کنم.
‫معذرت می‌خوام که...
‫باعث شدم احساس تنهایی کنی.
‫حداکثر سه ماه زنده می‌مونه.
‫واقعاً متأسفم ولی باید ‫خودتون رو آماده کنید.
‫[تماس ازدست‌رفته، سانگ‌یون]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫لطفاً بعد از صدای بوق پیغام بگذارید.
‫در چه حالی؟
‫دارم می‌رم ویدئو کلوپ.
‫تو هم با این زندگیت. ‫خسته نشدی انقدر فیلم دیدی؟
‫اگه حسودیت می‌شه، ‫یه ترم مرخصی بگیر.
‫می‌دونی سانگ‌هاک اومده بود مرخصی؟
‫چرا باید بدونم؟
‫رو مخمه.
‫می‌دونم مرخصی کوتاهی بود، ‫ولی چطور تونست حتی باهات تماس نگیره؟
‫فکر کنم واسه همیشه از انجمن بره.
‫از انجمن رفته؟
‫سری قبل که اومد مرخصی ‫تموم وسایلش رو جمع کرد.
‫احتمالاً نمی‌خواد تو معذب بشی.
‫زنگ زدی اینو بهم بگی؟
‫آره.
‫چرا سانگ‌یون یه ترم مرخصی گرفته؟
‫مگه مرخصی گرفته؟
‫خبر نداشتی؟ الان بالای دو هفته‌ست.
‫شما دوتا به‌خاطر اون از هم جدا شدین؟
‫موقع آخرین مرخصیش دیدم که ‫با همدیگه سوار تاکسی شدن.
‫به نظر خیلی جدی می‌اومد.
‫باید ببینمت. ‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫اسباب‌کشی کردم.
‫چرا اسباب‌کشی کردی؟
‫هنوز دو ماه از قرارداد اجاره مونده.
‫همین‌جوری. ‫شنیدم خونه‌ی قدیمیم خالیه.
‫- هی، اونجا... ‫- ببین. فقط ۵۰۰,۰۰۰ وونه.
‫ودیعه رو گرفتم، ‫ولی یه کار واجب پیش اومد.
‫ببخشید که بدون اینکه بهت بگم ‫یه مقداریش رو خرج کردم.
‫زنگ زدم اینو بهت بگم.
‫این...
‫به‌خاطر سونبه‌ست؟
‫چه ربطی به اون داره؟
‫- پس فراموشش کن. ‫- منظورت چیه؟
‫دقیقاً منظورت چیه؟
‫خیلی اصرار داشتی زود فارغ‌التحصیل بشی.
‫عجیبه که الان داری ‫یه ترم مرخصی می‌گیری.
‫فکر کردی من باهاش سر و سرّی دارم؟
‫من اینو نگفتم.
‫درضمن، ما جدا شدیم. ‫هیچ ربطی بهم نداره.
‫پس چرا یه ترم مرخصی گرفتی؟ ‫و چی انقدر واجب بود؟
‫پول رو بردار.
‫شاید یه‌کم زمان ببره، ‫ولی همه رو بهت پس می‌دم.
‫نمی‌دونم قضیه چیه ولی اگه دوست نداری، ‫الان بهم نگو.
‫نمی‌خواد اینو الان بهم بدی.
‫گفتی واجبه. ازش استفاده کن.
‫انتظار نداشتم پسش بگیرم.
‫چرا انتظار نداشتی پسش بگیری؟
‫فکر کردی تا ابد گرفتار باقی می‌مونم؟
‫چرا این حرف رو می‌زنی؟
‫بهت که گفتم. ‫می‌تونی هر وقت...
‫دیگه چقدر می‌خوای بدبخت باشم؟
‫- منظورت چیه... ‫- چرا همیشه همه‌چی رو درک می‌کنی؟
‫می‌گی ربطی بهت نداره؟
‫این تو بودی که دفتر خاطراتم رو خوندی.
‫می‌دونم که در اعماق وجودت ‫منو مقصر جداییت می‌دونی،
‫پس چرا فیلم بازی می‌کنی؟
‫به غرورت برمی‌خوره که اعتراف کنی ‫به‌خاطر من جدا شدین؟
‫خشمت رو خالی کن
‫و انقدر منو بازی نده.
‫فکر می‌کنی... دارم بازیت می‌دم؟
‫به نظرت هر ماه که اجاره رو می‌فرستادی ‫چه حسی داشتم؟
‫هیچ‌کس مثل تو باعث نشده بود ‫از خودم بیزار بشم.
‫چقدر دیگه باید به‌خاطرت بدبختی بکشم ‫تا تو راضی بشی؟
‫چقدر دیگه باید احساس برتری کنی تا ‫غرورت التیام پیدا کنه؟
‫- کافیه. ‫- و بذار روشنت کنم.
‫من کیم سانگ‌هاک رو نمی‌خوام.
‫اون فقط یه آدمه، نه بیشتر.
‫پس انقدر ادای آدم‌های بخشنده رو درنیار.
‫اگه هنوز به فکرشی...
‫مال خودت.
‫کافیه.
‫در اسرع وقت پولت رو پس می‌دم.
‫بیا دیگه هرگز همدیگه رو نبینیم.
‫خوش اومدی.
‫وای خدا! این چیه؟
‫چی شده؟
‫سانگ‌یون اسباب‌کشی کرد. ‫بقیه‌اش رو بعداً پس می‌ده.
‫چرا اسباب‌کشی کرده؟
‫چی شده؟ اتفاقی افتاده؟
‫اون‌جونگ.
‫- اون‌جونگ؟ ‫- نمی‌دونم!
‫چرا باید برام مهم باشه ‫چه تصمیمی می‌گیره؟
‫خانم، برامون یه بطری نوشیدنی بیار.
‫چرا گوشت رو برامون گریل نمی‌کنی؟ ‫دانشگاه می‌ری؟
‫دختر خوشگلی هستی ‫و خیلی زحمت می‌کشی.
‫- ممنونم. ‫- خواهش.
‫واقعاً خوشگلی.
‫اتفاقی بین تو و سانگ‌یون افتاده؟
‫بیرون دیدمش. ‫اینو بهم داد و رفت.
‫پول زیادیه. ‫بالای دو میلیون وونه.
‫باشه.
‫اگه دوستی‌مون...
‫و وقتی که با هم گذروندیم...
‫برات هیچ ارزشی نداره،
‫باشه.
‫بیا دیگه هرگز همدیگه رو نبینیم.
‫این‌جوری شد که...
‫با سانگ‌یون قطع رابطه کردم
‫و قسم خوردم که دیگه هرگز سعی نکنم...
‫درکش کنم.
‫کیه؟
‫» ترجمه از الهام صدر «