‫» ترجمه از الهام صدر «
‫از سانگ‌هاک خوشت میاد؟
‫نه.
‫اونی که وقتی گانگنونگ بودی ‫آنلاین باهاش آشنا شدی...
‫کسی که بهش علاقه داشتی...
‫اونه، نه؟
‫- چرا فکر می‌کنی اون... ‫- اشتباه می‌کنم؟
‫- اشتباه می‌کنی. ‫- پس کیه؟
‫اون یه گیتاریسته که قبلاً ‫توی یه گروه آماتور گیتار می‌زد.
‫اولش زیاد علاقه‌ای نداشتم.
‫بعد شنیدم مدرسه رو ول کرده تا ‫دنبال موسیقی بره.
‫از روی کنجکاوی رفتم اجراش رو دیدم ‫و خیلی خفن بود.
‫بیشتر از تکنیک ساز زدنش با دست چپ ‫انگشت به دهن موندم.
‫اون هنوزم گیتاریسته.
‫الان عضو یه گروه معروفه.
‫شنیدم اون موقع به سانگ‌هاک پیام دادی.
‫چرا نگفتی می‌شناختیش؟
‫آهان. عمو دونگ‌گو بهت گفت؟
‫- آره. ‫- فقط یه پیام براش فرستادم.
‫نخواستم بهش بگم داداشم مُرده،
‫واسه همین جای اون بهش پیام دادم.
‫از کجا باید می‌دونستم «عمو تات» اونه؟
‫چرا باور اینا...
‫برام سخته؟
‫منظورم این نیست داری دروغ می‌گی.
‫نمی‌خوام بهت شک کنم.
‫نمی‌خوام...
‫بهت شک کنم،
‫حتی یذره.
‫باهام روراست باش.
‫شده سانگ‌هاک رو دوست داشته باشی؟
‫هیچ‌وقت.
‫پس چه لطفی ازش خواستی؟
‫در مورد برادرمه.
‫در مورد برادرته...
‫ولی ترجیح می‌دی به من نگی؟
‫الان نه.
‫اصلاً بهم می‌گی؟
‫وقتی همه‌چی رو بفهمم، بهت می‌گم.
‫قول دادی.
‫باشه.
‫دیگه واقعاً حرفت رو باور می‌کنم.
‫بایدم باور کنی.
‫حالا می‌شه لباسم رو عوض کنم؟
‫چی؟
‫باشه.
‫می‌رم که به کارت برسی.
‫[دانشکده‌ی مهندسی]
‫ولی واقعاً حرف‌های سانگ‌یون رو باور کردم؟
‫من باورش کردم.
‫نه.
‫خواستم باورش کنم.
‫ولی احساساتم بهم غلبه کرد.
‫[دانشکده‌ی مهندسی] ‫[سال اولی‌ها]
‫کجا بودی؟
‫رفتم پیاده‌روی. ‫می‌دونی که واسه سلامتی خوبه.
‫آره. دیگه دستشویی کاری ندارم.
‫صبحونه دوکبوکی بخوریم؟
‫باشه. بذار سریع یه آبی به سر و صورتم بزنم.
‫باشه.
‫بذار اینو ازت بپرسم.
‫باهام روراست باش.
‫شده سانگ‌هاک رو دوست داشته باشی؟
‫الو؟
‫آره، منم.
‫وایسا ببینم، واقعاً تلفنی بهت گفت؟
‫آره. زبونم بند اومده بود.
‫چیزی که شنیدم رو باور نمی‌کردم.
‫خیلی عادی بود. ‫اونم سریع رضایت داد.
‫خودش که می‌گه عادی بود.
‫گمونم بوده.
‫- مگه نبود؟ ‫- اصلاً.
‫حالا که دیدمت، ‫بالاخره قضیه داره جدی می‌شه.
‫شنیدم وقتی طرفت رو...
‫به دوستت معرفی کنی، ‫یعنی دیگه رسمی شده.
‫مگه تو دوست صمیمی سانگ‌یون نیستی؟
‫اونو نمی‌دونم، ولی اون بهترین دوستمه. ‫برای من دوست صمیمیمه.
‫چه دوست صمیمیم باشه و چه نباشه، ‫اون تنها دوستیه که دارم.
‫پس از امروز با همه‌ی دوست‌هات ‫آشنا شدم.
‫چطوری با هم صمیمی شدین؟
‫اون یه‌کم عجیب‌غریبه.
‫من چیم عجیب‌غریبه؟
‫اون عقدۀ حقارت نداره ‫و اصلاً احساس ناامنی نمی‌کنه.
‫فکر کردی من اصلاً احساس ناامنی نمی‌کنم؟ ‫چرنده. تا دلت بخواد احساس ناامنی دارم.
‫پس چی باعث می‌شه احساس ناامنی کنی؟
‫ایشونی که اینجاست.
‫من؟
‫بله، تو.
‫از بچگی اون توی همه‌چی خوب بود.
‫نه‌تنها خیلی باهوشه،
‫بلکه عکاس ماهریه و خوب بلده برقصه.
‫حتی دونده‌ی سریعی‌ـه.
‫می‌بینی چقدر ناعادلانه‌ست؟ ‫حتماً باید ورزشکار هم باشه؟
‫این یعنی سانگ‌یون رو ‫رقیب خودت می‌دونی؟
‫- رقیب؟ ‫- آره.
‫دیدی؟ می‌دونستم. ‫اون هیچ‌کس رو رقیب خودش نمی‌دونه.
‫می‌دونم.
‫ولی مگه رقابت این نیست که ‫دلت می‌خواد طرف رو شکست بدی؟
‫من فقط بهش حسودیم می‌شد.
‫من هیچ‌وقت فکرشم نمی‌کنم که بتونم ‫ازش جلو بزنم.
‫ببین کی داره اینو می‌گه! ‫تو اصلاً می‌دونی عقدۀ حقارت چیه؟
‫معلومه که می‌دونم.
‫من پر از ناامنی و عقدۀ حقارتم.
‫جدی؟
‫- آره. ‫- کی باعث شده احساس ناامنی کنی؟
‫گیریم کسی نبوده.
‫دیدی؟ فقط داره وانمود می‌کنه.
‫اونایی که واقعاً احساس ناامنی می‌کنن، ‫هیچ‌وقت نمی‌تونن مثل تو اعتراف کنن.
‫اگه بتونی علناً در موردش حرف بزنی، ‫پس نمی‌شه اسمش رو ناامنی گذاشت.
‫باید بگم همچین بد هم نمی‌گه.
‫منظورت چیه بد نمی‌گه؟
‫نوش.
‫آروم باش، سرباز.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- واقعاً؟
‫- آره. ‫- بخور.
‫نامه‌ای که دوشنبه برات فرستادم ‫به دستت نرسیده، نه؟
‫دوشنبه؟ آخری پریروز به دستم رسید.
‫دوباره نامه نوشتی؟
‫همین که به دستت رسید بندازش دور.
‫چی نوشتی؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫اینکه بیام دیدنت؟
‫پرسیدن داره؟
‫الان که اینجام. ‫نمی‌فهمی؟ هنوز عصبانی‌ام.
‫تا کِی قراره از دستم عصبانی بمونی؟
‫چون سریع خودت رو رسوندی می‌بخشمت.
‫از دیدنم خوشحالی؟
‫خوشحالی پیشکش. ‫بالاخره می‌تونم نفس بکشم.
‫بخور.
‫آماده‌سازی نمایشگاه چطور پیش می‌ره؟
‫فقط منم که کارهای چاپم تموم شده. ‫بقیه تازه شروع کردن.
‫- عکس روی پوستر مال کیه؟ ‫- واسه سانگ‌یونه.
‫عکس اصلی هم واسه سانگ‌یونه.
‫تو کدوم عکس رو انتخاب کردی؟
‫چهارتا عکس از یانگسوری مه‌آلود.
‫از سفر بهاری؟
‫آره.
‫زیاد دوست‌شون ندارم، ولی مغازه‌ی مامان ‫هفته‌ی بعد به‌خاطر سال جدید شلوغ می‌شه،
‫واسه همین خواستم تموم بشه بره.
‫عکس‌های یانگسوری خوبن.
‫نه، عالی‌ان. حرف ندارن. ‫فقط خوب نیستن، معرکه‌ان.
‫هفته‌ی پیش نامزد سانگ‌یون رو دیدم.
‫به نظر آدم خوبی بود؟
‫عالیه. به نظر مهربون میاد.
‫گفت سری بعد که مرخصی داشتی ‫همگی با هم بریم بیرون.
‫حتماً، چرا که نه؟
‫خانم، کیک برنجی‌تون چنده؟
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫امروز کلاس خصوصی نداری.
‫حوصله‌ام سر رفت. ‫چه کمکی ازم برمیاد؟
‫ای وای، سانگ‌یون! اینجایی.
‫غذا خوردی؟
‫آره. چه کمکی ازم برمیاد؟
‫- هیچ کاری نکن. ‫- بذارین کمک کنم.
‫مطمئنی می‌تونی سه روز کمک کنی؟
‫آره. موقع تعطیلات کلاس ندارم ‫و کیک برنجی فروختن کیف می‌ده.
‫کیف کجا بود! باید خودت رو آماده کنی.
‫از فردا اوضاع سخت می‌شه.
‫حس می‌کردم سانگ‌یون داره تلاش می‌کنه.
‫- فروش خوبی داشته باشین. ‫- ممنونم، سال نو مبارک.
‫- می‌شه ۵۰۰۰ وون. ‫- ببخشید.
‫- سه بسته می‌شه ۵۰۰۰ وون. ‫- سه بسته؟ مفته که.
‫داره برف میاد.
‫چقدر قشنگه.
‫حداقل این‌طور به نظر می‌رسید که ‫همه‌چی داره به حالت عادی برمی‌گرده.
‫هی، لعنتی! بیا اینجا ببینم!
‫هی، نه. نکن!
‫حتی لباس‌های تمیزم بوی گند روغن می‌ده...
‫کل وسایلت رو جمع کردی؟
‫آره.
‫شالت رو یادت نره.
‫باشه.
‫هر دفعه که این عکس رو می‌بینم ‫بیشتر عاشقش می‌شم.
‫کیم سانگ‌هاک عکاس ماهریه.
‫چرا این عکس رو انقدر دوست داری؟
‫چون علاقه‌ی عکاس به سوژه کاملاً مشخصه.
‫من پیش‌دستی کردم.
‫این عکسش.
‫قبل از اینکه اون عکس رو بگیره، ‫من اینو گرفتم.
‫مثل یه زوج.
‫«زوج»؟
‫آره.
‫سلام، چانگ‌ووک. منم، اون‌جونگ.
‫چاپ نهایی باید امروز انجام بشه، نه؟
‫می‌خوام عکسم رو عوض کنم.
‫باشه.
‫[چئون سانگ‌یون]
‫شماره تلفنش رو گرفتم، ‫ولی می‌خواد اول با تو حرف بزنه.
‫جواب تماس‌های منو نمی‌ده.
‫می‌دونم این تو رو در موقعیت سختی قرار می‌ده،
‫ولی می‌شه لطفاً کمکم کنی ‫باهاش حرف بزنم؟
‫لطفاً هنگام برقراری تماس ‫اسم‌تان را بگویید.
‫دیلن. منم، تات. عمو تات.
‫بررسی می‌کنم که آیا گیرنده ‫برای پاسخ به تماس در دسترس است یا خیر.
‫- قربان! ‫- قربان!
‫روز بخیر، قربان.
‫- سانگ‌هاک. ‫- سرباز یکم کیم سانگ‌هاک.
‫ملاقاتی داری.
‫- ملاقاتی، قربان؟ ‫- آره.
‫خیلی خوشگله. کیه؟
‫دیلن.
‫این چیه؟
‫نامه‌ای از مونی.
‫- می‌فهمم اون این نامه رو نوشته، ولی... ‫- حالا فهمیدی؟
‫می‌فهمی چرا خواستم ‫اول با تو صحبت کنم؟
‫اگه جای من بودی، چی‌کار می‎کردی؟
‫باید با خواهر مونی ملاقات کنم؟
‫یادتون باشه، نفری یه دفترچه.
‫اگه بیشتر می‌خواین، ‫باید پولش رو بدین.
‫- من دوتا می‌خوام. ‫- باشه.
‫- منم. ‫- باشه، بمون.
‫منم می‌خوام لطفاً.
‫- باشه. ‫- تو هم؟
‫کاش می‌شد بگم «منم می‌خوام». ‫انگار فقط منم که تنهام.
‫راستی، کسی می‌تونه ماشین بیاره؟
‫اگه خودمون قاب‌ها رو تحویل بدیم، ‫۵۰،۰۰۰ وون صرفه‌جویی می‌شه.
‫حیف شد سانگ‌هاک اینجا نیست.
‫نمی‌تونه مرخصی بگیره؟ ‫اون عضوی از نمایشگاهه.
‫مرخصی بعدیش حالاحالاها نیست.
‫محض احتیاط ازش پرسیدم، ‫ولی مرخصی بعدیش آوریله.
‫وایسا ببینم، هیونگ‌کیو بلده رانندگی کنه. ‫چطوره از اون بخوایم؟
‫هیونگ‌کیو؟
‫قراره ببینمش، پس ازش می‌پرسم.
‫به نظرم باید الان ازش بپرسی.
‫گمونم خیلی واجبه. ‫الان ازش می‌پرسم.
‫باشه.
‫- وایسا، سومی. ‫- بله؟
‫قرار ملاقاتی که براش چیدی خوب پیش رفت؟
‫- آره. ‫- نه بابا. طرف خوشتیپه؟
‫فقط صبح واسه تحویل قاب کمک می‌خوایم.
‫آره، عالی می‌شه.
‫باشه، می‌بینمت.
‫چی بهت گفتم؟ ‫بهت فرصت دادم، ندادم؟
‫دادی. خیلی حیف شد. ‫اگه می‌دونستم این اتفاق می‌افته...
‫ولش کن، مرغ از قفس پرید.
‫چی گفت؟ در دسترسه؟
‫چی...
‫حال همگی چطوره؟
‫سانگ‌هاک!
‫- اون... ‫- کیم سانگ‌هاک!
‫- تو چطوری... ‫- اون چطوری...
‫- یعنی چی؟ ‫- چطوری اومدی؟
‫ازبس به‌خاطر نمایشگاه استرس داشتم که ‫نتونستم روی وظایفم تمرکز کنم.
‫چی؟
‫چقدر خوب.
‫- به تو هم نگفته بود؟ ‫- نه.
‫اول باید مشکل ماشین رو حل کنیم. ‫می‌تونی فردا ماشین بابات رو قرض بگیری؟
‫واسه تحویل قاب‌ها؟ باشه. ‫سانگ‌یون همین یه‌کم پیش بهم گفت.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫جدی چطوری مرخصی گرفتی؟
‫مگه مرخصی بعدیت ماه آوریل نبود؟ ‫واقعاً واسه نمایشگاه اومدی؟
‫آره. دقیقه نودی درخواست دادم، ‫ولی فرمانده‌ام مرخصیم رو تأیید کرد.
‫عالیه. عکس‌های تو رو هم نشون می‌دیم.
‫واسه عکس‌هات اینجایی، نه؟
‫حق با توئه. اومدم عکس‌هام رو آویزون کنم.
‫اگه می‌دونستم قراره بیای، ‫کلاس‌ها رو دوباره برنامه‌ریزی می‌کردم.
‫- کِی برمی‌گردی؟ ‫- پنجشنبه‌ی آینده.
‫پس ده روز وقت داریم؟ ‫خیلی ذوق دارم!
‫- در اینش شک ندارم. ‫- آره.
‫کلی وقت داریم.
‫ببین. با دقت خودت رو ببین.
‫باشه، بعداً می‌بینمت.
‫اومدی مرخصی؟
‫آره. راستش خوب شد دیدمت. ‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫من قاب‌ها رو تحویل می‌دم. ‫تو فردا برو اونجا.
‫- دست بجنبون. ‫- آرا، سنگینه؟
‫می‌خوای کمکم کنی؟
‫نخیر.
‫این چطوره؟
‫یه‌کم پایین‌تر. نه، زیادی پایین اومد.
‫این چطوره؟
‫عالیه.
‫عالی نشده؟
‫چرا، عالیه.
‫عاشق عبارت تبلیغاتیشم. ‫«لحظاتی غریب، اما آشنا.»
‫چون می‌دونه اینو می‌گه؟
‫روحشم خبر نداره. به ذهن خودم رسید.
‫واقعاً؟ بایدم کار تو باشه.
‫راستی، سانگ‌یون چی شد؟
‫یه کاری پیش اومد و مجبور شد بره گانگنونگ ‫پیش مامانش.
‫از اینکه نتونست ‫امروز واسه آماده‌سازی کمک کنه عذرخواهی کرد.
‫امروز صبح که از خونه رفت ‫زیاد حالش خوب نبود.
‫گفت چشم روی هم نذاشته.
‫اشکال نداره.
‫اینو دوست دارم.
‫[مون جی‌یونگ] ‫[آدرس: ۲۹-۸۸، محله‌ی موسان]
‫[با اتوبوس ۴۲ به روستای دوهاری برو]
‫داره واسه تحصیل می‌ره کانادا، ‫پس فردا تنها فرصتته.
‫اگه برم، منو می‌بینه؟
‫آره.
‫ممنونم.
‫بریم داخل.
‫سانگ‌یون.
‫خونه‌اش توی کوهستانه.
‫- پس تنها نرو و... ‫- نگران نباش.
‫با نامزدم می‌رم.
‫سانگ‌یون قبلاً خیلی از کوه می‌ترسید.
‫جسد برادرش رو توی کوه پیدا کردن.
‫گفتم سمت چپ.
‫چی؟
‫باشه، سمت چپ.
‫آره، گوش ندادی به حرفم؟ ‫چرا انقدر حواست پرته؟
‫یه‌کم دیگه سمت راست. ‫فقط یه‌کم.
‫خودشه.
‫هی، حرف نداره. ‫عکس‌هات توجه همه رو به خودش جلب می‌کنه.
‫نصف‌شون واسه اونه.
‫وای. شما دوتا خیلی جسورین.
‫چطور مگه؟ تو همچین عکسی ‫با کیوهو نمی‌گیری؟
‫جرئت نمی‌کنم. اگه جدا بشیم، ‫عمراً بتونم اینو فراموش کنم.
‫واقعاً؟ مثل اینکه اگه جدا بشیم، ‫نمی‌تونیم حالاحالاها اینو فراموش کنیم.
‫ما هیچ‌وقت جدا نمی‌شیم.
‫می‌دونستی برادرت ‫زیاد در موردت حرف می‌زد؟
‫واقعاً؟
‫بیشتر اوقات.
‫تو یکی از دو نفری بودی که ‫واسه مونی عزیز بودین.
‫تو و مادرت.
‫که این‌طور.
‫نمی‌دونستم.
‫چی می‌خوای ازم بپرسی؟
‫برادرم...
‫دوستت داشت، مگه نه؟
‫فکر کنم منظورت اینه مونی ‫عاشقانه دوستم داشت یا نه؟
‫- آره. ‫- نه.
‫مونی عاشقانه دوستم نداشت.
‫اگه نظر منو بخوای، ‫من مونی رو...
‫به‌عنوان یه دوست، دوست داشتم.
‫خیلی مونی رو دوست داشتم.
‫مطمئنم مونی هم همین احساس رو داشت.
‫مجبور نیستی به‌خاطر مامانم دروغ بگی.
‫می‌دونم اون با دیدنت مخالف بود.
‫دروغ نمی‌گم.
‫نگفتم این‌همه راه تا اینجا بیای ‫که دروغ تحویلت بدم.
‫و مادرت هیچ‌وقت ازم بدش نمی‌اومد.
‫چرا این‌طور فکر کردی؟
‫توی دفتر خاطراتش،
‫مخاطب تموم نوشته‌هاش تو بودی.
‫نوشته بود برای «ام». حرف اول اسمت.
‫درسته... مون جی‌یونگ.
‫اولین باری که با هم دوست شدیم ‫مونی این نامه رو برام نوشت.
‫[برای دیلن] ‫[ام]
‫اون اینو نوشته بود؟
‫آره.
‫درسته. ام.
‫دوستم «مونی».
‫سلام.
‫- سلام، هیونگ‌کیو! ‫- سلام.
‫اومدی سانگ‌یون رو ببینی؟ ‫اون امروز صبح رفت گانگنونگ.
‫آره. رفته گانگنونگ، هان؟
‫برامون پیتزا آوردی؟ ‫بچه‌ها، بیاین پیتزا بخوریم!
‫- بفرمایین. ‫- باشه.
‫بی‌خبر اومدی غافلگیرش کنی؟
‫- بهش زنگ می‌زنم. ‫- بابت پیتزا ممنونم.
‫- تا سرد نشده بخورین. ‫- ممنونم.
‫ببخشید، باید جواب بدم.
‫باشه.
‫غیبش زده؟ منظورت چیه...
‫به تو هم زنگ نزده؟
‫نه، نزده.
‫نگران بودم چون به نظر حالش خوب نبود.
‫واسه تماس رفتم بیرون ‫و وقتی برگشتم دیدم نیست.
‫گوشیش هم خاموشه.
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد. ‫لطفاً پیغام بگذارید...
‫جواب نمی‌ده؟
‫نه. گوشیش خاموشه.
‫شاید توی اتوبوس خوابیده. ‫دیروز نتونست بخوابه.
‫شاید همین‌طور باشه. ‫دیشب توی سینما هم حالش خوش نبود.
‫چرا سانگ‌هاک انقدر طولش می‌ده؟
‫چیزی نمونده پیتزا تموم بشه.
‫به‌جاش من بیشتر می‌خورم.
‫مشترک مورد نظر در حال مکالمه می‌باشد. ‫لطفاً پیغام بگذارید...
‫باید توی همون منطقه باشه. ‫هر دو ساعت اتوبوس میاد، درسته؟
‫دنبالش می‌گردم. اگه باهات تماس گرفت، ‫فوراً خبرم کن.
‫همه‌چی رو بهش گفتی؟
‫آره.
‫همه‌چی رو؟
‫آره.
‫باشه. باهات تماس می‌گیرم.
‫[اون‌جونگ]
‫سلام، اون‌جونگ.
‫سلام، کجایی؟ ‫کجا رفتی؟
‫یه کار فوری پیش اومد.
‫کار فوری؟ چی مثلاً؟
‫چی شد که بی‌خبر رفتی؟
‫مامانم زنگ زد.
‫یهو ماشین خواست.
‫مگه بهش نگفتی دست توئه؟
‫نه، نگفتم.
‫اون‌جونگ، الان پشت فرمونم. ‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه. بهم زنگ بزن.
‫- پیتزاش خیلی خوشمزه‌ست. ‫- نوش جون‌تون.
‫یه‌کم دیگه صبر کن.
‫سانگ‌هاک کو؟ پیتزا سرد شد.
‫خونه یه کار واجب پیش اومد، ‫واسه همین بهش گفتم بره.
‫- چی؟ ‫- رفت خونه؟
‫آره. گفت وقت کنه تماس می‌گیره.
‫اتفاق بدی افتاده؟
‫نه، نه دقیقاً...
‫شاید ماشین باباش رو بدون اجازه برداشته.
‫نه بابا.
‫این یعنی می‌تونم سهم سانگ‌هاک رو ‫ببرم خونه؟
‫فکر کردی من می‌ذارم؟
‫- ای داد. ‫- هیونگ‌کیو، تو هم بخور.
‫اگه جای من بودی...
‫چی‌کار می‌کردی؟
‫باید خواهر مونی رو ببینم؟
‫مونی...
‫به نظرت اون می‌خواست که ‫سانگ‌یون این موضوع رو بدونه؟
‫مونی همیشه می‌خواست بهش بگه.
‫نگرانی من برآورده کردن ‫خواسته‌های مونی نیست.
‫نگران اینم که خواهر مونی...
‫چه برداشتی از این خبر می‌کنه.
‫سانگ‌یون! چئون سانگ‌یون!
‫دیلن عزیز،
‫به نظرم همیشه با ترس ‫منتظر رسیدن اون روز بودم.
‫روزی که یکی...
‫از رازم خبردار بشه.
‫یادمه که با خودم می‌گفتم ‫«پس همچین حسی داره.»
‫«این بار می‌تونه همین‌قدر ‫غیرقابل تحمل و ترسناک باشه.»
‫مونی.
‫غذا خوردی؟
‫اگه نخوردی، بریم غذا بخوریم.
‫اون روز تو بیشتر از یه دوست برام بودی.
‫تو بهم...
‫دنیا رو دادی.
‫من فقط با مونی قدم زدم...
‫ولی مونی جوری توصیفش کرده که انگار ‫دنیا رو بهش دادن.
‫بابت پیتزا ممنونم.
‫- کاری نکردم که. ‫- آره، ممنون.
‫- ممنونم. ‫- کاری نکردم.
‫با اینکه نامزدت اینجا نیست،
‫پیتزا آوردی و کمک کردی جمع‌وجور کنیم. ‫ممنونم.
‫خوش گذشت. ‫خیلی بهم خوش گذشت دوستان.
‫- خوبه. ‫- ممنونم.
‫گیتار می‌زنی؟
‫آره. جوون‌تر که بودم یه مدتی گیتار می‌زدم.
‫- پس بگو چرا این عکس رو زدی. ‫- آره.
‫راستش دوستم گیتاریسته.
‫واقعاً؟
‫همونی که مدرسه رو ول کرد ‫تا توی گروه موسیقی باشه؟
‫الان دیگه حرفه‌ایه و گروهشم خیلی معروفه.
‫کدوم گروه معروفه؟
‫اسم گروه‌شون «لایک فلایینگ»ـه.
‫می‌شناسین‌شون؟ ‫براتون کارت دعوت می‌گیرم.
‫اون چپ‌دسته و تکنیک نوازندگیش معرکه‌ست.
‫- عالی می‌شه. ‫- همه‌تون رو دعوت می‌کنم.
‫بیشتر از تکنیک ساز زدنش با دست چپ ‫انگشت به دهن موندم.
‫خانم یون. منم، اون‌جونگ.
‫احیاناً سانگ‌یون پیش شماست؟
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫- شب بخیر. ‫- شب خوش.
‫جواب بده.
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد. ‫
‫لطفاً بعد از صدای بوق پیغام بگذارید.
‫تو هم شنیدی؟
‫موضوع داداشم رو.
‫آره.
‫پس واسه همین اومدی.
‫چون می‌دونستی.
‫قبل از اینکه بیای اینجا ‫به اون‌جونگ چی گفتی؟
‫نتونستم بهش بگم.
‫بعداً خودم بهش می‌گم.
‫نباید مجبورت می‌کردم غذا بخوری.
‫نه بابا. خودمم گشنه‌ام بود.
‫حالا که اینو خوردم ‫می‌تونم هر چیزی رو هضم کنم.
‫ستاره‌ها رو ببین.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم...
‫می‌بینم که خودمم ‫خیلی چیزها رو نادیده گرفتم.
‫داداشم رو می‌گم.
‫حتی نمی‌دونم چطور...
‫متوجه نشدم.
‫سانگ‌یونه. نازه، نه؟
‫واقعاً؟
‫پس فکر کردی کیه؟
‫اون موقع مهدکودکی بود.
‫عاشق ماشین‌بازی بود.
‫ولی واسه بابا اهمیتی نداشت ‫و اونو فرستاد باشگاه فوتبال.
‫می‌گفت پسر باید...
‫ورزشکار بار بیاد.
‫وقتی قشرق به پا می‌کرد ‫و قبول نمی‌کرد بره...
‫بابام می‌زدش.
‫[فرستنده: سرباز کیم سانگ‌هاک]
‫سونبه.
‫تو زودتر برو.
‫من باید برم یه جایی.
‫باید بیدارم می‌کردی. ‫چرا بیدارم نکردی؟
‫تازه رسیدیم.
‫ببخشید مجبور شدی این‌همه راه تا اینجا بیای.
‫اشکال نداره.
‫برو داخل.
‫با احتیاط برون.
‫- ریو اون‌جونگ. ‫- اون‌جونگ!
‫سلام بچه‌ها!
‫وای، گل.
‫چرا براش گل گرفتی؟ ‫اون این روزها واسه ما وقت نداره.
‫به دل نگیر. ‫خودش انتخاب‌شون کرد.
‫اینا واسه تو هستن، مگه نه؟
‫شما دوتا رو ببین. ‫چه زوج جذابی.
‫همگی توجه کنید. به‌زودی ‫یه مراسم افتتاحیه‌ی مختصر برگزار می‌کنیم.
‫چی؟ به این زودی؟ ‫ولی هنوز دو نفر نیومدن.
‫لطفاً شروع کنید.
‫باشه.
‫چرا؟
‫اون رفته چئونان، واسه همین فکر نکنم ‫امروز بتونه بیاد.
‫و سانگ‌یون هم هنوز گانگنونگه.
‫چئونان؟ مگه توی ارتش نیست؟
‫اومده مرخصی.
‫مگه سانگ‌یون امروز نمیاد؟
‫رفته پیش مامانش.
‫خواستم ببینم چقدر خوشگل‌تر شده.
‫چی؟ چئونان؟
‫آره، خونه‌ی پدربزرگش...
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟ ‫گفته بودی امروز می‌ری چئونان.
‫آره.
‫ببخشید که دیروز یهویی رفتم.
‫مشتاق دیدار.
‫مشتاق دیدار جویون.
‫می‌بینم که دیشب بیرون بودی.
‫مزخرف نگو. ‫بهت که گفتم رفته خونه‌ی پدربزرگش.
‫می‌دونم. داشتم اذیتش می‎کردم. ‫همون لباس‌های دیروزش رو پوشیده.
‫داشتم از پدربزرگم پرستاری می‎کردم. ‫راضی شدی؟
‫پس بگو چرا امروز از ریخت افتادی.
‫اینو ببین. نامی و جویون برام آوردن.
‫قشنگه. ممنونم.
‫- مگه نه؟ ‫- آره.
‫برید اطراف رو ببینید.
‫اونجا رو هم ببینید.
‫نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫کل روز رو لبخند زدم.
‫لبخند زدم، خندیدم ‫و بازم لبخند زدم.
‫و به دلایلی،
‫یاد اون روز افتادم.
‫ریو اون‌جونگ.
‫اون‌جونگ؟
‫شاید به این خاطر بود که تموم شرم...
‫و شک‌وشبهاتی که با احمقانه خطاب کردن‌شون ‫از سر خودم باز می‌کردم...
‫در نهایت به واقعیت بدل شدن.
‫انگار به‌طرز جادویی، ‫سانگ‌هاک سونبه اونجا ایستاده بود.
‫داشتم بهش فکر می‌کردم...
‫که یهو اسمم رو صدا زد.
‫و این‌جوری بود که ‫این عشق فراموش‌نشدنی آغاز شد.
‫[چطور اون انقدر خوشحالم می‌کنه ‫ولی نمی‌شه مال من باشه؟]
‫[بهش اعتراف کردم که ‫از عمو تات خوشم میاد.]
‫- اون‌جونگ. ‫- دستت رو بکش.
‫اون‌جونگ! خواهش می‌کنم وایسا.
‫بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫گوشیت رو خاموش کردی؟
‫- اون‌جونگ... ‫- عمداً گوشیت رو خاموش کردی؟
‫آره، خاموش کردم.
‫چرا؟
‫حرفی واسه گفتن نداشتم.
‫حرفی واسه گفتن...
‫نداشتی؟
‫رفتم جه‌چون...
‫سانگ‌یون رو پیدا کنم.
‫اون ازت خواست بری دیدنش؟
‫نه.
‫خودم رفتم اونجا.
‫چرا؟
‫سانگ‌هاک.
‫دوستش داری؟
‫- اون‌جونگ... ‫- اگه این نیست، چرا جوابم رو نمی‎دی؟
‫چرا بهم نگفتی باهاش رفتی جه‌چون؟
‫چرا گوشیت رو خاموش کردی؟
‫سانگ‌یون باید بهت بگه...
‫اونو بهونه نکن!
‫دارم در مورد احساساتت ازت می‌پرسم.
‫چرا مرخصی گرفتی؟
‫به‌خاطر نمایشگاه نبود، نه؟
‫لطفاً بگو چرا اون کار رو باهام کردی.
‫فکر کنم مردد بودم.
‫چی؟
‫سانگ‌یون...
‫قلبم رو لرزوند.
‫پس بیا همین‌جا تمومش کنیم.
‫» ترجمه از الهام صدر «