‫تو بودی، مگه نه؟
‫همونی که...
‫به اسم «مونی» بهم جواب داد.
‫هیچوقت به ذهنم هم خطور نکرد
‫که همچین اتفاقی واسش بیفته.
‫«ترجمه از خشایار»
‫ممکنه اون عکس رو دیده باشی؟
‫همون عکس دختری که
‫روی نیمکت نشسته بود.
‫آره.
‫اون رو هم می‌شناسی؟
‫بهش می‌گفتیم «دیلن».
‫عضو انجمن ما بود.
‫می‌شه کمکم کنی از نزدیک ببینمش؟
‫باشه، ولی خیلی وقته باهاش حرف نزدم.
‫می‌پرسم ببینم کسی هنوز ‫باهاش در ارتباط هست یا نه.
‫ممنون.
‫چرا می‌خوای ببینیش؟
‫می‌خوام یه چیزی
‫درباره داداشم ازش بپرسم.
‫فکر می‌کنم اون
‫شاید جوابش رو بدونه.
‫چراغ سبزه.
‫پس من رفتم. ‫مراقب خودت باش.
‫باشه.
‫مراقب خودت باش.
‫فکر کنم این اولین باره که
‫در این مورد
‫با کسی درد دل کرده.
‫سلام.
‫غذا خوردی؟
‫آره.
‫یه کم احمقانه رفتار کردم، نه؟
‫یه کار فوری پیش اومد.
‫می‌دونم به خاطر برادرت بود.
‫سانگ‌هک سونبه بهم گفت.
‫گفت همین الان پیشت بوده.
‫خبرها چه زود می‌پیچه.
‫زیاد طول نکشید که بهت خبر بده.
‫حالت خوبه، نه؟
‫معلومه خوبم.
‫داشتم به هر دوتون لطف می‌کردم ‫که تنهاتون گذاشتم.
‫باید ازم تشکر کنی.
‫نگران نباش. ما همیشه وقت پیدا می‌کنیم ‫که از بودن کنار هم لذت ببریم.
‫کاملا خبر دارم.
‫اون...
‫خیلی شوکه به نظر میومد.
‫آره، درسته.
‫حتما تو هم شوکه شدی.
‫کی فکرش رو می‌کرد که
‫برادرت رو می‌شناخته؟
‫آره، منم خیلی شوکه شدم.
‫منم هنوز باورم نمی‌شه.
‫اگه گرسنه‌ای،
‫روی میز غذاخوری پیتزا هست.
‫گفتم که غذا خوردم.
‫ولی ممنون.
‫شب بخیر.
‫[تو و هر چیز دیگر]
‫چیزی که واسم عجیبه
‫اینه که با وجود اون صمیمیت، ‫اسم همدیگه رو نمی‌دونستین.
‫هیچوقت بهمون نگفت.
‫همه همدیگه رو به اسم کاربری صدا می‌زدن،
‫ولی با گذشت زمان،
‫اسم واقعی و مدرسه همدیگه رو فهمیدیم.
‫ولی هیچکس تا آخرین لحظه ‫چیزی درباره مونی نمی‌دونست.
‫یه نفر هست که شاید می‌دونست.
‫به هر حال، این شخصیتش بود.
‫با توجه به شخصیتش،
‫این کارها بهش میاد.
‫بازم خیلی عجیبه که...
‫اسم اونم سانگ‌هاک بود.
‫چقدر احتمال داره؟
‫می‌خوای فردا برای ناهار، بیگ‌مک بخوریم؟
‫معنادار؟ چطور می‌شه بیگ‌مک رو معنادار خورد؟
‫چی؟
‫چطور این کاری می‌کنه معنادار بشه؟
‫خیلی دلقکی.
‫می‌تونیم دو تا، شاید تا برگر بخوریم.
‫بیا بعدش بریم «برگر کینگ».
‫اگه یه وقت شام نخورده بودی.
‫نوش جان.
‫سلام،‌ عمو تات.
‫من حالم خوبه.
‫الان نمی‌تونیم همدیگه رو ببینیم،
‫ولی من واقعا
‫حالم خوبه.
‫سلام.
‫عمو تات.
‫سلام، عمو تات.
‫فیلم‌های استیون چو رو دوست داری، نه؟
‫منم واقعا فیلم‌هاش رو دوست دارم.
‫[یک ادیسه چینی با بازی استیون چو]
‫[یک ادیسه چینی ۲]
‫- سلام، سانگ‌یون. ‫- سلام.
‫سلام، سونبه.
‫نه، کلاس‌های امروزم تموم شدن.
‫واقعا؟
‫همون‌ها هستن؟
‫آره. این‌ها همون نوارهایی هستن
‫توی اون عکس بودن.
‫اینا رو بهم قرض داده بود
‫و گفتم بالاخره پس‌شون بدم.
‫استیون چو توشون بازی کرده.
‫تا حالا دیدیشون؟
‫نه.
‫یه امتحانی بکن.
‫برادرت دوستشون داشت.
‫خیلی بامزه ولی غمگین هستن.
‫می‌دونستی اسم کاربریم از این فیلم‌ها اومده؟
‫دوستی من با برادرت رو ‫مدیون استیون چو هستم.
‫موضوع اولین گفتگوی ما همین بود.
‫سلام، عمو تات.
‫فیلم‌های استیون چو رو دوست داری، نه؟
‫اسم کاربری من «مونی»
‫اسم کره‌ای بازیگر «مو ون‌وی» هست.
‫صبر کن، مو ون‌وی؟
‫نه مونی به معنی ماه؟
‫نه، ماه نه، مو ون‌وی.
‫بعد از دیدنش توی «یک ادیسه چینی» ‫این اسم رو انتخاب کرد.
‫که اینطور.
‫در مورد شماره دیلن،
‫از یکی از بچه‌های انجمن که ‫آشناهای زیادی داره پرسیدم.
‫بذار صبر کنیم، ببینیم چی می‌شه.
‫ممنون.
‫نمی‌خواد از من تشکر کنی.
‫منم به اندازه تو کنجکاوم.
‫بازم ممنون.
‫نامزدت کجاست؟
‫فکر کنم پیش سانگ‌یونه.
‫فقط خودشون دوتا؟
‫آره، باید یه چیزی بهش بده.
‫ریو اون‌جونگ،
‫خیلی به خودت مطمئنی، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫آره، باشه.
‫تو آدم حسودی نیستی.
‫معلومه که حسودم.
‫ولی اگه بخوام سر یه چای خوردن حرص بخورم،
‫رابطه‌مون از الان تمومه.
‫بهت هشدار می‌دم که زیادی اعتماد نکنی.
‫هیچوقت نمی‌دونی چه چیزی ممکنه
‫توی ذهن آدمای مختلف جرقه بزنه.
‫از کجا فهمیدی که من عمو تات هستم؟
‫چی؟
‫اینکه من عمو تات بودم.
‫از قبل می‌دونستی، نه؟
‫واسه همین دیروز نپرسیدی که
‫از کجا درباره پیام مونی می‌دونستم؟
‫- درسته. ‫- از کجا فهمیدی؟
‫یادم نمیاد هیچوقت اسم واقعیم رو ‫توی پیام‌هام به اون نوشته باشم.
‫شاید توی پیام‌هات ننوشتی،
‫ولی احتما یه جایی نوشته بودی.
‫من...
‫اتفاقی وارد
‫اکانت پیام‌رسان داداشم شدم
‫و دیدم کاربری به اسم عمو تات
‫تنها کسی بود که واقعا نگرانش بود.
‫با اینکه ۱ سال از مرگش گذشته بود.
‫برای همین،
‫از روی کنجکاوی،
‫همه پست‌ها رو بررسی کردم.
‫حتما همون موقع باید اسم تو،
‫کیم سانگ‌هاک رو دیده باشم.
‫پس از همون اول من رو می‌شناختی؟
‫حتی قبل از اینکه عضو انجمن بشی؟
‫آره.
‫اگه می‌دونستی من کی‌ام،
‫چرا چیزی نگفتی؟
‫اگه می‌گفتم...
‫چیزی فرق می‌کرد؟
‫چی؟
‫معلومه فرق می‌کرد.
‫تو خواهر مونی هستی.
‫اگه از اول می‌دونستم، ‫بیشتر هوات رو داشتم.
‫به اون چیزها احتیاج ندارم.
‫نمی‌خواد هوام رو داشته باشی.
‫چرا؟
‫همیشه خوبه بدونی یکی هوات رو داره.
‫ممنون بابت این نوارها.
‫اینجا می‌مونی؟
‫آره.
‫وقتی اون‌جونگ بیاد، ‫با بقیه قرار داریم...
‫پس بعدا می‌بینمت.
‫حواسم نبود.
‫مشکلی نیست. من حساب می‌کنم...
‫سانگ‌یون می‌خواد سر قرار بره؟
‫آره. چرا اینقدر تعجب کردین؟
‫ملعومه که تعجب داره.
‫اون به همه پسرها بی‌تفاوت بوده.
‫کِی گفت می‌خواد بره سر قرار؟
‫امروز توی دانشگاه دیدمش.
‫بهش گفتم آرا قبول نکرده،
‫گفت به جاش می‌ره.
‫چقدر عجیب.
‫چیکارش شده؟
‫منم یه بیگ‌مک می‌خوام.
‫- دو تا بیگ‌مک کمبو، لطفا. ‫- حتما.
‫صبر کن، این یکی مهمون من.
‫چون این همون چیزیه که ‫بیشتر از همه هوس کرده بودی.
‫کچاپ اضافه هم بذارین،‌لطفا.
‫باشه.
‫به نظرت اشکالی داره
‫به سانگ‌یون پیام ندم؟
‫درباره چی؟
‫اینکه امشب خونه نمی‌رم.
‫می‌گم سانگ‌یون
‫چه جور آدمیه؟
‫این دیگه چه جور سوالیه؟
‫الان تقریبا یک ساله می‌شناسیش.
‫نظر خودت چیه؟
‫مطمئن نیستم.
‫انگار از اونی که فکر می‌کردم ‫شناختن اون سخت‌تر باشه.
‫پیچیده‌تره.
‫آره واقعا سخت می‌شه شناختش ‫و پیچیده است.
‫عادت داره برعکس چیزی که ‫هست بگه یا عمل کنه.
‫برعکس؟
‫بهت گفته بودم که
‫وقتی واقعا داره سختی می‌کشه، ‫تظاهر می‌کنه همه چی خوبه.
‫شاید زیادی مغروره.
‫کاملا برعکس من، نه؟
‫دقیقا.
‫امروز زود می‌ری؟
‫آره، کلاس اول صبح دارم.
‫منم همینطور.
‫دیرت نشه.
‫سلام.
‫اوه، سلام.
‫حتما کلاس صبح داری.
‫آره، کلاس اول.
‫سونبه.
‫به اون‌جونگ گفتی که ازت ‫شماره اون دختر رو خواستم؟
‫نه،‌ نگفتم. چرا؟
‫اگه نگفتی،
‫می‌شه لطفا بین خودمون بمونه؟
‫چرا؟
‫چون مربوط به خودمه.
‫ترجیح می‌دم تا وقتی نفهمیدم چه اتفاقی
‫واسه داداشم افتاده، با کسی در میون نذارم.
‫ولی سانگ‌یون...
‫اون‌جونگ هم درباره برادرت کنجکاوه.
‫بالاخره بهش می‌گم،
‫وقتی خودم بفهمم.
‫می‌گی؟
‫پس بهش نمی‌گم.
‫می‌شه...
‫اینم بین خودمون بمونه که ‫من به عمو تات پیام دادم؟
‫چرا؟
‫هنوز اینجایی؟
‫بیا بریم.
‫خوبه، تو هم دیر می‌رسی.
‫این خیلی خوبه.
‫فقط «خیلی خوب»؟
‫این نمره ۲۰ می‌گیره!
‫پارسال چه نمره‌ای گرفتی؟
‫هجده.
‫ولی خیلی خوب نوشتی.
‫پس اینجوری ۲۰ می‌گیری.
‫واقعا؟
‫خوب نوشته شده؟
‫من که فقط از اون فیلم بد گفتم.
‫نه، صادق بودی و در عین حال ‫استدلال متعادل آوردی.
‫می‌فهمم چرا ارزش بحث کردن داره.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫می‌دونی چیه؟
‫واقعا عاشق فیلمم.
‫هیچوقت نمی‌دونستم توی یک نما ‫می‌شه این همه چیز رو ثبت کرد.
‫ولی اینجا تموم نمی‌شه.
‫توی آخرین جلسه‌مون،
‫فیلم «ولگردها» از فلینی رو دیدیم.
‫توی صحنه آخر،
‫یک شات تعقیبی از دوست‌هایی که خوابیدن...
‫هی، ریو اون‌جونگ.
‫ها؟ چی شده؟
‫یکی رو انتخاب کن. من یا فیلم‌ها؟
‫چی؟
‫بیا.
‫این چیه؟
‫واسه منه؟
‫وای.
‫نمایاب کارگردان!
‫آره، مدل کوچک.
‫خوشت اومد؟
‫خیلی ازش خوشم اومده!
‫چطور به فکرت رسید ‫این رو واسم بگیری؟
‫عکاسی رو دوست داری.
‫چون توی پادگان اجازه نداری دوربین ببری،
‫گفتم شاید این به کارت بیاد.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫چیه؟
‫نمی‌تونم این رو ببرم پادگان.
‫واقعا؟
‫چرا؟
‫ما فقط اجازه داریم
‫ساعت ببریم.
‫واقعا؟
‫اینقدر ناراحت شدی؟
‫ارتش خیلی سخت‌گیره.
‫خیلی ذوق داشتم این رو بهت بدم.
‫یواشکی ببرمش؟
‫اگه گیر بیفتی، چی؟
‫توی بد دردسری میفتم.
‫واست جبران می‌کنم،
‫تا سال‌ها ازش خوب نگهداری می‌کنم. قبوله؟
‫باشه. قبوله.
‫مراسم سالگرد بابات امشب برگزار می‌شه؟
‫آره، نصفه‌شب.
‫اگه بعدا عمو دینگوری رو دیدی، ‫درباره لودر یادش بنداز.
‫باشه.
‫- من رفتم. ‫- خداحافظ.
‫سانگ‌یون گفت انگار با جادو بود.
‫انگار با جادو...
‫سونگ‌هاک سونبه هم اتفاقی اونجا بود.
‫سانگ‌یون.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫داشتم می‌رفتم چندتا کتاب ببینم.
‫- فهمیدم. ‫- تو چی؟
‫رفته بودم ایلیونگ پیش اون‌جونگ.
‫الان هم اینجا با کسی قرار دارم.
‫درسته.
‫امروز مراسم یادبود اجدادشونه.
‫آره.
‫تو فردا...
‫برمی‌گردی پادگان، درسته؟
‫تو راه برگشت مراقب خودت باش.
‫باشه،
‫تو هم خوش بگذرونی با کتاب‌ها.
‫باشه.
‫سانگ‌یون، صبر کن.
‫راستش دارم می‌رم پیش کسی که شاید
‫اطلاعات تماس دیلن رو داشته باشه.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫الان؟
‫می‌گفت اینطور بود که
‫همه چیز شروع شد.
‫اون شب فراموش‌نشدنی.
‫[گامجاتانگ جانگ]
‫ببخشید که نتونستم
‫اطلاعات تماس دیلن رو پیدا کنم.
‫نه، اشکالی نداره.
‫همین که وقت گذاشتی و ‫دنبالش گشتی، ممنونم.
‫این به این معنی نیست که ‫دیگه دنبالش نمی‌گردم.
‫باز هم می‌پرسم.
‫چرا دنبال دیلن می‌گردی؟
‫یه چیزی هست که
‫می‌خوام درباره برادرم بدونم.
‫چه جور آدمی بود؟
‫برادرم.
‫مونی؟
‫مونی...
‫خیلی دقیق و وسواسی بود.
‫دارم می‌خندم.
‫ما نصف غذامون رو خورده بودیم،
‫اون هنوز داشت غذاش رو هم می‌زد.
‫وای، چقدر حرص درآر!
‫البته خودش مشکلی نداشت، ‫ما کلافه می‌شدیم.
‫در نگاه اول ظاهرش لاغر به نظر میومد...
‫ولی نه، ‌این یکی رو اصلا نبود.
‫اون نطق «شما حق ندارید» رو یادت میاد؟
‫معلومه که یادم میاد.
‫ما اینچئون بودیم و مونی خیلی عصبانی بود.
‫- یک راست رفت طرفش... ‫- و گفت «آقا، داری چی کار می‌کنی؟»
‫- دقیقا شبیه خودشه. ‫- «آقا، بس کن».
‫- تو راه برگشت مواظب باش، خبر بده. ‫- آره، زنگ بزن.
‫زنگ بزن.
‫فکر کنم چندتا عکسش رو تو خونه دارم.
‫اون‌ها رو می‌خوای؟
‫آره، لطفا.
‫هر چیزی که
‫مال برادرم باشه، می‌گیرم.
‫جدی؟
‫چیش خنده‌داره؟
‫هیچی.
‫فقط فکر کردم مونی الان ‫تو رو بامزه می‌دید.
‫داداشم؟
‫اصلا از من حرفی زده بود؟
‫از تو؟
‫آره.
‫بی‌خیال، فراموش کن.
‫تو باید سوار ۱۳۴ بشی، درسته؟
‫آره.
‫مگه با مترو نمی‌ری؟
‫از ایستگاه رد شدیم.
‫می‌خوام بدرقه‌ت کنم.
‫الان یه خرده پُر شدم،
‫می‌خوام یه کم پیاده برم.
‫چطوره تا ایستگاه جونگ‌گاک پیاده بریم؟
‫هوا می‌خوریم سرحال می‌شیم.
‫خیلی هم خوب.
‫وقتی بچه‌تر بود، خیلی پرحرف بود.
‫با من خاله‌بازی می‌کرد و
‫حتی اجازه می‌داد با دوست‌هاش وقت بگذرونم.
‫بعد که به سن بلوغ رسید، ‫اخلاقش عوض شد.
‫هیچوقت نفهمیدم.
‫یک‌شبه آدم دیگه‌ای شد.
‫فکر کنم...
‫از همون موقع ازش دلخور شدم.
‫هر وقت فرصت حرف زدن پیدا می‌کردیم،
‫بی‌دلیل تند و پرخاشگر می‌شدم.
‫مثل همون عکسش.
‫درسته.
‫همون تابلوی «ورود ممنوع».
‫صبر کن.
‫ازت حرف زده بود.
‫توی آواز خوب نیستی؟
‫درسته. بهت اشاره کرده بود.
‫گفت خوب بلد بودی.
‫ولی اون که اصلا نمی‌دونست.
‫داداشم هیچوقت من رو در حال خوندن ندیده بود.
‫- ندیده بود؟ ‫- نه.
‫با افتخار می‌گفت چقدر کارت خوبه
‫بعد هم با رضایت لبخند می‌زد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫الان که فکرش رو می‌کنم،
‫اون عکسی که از تابلوی
‫«ورود ممنوع» گرفت،
‫شاید واقعا می‌خواسته
‫وارد بشه.
‫وگرنه چرا باید اون عکس رو بگیره؟
‫هر عکسی که از تو گرفته بود،
‫پر از محبت برادرانه بود.
‫واقعا؟
“صحبت به زبان چینی”
‫باورم نمی‌شه هنوز همه اینا رو یادمه.
‫الان چی داشتی می‌گفتی؟
‫فیلم رو ببین، خودت می‌فهمی.
‫استیون چو این دیالوگ‌ها رو ۲ بار می‌گه،
‫دفعه دومش خیلی تاثیر می‌ذاره.
‫پس دیالوگ‌های غمگینی‌ان؟
‫می‌شه گفت آره.
‫هنوز واسم عجیبه که داداشم
‫فیلم‌های استیون چو رو دوست داشت.
‫فکر کنم بیشتر از همه ‫«یک ادیسه چینی» رو دوست داشت.
‫مخصوصا «قسمت دوم: سیندرلا».
‫رسیدیم.
‫می‌خوای تا ایستگاه بعدی بریم
‫که این بحث رو تموم کنیم؟
‫بریم؟
‫قسمت دوم در واقع،
‫پیش‌درآمد قسمت اوله.
‫سون ووکونگ سرگشته،
‫بالاخره سرنوشتش رو می‌فهمه و...
‫[ایستگاه چونگ‌جونگ‌نو]
‫رسیدیم.
‫آره همینطوره.
‫انقدر غرق حرف بودم
‫که اصلا نفهمیدم.
‫پاهات درد نمی‌کنه؟
‫هی، ارتش کره رو دست‌کم نگیر.
‫اگه می‌خوای به قطار آخر برسی،
‫نباید الان بری؟
‫چون نزدیکیم، تا خونه می‌رسونمت.
‫حداقل بعدش می‌تونم پُز بدم.
‫باشه هر طور تو بگی.
‫می‌خوام بدونم وقتی فیلم‌ها رو دیدی، ‫نظرت چیه.
‫بهم خبر بده.
‫باشه.
‫راستی،
‫درباره نوارهای وی‌اچ‌اس...
‫برادرم اون‌ها رو بهت قرض نداده بود.
‫منظورت چیه؟
‫اون‌ها رو بهت داده بود
‫که برای خودت نگه داری.
‫روزی که نوارها رو بهت داد،
‫همون روزی بود که ‫آخرین بار دیدیش، درسته؟
‫به یک دلیلی بهت داده بود.
‫می‌خواست مال تو باشه.
‫واقعا؟
‫آره.
‫می‌دونستی که دوربینش رو
‫به اون‌جونگ داده بود؟
‫دوربینش؟
‫همون لایکا که الان دست منه.
‫اون رول فیلم...
‫توی دوربینی بود که قبل رفتنش،
‫به اون‌جونگ داده بود.
‫این وصیتش بود.
‫وقتی عکس‌ها رو دیدم، فهمیدم.
‫«این وصیت‌نامه چئون سانگ‌هاک است».
‫دقیقا همون جور وصیتی که ‫از خودش بر میاد، نه؟
‫حتی خداحافظی هم نکرد،
‫ولی دوربینش رو
‫به اون‌جونگ داد.
‫واسه همین ازت خواستم بهش نگی.
‫که از اون‌جونگ پنهونش کنیم.
‫می‌خواستم اول خودم بفهمم.
‫می‌خواستم اولین کسی باشم
‫که این رو می‌فهمه.
‫اون نوارها مال توئه،
‫پس بذار فعلا بگیم ‫من از «عمو تات» قرض گرفتم.
‫ممنون بابت امروز.
‫خواهش.
‫به منم خوش گذشت.
‫شب بخیر.
‫مواظب خودت باش.
‫باشه.
‫شب بخیر.
‫می‌دونی، از عمو تات خوشم میومد.
‫نمی‌تونی.
‫منظورت چیه که نمی‌تونم؟
‫من نگفتم تو رو دوست داشتم.
‫از عمو تات خوشم میومد، ‫نه کیم سانگ‌هاک.
‫باشه.
‫ممنونم.
‫هیچوقت فکر نمی‌کردم کسی بخواد
‫یه آدم بی‌پروا مثل اون رو دوست داشته باشه.
‫من باید ممنون باشم.
‫اگه به خاطر عمو تات نبود،
‫هنوز توی اون اتاق کوچک ‫در گانگنونگ گیر کرده بودم.
‫خوشحال شدم که بدونم
‫برادرم در ذهن عمو تات زنده بود.
‫اینکه بدونم برادرم قطعا زنده بوده...
‫اون موقع خیلی خوشحالم کرد.
‫- سه‌تایی، سانگ‌یون هم بود؟ ‫- آره.
‫نزدیک گوانگ‌هوا‌مون همدیگه رو دیدیم.
‫حس می‌کنم جا موندم.
‫بهتون خوش گذشته.
‫درباره چی حرف زدین؟
‫چیز خاصی نبود. بیشتر درباره گذشته
‫و مونی‌ای که می‌شناختیم.
‫زیاد نوشیدنی خوردین؟
‫آره، زیاد.
‫حرف زدن از گذشته، ‫کاری کرد هی بنوشیم.
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫چرا؟
‫امیدوارم برای قرار امروزش منگ نباشه.
‫اوه،
‫امروز بود؟
‫شاید بالاخره از عشق اولش بگذره.
‫عشق اول؟
‫بهت گفته بودم، نه؟
‫همون پسری که تو گانگنونگ ‫آنلاین آشنا شده بود.
‫درسته،
‫گفته بودی.
‫امیدوارم قرارش خوب پیش بره.
‫اگه به خاطر پروژه گروهی نبود،
‫می‌بردمت ایستگاه بدرقه می‌کردم.
‫مشکلی نیست.
‫خداحافظی اینجا رو ترجیح می‌دم.
‫خداحافظی تو ایستگاه ‫خیلی رسمی و آخر خطه.
‫- واست نامه می‌نویسم. ‫- باید کلی واسم بنویسی.
‫حالا برو.
‫خداحافظ.
‫وای، کیم سانگ‌هاک.
‫از کِی باهوش شدی؟
‫همیشه باهوش بودم.
‫بیاین یه عکس بگیریم.
‫فقط چون خودت به همه نظر داری، ‫دلیل نمی‌شه ما هم اینطور باشیم.
‫- عقلت رو از دست دادی؟ ‫- بس کنین، بچه‌ها!
‫- بس کنین! ‫- بیا اینجا ببینم!
‫خیلی متاسفیم.
‫- خوابید؟ ‫- آروم باش.
‫خوبی؟
‫اون لحظه‌ای که فهمید...
‫سانگ‌یون از اول هم تو گذشته‌ش بوده
‫با خودش فکر کرد هنوز ‫حرفش رو باور داره یا نه.
‫اون حرفش که گفته بود
‫عمو تات رو دوست داشته،
‫نه کیم سانگ‌هاک.
‫[دانشکده مهندسی، سال اول]
‫[برای چئون سانگ‌یون]
‫[عمو تات]
‫خوشحالم که می‌تونم این رو بهت بدم.
‫گروهان دوم، حالت تیراندازی خوابیده!
‫حالت تیراندازی خوابیده!
‫هوا داره سرد می‌شه، نه؟
‫هنوز تازه ماه نوامبره،
‫ولی اینجا حسابی سرد شده.
‫دمای چئورون، هواچئون
‫و کوه‌های مرکزی گانگ‌وون
‫حتی الان زیر صفر هستند.
‫اطراف سئول هم بیشینه دما ‫حدود شش درجه است...
‫حالا دیگه با شنیدن «چئورون»
‫گوش‌هام تیز می‌شن.
‫- کیم سانگ‌هاک. ‫- سرباز کیم سانگ‌هاک!
‫ممنون، قربان!
‫[ریو اون‌جونگ]
‫الان دیگه همه از پاکت‌های نارنجیت خبر دارن.
‫وقتی نامه‌ها می‌رسه، ‫اول از همه میارنش واسه من.
‫الان تو کتابخونه‌م چون تصمیم گرفتم
‫این ترم بورس بگیرم،
‫ولی از صبح تا الان، ‫فقط این نامه رو نوشتم.
‫دیروز بالاخره پسری که سانگ‌یون ‫باهاش آشنا شده رو دیدم.
‫یه دانشجوی سال بالایی رشته کامپیوتر ‫در موسسه علم و فناوری کره است.
‫- قرار من. ‫- خیلی بانمکه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫با خودم گفتم اگه همه چیز خوب پیش بره،
‫می‌تونیم قرار دو نفره بذاریم.
‫ولی فکر نکنم سانگ‌یون ‫خیلی ازش خوشش بیاد.
‫با این حال هنوز باهاش قرار می‌ذاره،
‫ولی بعضی وقت‌ها،
‫انگار فقط رفع تکلیف می‌کنه.
‫چند روز پیش با هم رفتن ‫سانس ظهر فیلم دیدن،
‫ولی ساعت ۴ عصر برگشته بود.
‫اون چیه؟
‫پخش‌کننده نوار ویدئو.
‫از کجا همچین چیزی پیدا کردی؟
‫یعنی چی از کجا؟
‫معلومه، خریدمش.
‫اگه آسمان‌ها یه فرصت دیگه بهم بده،
‫بهش می‌گم که دوستش دارم.
‫اگه قراره عشقم بهش تموم بشه،
‫بذار ۱۰ هزار سال دیگه تموم بشه.
‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه.
‫چی نگاه می‌کنی؟
‫استیون چو.
‫یک ادیسه چینی.
‫خوبه؟
‫آره.
‫همون فیلمی بود که
‫توی عکس سانگ‌هاک اوپا بود.
‫- کیم سانگ‌هاک. ‫- سرباز کیم سانگ‌ها!
‫ممنون، قربان!
‫بیا، این مال توئه.
‫سرباز کیم بوم‌جون. ‫ممنون، قربان!
‫صبر کن. کیم سانگ‌هاک؟
‫سرباز کیم سانگ‌هاک!
‫ممنون، قربان!
‫[چئون سانگ‌یون]
‫از طرف یک دختره.
‫این انصاف نیست.
‫دورو بازی می‌کنی؟
‫هرگز، قربان!
‫این دختر از انجمن دانشگاه‌ست.
‫- از دانشگاه؟ ‫- بله، قربان!
‫خوشگله؟
‫اصلا، قربان!
‫با یک نفر آشنا شده، قربان!
‫- ای بابا. ‫- ولش کن. بشین سر جات دیگه.
‫سانگ‌هاک سونبه عزیز،
‫امیدوارم حالت خوب باشه.
‫بالاخره دیروز
‫«یک ادیسه چینی» رو دیدم.
‫روی کمد کفش‌ها بود.
‫الان از دروازه رد شدم، ‫ده دقیقه دیگه بیا پایین.
‫باشه.
‫ممنون، اون‌جونگ.
‫قول می‌دم جبران کنم...
‫یک نامه از طرف
‫سانگ‌هاک سونبه داری.
‫اوه، درسته.
‫[فرستنده: سرباز کیم سانگ‌هاک]
‫بیا.
‫آه، مرسی.
‫واسم نامه نوشته چون ‫ازش یه خواهش کرده بودم.
‫درست.
‫می‌بینمت.
‫کارت تموم شد؟
‫هی، راجع به اون...
‫نامه واقعا به خاطر همون چیزی بود ‫که ازش خواسته بودم.
‫دیروز بهم گفتی.
‫فقط نمی‌خواستم بد برداشت کنی.
‫چه جور برداشتی؟
‫هیچ سوءتفاهمی وجود نداره.
‫این شماره دیلنه.
‫اسم واقعیش «مون جی‌یونگ» هست.
‫«ام».
‫ام.
‫همه یادداشت‌ها خطاب به اونه.
‫ولی می‌گه
‫اول می‌خواد با سانگ‌هاک حرف بزنه.
‫با اون؟
‫آره.
‫چی شده؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫قرار نبود امروز روی عکس‌ها کر کنی ‫که فردا بتونی به مادرت کمک بدی؟
‫باشه، انجام می‌دم.
‫چی شده اینقدر جوشی شدی؟
‫خدایا، خیلی عصبانی‌ام!
‫به خاطر حلقه‌های قول و قرار ‫باهاش به هم زدی؟
‫مگه چه مشکلی داشتن؟
‫یه دختر دیگه کمکش کرده بود ‫حلقه‌ها رو انتخاب کنه!
‫یه دختر دیگه؟
‫یه دختری هست
‫به اسم سونگ‌هوی، ‫دوست دوران مدرسه راهنماییش.
‫جفت‌شون اصرار دارن که فقط دوستن ‫و صد درصد رابطه‌شون بی‌ریاست،
‫ولی من یه حس بدی می‌گرفتم.
‫واسه همین گفتم ‫«بیاین با هم بریم یه چیزی بخوریم».
‫بعد حدس بزن چی شد؟
‫اول واسه اون سوپ کیک ماهی کشید!
‫کیک ماهی...
‫صبر کن، بذار حرفم رو بزنم.
‫انقدر عصبانی شدم که بهش پریدم.
‫اون موقع شروع کرد درباره ‫رابطه بی‌ریاشون حرف زدن
‫و گفت من نباید بد برداشت کنم.
‫رابطه‌شون اونقدر بی‌ریاست که
‫حلقه‌های ما رو دختره انتخاب کرده.
‫مگه مردک عقلش رو از دست داده؟
‫چرا باید با اون دختره، ‫حلقه‌های ما رو انتخاب کنه؟
‫از حلقه‌ها بهونه ساختن ‫که همدیگه رو ببینن
‫و در تماس باشن!
‫این...
‫درست نیست، نه؟
‫چی؟
‫اون دوتا.
‫کاری که با تو می‌کنن.
‫معلومه که درست نیست!
‫بهت غبطه می‌خورم که ‫انقدر مرز و معیار مشخص داری.
‫کی به معیار اهمیت می‌ده؟
‫رابطه دو نفره است. اگه من ناراحتم،
‫یعنی اون خط قرمز رو رد کرده.
‫فکر کنم ترجیح می‌دادم بی‌مهری کنه.
‫با این کاری که دارن می‌کنن،
‫من رو احمق فرض کردن.
‫خدایا،
‫خیلی افسرده‌کننده است.
‫گوشیت رو جواب بده.
‫چی؟
‫این تماس به حساب گیرنده است.
‫منم!
‫الو؟
‫الان سرباز یکم شدم. خوشحال نیستی؟
‫چرا، خوشحالم.
‫چرا نباشم؟
‫عصبانی‌ای؟
‫چرا عصبانی باشم؟
‫نه نامه دادی، نه به دیدنم اومدی...
‫نخواستم نامه بدم، پس ندادم.
‫چرا نخواستی؟
‫چرا نامه سانگ‌یون رو
‫فرستادی دانشگاه؟
‫- چی؟ ‫- نامه‌ت به سانگ‌یون.
‫چرا به بخش اون توی دانشگاه فرستادی؟
‫می‌گه بهش نامه دادی
‫چون ازت یه خواهش کرده بود.
‫اون خواهش چی بوده؟
‫خب، ببین...
‫ولش کن.
‫اگه نمی‌خوای بگی، نگو.
‫نه اینطور نیست، فقط...
‫ببین، اون‌جونگ.
‫ببخش که بهت نگفتم،
‫ولی الان واقعا نمی‌تونم توضیح بدم.
‫قول می‌دم زود بهت بگم...
‫اصلا نمی‌فهمم چی می‌خوای بگی.
‫سوالم اینه که چرا فرستادی دانشگاه.
‫چرا به خونه یا اتاق انجمن نفرستادی؟
‫داری باعث می‌شی به همه چی شک کنم.
‫متاسفم.
‫نامه‌هات رو بفرست خونه‌مون.
‫حتی اگه ازم بخوای هم نگاه نمی‌کنم.
‫الو؟ اون‌جونگ؟
‫سلام.
‫روز سختی داشتی، نه؟
‫دیگه عادت کردم.
‫بیا. کیک برنجی لوله‌ای آوردم.
‫مامانم می‌دونه دوست داری، واسه همین...
‫چه خوشمزه به نظر میان.
‫راستش هوس کرده بودم.
‫امروز تازه درست شدن.
‫راستی...
‫مامانم سال نو رو بهت تبریک گفت.
‫باید زود برم دیدنش.
‫این رو می‌ذارم فریزر.
‫باشه.
‫هیچوقت موضوع نامه رو
‫با سانگ‌یون مطرح نکردم.
‫خوشمزه است.
‫انگار بخوام وانمود کنم...
‫عکس‌هات رو انتخاب کردی؟
‫یه چیز به این کوچکی نمی‌تونه ‫بین من و سانگ‌هاک اثر بذاره.
‫- مشتاق دیدار. ‫- اون‌جونگ، اومدی.
‫سال نو مبارک.
‫سال نو تو هم مبارک.
‫بفرما.
‫ببخشید طول کشید.
‫اشکالی نداره.
‫این که فوری نبود.
‫بازم ببخشید.
‫می‌شه چندتا کاغذ عکاسی هم بدی؟
‫ایل‌فورد ۱۱ در ۱۴ براق، لطفا.
‫ایل‌فورد ۱۱ در ۱۴ براق.
‫لابد داری برای نمایشگاه آماده می‌شی.
‫آره، ۱۳ فوریه افتتاح می‌شه.
‫چون سانگ‌هاک نیست، تو نمیای؟
‫اگه وقت کنم، میام.
‫دوستت هم شرکت می‌کنه؟
‫چئون سانگ‌یون بود؟
‫تو از کجا می‌شناسیش؟
‫آره، شما سه‌تا با هم رفتین نوشیدنی خوردین.
‫دفعه بعد من رو هم ببرین.
‫اون دوست صمیمی دوران بچگیمه.
‫شما همیشه دوست بودین؟
‫نه فقط از طریق انجمن؟
‫آره، از دوران دبستان.
‫وای.
‫چه تصادف عجیبی.
‫گمونم.
‫اون‌جونگ، می‌دونی چیه؟
‫اگه به خاطر سانگ‌یون نبود، ‫هیچوقت با سانگ‌هاک آشنا نمی‌شدی.
‫چی؟
‫اگه به خاطر اون نبود، ‫سانگ‌هاک هیچوقت وارد دانشگاهت نمی‌شد.
‫چند وقت پیش،
‫اون از طرف برادرش به سانگ‌هاک پیام داد
‫که باعث شد سانگ‌هاک به خودش بیاد.
‫پیام؟
‫آره،
‫پیامی که می‌گفت حال برادرش خوبه.
‫اون زمان،
‫همه فکر می‌کردیم مونی پیام فرستاده.
‫سانگ‌هاک گفته بود مونی رو آنلاین دیده.
‫یکی رو دوست دارم.
‫یکی که توی یک چت‌روم آنلاین،
‫وقتی گانگنونگ بودم، ‫باهاش آشنا شدم.
‫چت‌روم آنلاین؟
‫یک‌طرفه بود.
‫می‌دونی طرف چه شکلیه؟
‫آره.
‫دنبالش می‌کردم.
‫این چه نمایشگاهی بود؟
‫اوه، این.
‫با یک انجمنی بود که
‫توی سال وقفه‌م عضوش بودم.
‫چرا؟
‫اوه، هیچی.
‫فکر کردم شاید کسی باشه که می‌شناسم.
‫یکی رو دوست دارم.
‫یک‌طرفه بود.
‫دنبالش می‌کردم.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫داشتم به این عکس نگاه می‌کردم.
‫دوستش داری؟
‫سانگ‌هاک رو دوست داری؟
‫«ترجمه از خشایار»