‫«ترجمه از خشایار»
‫چرا اینقدر طولش دادین؟
‫- هیون‌گوک، آتیش رو روشن کن. ‫- اون‌جونگ!
‫- یکی جدید بیار. ‫- داریم منقل رو آماده می‌کنیم.
‫بیا یه لحظه حرف بزنیم.
‫می‌تونین بدون ما شروع کنین.
‫کیم سانگ‌هاک، قرار بود تو کباب کنی!
‫کجا دارین می‌رین؟
‫این نامه خیلی بامزه است.
‫واسه همین گریه می‌کردی؟
‫چون خاطرات قدیمی رو زنده کرد؟
‫من فقط
‫از دیدن خانم یون
‫توی اون حالت دلم گرفت.
‫از وقتی من و سانگ‌یون ‫دوباره با هم ارتباط گرفتیم،
‫هنوز فرصتی پیش نیومده که
‫درست و حسابی درباره برادرش حرف بزنیم.
‫البته یه بار
‫ازش پرسیدم.
‫حتما آدم‌هایی هستن
‫که قبلا می‌شناختنش و
‫هنوز خبر ندارن که فوت کرده.
‫حتما فکر می‌کنن
‫یه جایی زنده
‫و سالم هست.
‫برای منم همینطوره.
‫حتی به ذهنم هم خطور نمی‌کنه.
‫فکر می‌کردم این روش کنار اومدنشه،
‫ولی وقتی امروز رفتارش رو ‫با خانم یون دیدم...
‫واقعا نمی‌فهمم.
‫تو هم حسش کردی، نه؟
‫عمدا ما رو برد اونجا
‫که دل خانم یون رو بشکنه.
‫برای همینه
‫که اون موقع طاقت نداشتم نگاهش کنم.
‫به تو چی گفت؟
‫هیچی نگفت؟
‫من مطمئن نیستم،
‫ولی خودش هم حسابی به هم ریخته بود.
‫چرا آخه کاری می‌کنه که
‫خودش رو هم آزار بده؟
‫برادر سانگ‌یون...
‫چی به سرش اومد؟
‫خودکشی کرد.
‫ولی علتش رو نمی‌دونم.
‫سانگ‌یون بهم گفت
‫که خانم یون با نامزدش موافق نبود.
‫شب قبل از رفتنش...
‫توی خونه سانگ‌یون موندم.
‫نصفه‌شب یهویی گفت می‌خواد
‫بهم یاد بده چطور با دوربین کار کنم.
‫اون‌جونگ.
‫بله؟
‫یه لحظه باش.
‫الان که فکر می‌کنم،
‫کار عجیبی بود.
‫اون روز از چند جهت رفتار عجیبی داشت،
‫ولی من هیچکدوم از نشونه‌ها رو ندیدم.
‫مثل یه احمق.
‫واقعا فکر می‌کنی اگه می‌فهمی،
‫تفاوتی هم ایجاد می‌شد؟
‫این درست نیست.
‫اون شبدر...
‫شبدر؟
‫هدیه بابات؟ چی شده؟
‫بابام...
‫مُرده.
‫چیزی بهش دادم
‫که از طرف یک مُرده بود.
‫هی، این حرف بی‌معنیه.
‫بیا ببینم.
‫بچه‌ها، قبل از اینکه بسوزه بخورین.
‫چرا اینقدر طولش دادن؟
‫آره، واقعا.
‫نکنه دعواشون شده؟
‫- نه. ‫- اومدن.
‫معلوم هست کجا بودین؟
‫زودتر بیاین ببینم.
‫پسر، من توی کباب کردن بهترینم.
‫- پس باید زودتر میومدی. ‫- بیا، مهارتت رو نشون بده.
‫هی، پشه هست.
‫صبر کن،
‫گریه می‌کردی؟
‫اوپا،
‫اون رو به گریه انداختی؟
‫نه اینطور نیست.
‫بی‌خیال، بخور. دهنت رو باز کن.
‫چطوره؟
‫خیلی خوشمزه است.
‫شنیدی؟ نامزدت گفت خوبه.
‫- خب معلومه، خودم کباب کردم. ‫- شماها اصلا گوشت خوب می‌شناسین؟
‫- داره می‌سوزه. ‫- تقصیر من بود.
‫- اون یکی رو برگردون. ‫- این یکی؟
‫[تو و هر چیز دیگر]
‫من این رو می‌برم. ‫تو کوچک‌ترها رو بردار.
‫اون پنکه رو بردار.
‫- سنگینه؟ ‫- خیلی.
‫همه وسایل رو آوردیم.
‫بریم مرتب کنیم؟
‫این اتاق می‌تونست یه کم بزرگ‌تر باشه.
‫بهش گفتم اتاق بزرگ‌تر رو برداره،
‫ولی خیلی لجبازه.
‫- سانگ‌یون. ‫- بله؟
‫خانم یون زنگ می‌زنه.
‫- بهم اعتماد کن. همینجاست. ‫- اینم از ورزش امروز من.
‫دیدی؟ درست اومدیم.
‫سلام!
‫- چقدر اینجا خوبه. ‫- سلام!
‫به افتخارتون!
‫اصلا فکرش هم نکنین که بعد ‫از مهمونی اینجا بمونین.
‫شما دوتا، اصلا نذارین بیان تو.
‫معلومه که نمی‌ذاریم.
‫اگه بیایم در بزنیم، ‫با آغوش باز پذیرایی می‌کنه.
‫- واقعا؟ ‫- به هر حال تو می‌ری سربازی.
‫اسم سربازی رو نیار.
‫- من معافیت گرفتم. ‫- باز گفتی!
‫- سلام، جونگ‌سون! ‫- سلام!
‫وفادارترین آدم اومد.
‫اون‌جونگ، با آینده‌ت آشنا شو.
‫از وقتی کیوهو یه ماه پیش ‫رفت سربازی، تک و تنها شده.
‫جونگ‌سون بگو
‫چه حسی داره نامزدت رو ‫بفرستی بره سربازی؟
‫کِی می‌ره؟
‫شش روز دیگه.
‫الان هنوز نمی‌دونی چی در انتظارته.
‫از لحظات آخرتون لذت ببرین.
‫تو که نمی‌خوای کل روز پیش‌شون باشی، نه؟
‫چی؟
‫تو باید بهشون فضا بدی
‫که بتونن با هم تنها باشن.
‫هی، چی می‌گی...
‫درست.
‫نگران ما نباش.
‫«نگران ما نباش».
‫نوشیدنی تموم شده.
‫- می‌رم چندتا بخرم. ‫- منم میام.
‫شما دوتا کجا می‌رین؟
‫می‌خوای یواشکی باهاش بری؟
‫مگه مشخص نیست؟
‫چی؟
‫- وای، چه آدم پررویی. ‫- حالم بد شد.
‫کیوهو ازم خواست واسش ‫یه ساعت الکتریکی بخرم.
‫ساعت الکتریکی؟
‫آره. نه از اون گرون‌ها،
‫یه ساعت ساده و مشکی.
‫- می‌دونی اون چیه؟ ‫- آره، اونا...
‫هنوز داری وسایل رو باز می‌کنی؟
‫آره.
‫یه کم دیگه مونده.
‫قرار نبود مهمونی بگیریم، ‫خودشون یهو اومدن.
‫بخواب، فردا تمومش کن.
‫باشه. تو می‌ری بخوابی؟
‫- آره. ‫- شب بخیر.
‫شب تو هم بخیر.
‫هر وقت خواستی بهم بگو.
‫می‌دونی، قبل از اینکه بره...
‫بهت گفتم که چیزی نیست.
‫فقط اگه لازم شد، بهم بگو.
‫به جای اون،
‫بذار داستان‌هامون رو هماهنگ کنیم.
‫- داستان‌هامون؟ ‫- دو روز دیگه می‌ریم سفر.
‫می‌ترسم مامانم بفهمه.
‫این سفر با توئه، باشه؟
‫کجا می‌رین؟
‫گاپیونگ.
‫فقط واسه یه شب، ‫پس جای دوری نمی‌ریم.
‫فهمیدم.
‫ممنون.
‫این چیه؟
‫سوار شو.
‫با این ماشین می‌ریم؟
‫نگاهش کن.
‫مال بابامه.
‫تا حالا ندیدم سوارش بشی.
‫سوار شو. تو رو می‌بریم مدرسه.
‫نه، نمی‌خواد. خوش بگذره.
‫تو هم همینطور.
‫بیا می‌رسونمت.
‫نه، مرسی.
‫سونبه.
‫وقتی رانندگی می‌کنی، ‫خیلی خفن به نظر میای.
‫واقعا؟
‫ساکت و جدی شدی.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫فکرهای شرورانه.
‫فکرهای شرورانه؟ عمرا!
‫مطمئنم حواست فقط به رانندگیه.
‫وقتی پیش توأم، ‫ذهنم همیشه توی اون مسیره.
‫یاد یه چیزی افتادم.
‫سانگ‌یون گفت اگه خواستیم
‫تنها باشیم بهش بگم.
‫وای، چطور این ایده فوق‌العاده
‫به ذهنش رسیده؟
‫اگه اون می‌خواست تنها باشه،
‫با کمال میل هر روزی می‌رفتم.
‫- نمی‌خواد با کسی آشنا بشه؟ ‫- قضیه اون نیست.
‫گفت یه بار توی شهر گانگنونگ
‫عاشق کسی شده بود ‫که آنلاین باهاش آشنا شد.
‫آنلاین؟
‫آره، بهش نمیاد، مگه نه؟
‫گفت اون طرف علاقه‌ای نداشت.
‫تا حالا کسی رو توی چت‌روم آنلاین دیدی؟
‫فکر می‌کنی دیدم؟
‫فکر نمی‌کنم.
‫- کمک کن. ‫- بیا.
‫صبر کن.
‫- هی! ‫- بریم!
‫آماده‌ای؟
‫اگه بیفتی، باختی. خیلی‌خب؟
‫زیادی روی برد حساس نشو.
‫من قبلا شیر پخش می‌کردم.
‫حتی بدون دست می‌تونم رکاب بزنم.
‫بازنده باید یه آرزو رو برآورده کنه.
‫وای، چقدر حرف می‌زنی.
‫آماده، شروع!
‫هی، متقلب!
‫الان باید برم.
‫غذاهات رو بخور.
‫- مراقب خودت باش. ‫- باشه.
‫بهت خبرمی‌دم.
‫ممنون که اومدین. ‫تو راه برگشت مراقب باشین.
‫- بله، قربان! ‫- مرخصی اومدی، زنگ بزن.
‫من دیگه برم.
‫- بابا، من رفتم! ‫- رفتم.
‫موفق باشی!
‫- واسه‌مون نامه بنویس! ‫- خداحافظ!
‫می‌بینمتون.
‫- من رفتم. ‫- می‌بینمت.
‫- خداحافظ. ‫- من رفتم.
‫[از سرباز کیم سانگ‌هاک به ریو اون‌جونگ]
‫[سه ماه بعد]
‫سلام.
‫یه نامه از سانگ‌هاک داری.
‫اینجا پیش قبض برق گذاشتم.
‫نامه؟
‫سلام، خانم یون.
‫سانگ‌یون؟
‫یه لحظه رفت بیرون، ‫ولی گوشیش رو جا گذاشته.
‫همین که برگشت می‌گم ‫باهاتون تماس بگیره.
‫بله.
‫البته.
‫شما هم همینطور، خانم یون.
‫پس خداحافظ.
‫شنیدی، نه؟
‫بهش زنگ بزن.
‫باشه؟
‫می‌خوام رامیون درست کنم. ‫می‌خوای؟
‫نمی‌تونی جواب
‫تماس‌هاش رو بدی؟
‫باشه، ببخشید.
‫بهش می‌گم دیگه بهت زنگ نزنه.
‫منظورم این نبود.
‫هر وقت نتونستی من رو پیدا کنی، ‫به اون‌جونگ زنگ نزن.
‫می‌گه اذیت می‌شه.
‫حالا هر چی. بعدا حرف می‌زنیم.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫می‌دونی که من نگفتم به خاطر ‫اینه که از زنگ‌هاش اذیت می‌شم.
‫پس چی؟
‫اینقدر واست سخته که
‫جواب تماس‌هاش رو بدی؟
‫به چی می‌خوای برسی؟
‫اون فقط
‫تو رو داره.
‫چه حرف مسخره‌ای.
‫هی.
‫فکر می‌کنی همه رابطه‌های مادری و دختری
‫مثل رابطه تو با مادرت می‌مونه، ها؟
‫من و مامانم اصلا قرار نبوده
‫مادر و دختر باشیم.
‫این حرف رو نزن.
‫خودش این رو گفت.
‫ازت نمی‌خوام حرفم رو باور کنی.
‫فقط وقتی هیچی نمی‌دونی،
‫به من نگو چی کار کنم.
‫تو اصلا چی می‌دونی؟
‫ها؟
‫واقعا چی می‌دونی؟
‫شنیدم بیشتر مادرها
‫وقتی بچه‌شون رو از دست می‌دن،
‫به خاطر بچه‌های دیگه‌شون ‫سعی می‌کنن ادامه بدن.
‫ولی مامان من اینطور نبود.
‫مامانم،‌ اون...
‫تو اصلا نمی‌تونی درک کنی.
‫من و سانگ‌یون تا سه روز بعد،
‫حتی یه کلمه هم رد و بدل نکردیم.
‫به لطف سانگ‌یون بود که بالاخره ‫تونستم خودم رو راضی کنم
‫اون رول فیلم رو ظاهر کنم.
‫ذهنم به خاطرش به هم ریخته بود
‫و از خشمم نیرو گرفتم که انجام بدم.
‫اولین عکس یک جمله
‫از یک کتاب بود.
‫بعد قاب عکسی که توی اتاقش آویزون کرده بود.
‫یک عکسا از لایکا، سگ فضانورد.
‫چندتا نوار وی‌اچ‌اس.
‫برچسبی که من
‫چسبونده بودم.
‫آروم‌تر از چیزی که
‫همیشه تصور می‌کردم، به نظر میومد.
‫این چیه؟
‫عکس‌هایی که سانگ‌هاک اوپا گرفته.
‫سانگ‌هاک سونبه نه...
‫برادرت.
‫برادرم؟
‫راستش یه رول فیلم ازش داشتم.
‫من به انجمن عکاسی ملحق شدم
‫چون می‌خواستم این‌ها رو ظاهر کنم.
‫وقتی دیدم اونطوری لرزون نشسته بود،
‫این سه روز سکوت
‫و بحث‌مون...
‫کاملا بی‌معنی به نظر رسید.
‫[خیلی خوش‌شانسی]
‫[وارد اتاق سانگ‌یون نشوید]
‫اون موقع اصلا نمی‌دونستم...
‫که اون عکس‌ها چقدر
‫روش تاثیر گذاشته بودن.
‫این خودشه، نه؟
‫همون دختری که دوست داشت.
‫چرا مُرد؟
‫می‌دونم که تقصیر منه.
‫چی؟
‫تو هم فکر می‌کنی به خاطر من مُرد.
‫نمی‌شه بذاری با هم باشن؟
‫چی؟
‫ببین.
‫هیچوقت فراموشش نمی‌کنه.
‫اگه همینطور ادامه بدی، ‫ممکنه واقعا از خونه بره.
‫یعنی می‌خوای بگی
‫به خاطر من مُرد؟
‫چطور ممکنه به خاطر من باشه؟
‫به خاطر تو بود.
‫خودت گفتی که تو کشتیش.
‫اگه دخالت نکرده بودی،
‫اون نمی‌مُرد!
‫اگه به خاطر سانگ‌یون نبود، ‫من نمی‌فهمیدم.
‫توی هر یادداشت روزانه‌ش ‫درباره اون نوشته بود.
‫من نمی‌تونستم...
‫نمی‌تونستم دست رو دست بذارم ‫و کاری نکنم.
‫من فقط از روی کنجکاوی،
‫دفتر خاطرات رو بهت نشون دادم.
‫پسرت که بزرگ شده بود، ‫یکی رو پیدا کرده بود که دوستش داشت
‫و من نمی‌فهمیدم چرا اینقدر مخالفت می‌کنی.
‫ولی بعد...
‫یک هفته بعد...
‫یک هفته بعد مُرد.
‫به خاطر من مُرد.
‫نه. سانگ‌یون،
‫اینطور نبود.
‫نمی‌دونستم اینطور فکر می‌کردی. ‫این درست نیست...
‫پس بهم بگو!
‫بگو حقیقت چیه!
‫بگو «برادرت به خاطر
‫دلایل دیگه‌ای مُرد،
‫پس تقصیر تو نیست».
‫باید این رو بدونم ‫تا بتونم با خودم کنار بیام!
‫تقصیر تو نبود.
‫تقصیر من بود.
‫وقتی ازش بپرسم، می‌فهمم.
‫می‌خوام این دختر رو پیدا کنم
‫و ازش بپرسم.
‫فکر می‌کنی نمی‌تونم؟
‫من کسی رو می‌شناسم که ‫اون رو خیلی خوب می‌شناسه.
‫کی...
‫کی سانگ‌هاک من رو خوب می‌شناخته؟
‫سلام، سونبه.
‫مرخصی اومدی؟
‫آره، اولین مرخصی سربازیمه.
‫امروز کارت تموم شده؟
‫آره، امروز دیگه کارم تمومه.
‫خوبه، چون داشت حوصله‌م سر می‌رفت.
‫اون‌جونگ چی؟
‫کلاس خصوصی. حدودا یک ساعت دیگه میاد.
‫پس بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫باشه.
‫ولی چیکار کنیم؟
‫می‌تونیم بریم کافه.
‫یا داشتم فکر می‌کردم، پیاده‌روی بریم.
‫- پیاده‌روی؟ ‫- آره.
‫- کجا؟ ‫- بالای اون کوه.
‫من زیاد کوه رو دوست ندارم.
‫- پس بریم کافه؟ ‫- باشه.
‫چرا امروز انقدر گرفته‌ای؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫اینقدر واضحه؟
‫فکر می‌کردم قیافه‌م رو خوب کنترل کردم.
‫چی شده که ناراحتی؟
‫نگو بی‌دلیل ناراحتی.
‫از کجا فهمیدی که
‫می‌خواستم این رو بگم؟
‫خب؟
‫واقعا دلیلی نداره.
‫بذار اینطوری بگم
‫امروز فقط
‫دلم خواست از مامانم متنفر باشم.
‫دیگه بیشتر از این ادامه ندیم.
‫بریم همون پیاده‌روی انجام بدیم؟
‫دوست داری؟
‫باشه پس.
‫بعضی وقت‌ها کافه‌ها خفه هستن، ‫پیاده‌روی خوبه.
‫اول بیا یک نوشیدنی بگیریم.
‫ولی...
‫چی شد یهو نظرت عوض شد؟
‫چی می‌خوری؟
‫داداشم...
‫مُرده.
‫می‌دونم.
‫خودم اتفاقی فهمیدم،
‫بعدش هم اون‌جونگ بهم گفت.
‫خوشحالم...
‫که خودت بهم گفتی.
‫می‌شه یه چای شیر واسم بگیری؟
‫آره، حتما.
‫باشه.
‫تازه از مترو بیرون اومده.
‫پس بهتره عجله کنیم.
‫آهسته و مطمئن می‌ریم.
‫چطوری؟
‫جدی می‌گم، هوای بیرون تازه‌تره.
‫خیلی دلقکه.
‫ببین.
‫- این لیست منه. ‫- باشه.
‫مک‌دونالد، گوشت شکم خوک، ‫مرغ با ماءالشعیر،
‫پیتزا، جاتانگ. همون نودل لوبیای سیاه ‫و گوشت خوک سرخ‌شده.
‫رامیون، چوکو پای و کوکاکولا.
‫اول مک‌دونالد؟
‫آره. باید «بیگ‌مک» باشه ‫با ۲ تکه گوشت و ۳ لایه نون.
‫صبر کن. من چوکو پای و کوکاکولا خوردم.
‫پنج‌تا رو یک‌جا خوردم.
‫پنج‌تا؟
‫سانگ‌یون!
‫چئون سانگ‌یون!
‫بعدا تازه فهمیدم
‫که سانگ‌هاک سونبه...
‫واقعا چه معنایی برای سانگ‌یون داشت.
‫طبقه سومه. می‌رم ببینم چطوره.
‫باشه.
‫[پاییز ۱۹۹۸]
‫بعد از ترک مدرسه و رفتن به گانگنونگ،
‫سانگ‌یون برای مدت طولانی ‫حاضر نبود هیچ کاری بکنه.
‫نه بیرون می‌رفت،
‫نه کسی رو می‌دید،
‫نه با کسی حرف می‌زد.
‫تنها کاری که سانگ‌یون می‌کرد
‫جستجوی اعداد چهاررقمی بود.
‫[گانگوون ۸۱دی ۲۵۷۸]
‫دو، پنج، هفت، هشت...
‫[رمز عبور اشتباه است]
‫سانگ‌یون یک بار از برادرش
‫درباره ساخت رمز پرسیده بود
‫و اونم جواب داده بود
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم می‌تونی ترکیبی از ‫چهار رقم و چند حرف استفاده کنی.
‫مدت‌ها بود که
‫یادش رفته بود اصلا چرا ‫می‌خواست وارد اکانتش بشه.
‫مثل هر روزی،
‫داشت ترکیب‌های مختلف رو امتحان می‌کرد که...
‫[لایکا ۱۹۵۷]
‫[رمز عبور اشتباه است]
‫[هینوری]
‫[صندوق پیام‌ها]
‫[صندوق]
‫چرا ماه اکتبر اینقدر سرده؟
‫خواستم چاپ بروشورها به تاخیر بیفته، ‫ولی همه می‌گن صبر و قرار ندارن.
‫الان دیگه هیچکس باور نداره که برگردی.
‫حتی اگه بیای، نوارهای ویدئوت رو پس نمی‌دم.
‫دیگه مطمئن نیستم دارم ‫از روی عادت بهت پیام می‌دم
‫یا از روی لجبازی.
‫معلمم می‌گه شاید نتونم وارد دانشگاه بشم.
‫این ارزش جواب دادن نداره؟
‫مونی؟ واقعا خودتی؟
‫هی، من...
‫چطور تونستی اونجوری غیب بشی؟
‫هیچکس حرفم رو باور نمی‌کنه ‫که آنلاین شدی.
‫فردا ساعت ۷ شب ‫یه دورهمی فوری داریم. لطفا بیا.
‫«گامجاتانگ جانگ» رو می‌شناسی، نه؟
‫روبروی سینما کور.
‫[سینما کور]
‫بفرمایید تو.
‫نمی‌خواید چیزی بخورید؟
‫خب، میاد یا نه؟
‫یه کم بهش وقت بدیم.
‫مطمئنی آنلاین بود؟
‫مطمئنم.
‫واسش پیام گذاشتم و قطعا خونده.
‫چی میل دارید؟
‫سوپ گردن خوک، لطفا.
‫در هر صورت، خیالم راحت شد.
‫نگران بودم اتفاقی واسش افتاده باشه.
‫پس بیاین یه هفته دیگه صبر کنیم.
‫چاپ بروشور که زمان زیادی نمی‌بره.
‫چرا باید منتظرش بمونیم؟
‫مگه آدم خاصی بود؟
‫ها؟
‫برای عمو تات خاص بود. ‫می‌دونی که به مونی احترام می‌ذاشت.
‫پس ما چی؟
‫مونی باید به خاطر اون برگرده.
‫نباید واسه امتحانات درس بخونین؟
‫نمی‌فهمم.
‫قول داد که میاد.
‫اون فقط یه آدم مغروره که ‫هنر رو بهونه کرد و ول کرد.
‫بیخودی شلوغش نکن. ‫مهم نیست، باشه؟
‫حرفت تموم شد؟
‫نه هنوز. تازه شروع کردم.
‫نمی‌خواستم این رو بگم،
‫ولی می‌دونی چرا دیلن ‫این مدت غیبش زده؟
‫اون چه ربطی به مونی داره؟
‫صبر کن، هی...
‫چون مونی به دیلن نظر داشت.
‫ظاهرش بی‌گناه بود ولی ‫دورو و حقه‌باز بود.
‫مزخرف نگو! دهنت رو ببند!
‫تو دهنت رو ببند، بچه پررو.
‫- بس کنین. ببخشید خانم. ‫- قضیه چیه؟
‫می‌تونی به بقیه بتازی ‫ولی طاقت شنیدن نداری؟
‫فقط چون خودت به همه نظر داری، ‫دلیل نمی‌شه ما هم اینطور باشیم.
‫بسه دیگه، بچه‌ها!
‫تمومش کنین.
‫خوبید؟
‫وقتی هیچی نمی‌دونی، ‫دهنت رو باز نکن.
‫مونی لایق اینجور حرف‌ها نیست.
‫تات، صبر کن.
‫- بچه پررو. ‫- بی‌خیال.
‫هی!
‫- شما بچه‌ها چیکارتون شده؟ ‫ - بشین.
‫داشت پررو بازی در میاورد!
‫متاسفیم، خانم.
‫هی، آروم باش.
‫می‌دونی مردم درباره‌ت چی می‌گن؟
‫می‌گن یه آدم بی‌نام و نشونی که ‫به هنر چسبیده تا خودش رو مهم نشون بده
‫و اینکه دیلن به خاطر ‫بدرفتاری تو، کنار کشید.
‫می‌دونی من چی فکر می‌کنم؟
‫باهاشون موافقم.
‫تو یک ترسوی واقعی هستی
‫و دیگه هیچوقت واست چیزی نمی‌نویسم.
‫این آخرین پیام منه.
‫ممنون که...
‫برای من...
‫جنگیدی.
‫سلام، عموم تات.
‫من حالم خوبه.
‫الان نمی‌تونیم همدیگه رو ببینیم، ولی...
‫من...
‫دارم...
‫واقعا...
‫از اون لحظه به بعد،
‫سانگ‌یون
‫تصمیم گرفت باور کنه ‫برادرش یه جایی زنده است.
‫[ثبت نام] ‫[نام کاربری: جایی]
‫[قاب]
‫[جستجو: عمو تات]
‫سفارش شماره سه، برگر میگو...
‫سلام.
‫حالا خودت رو معرفی کن.
‫من یک دبیرستانی در ایلیونگ هستم.
‫منم دبیرستانی‌ام.
‫- کی کار ظهور عکس رو تموم کرده؟ ‫- من یه دور دیگه لازم دارم.
‫چند دور تا حالا شده؟
‫همه مشغول آماده‌سازی نمایشگاه هستن.
‫ببخش‌شون.
‫اشکالی نداره. تماشا کردنش لذت‌بخشه.
‫خب، لذت ببر.
‫اشکال نداره که چیز زیادی
‫از عکاسی نمی‌دونم؟
‫اولین باره عضو یه انجمن می‌شم.
‫[عموم تات از چت خارج شد]
‫[عمو تات شما رو به یک چت خصوصی دعوت کرد]
‫خوش اومدی.
‫می‌شه سفارشتون رو بگیرم؟
‫برای نوشیدنی، کوکاکولا و اسپرایت داریم.
‫بازپخش «سون‌پونگ» رو دیدی؟
‫اصلا ندیدمش.
‫خوبه؟
‫شوخی نکن. تا حالا «کلینیک سون‌پونگ» ندیدی؟
‫مطمئنی کره‌ای هستی؟
‫چی؟
‫نه، ممنون.
‫فکر کنم باید قید کنکور امسال رو بزنم.
‫نمره‌هات اینقدر بده؟
‫مگه خنگی؟
‫اصلا.
‫فقط یه دوره‌ای می‌گذرونم. ‫اتفاقا خیلی باهوشم.
‫یه دوره؟
‫یه چیزی مهم‌تر از درس خوندن بود.
‫[کاربران آفلاین: عمو تات]
‫بریم سر وقتش!
‫رسما می‌خوام دوباره کنکور بدم!
‫شاید مشغول درس خوندن برای کنکور بود.
‫یک مدت طولانی
‫خبری از عموم تات نبود.
‫تا اینکه یه روز...
‫بچه‌ها، من برگشتم!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- هی! ‫- عمو تات!
‫- سلام، داداش. ‫- شنیدم قبول شدی.
‫دانشگاه یونگانگ بود؟ چه رشته‌ای؟
‫- مدیریت بازرگانی. ‫- وای، کیم سانگ‌هاک.
‫از کِی باهوش شدی؟
‫همیشه باهوش بودم.
‫- بیاین عکس بگیریم. ‫- باشه.
‫کیم...
‫سانگ‌هاک.
‫همون موقع بود که سانگ‌یون تصمیم گرفت
‫بره دانشگاه.
‫از آشنایی باهات خوشبختم.
‫همدیگه رو تو غرفه دیدیم.
‫کیم سانگ‌هاک هستم، ‫رشته مدیریت بازرگانی.
‫می‌دونم.
‫من چئون سانگ‌یون هستم. ‫مهندسی، ورودی ۲۰۰۲.
‫بیا، این رو سر جاش بنشون.
‫نامزدت دوباره مغرور شده.
‫راستی این دوتا با همدیگه‌ان.
‫وای، واقعا؟ به هم میاین.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫به غرورم برخورد.
‫راستش اونقدر هم خوشتیپ نیستی.
‫سانگ‌یون گفت
‫حس می‌کرد این بی‌انصافیه.
‫سلام، سونبه.
‫خیلی وقته این بو رو حس نکرده بودم.
‫بوی کوهستان.
‫خوبه.
‫سانگ‌یون.
‫نمی‌تونم
‫دقیقا بدونم چه حسی داری،
‫ولی حس می‌کنم
‫تا حدی، حتی خیلی کم، می‌فهمم.
‫درباره کسی حرف می‌زنم ‫که تنها می‌مونه.
‫یه نفر بود که
‫قبلا باهاش دوست خوبی بودم.
‫یک روز، یهویی ناپدید شد.
‫هیچوقت نمی‌تونی باهاش کنار بیای
‫چون هیچوقت دلیلش رو نمی‌فهمی.
‫که اینطور.
‫خیلی با هم صمیمی بودین؟
‫آره، درسته.
‫خب، از طرف اون نمی‌تونم حرف بزنم،
‫ولی واقعا به عنوان یک انسان، ‫ازش خوشم میومد.
‫این رو می‌خوای؟
‫چی؟
‫یک ساعت؟
‫اشانتیون بود، ‫ولی مشکی رنگ من نیست.
‫وای، دقیقا دنبال همچین
‫ساعتی بودم که بخرم.
‫مدلش خیلی ارزونه، ‫احتمالا چون اشانتیون بوده.
‫مهم نیست.
‫واقعا ممنون.
‫دقیقا همچین ساعتی لازم داشتم.
‫خوشحالم چیزی بود که لازم داشتی.
‫سانگ‌یون اون روز فهمید
‫که مدت خیلی زیادیه عاشقش بوده
‫و دیگه نمی‌تونست احساساتش رو
‫پنهون کنه.
‫سانگ‌یون.
‫چئون سانگ‌یون!
‫شاید اتفاقی افتاده باشه.
‫تا حالا اینجوری ندیده بودمش.
‫شاید بهتره بری خونه.
‫بفرمایید، نوش جان.
‫چیزی نیست.
‫بعدا بهش سر می‌زنم.
‫این خوشمزه به نظر میاد.
‫- ساعت جدید گرفتی؟ ‫- آره.
‫سانگ‌یون بهم داد.
‫اشانتیون گرفته بود ولی ‫رنگش رو دوست نداشت.
‫کوه؟
‫آره، همون پشت دانشگاه.
‫چرا؟
‫هیچی.
‫خوشحالم.
‫از چی خوشحالی؟
‫سانگ‌یون
‫قبلا خیلی از کوه می‌ترسید.
‫برادرش رو توی کوه پیدا کردن.
‫که اینطور.
‫منم یه جایی داشتم
‫که مدت‌ها ازش دوری می‌کردم.
‫سوپرمارکت داجونگ.
‫یه بار سانگ‌هاک اوپا من رو تا خونه رسوند
‫و از اونجا رد شدیم.
‫بیشتر از یه سال نمی‌تونستم برم اونجا.
‫مطمئنم سانگ‌یون خیلی ‫بیشتر از من سختی کشیده.
‫احتمالا جاهای زیادی هست که
‫واسش یادآور خاطرات بد هستن.
‫سانگ‌یون امروز بهم گفت
‫که برادرش مُرده.
‫واقعا؟
‫آره.
‫فکر کنم این اولین باره که
‫در این مورد
‫با کسی درد دل کرده.
‫احتمالا چون بهش پیشنهاد دادم بریم کوه.
‫بازم به نظرم خیلی خوبه که تونسته
‫این رو با کسی در میون بذاره.
‫ولی...
‫نمی‌تونم جلوی این حس ناراحتی رو بگیرم.
‫خیلی وقته صبر کردم
‫تا با من درد دل کنه.
‫چون می‌دونستم چقدر واسش دردناک بوده،
‫نمی‌تونستم خودم موضوع رو پیش بکشم.
‫شاید سر همین بوده.
‫من چیزی نمی‌دونم،
‫شاید برای همین راحت‌تر بوده ‫با من حرف بزنه.
‫با تو فرق می‌کنه.
‫شاید
‫واسه همین براش سخت‌تره ‫با تو در میون بذاره.
‫ولی بازم،
‫می‌خوام باهام صادق باشه.
‫می‌خوام اگه ناراحته
‫یا درد داره، بهم بگه.
‫شاید یه روزی گفت، نه؟
‫حتما.
‫راستی،
‫رول تری‌ایکس رو ظاهر کردم.
‫واقعا؟
‫پس بیار ببینمش.
‫کنجکاوم ببینم.
‫حسودی نکن.
‫اون خیلی خوشتیپه.
‫هی، منم این نوار وی‌اچ‌اس رو دارم.
‫- واقعا؟ ‫- «یک ادیسه چینی» استیون چو،
‫قسمت یک و دو.
‫این برچسب رو وقتی دبستانی بودم ‫توی اتاقش چسبوندم.
‫اصلا نمی‌دونستم خونه سانگ‌یونه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫این سانگ‌یونه. بامزه است، نه؟
‫این پسر...
‫برادر سانگ‌یونه؟
‫آره.
‫چرا؟
‫می‌شناسمش.
‫آقا، صبر کن!
‫می‌خوام پیاده بشم.
‫اتفاقی افتاده؟
‫تا حالا این موقع شب زنگ نزده بودی.
‫به خاطر اینه که زودتر رفتم؟
‫عکس برادرت رو دیدم.
‫تو بودی، مگه نه؟
‫تو همونی که...
‫به اسم «مونی» جوابم رو داد.
‫«ترجمه از خشایار»