‫از من بشنو، کوبید رو دستم.
‫- واقعا؟ ‫- آره!
‫آره. خیلی محکم زدمش.
‫ولی اصلا نفهمیدی من بودم یا نه.
‫ولی خودت انتقام گرفتی، مگه نه؟
‫خودش همیشه تو وسطی ‫به من توپ می‌زد.
‫اعتراف کن. ‫عمدی بود، مگه نه؟
‫- آره. گمون کنم. ‫- واقعا؟
‫هنوز باورم نمی‌شه. ‫چقدر احتمال داشت اینجا همدیگه رو ببینیم؟
‫آره، دقیقا!
‫باید زودتر بهم می‌گفتی ‫چنین دوست خوشگلی داری.
‫گوشیت زنگ می‌خوره.
‫این‌قدر تماس نامزدت رو بی‌جواب نذار.
‫- عذر می‌خوام. ‫- آره، برو.
‫ببخشید، گوشیم سایلنت بود. چی شده؟
‫- بیا اینجا! ‫- باشه.
‫- می‌بینی چه‌جوری هوات رو دارم؟ ‫- آره. از آشناییت خوشحالم.
‫سر میز آشنا شدیم. من کیم سانگ‌هاک هستم. ‫مدیریت کسب‌وکار خوندم. فارغ‌التحصیل ۲۰۰۰ـم.
‫می‌دونم.
‫من چئون سانگ‌یون هستم. ‫مهندسی خوندم. فارغ‌التحصیل ۲۰۰۲ـم.
‫اگه این‌قدر صمیمی بودین، ‫چرا ارتباطتون رو حفظ نکردین؟
‫مگه نمی‌شه دوستان قدیمی رو ‫تو «عاشقتم مدرسه» پیدا کرد؟
‫درست می‌گی.
‫راستش من چند سال پیش دنبالت گشتم. ‫تو دنبالم نگشتی؟
‫من تو اون سایت‌ها نمی‌رفتم.
‫واقعا؟ تقریبا همه تو «عاشقتم مدرسه» ‫حساب دارن.
‫آخه من خیلی عاشق مدرسه نبودم.
‫ضمنا، اون موقع واقعا مشغول تحصیل نبودم.
‫یعنی کلا دبیرستان نرفتی؟
‫دو سه ماهی رفتم، ‫بعدش ترک تحصیل کردم.
‫وایسا ببینم، تو واقعا لایکا داری؟
‫مال داداش بزرگمه.
‫عکاسه؟
‫گمون کنم سرگرمیشه.
‫چند سالشه؟ ‫پول لایکا رو از کجا آورده؟
‫- دقیقا. ‫- چهار سال ازم بزرگ‌تره، یعنی ۲۵ سالشه.
‫تازه از ارتش مرخص شده، ‫الان دانشجوئه.
‫رشته‌اش چیه؟
‫بچه‌ها، این‌قدر سوال نپرسین. ‫مگه جلسه دادگاهه؟
‫- مدیریت کسب‌وکار. ‫- نه بابا. من هم همین‌طور!
‫سانگ‌هاک هم همین‌طور.
‫کدوم دانشگاه می‌خونه؟
‫دانشگاه سئول.
‫سانگ‌یون خیلی راحت ‫از برادرش تعریف می‌کرد.
‫انگار سانگ‌هاک واقعا صحیح و سالم ‫داشت زندگیش رو می‌کرد.
‫اون‌جونگ، تو داداش بزرگش رو دیدی؟
‫خوش‌قیافه است؟
‫چی؟ آره، من دیدمش.
‫خوش‌قیافه است. خیلی خوش‌قیافه است.
‫کی خوش‌قیافه‌تره؟ ‫داداش سانگ‌هاک خودمون یا داداش سانگ‌یون؟
‫کیم سانگ‌هاک خیلی خوش‌قیافه‌تره.
‫ای بابا، بی‌خیال.
‫من که گفتم این‌قدر قیافه من رو ‫پیش نکشین.
‫مردم خیال می‌کنن خصوصیت دیگه‌ای ندارم.
‫ای بابا، سر جاش بنشونش. ‫نامزدت دوباره داره مغرور می‌شه.
‫خیلی‌خب. اجزای صورتت متناسبن،
‫ولی خیلی خوش‌قیافه نیستی.
‫خیلی‌خب، متوجه شدم. فهمیدم.
‫ای خدا، خیلی بامزه‌ای.
‫راستی، این دوتا از هم خوششون میاد.
‫وای، واقعا؟ خیلی به هم میاین.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫غرورم خدشه‌دار شد.
‫راستش، خیلی هم خوش‌قیافه نیستی.
‫این‌وقت شب باید کجا بری؟
‫کار پاره‌وقت دارم.
‫کسی نتونست جاش شیفت وایسته. ‫چه‌جوری می‌ری اونجا؟
‫- با مترو. ‫- من هم با مترو می‌رم.
‫- پس خداحافظ. ‫- خداحافظ بچه‌ها.
‫داکیو، مگه نگفته بودی دیرتر می‌ری؟
‫- خداحافظ بچه‌ها. ‫- خداحافظ!
‫بیاین ما بیرون بمونیم!
‫- این‌قدر خوشحالی؟ ‫- آره.
‫ولی انگار مات و مبهمه. ‫شاید واسه اینه که هنوز باورم نمی‌شه.
‫به نظرم فردا که ببینمش ‫باید کلی حرف بزنیم.
‫اون عکسی که تو یکی ‫از نمایشگاه‌های قدیمیت بود رو یادته؟
‫خیال می‌کردم اون عکس سانگ‌یونه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫وایستا ببینم.
‫امان از دستت ریو اون‌جونگ.
‫اگه این‌قدر باهاش صمیمی بودی، ‫چرا اصلا بهم نگفتی می‌شناسیش؟
‫نگفتم؟ واقعا یادم نمیاد.
‫واقعا یادت نمیاد؟
‫همیشه از نامی و جویون می‌گفتی، ‫ولی اصلا اسم چئون سانگ‌یون رو نشنیدم.
‫آها، نمی‌دونم.
‫خیلی پیچیده است. ‫دفعه بعد برات می‌گم.
‫واقعا می‌گی؟
‫معلومه که می‌گم.
‫آخه نمی‌تونم بدون اشاره به چئون سانگ‌یون ‫از زندگیم بگم.
‫از این به بعد، بدون اشاره به من هم ‫نمی‌تونی از زندگیت بگی.
‫همین الان هم این‌جوریه.
‫همین الان هم نمی‌تونم بدون اشاره به تو ‫از زندگیم بگم خنگول.
‫«خنگول»؟
‫آره، «خنگول.»
‫شرط می‌بندم نمی‌دونستی ‫تو دفتر خاطراتم این‌جوری خطابت می‌کنم
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫بیا. بیا اینجا ببینم.
‫سانگ‌یون!
‫سلام.
‫استعفا داده؟
‫آره. والدین کلی شکایت کرده بودن.
‫شکایت؟
‫گمون کنم معلمی بود ‫که به دانش‌آموزانش اهمیت نمی‌داد.
‫خانم یون به دانش‌آموزانش اهمیت نمی‌داد؟
‫دیگه اون خانم یون سابق نیست.
‫واقعا؟
‫می‌دونی ورشکست شدیم دیگه؟
‫چی؟
‫آره.
‫تو چی؟ زندگی تو چطوره؟
‫هنوز ساکن همون محله‌ام. ‫ولی خونه‌مون رو عوض کردیم.
‫دو خیابون با خونه قدیمیم فاصله داره.
‫مامانم کیک برنج می‌فروشه.
‫آسیاب داسونگ تو مجتمع قدیمیتون رو یادته؟
‫آره.
‫با داییم اداره‌اش می‌کنه.
‫آها، فهمیدم.
‫مامان و بابای من طلاق گرفتن.
‫بعد از طلاقشون، ‫من و مامانم رفتیم گانگنونگ.
‫بابات هنوز ساکن سئوله؟
‫نمی‌دونم. ارتباطمون رو حفظ نکردیم.
‫که این‌طور.
‫خیال می‌کردیم کلی حرف دیگه داشته باشیم، ‫ولی جو خیلی سنگین شده بود.
‫شاید اون پنج سال ‫یه چیزی رو ازمون گرفته بود.
‫می‌بینمت.
‫آره. امیدوارم مقاله‌ات رو خوب بنویسی.
‫سانگ‌یون؟
‫می‌شه بپرسم...
‫چرا اون موقع بهم نگفته بودی ‫داری برمی‌گردی؟
‫نکنه از دستم ناراحت بودی؟
‫نه. چطور مگه؟
‫جویون بهم زنگ زد و گفت ‫انگار خانواده‌تون داره نقل‌مکان می‌کنه،
‫واسه همین سریع اومدم خونه‌تون، ‫ولی شما رفته بودین.
‫بهت پیام دادم، ولی اصلا جواب ندادی.
‫حتی شماره پیجرت رو عوض کردی.
‫بهت که گفتم ورشکست شدیم.
‫وقتی داشتیم فرار می‌کردیم، ‫چه‌جوری می‌خواستم باهات تماس بگیرم؟
‫به هر حال خیال می‌کردم اگه صبر کنم، ‫ازت خبری می‌شه. ولی اصلا نشد.
‫بابا بهم گفت با کسی تماس نگیرم ‫و پیجرم رو بندازم دور.
‫که این‌طور.
‫یعنی اصلا از دستم عصبانی نبودی؟
‫معلومه که نه.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت.
‫جدی می‌گم.
‫من هم خوشحالم.
‫مامانم حتی از من هم خوشحال‌تره. ‫مدام می‌پرسه کی میای پیشمون.
‫واقعا؟
‫خیلی خوشحال می‌شم ‫اون رو هم ببینم.
‫بهش بگو همین که یه روز مرخصی بگیرم ‫میام پیشتون.
‫حتما. مامانم خیلی خوشحال می‌شه.
‫می‌بینمت.
‫فعلا.
‫دوستت چئون سانگ‌یون کجاست؟
‫سر کاره.
‫ای خدا، حتما خیلی کار داره.
‫اصلا واسه فعالیت‌های انجمن وقت داره؟
‫از کجا معلوم؟
‫زود باش غذاش خوشمزه است.
‫بدین به من. ممنون.
‫خونه غذا درست می‌کنی؟
‫آره. حداقل روزی یه وعده درست می‌کنم.
‫معمولا برنج رو می‌ریزم تو پلوپز. ‫کار خاصی نمی‌کنم.
‫خوبه که حداقل روزی یه وعده ‫تو خونه می‌خوری.
‫سعی کردم جلوی مامان رو بگیرم، ‫گفتم شاید تو خونه غذا نمی‌خوری.
‫اصرار کرد ماهی آنچویش شور نیست ‫و می‌شه بدون برنج خورد.
‫من خیلی دست‌پخت مامانت رو دوست دارم.
‫ولی بهش بگو دفعه بعد ‫برام غذا درست نکنه.
‫یخچال من کوچکه، ‫واسه همین زیاد جا ندارم.
‫خودم بهش گفته بودم نکنه.
‫بیا یه سر بریم سرویس.
‫باشه، برو.
‫تو هم بیا.
‫من نیاز ندارم.
‫حالا بیا دیگه.
‫واقعا نیاز ندارم.
‫من تو خونه سرویس ندارم، واسه همین.
‫سرویس بهداشتی نداری؟
‫یکی هست، ولی استفاده ازش سخته.
‫- مواظب باش. ‫- باشه.
‫سرویس اونجاست.
‫می‌تونم هرچی نمی‌خوای رو برگردونم.
‫خودم همه‌شون رو می‌خورم.
‫دیگه داره تموم می‌شه.
‫عجله نکن.
‫اصلا باورم نمی‌شد...
‫اینجا اتاق سانگ‌یون بود.
‫ببین، این خیلی خوشمزه است.
‫یه‌کم بخور.
‫- خوبه، مگه نه؟ ‫- بد نیست.
‫آها، آره. لولاش شکست.
‫مشخصه.
‫عیبی نداره.
‫امروز حقوق می‌گیرم، پس فردا اول وقت ‫یکی دیگه می‌خرم.
‫اینجا به جز مشکل سرویسش، ‫جای خوبیه.
‫اجاره‌اش هم مناسبه. ۸۰,۰۰۰ وونه.
‫واقعا مناسبه.
‫خیلی خوشمزه است.
‫مطمئنی عیبی نداره قبل از شیفتت ‫اون رو بخوری؟
‫چیزی نمی‌شه.
‫باید تا ۹:۰۰ اونجا باشم، ‫پس مشکلی نیست.
‫کار مشکلی نیست، ‫ولی استفاده از سرویس سخته.
‫من با اون سرویس مشکلی ندارم.
‫سرویس خودمون تا کلاس چهارم ‫اون‌جوری بود.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫همیشه فکر می‌کردم این‌جور سرویس‌ها ‫فقط تو روستاهای قدیمی هست.
‫یه‌کم شوکه شدم که هنوز سال ۲۰۰۲ ‫تو سئول از این سرویس‌ها هست.
‫واسه همین بعد از هفت شب چیزی نمی‌خورم ‫که نرم سرویس.
‫اون سرویسی که الان رفتیم ‫ده شب بسته می‌شه.
‫می‌دونی چه چیزی برای من ‫شوک فرهنگی بزرگی بود؟
‫تو خونه قدیمیتون ‫دوتا سرویس دیده بودم.
‫شاید چون اون موقع دوتا داشتم، ‫الان هیچی ندارم.
‫جریان از این قراره...
‫که من تا کلاس چهارم ‫اصلا نمی‌دونستم خانواده‌ام فقیره.
‫تازه بعد از توسعه شهری و نقل‌مکانمون ‫به یه خونه زیرهمکف فهمیدم.
‫خونه قدیمیتون رو خیلی دوست داشتم.
‫چرت و پرت نگو.
‫گفته بودی من اولین نفر بودم.
‫تنها کسی بودم که دعوت کردی.
‫واسه همین دوستش داشتی؟
‫آره.
‫چه مسخره.
‫بگذریم،
‫به نظر من فقر کاملا نسبیه.
‫به نظر من حتمیه.
‫اگه آدم پول نداشته باشی، ‫نمی‌تونه هیچ کاری بکنه.
‫واقعا هیچ کاری نمی‌کنه.
‫دنیا جاییه...
‫که به افراد محتاج کمتر از بقیه می‌ده.
‫خودت تأمل کن. دو سرویس داشتم ‫وقتی بهشون نیاز نداشتم،
‫ولی الان هیچی ندارم.
‫الان تو یه دانشگاه خوبم، ‫ولی شاگردی پیدا نمیکنم.
‫پیدا می‌کنی.
‫واقعا امیدوارم.
‫چطور تونستی با کسی که می‌خواست ‫بره سر کار اون همه هم‌نشینی کنی؟
‫چیزی نشد بابا. ‫فکر کنم خودم بیشتر دیرم شد.
‫آره. بیشتر دیرم شد.
‫ولی انگار بهتون خوش گذشت.
‫آره، خوش گذشت.
‫ولی نوشیدنیش یه‌کم بدمزه بود...
‫بدمزه؟ چرا؟
‫سانگ‌یون...
‫ولش کن. ‫گمون کنم اگه بگم گریه‌ام بگیره.
‫خب که چی؟ ‫تو که همیشه گریه می‌کنی.
‫دقیقا. حالم از گریه ‫وسط صحبت به هم می‌خوره،
‫ولی اصلا دست خودم نیست.
‫واسه همین ترجیح می‌دم نگم.
‫بالاخره که می‌گی.
‫اصلا هم نمی‌گم.
‫انگار خیلی تنها بود.
‫سانگ‌یون...
‫و خونه‌اش رو می‌گم.
‫من گریه نمی‌کنم.
‫خیال می‌کنی اشکم دم مشکمه، مگه نه؟
‫ای بابا، تو حساسی.
‫ببین. اشک نیومده، مگه نه؟
‫وای، خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫سانگ‌یون می‌گه از عکست خوشش میاد.
‫- عکس من؟ ‫- آره.
‫عکس‌هام رو دیده؟
‫حتما تو وقت آزادش ‫رفته اتاق انجمن.
‫پرسید عکس صندلی روی دیوار رو ‫کی گرفته.
‫حتما عکاسی سرش می‌شه.
‫موافقم.
‫نسخه چاپی ازش نداری؟
‫چرا، دارم.
‫یکی بهش بدیم.
‫باشه، حتما.
‫تو سمینار هم شرکت می‌کنه.
‫- سمینار؟ ‫- پز سخنرانیت رو دادم.
‫اگه قراره وقت بذاره، ‫بهتره بیاد سفر عکاسی.
‫نه. سخنرانیت تو سمینار خیلی تحسین‌آمیزه.
‫می‌خوای تحسینم کنه؟
‫معلومه.
‫وای، واقعا امیدوارم عاشقم نشه ‫و شرایط رو پیچیده نکنه.
‫نگران نباش نمی‌شه.
‫نمی‌شه؟
‫آره. عمرا اگه بشه.
‫جانم؟ یه‌کم بهم بر خورد. ‫چرا نباید بشه؟
‫معیارهای زیادی داره.
‫عه!
‫همین‌جوری گفتم میاد دیگه.
‫پس حواست باشه تمام تلاشت رو بکنی.
‫باشه، تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫متوجه شدم نمی‌تونیم ‫اصالت عکس رو تأیید کنیم،
‫آخه عکاس و شاهدان...
‫اظهارات متفاوتی داشتن.
‫ولی این به صداقت عکاس چه ربطی داره؟
‫خیلی ربط داره.
‫اگه اصالت عکسی زیر سوال بره، ‫مسلما پای صداقت در میونه.
‫این دیگه چه سوالیه؟
‫خیلی‌خب. فرض کنیم یه لحظه طمع ‫باعث شد عکسی دست‌کاری بشه...
‫یا طرف قبول کرد سردبیر ‫عکس رو دست‌کاری کنه.
‫به هر حال، مسئولیت عکس گول‌زننده ‫با عکاسه.
‫عذری وارد نیست. ‫چطور می‌تونین این مسئله رو رد کنین؟
‫نمی‌خوام ردش کنم.
‫منظورم اینه که...
‫راستش، سخنرانیتون واسه این ‫به نظرم خیلی پوچه...
‫که از اولش دید منفی‌نگرانه‌ای ‫به عکاس ارائه دادین.
‫غیرمنطقیه.
‫وای، باورم نمی‌شه.
‫من غیرمنطقی‌ام؟
‫واقعا به نظرت می‌شه هنرمند رو ‫از هنرش جدا کرد؟
‫به همین زودی مچش رو گرفته،
‫ولی همچنان امیدوار بودم ‫با منطق شرایط رو عوض کنه.
‫بحثمون عکاسی جنگه. ‫مستندسازیه.
‫مردم قبول کردن این عکس‌ها حقیقت دارن.
‫خب، این اصلا به بحث مربوط نیست.
‫چرا به بحث مربوط نیست؟ ‫منظورم از اولش همین بود.
‫چه ربطی داره؟
‫شکست خورد.
‫اومده بود اینجا دعوا کنه؟
‫هیچ‌وقت تو فعالیت‌های انجمن حاضر نمی‌شه، ‫حالا اومد دعوا کنه؟
‫دعوا نمی‌کرد.
‫ای خدا، سرم درد می‌کنه.
‫خیلی شرم‌آور بود.
‫به نظر تو حق با کی بود؟
‫دفعه بعد بهتر عمل می‌کنی. ‫زیاد بهش فکر نکن.
‫پس یعنی با اون موافقی؟
‫بدجوری شکستم داد.
‫بهت خوش گذشت.
‫آره. چطور بگم؟
‫بالاخره حس کردم ‫واقعا دانشجوئم.
‫ارائه نامزدت خیلی جالب بود.
‫واقعا؟
‫- به نظر تو جالب نبود؟ ‫- بدک نبود.
‫باز هم ادایی بازی در آوردم؟
‫آره.
‫وای خدا جون! چه وقتی ‫این‌قدر خوشگل شدی؟
‫- حال شما خوبه خانم جانگ؟ ‫- معلومه.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫خب، کار تدریس رو قبول می‌کنی؟
‫آره. ممنون که سفارشم کردین.
‫ای بابا، این چه حرفیه؟ ‫من که کاری نکردم.
‫صاحب آموزشگاه پیانوی طبقه بالا ‫واسه بچه‌اش مدرس می‌خواست،
‫من هم تو رو معرفی کردم.
‫دبیرستانیه؟
‫آره، دخترش دبیرستانیه.
‫پسرش راهنماییه ‫و دوستش رو هم میاره.
‫وای، نمی‌دونستم سه‌تا بچه‌ان!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫خوش اومدی سانگ‌هاک.
‫سلام.
‫آره، سلام. چه خبر از این ورها؟
‫خیلی خوشحالم که سه‌تایی ‫دور هم جمع شدیم.
‫وایستا ببینم. خجالت می‌کشی؟
‫عمرا.
‫خیلی خجالتی شدی!
‫نه بابا. به‌خاطر سمیناره؟
‫عه.
‫بحث سمینار رو وسط نکشین. ‫اون مسئله خط قرمزه.
‫سانگ‌یون گفت ارائه‌ات ‫به نظرش جالب بود.
‫مگه نه؟
‫آره.
‫واقعا جالب بود.
‫جالب بودنش مهم نیست، منظورم این بود ‫که اون عکس دست‌کاری شده.
‫من اصلا نگفتم نشده.
‫اگه موافقی، پس چرا...
‫بسه دیگه.
‫مجبورم با حرف سانگ‌یون ‫تو سمینار موافقت کنم.
‫بیاین بحث رو عوض کنیم.
‫راستی، اون روز اون عکس رو نیاورده بودی؟
‫آورده بودی، مگه نه؟ ‫آورده بودیش، درسته؟
‫حرفی ندارم.
‫چیه؟
‫عکس همون صندلیه ‫که گفته بودی دوستش داشتی.
‫نامزدم اون عکس رو برات آورده بود، ‫ولی تو خیلی اذیتش کردی.
‫«ارائه‌تون واسه این به نظرم ‫خیلی مسخره است که...»
‫وای خدا. ای خدا، خیلی عذر می‌خوام.
‫می‌شه لطفا اون عکس رو داشته باشم؟
‫بستگی داره.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم. ‫خواهش می‌کنم.
‫حواسم بهت هست.
‫وقتی سانگ‌یون تدریس رو شروع کرد، ‫تقریبا هر روز با هم می‌گشتیم.
‫- یک، دو، سه! ‫- بریم تو کارش!
‫ایول!
‫زود باشین! بیاین!
‫پاس بده به من!
‫شوت خوبی بود!
‫عه، عیبی نداره.
‫جام رو عوض می‌کنم. ‫جات رو باهام عوض کن. تو بیا تو.
‫موفق باشی!
‫- برو. ‫- سلام داداش.
‫سلام.
‫چرا همه رو «داداش» صدا می‌کنی، ‫ولی نامزدت رو «آقا» صدا می‌کنی؟
‫از معارفه، همه سال‌بالایی‌های رشته‌ام رو ‫«داداش» صدا می‌کردم،
‫اما از وقتی تو انجمن عضو شدم، ‫سانگ‌هاک رو «آقا» صدا میکردم.
‫آره، ولی چرا؟
‫تو تنها دختر ورودی خودمونی ‫که «آقا» صداش می‌کنه.
‫همه «داداش» صداش می‌کنن.
‫واسه اینه که...
‫آخه اصلا نمی‌تونم داداش سانگ‌هاک ‫صداش کنم.
‫به نظرت باحال نیست؟ ‫«آقا سانگ‌هاک.»
‫ولی به هر حال ‫«آقا» خطاب کردن نامزدت یه‌کم...
‫راستش، اون هم «آقا» خطابش می‌کنه.
‫نکنه رسم عجیب شهر خودتونه؟
‫شرط می‌بندم دلیل اون هم ‫مشابه دلیل منه.
‫راستی، چرا اصلا قصد ازدواج نداره؟
‫با هیچ‌کس رفت‌وآمد نداره، مگه نه؟
‫مطمئن نیستم.
‫نمی‌دونی چرا بیونگ‌گی و داکیو ‫این روزها اصلا پیداشون نیست؟
‫دعوتش کردن برن بیرون، ‫ولی رک و راست گفت نه.
‫بیونگ‌گی هم از سانگ‌یون خوشش می‌اومد؟
‫شک دارم فقط اون باشه.
‫تقریبا مطمئنم کل اطرافیانش ‫ازش خوششون میاد.
‫تعجبی نداره. ‫همیشه محبوب بوده.
‫یعنی واقعا از هیچ‌کس خوشش نمیاد؟
‫به نظرت ممکنه...
‫کسی تو انجمن عکاسی باشه ‫که سانگ‌یون ازش خوشش بیاد؟
‫کیم سانگ‌هاک؟
‫چی؟
‫«چی» یعنی چی؟
‫ازم پرسیدی ممکنه از کسی خوشش بیاد، ‫به نظر من ممکنه.
‫من که نمی‌گم بهش جامه عمل می‌پوشونن.
‫فقط یه جو...
‫خاصی هست، متوجهی؟
‫پس به نظرت آقا سانگ‌هاک...
‫ولش کن.
‫می‌دونستم این‌جوری واکنش نشون می‌دی. ‫راستش رو بگو. خودت هم کنجکاوی، مگه نه؟
‫می‌خوای بدونی ذره‌ای ازش خوشش میاد یا نه.
‫به هیچ وجه! خیلی بدجنسی.
‫راست می‌گم، مگه نه؟
‫ندیدین؟ ‫واقعا گل زدن.
‫این‌قدر دروغ نگو پسر. کی فکرش رو می‌کرد ‫لی چون‌سو خوب بازی کنه؟
‫دقیقا!
‫چطور مگه؟ ‫لی چون‌سو گل زد؟
‫آره. از دفاع و دروازه‌بان ‫تو منطقه پنالتی رد شد.
‫واقعا؟
‫اگه به شونزده تیم نهایی برسیم چی؟
‫احتمالش کمه. آمادگی جسمانی ‫حریف‌هامون تو یه سطح دیگه است.
‫بعد از دعواشون سوار ماشین شد.
‫آره، ولی بعدش برگشت. ‫اما آرنی ناپدید شد و آشوب به پا شد.
‫- درسته. ‫- به خدا دی‌کاپریو...
‫سانگ‌هاک و سانگ‌یون ‫خیلی با هم جور شدن.
‫مخصوصا موقع صحبت از سینما.
‫چرا باید تو انجمن عکاسی ‫از سینما بگن؟
‫باید به جاش عضو انجمن سینما می‌شدن.
‫به‌به. واسه همه بستنی آوردم.
‫- ایول. ‫- چقدره؟
‫- شرط ده‌هزار وونی. ‫- ده‌هزار؟ باشه، قبوله.
‫- وانیلی خریدی؟ ‫- معلومه!
‫عه، شکلاتیه رو واسه اون‌جونگ بذارین.
‫من وانیلی می‌خوام!
‫بچه‌ها، باید چی بگین؟
‫- ممنون. ‫- حالا شد.
‫- وانیلی، به‌به. ‫- ممنون!
‫- ممنون. ‫- ردیفه.
‫بخورش. هرچی بهت رسید قبول کن.
‫چرا قصد ازدواج نداری؟
‫- چی؟ ‫- از هیچ‌کس خوشت نمیاد؟
‫دلم پیش یکی گیره.
‫واقعا؟
‫آره.
‫کیه؟
‫خب،
‫یکیه که وقتی گانگنونگ بودم ‫تو یه چت‌روم اینترنتی باهاش آشنا شدم.
‫«چت‌روم اینترنتی»؟
‫اگه اون موقع گانگنونگ بودی، ‫مال خیلی وقت پیشه.
‫چرا الان باهاش رفت‌وآمد نداری؟
‫نمی‌شه با همه رفت‌وآمد داشت.
‫واسه تو فرق می‌کنه. ‫کی دست رد به سینه تو می‌زنه؟
‫دوطرفه نبود.
‫وای، اعصابم خرد شد.
‫دل‌دادگی یه‌طرفه بود.
‫«دل‌دادگی یه‌طرفه»؟
‫می‌دونی چه شکلیه؟
‫آره.
‫تعقیبش می‌کردم.
‫تعقیبش می‌کردی؟
‫در خفا.
‫فضولی می‌کردم.
‫چرا؟ باید احساست رو بهش می‌گفتی.
‫نامزد داره.
‫آها... خیلی حیف شد.
‫چه‌جور آدمیه؟
‫خوش‌قیافه است؟
‫دل من رو برده، ‫پس لابد زشت نیست.
‫خیلی کنجکاوم ببینم ‫از چه‌جور آدمی خوشت میاد.
‫الان دیگه گذشته.
‫یه آدم جدید پیدا می‌کنم.
‫باشه. چشمت رو باز کن.
‫واسه چی؟
‫چیزی نشده.
‫[داستان فیلم‌ها]
‫- مطالعه سینمایی می‌کنی؟ ‫- یا خدا!
‫ای خدا، من رو ترسوندی.
‫چرا این‌قدر غافلگیر شدی؟
‫- کی اومدی اینجا؟ ‫- دیشب.
‫- چی؟ ‫- تقریبا صد عکس چاپ کردم.
‫می‌خوای ببینی؟
‫روندش خیلی حساسه، ‫واسه همین به نتایج مختلفی می‌رسیدم.
‫داشتم دیوانه می‌شدم.
‫بعدش یهو درست شد.
‫اونجا رو ببین.
‫اون‌ها رو گلچین کردم.
‫کدومشون از همه بهتره؟
‫خب، به نظرم همه‌شون عین همن.
‫واقعا؟
‫نمی‌تونم یکیشون رو انتخاب کنم.
‫شب تا صبح همین یه عکس رو چاپ کردی؟
‫آره. چاپ عکس خیلی حال می‌ده.
‫عمرا اگه بتونم شکستش بدم.
‫این عکس‌ها خیلی خوب شدم.
‫هر کدومشون منحصر به فرد و قشنگن.
‫شاید به‌خاطر دوربینه.
‫دوربین به تنهایی عکس نمی‌گیره.
‫نتونستم بهترین این‌ها رو انتخاب کنم.
‫وای، این‌ها رو خیلی خوب چاپ کردی.
‫هر سه‌تاشون منحصر به فردن، ‫ولی هر کدوم شیب رنگی شادابی دارن.
‫شما کدومشون رو دوست دارین؟
‫- این رو تو نمایشگاه اوتمون بذاریم. ‫- این یکی؟
‫کل احساساتی که فراموش کرده بودم ‫به جونم افتادن.
‫می‌تونی حرفه‌ای عکاسی کنم سانگ‌یون.
‫خانم حرفه‌ای.
‫وقتی کنار سانگ‌یونم،
‫حس می‌کنم تمام خصوصیاتم خیلی عادیه.
‫حتی ناچیزه.
‫مایلم احساساتم رو بیان کنم...
‫چرا عکس‌هات رو نشون ندادی؟
‫مگه عکس‌های فروشگاه کیک برنج ‫و خوراکی‌ها رو چاپ نکرده بودی؟
‫کردم. چاپ کرده بودم، ولی...
‫بده ببینمشون. گفته بودی یکیشون رو ‫واسه نمایشگاه انتخاب می‌کنی.
‫ممکنه یه چیز دیگه انتخاب کنم.
‫یه چیز دیگه؟
‫آره.
‫همه‌شون عکس آدمن، ‫واسه همین به نظرم ساده‌ان.
‫چطور مگه؟ به نظر من خیلی خوب می‌شن.
‫چی شده؟
‫چرا ناراحتی؟
‫آخه...
‫عکس‌های تو خصوصیت خاصی دارن، ‫عکس‌های سانگ‌یون هم دارن.
‫انگار عکس‌های من کنار اون‌ها خیلی عادی‌ان.
‫واقعا؟
‫آره.
‫وقتی شما دوتا رو می‌بینم،
‫معلومه جفتتون خیلی بااستعداد و خلاقین.
‫مطمئنم جفتتون تو هر کاری موفق می‌شین.
‫یعنی تو نمی‌شی؟
‫نه.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫من؟
‫من تو هیچ کاری مهارت ندارم...
‫تو سخنوری.
‫کجام سخنوره؟
‫ای بابا. به‌خاطر یه مسئله جزئی ‫این‌جوری نکن.
‫تو من رو داری، مگه نه؟
‫چی؟
‫منظورت چیه؟
‫چی؟
‫- چی شد؟ ‫- منظورت از این حرف چی بود؟
‫منظورم از چی؟
‫- فقط... ‫- خیال کردی فقط به تو نیاز دارم؟
‫اون‌جونگ.
‫درسته خیلی ازت خوشم میاد...
‫و خیلی افتخار می‌کنم بگم نامزدمی،
‫دستاوردهای تو مال خودتن، ‫مال من نیستن.
‫منظورم این نبود. ‫فقط به نظرم عکس‌هات هیچ مشکلی ندارن...
‫هیچ مشکلی نداشتن کافی نیست!
‫اون‌جونگ.
‫حتی اون هم از پس ‫یه سری کارها بر نمیاد.
‫اصلا نمی‌تونه به اضطرابش غلبه کنه.
‫می‌خواستم بدونم.
‫می‌خواستم کل ۲۱ ساله‌های جهان رو ‫ردیف کنم...
‫تا بدونم جایگاهم بینشون کجاست.
‫بدونم چه توانایی‌هایی دارم ‫و نباید آرزوی چه چیزهایی رو داشته باشم.
‫چرا جواب نمی‌دی؟ ‫خواهش می‌کنم جواب بده.
‫باید باهام صحبت کنی.
‫ولی من واقعا سخنانت رو تحسین می‌کنم. ‫عکس‌هات رو هم تحسین می‌کنم.
‫نه تنها هیچ مشکلی ندارن، ‫بلکه خیلی هم خوبن.
‫من تازه بیدار شدم ‫و خیلی خجالت‌زده شدم.
‫ببخشید خشمم رو سر تو خالی کردم.
‫تونستی بخوابی دیگه؟
‫ببخشید.
‫می‌بخشمت آخه انگار ‫واقعا شرمنده‌ای.
‫باشه.
‫ببینم.
‫این رو پوشیدی؟
‫یادم رفت! یه دقیقه وایستا.
‫- فقط یه دقیقه وایستا! ‫- باشه.
‫کره شیره!
‫ژوئن اون سال کل کشور پرهیاهو شده بود.
‫کره شیره!
‫آن یونگ‌هوان شوت می‌زنه! گل می‌شه!
‫آن یونگ‌هوان!
‫هونگ میونگ‌بو!
‫شوت می‌زنه و گل می‌شه. ‫کره به نیمه‌نهایی رسید!
‫تیم کره به نیمه‌نهایی رسید! ‫واقعا به نیمه‌نهایی رسید!
‫خارق‌العاده است. ‫همه‌مون خیلی احساساتی شدیم.
‫داشتی به چی فکر میکردی؟
‫کی؟
‫وسط شوت‌هاشون.
‫مطمئن نیستم. ‫داشتم به چی فکر می‌کردم؟
‫گمون کنم داشتم فکر می‌کردم: ‫«مردم واقعا از این چیزها خوششون میاد.»
‫از این چیزها.
‫تو خوشت نمیاد؟
‫معلومه که خوشم میاد. نیمه‌نهاییه.
‫اون‌جونگ، تو اصلا چنین حی نداری؟
‫حس نمی‌کنی یهو جدا می‌شی.
‫گمون کنم احساس جداافتادگیه.
‫تقلا می‌کنی وانمود کنی،
‫سعی می‌کنی حقیقتت رو ‫یه‌جوری جلوه بدی،
‫ولی اصلا دوام نمیاری ‫و یهو بس می‌کنی.
‫انگار یهو جدا می‌شی.
‫یاد داداشت افتادی؟
‫چئون سانگ‌هاک؟
‫آره.
‫چند وقته می‌خوام ازت بپرسم.
‫یه‌جوری حرف می‌زنی انگار...
‫انگار هنوز زنده است؟
‫آره.
‫حتما افرادی هستن که قبلا می‌شناختنش...
‫و هنوز خبر ندارن از دنیا رفته.
‫حتما خیال می‌کنن واسه خودش...
‫یه‌جایی صحیح و سالمه.
‫یا شاید چون خیال می‌کنن سالمه،
‫هیچ‌وقت به ذهنشون خطور نمی‌کنه؟
‫واسه من هم همین‌جوریه. ‫اصلا به ذهنم خطور نمی‌کنه.
‫اون‌جونگ، بیا بریم.
‫باشه. بریم.
‫دست خودم نیست، ازت خوشم میاد.
‫خیلی رو اعصابه.
‫چرا؟ چی؟
‫ولش کن.
‫منظورت چیه که نمی‌دونی؟ ‫معلومه که تو رو اعصابی.
‫- چیکار کردم که رو اعصابت... ‫- رو اعصاب منی.
‫چئون سانگ‌یون، تو رو اعصابی.
‫عه، مگه چیکار کردم؟
‫موجودی: ۷۲۳,۲۵۴ وون
‫فقط ۷۲۳,۲۵۴ وون؟
‫سلام آقا.
‫خوش اومدین.
‫- می‌خواستم این کتاب‌ها رو بفروشم. ‫- چشم.
‫مامان، خواهش می‌کنم.
‫نه.
‫اذیت نکن مامان. خواهش می‌کنم.
‫گفتم نه.
‫آخه فقط...
‫عه! گفتم نه!
‫چرا وقتی خونه به اون خوبی داری، ‫می‌خوای از اینجا بریم؟
‫- اگه فکرهات رو بکنی... ‫- بس کن!
‫پات رو بلند کن. اون یکی رو هم بلند کن.
‫- آقا، چند بار بیشتر سوارش نشدم. ‫- درسته.
‫یعنی ترمزش در حد نوئه.
‫خب، با این حال... ‫دارم ۴۰,۰۰۰ وون رو خیلی خوب می‌گم.
‫ولی این دوچرخه دنده‌ایه و...
‫لاستیکش پنچره.
‫- ولی باد کردنشون خرجی نداره. ‫- اینطور نیست.
‫ای بابا، خواهش می‌کنم. ‫مامان، خواهش می‌کنم.
‫برو کنار.
‫چرا همه‌چی رو نمی‌فروشی؟ ‫چرا من رو هم نمی‌فروشی؟
‫فقط باید یه میلیون وون پول بذاری.
‫اصلا ۵۰۰,۰۰۰ هم کافیه. خواهش می‌کنم.
‫قبول کن دیگه. سانگ‌یونه.
‫پیش‌پرداختش چقدره؟
‫- پونصد هزار وون. ‫- پونصد هزار؟
‫پس بیا ۲.۵ میلیون روش بذاریم ‫یه جایی با پیش‌پرداخت سه میلیونی پیدا کنیم.
‫مامانت واقعا مشکلی نداره؟
‫نه بابا، اولش قبول نکرد.
‫ولی وقتی گفتم ‫می‌خوام با تو همخونه بشم قبول کرد.
‫- خیلی خوشحال می‌شم، ولی... ‫- پس ردیفه.
‫بیا از فردا دنبالش بگردیم. ‫هفته بعد سفر عکاسی داریم...
‫واقعا این‌دفعه نمیای؟
‫سفر به گانگنونگه. ‫واسه چی باید برم اونجا؟
‫ولی به هر حال...
‫آخرین سفر سانگ‌هاک ‫قبل از پیوستن به ارتشه.
‫داره به ارتش می‌پیونده؟
‫آره.
‫کی؟
‫شونزده ژوئیه، سه هفته دیگه.
‫من نمی‌رم تو آب.
‫سانگ‌یون، اونجا چیز خیلی خفنی هست.
‫- وای، عمرا! ‫- عمرا!
‫برو تو!
‫خیلی سرده. ‫چرا تابستون این‌قدر سرده؟
‫آخه هنوز تابستون نشده. ‫هنوز ژوئنه.
‫خوشحال نیستی اومدی؟
‫نه. با خودم چه خیالی کردم ‫که قبول کردم بیام اینجا؟
‫می‌دونم داره بهت خوش می‌گذره.
‫حالا که اینجام، ‫خیلی دوست دارم خانم یون رو ببینم.
‫قبل از شام بریم بهش سر بزنیم؟
‫نه.
‫ما که تا اینجا اومدیم. ‫ناراحت نمی‌شه؟
‫اون که اصلا نمی‌دونه ما اینجاییم. ‫واسه چی ناراحت بشه؟
‫قرار بود بهش نگیم؟ ‫راستش، من بهش زنگ زدم.
‫به کی نگیم؟
‫خانم یون. مامان سانگ‌یون.
‫بهش گفتی اومدیم اینجا؟
‫جواب نداد، واسه همین نتونستم بهش بگم. ‫فقط نمی‌دونستم نباید بهش بگیم.
‫خانم یونه.
‫سلام خانم یون.
‫همین‌جوری خواستم بهتون زنگ بزنم.
‫شنیدم مادرت آدم خیلی خوبیه.
‫مامان من؟
‫اون‌جونگ می‌گه مامانت محترم‌ترین ‫آدمیه که به عمرش دیده.
‫می‌گه همیشه تو مدرسه به‌خاطر ‫پدر نداشتنش احساس بدی داشت،
‫ولی مامانت کمکش کرد ‫جای خالیش رو پر کنه.
‫جای خالیش رو پر کرد؟
‫آره خانم یون. زود بهتون سر می‌زنم.
‫حتما. مواظب خودتون باشین.
‫بهش نگفتم اینجاییم.
‫پس بیا بریم به مامانم سر بزنیم.
‫بهتره تو هم بیای.
‫درکت نمی‌کنم. من حتی به‌خاطر حرف تو ‫بهش دروغ گفتم.
‫می‌گیم خواستیم غافلگیرش کنیم.
‫مطمئنی عیبی نداره ‫که سرزده بریم پیشش؟
‫شاید بهتر باشه من بیرون بمونم.
‫مامانم از دیدنت خوشحال می‌شه.
‫کیه؟
‫منم.
‫سانگ‌یون، تویی؟
‫آره.
‫ای بابا، کاش زنگ می‌زدی ‫خبر می‌دادی داری میای.
‫اون‌جونگ.
‫خانم یون.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫چی شد که این همه راه ‫تا اینجا اومدی؟
‫سلام خانم، من...
‫ایشون داداش سانگ‌هاکه. ‫تو یه انجمن عکاسی هستیم.
‫نگفته بودم اسم برادر من هم سانگ‌هاکه؟ ‫چئون سانگ‌هاک.
‫ادبم کجا رفته؟ ‫لطفا بفرمایین تو. بفرمایین.
‫بفرمایین.
‫- بفرمایین اینجا بشینین. ‫- باشه.
‫بفرمایین.
‫اگه می‌دونستم تشریف میارین، ‫غذا می‌خریدم.
‫نمی‌خواد. دیر ناهار خوردیم، ‫نمی‌خواد چیزی بیارین.
‫فقط شربت آلو دارم.
‫من عاشق شربت آلوئم.
‫تو با مامانت صمیمی‌ای؟
‫- خب... ‫- مامان من خیلی با برادرم صمیمیه.
‫مطمئنم بیش از هر کسی دوستش داره.
‫- یکی دیگه هم می‌خوایم... ‫- چشم.
‫ببخشید غذایی نداشتم.
‫این حرف‌ها چیه؟ ما می‌خوایم کباب درست کنیم، ‫به زودی غذا می‌خوریم.
‫باشه پس. مواظب خودتون باشین.
‫اون‌جونگ تو هم همین‌طور.
‫زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫اون‌جونگ؟
‫[برای داداش سانگ‌هاک]
‫این رو یادته؟
‫نتونستم چنین نامه قشنگی رو ‫بندازم دور.
‫حتی گمون نکنم سانگ‌هاک ‫از وجودش خبر داشت.
‫می‌دونم من حق نداشتم بخونمش.
‫ببخشید بدون اجازه تو خوندمش.
‫گفتی پدرت اون شبدر رو بهت داده بود، درسته؟
‫آره.
‫ممنون که چنین هدیه...
‫ارزشمندی به پسرم دادی.
‫ببخشید.
‫اون‌جونگ.
‫دارن خیلی طولش می‌دن.
‫کار همیشگیشونه.
‫انگار بهترین دوست همن.
‫اغراق کردم.
‫دانش‌آموز محبوبشه؟
‫با این که اون‌جونگ تو کلاس ما نبود، ‫دانش‌آموز محبوب مامانم بود.
‫لابد می‌ارزید،
‫آخه اون‌جونگ هنوز مامان رو ‫آدم شگفت‌انگیزی محسوب می‌کنه.
‫منطقیه، آخه مامان بین بچه‌های خودش هم ‫فرق می‌ذاشت.
‫معلوم بود داداشم رو ‫بیشتر از من دوست داره.
‫هیچ‌وقت پنهانش نکرد.
‫چه مامانی، مگه نه؟
‫دیگه حرف نزن.
‫حتما خیلی سخت بوده.
‫معلومه که سخت بوده.
‫حق دارم سرکش‌تر باشم.
‫مامانم اصلا حق نداره قضاوتم کنه.