‫» ترجمه از الهام صدر «
‫لطفاً به انجمن تشویق‌کنندگان ملحق بشین!
‫یک، دو، بزن بریم! یک، دو...
‫شانس باهات یاره!
‫ما انجمن بازی هستیم!
‫ما انجمن عکاسی هستیم!
‫[انجمن عکاسی ساعت جادویی]
‫اول باید ثبت‌نام کنی...
‫اگه اینجا عکاسی یاد بگیرم، ‫می‌تونم این رول رو ظاهر کنم؟
‫معلومه!
‫تو سال اولی هستی. ورودی ۲۰۰۱، درسته؟
‫آره.
‫اون سانگ‌هاک نیست؟
‫آره. خودشه.
‫هی، سانگ‌هاک!
‫خیلی لفتش می‎دی.
‫- سلام رفیق. ‫- سلام.
‫- ثبت‌نام چطوره؟ ‫- این سال اولی یه رول تری‌ایکس آورده.
‫نتونسته فیلم رو ظاهر کنه. ‫چطوره یه نگاهی بندازی؟
‫باشه.
‫می‌شه یه نگاهی به رول تری‌ایکس بندازم؟
‫شنیدم فیلم آوردی و خواستی ظاهرش کنیم.
‫اینه.
‫عکاسی خوندی؟
‫نه.
‫پس اینو از کجا آوردی؟
‫خب...
‫خیلی وقته دارمش.
‫ببخشید قبل از معرفی دارم سؤال بارونت می‌کنم.
‫کیم سانگ‌هاک هستم. ‫مدیریت بازرگانی. ورودی ۲۰۰۰.
‫نمی‌خواد.
‫کیم سانگ‌هاک هستم. ‫مدیریت بازرگانی. ورودی ۲۰۰۰.
‫زبان چه اهمیتی در ‫نحوه‌ی تفکر ما داره؟
‫این امکان رو بهمون می‌ده که ‫مفاهیم رو از هم تشخیص بدیم،
‫عادات رو مفهوم‌سازی کنیم،
‫ایده‌های جدیدی تولید کنیم.
‫اگه تاریخ بشریت رو ساده کنیم...
‫کلاس ۲۰۷.
‫«درک زبان...»
‫کلاس ۲۰۷.
‫بجنب!
‫هی، وایسا!
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫اینجا یه رول فیلم ندیدی؟ ‫سیاه‌وسفیده.
‫رول تری‌ایکسی که داشتی رو گم کردی؟
‫آره.
‫نمی‌تونه جای دیگه‌ای باشه.
‫به نظر میاد خیلی مهمه.
‫ازبس سریع جیم زدی که ‫نشنیدی صدات کردم.
‫ممنونم.
‫اگه ممنونی، پس بشین.
‫بفرما.
‫بیا.
‫حداقل کاری که می‌تونی انجام بدی ‫اینه که چیزی که نوشتی رو تموم کنی.
‫به‌خاطر همین مجبور شدم به دفتر علوم انسانی ‫و سالن کنفرانست برم.
‫معذرت می‌خوام.
‫سال بعد بهتر می‌فهمی، ‫ولی دانشجوی سال اولی توی انجمن ما کم پیدا می‌شه.
‫همه به جونم غر زدن که ترسوندمت.
‫- نترسوندیم. ‫- مگه نه؟
‫شنیدین چی گفت؟
‫- آره، تبریک می‌گم بهت. ‫- وگرنه چرا باید فرار کنه؟
‫[فرم ثبت‌نام] ‫[ریو اون‌جونگ]
‫کارت که تموم شد، ‫دیگه خودمونی صحبت می‌کنم.
‫هنوز...
‫فرم رو کامل نکردم.
‫عذر می‌خوام. ‫لطفاً پرش کنید.
‫[تاریخ تولد: ۱۹۸۲...]
‫[آدرس: استان گیونگگی، ایلیونگ]
‫[برای یادگیری نحوه‌ی ظاهر کردن ‫فیلم‌های سیاه‌وسفید...]
‫«ساعت جادویی» هستیم. خوش اومدین.
‫ساعت جادویی هستیم، انجمن عکاسی.
‫خیلی وقت پیش،
‫یکی اینو بهم گفت.
‫این عکس با سرعت شاتر ۶۰ گرفته شده،
‫یعنی گرفتن این عکس ۱/۶۰ ثانیه طول کشیده.
‫گفت با اینکه به نظر می‌رسه ‫زمان در عکس متوقف شده،
‫ولی این یک‌شصتم برای همیشه ‫توی عکس زنده باقی می‌مونه.
‫و اینکه عکس گرفتن...
‫یعنی ثبت زمان.
‫سلام، منم.
‫چی؟
‫سانگ‌یون. بیرونم، واسه همین ‫خوب صدات رو ندارم.
‫دوباره بگو. سانگ‌هاک چی شده؟
‫اون مُرده.
‫سانگ‌هاک مُرده.
‫[چونگمورو]
‫می‌شه یه هفته اینو بهم قرض بدی؟
‫قول می‌دم بعد یه هفته پسش بیارم.
‫اون روز، سانگ‌هاک صبح زود ‫از خونه بیرون رفت.
‫سه روز بعدش، ‫توی کوه پیداش کردن.
‫اون‌جونگ.
‫اولین کسی که به تماس پلیس پاسخ داد...
‫سانگ‌یون بود.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اون دوربینه؟
‫- آره. همین امروز خریدمش. ‫- امروز؟
‫دست‌دومه. امروز گرفتمش.
‫می‌شه ببینمش؟ مدلش چیه؟
‫- اف‌ام۲. ‫- آهان.
‫یه نگاهی بندازیم؟
‫بشین.
‫چقدر بابتش پول دادی؟
‫در اصل ۳۷۰,۰۰۰ وون بود،
‫ولی چون حضوری رفتم، ‫فروشنده ۳۵۰هزار بهم داد.
‫۳۵۰,۰۰۰ وون؟
‫مگه تا اونجا چقدر راه بود؟
‫رفتم تا اوجونگبو.
‫اوجونگبو؟ وای.
‫الان بیکاری؟
‫آره.
‫ظاهرش که خوبه. ‫لنزشم تمیزه.
‫ولی این دوربین کاملاً دستیه. ‫بلدی چطوری ازش استفاده کنی؟
‫خیلی وقت پیش یاد گرفتم.
‫همه‌چی رو یاد گرفتم، ‫جز تعویض فیلم.
‫جز تعویض فیلم؟
‫ولی بلدی نور و سرعت شاتر رو تنظیم کنی؟
‫آره.
‫کار کی بود؟
‫کی بهت استفاده از دوربین رو یادت داده ‫ولی تعویض کردن فیلم رو نه؟
‫سخته؟
‫رول داری؟
‫این رول تری‌ایکسه.
‫پس دختر تری‌ایکس ‫با خودش رول تری‌ایکس می‌گردونه.
‫فروشنده مجانی بهم داد.
‫واسه گذاشتن فیلم باید ‫قاب پشتی رو باز کنی.
‫اینجا رو ببین. باید اینو ‫خلاف جهت عقربه‌های ساعت بچرخونی
‫بعد کلید عقب‌گرد رو بلند می‌کنی.
‫همین.
‫یاد گرفتی؟
‫یاد گرفتی.
‫بعد فیلم رو می‌ذاری این داخل
‫و سوراخ‌های فیلم رو...
‫می‌نذاری داخل اینایی که اینجان.
‫حالا اهرم تنظیم مجدد رو می‌چرخونی...
‫تا فیلم کوک بشه.
‫درسته.
‫در آخر هم باید حواست باشه ‫قبل از بستن درپوش، فیلم ثابت باشه.
‫از اون لحظه به بعد...
‫دیگه دست خودم نبود.
‫هر دفعه که می‌دیدمش...
‫خشکم می‌زد.
‫پس...
‫شبیه تار سنجاقکه؟
‫عکس گرفتن یعنی ثبت زمان، مگه نه؟
‫عکس گرفتن یعنی ثبت زمان.
‫کلی لحظات خوب ثبت کن.
‫می‌بینمت.
‫آره، کاغذ گیر کرده.
‫دستگاه کارت چاپم رو پس نمی‌ده.
‫هی!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫راستش این دستگاه خرابه.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫از هر کدوم‌شون سه کپی می‌خوای؟
‫آره.
‫خیلی تحسین‌برانگیزه، نه؟ ‫اینجا قلمروی منه.
‫منظورم اینه این ترم توی دانشگاه ‫کار هم می‌کنم.
‫می‌ری کنار؟
‫- خودم می‌تونم. ‫- دوست دارم کمک کنم.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫اگه ممنونی، به تیم تحقیقاتی ملحق شو.
‫هرچقدر باهام مهربون‌تر بود، ‫بیشتر خجالت می‌کشیدم.
‫لطفاً بگیرش!
‫ممنونم.
‫- خیلی ببخشید! ‫- اشکال نداره!
‫دیگه نمی‌تونستم از این بیشتر ‫خودم رو احمق جلوه بدم.
‫آبروم رفت!
‫بذار باهات روراست باشم.
‫حق داری خجالت بکشی، ‫ولی واسه اونایی که دیدن مهم نیست.
‫- احتمالاً به نظرشون خنده‌دار بوده. ‫- آره. به نظرم بامزه‌ست.
‫می‌دونم. حتماً حسابی خندیدن.
‫مشکل این نیست.
‫- پس چیه؟ ‫- خیلی حس عجیبی دارم.
‫موقع حرف زدن لکنت می‌گیرم.
‫و وقتی اون روز دعوتم کرد بیرون غذا بخوریم، ‫فرار کردم.
‫پس ازش خوشت نمیاد؟
‫موضوع این نیست.
‫پس مشکل چیه؟
‫اون واسه غذا دعوتت کرد ‫و مجانی برات کپی گرفت.
‫و ازت خواست به تیمش ملحق بشی.
‫دقیقاً! وقتی اون باهام مهربونه، ‫چرا من این‌جوری می‌کنم؟
‫پس قراره مهمونی خوشامدگویی رو ‫از دست بدی؟
‫معلومه که دلم می‌خواد برم.
‫- می‌خوام برم، ولی... ‫- چرا انقدر استرس داری؟
‫برو. برو اونجا خوش بگذرون و ازش بپرس:
‫«با خودت چند چندی؟ ‫چرا باعث می‌شی همچین احساسی داشته باشم؟»
‫نوش!
‫ریو اون‌جونگ. علوم انسانی. ‫مستقیماً از دبیرستان.
‫کیم نام‌جو، تو مهندسی می‌خونی.
‫کوان هیون‌گوک. ورودی ۲۰۰۰. ‫تو ادبیات آلمانی می‌خونی، درسته؟
‫نام‌جو نه. «سو». کیم نام‌سو.
‫- کیم نام‌سو. ‫- درسته، «سو».
‫حالا بذارین مدیران انجمن‌مون رو بهتون معرفی کنم.
‫بیاین با مسئول امور مالی‌مون شروع کنیم.
‫[جشن خوشامدگویی به تازه‌واردان ساعت جادویی]
‫سلام به همگی. ‫پارک کیوهو، مسئول امور مالی، هستم.
‫اونی که اونجاست رو می‌بینی؟ ‫همونی که هودی پوشیده.
‫امور مالی به نظر کسل‌کننده میاد، نه؟
‫اونم مدیریت می‌خونه. ‫با من توی یه دانشکده‌ست.
‫از موقع جلسه توجیهی سال اول دانشگاه، ‫چشمم اونو گرفته.
‫ولی همه می‌گن قایمکی داره عکاسی می‌خونه.
‫بعدی!
‫- اونا با هم هستن. ‫- چی؟
‫مسئول امور مالی ‫و مدیر برنامه‌ریزی با هم بیرون می‌رن.
‫از کجا می‌دونی؟
‫گردوغبار رو از روی موهاش پاک کرد ‫و حتی مرتبش کرد.
‫خیلی تابلو بود.
‫این یکی از استعدادهای پنهانمه. گوش کن.
‫شاید به نظر میاد ‫همه دارن توجه می‌کنن،
‫ولی در واقع نگاه و احساساته که...
‫بین‌شون ردوبدل می‌شه.
‫سلام. کیم سانگ‎هاک ‫از تیم تحقیقاتی هستم.
‫می‌تونین تیم تحقیقاتی‌مون رو...
‫به‌عنوان تجسم عکاسی ‫در هر جنبه‌ای در نظر بگیرین.
‫از جنبه‌های فنی عکس گرفتن گرفته تا...
‫ظاهر کردن عکس، چاپ کردن و تاریخ.
‫ما از هر کسی که به عکاسی علاقه داره ‫استقبال می‌کنیم.
‫من! من به تیم تحقیقاتی ملحق می‌شم!
‫- کی؟ ‫- از خدامونه وارد تیم‌مون بشی.
‫و اگه از بین شما ‫کسی یه رول فیلم قدیمی داره
‫و می‌خواد ظاهرش کنه، ‫باید زود به گروه‌مون ملحق بشه.
‫بی‌خیال، مستقیم بگو که ‫می‌خوای تری‌ایکس وارد گروهت بشه.
‫ممنونم که گوش دادین!
‫تری‌ایکس چیه؟
‫نمی‌دونی تری‌ایکس چیه؟
‫بگو خب. چی هست؟
‫- آخه... ‫- وای خدا! هی.
‫هی، خوب می‌خوری ها.
‫مشتاقانه منتظرم که با هم وقت بگذرونیم. ‫ممنونم!
‫سلام. من ریو اون‌جونگ هستم...
‫تری‌ایکس!
‫رشته‌ام علوم انسانیه ‫و امیدوارم ادبیات کره‌ای بخونم.
‫- و از تری‌ایکس استفاده می‌کنی. ‫- آره!
‫از آشنایی باهاتون خوشبختم!
‫خوش اومدی!
‫اگه معدلتون کمتر از ۳.۷ هست، ‫یه انگشت‌تون رو بیارین پایین.
‫چرا به سال اولی‌ها گیر نمی‌دی؟ ‫کاری کن اونا اول انگشت‌شون رو پایین بیارن.
‫اونایی که با هم هستن، ‫انگشت‌شون رو پایین بیارن.
‫- الان کجا به سال اولی‌ها گیر دادی؟ ‫- همین رو بگو!
‫اگه توی این ۲۴ گذشته ‫عاشق شدین، انگشت‌تون رو بیارین پایین.
‫جدی؟
‫اگه خوشتیپ هستین، ‫انگشت‌تون رو پایین بیارین.
‫این شامل شماها نمی‌شه.
‫برو که رفتم. دارم پایین میارم!
‫حالا بخور!
‫ادامه بده.
‫دانشجوی علوم انسانی ‫انگشتش رو پایین بیاره.
‫بالاخره به اون‌جونگ رسیدیم.
‫- سر بکش! ‫- من به‌جاش می‌خورم.
‫- ای بابا، خجالت‌آوره! ‫- اون ازت خوشش نمیاد!
‫الان نوبت اون‌جونگه. ‫همگی ساکت باشین...
‫اونایی که سال اولی نیستن، ‫انگشت‌شون رو پایین بیارن.
‫ایول، ریو اون‌جونگ!
‫- سر بکش! ‫- مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫- اون‌جونگ داره می‌خوره! ‫- بخورین!
‫مامان.
‫دیشب چطوری اومدم خونه؟
‫باید بپرسی چطوری اومدی خونه؟ ‫خسته نباشی، اون‌جونگ.
‫دست‌مریزاد!
‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫ساعت چند اومدم؟
‫چه بدونم! شاید دو صبح.
‫سال بالایی‌های انجمنت آوردنت خونه.
‫سال بالایی؟ کی؟
‫یه دختری به اسم چو نمی‌دونم چی‌چی
‫و اون یکی هم...
‫سانگ‌هیوک؟ آره، سانگ‌هیوک.
‫بعد تو بهشون چی گفتی؟
‫خودت فکر می‌کنی چی گفتم؟
‫حسابی لیچار بارشون کردم که ‫انقدر زهرماری به خوردت دادن!
‫توی قابلمه فرنی برنج هست. ‫بخدا اگه یه دفعه دیگه تکرار بشه...
‫- الو؟ ‫- ببخشید!
‫الو؟
‫سردردت در چه حاله؟
‫خوبم. شنیدم تو منو آوردی خونه.
‫پاک از هوش رفتی؟
‫فکر کنم...
‫«ببخشید» رو یادت نمیاد؟
‫«ببخشید»؟
‫هی می‌گفتی «ببخشید!» ‫و به سانگ‌هاک بدوبیراه می‌گفتی.
‫من؟
‫سانگ‌هاک احتمالاً الان حسابی ‫افسرده شده.
‫هیچی یادم نمیاد. می‌شه...
‫«ببخشید!»
‫عمراً!
‫...احمق جلوه می‌دین؟
‫اون؟ من عمراً محلش کنم!
‫عمراً!
‫وای خدای من.
‫من چه غلطی کردم؟
‫هر کی رو که می‌بینم ‫بهم می‌گه: «ببخشید!»
‫خودتم بودی همین کار رو می‌کردی.
‫اولین بار که گفتی «ببخشید،» ‫همه ساکت شدن.
‫بعدش همه از خنده منفجر شدیم.
‫نمی‌دونستم انقدر بامزه‌ای!
‫یادمه می‌گفتم «ببخشید،» ‫ولی چراش رو یادم نمیاد.
‫یادم نمیاد اصلاً چرا ‫این حرف رو به سانگ‌هاک زدم.
‫چی رو؟
‫اینکه محلش نمی‌کنم.
‫چون من روی دور شانس بودم.
‫دور شانس؟
‫مسئول امور مالی و مدیر برنامه‌ریزی.
‫هیون‌جین و کلاه‌به‌سر!
‫- ای بابا، از کجا فهمیدی؟ ‫- می‌زنه تو خال.
‫لباس خال‌خالی و اون یارو!
‫آره، ما با هم می‌ریم بیرون!
‫اون شب چون دست همه‌شون رو شد، ‫انگشت به دهن مونده بودن.
‫و در آخر،
‫بذارین یه پیش‌بینی کنم.
‫کیم سانگ‌هاک...
‫و اون‌جونگ!
‫به یه ماه نکشیده با هم می‌رن بیرون!
‫هی. سانگ‌هاک فقط ازش خواست ‫به تیم تحقیقاتی ملحق بشه.
‫ده‌هزار وون شرط می‌بندی؟
‫اینکه اون‌جونگ و سانگ‌هاک ‫طی یه ماه با هم می‌رن بیرون.
‫باهام صادق باش، داداش.
‫به نظرت با تری‌ایکس می‌ری بیرون یا نه؟
‫ببخشید!
‫چرا دارین منو...
‫احمق جلوه می‌دین؟
‫بهتون گفته باشم.
‫اون یارو؟
‫من عمراً اونو محل نمی‌کنم!
‫من هرگز باهاش بیرون نمی‌رم!
‫چرا اینو گفتم آخه؟
‫طفلکی.
‫[فروشگاه دوربین سئول] ‫[دوربین و فیلم عکاسی]
‫سلام.
‫دنبال چیزی می‌گردی؟
‫خواستم فیلم بخرم...
‫می‌شه لطفاً سه‌تا... نه، ‫چهارتا رول تری‌ایکس بهم بدی؟
‫و یه فیلتر یووی ۵۲ میلی‌متری؟
‫پلاستیک می‌خوای؟
‫نه. داخل همین می‌ذارم.
‫رولی ۲۲۰۰ وونه ‫و قیمت فیلتر یووی هم ۱۲۳۰۰ وونه،
‫سرجمع می‌شه ۲۱,۱۰۰ وون.
‫می‌بینم که مشتری داری.
‫یه لحظه.
‫بیا. اینم ۸۹۰۰ بقیه‌ی پولت.
‫ممنونم.
‫خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- می‌شناسیش؟ ‫- فقط یه سال اولی‌ـه.
‫«فقط یه سال اولی.»
‫این یعنی...
‫من دیگه براش هیچ ارزشی نداشتم.
‫اینکه دیگه کسی نبودم.
‫هر چقدرم جلوی خودم رو می‌گرفتم...
‫چشم‌هام همه‌اش دنبالش بودن.
‫انگار وجودش...
‫معنای عمیقی داشت.
‫- اون‌جونگ، باید اینو ازت بپرسم. ‫- چی؟
‫تو با سانگ‌هاک بیرون می‌ری؟
‫نه.
‫ایول! کیم آرا، ده‌هزار وون رو بده بیاد. ‫یه ماه شده و اونا با هم نیستن.
‫بده بیاد.
‫- پول رو بده. ‫- جدی؟
‫ای بابا، جو رو دریاب.
‫آره، سومی.
‫فکر نکنم برسم.
‫خونه یه مشکلی پیش اومد.
‫سری بعد میام.
‫سری بعد حتماً میام. ‫باشه، خداحافظ.
‫چرا خانواده‌ات رو بهونه می‌کنی؟ ‫حتی واسه سفر کتونی خریدی.
‫چهل کیلو سفارش کیک برنجی داریم.
‫با کمک اون‌جونگ، کارها راحت‌تر پیش می‌بره.
‫اون‌جونگ دستش از تو فرزتره.
‫- سفارشم آماده‌ست؟ ‫- بله، سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اون‌جونگ، تو هم اینجایی.
‫حالا که دانشجو شدی، ‫خوشگل‌تر شدی.
‫اون‌جونگ، دانشگاه خوبه؟
‫از دبیرستان بهتره. ‫دیگه تا دیروقت کلاس ندارم.
‫خیلی خوش‌شانسی. ‫بیست سالگی خیلی خوبه.
‫سن فوق‌العاده‌ایه. ‫مثل گلی هستی که داره شکوفه می‌ده.
‫می‌تونستم بزنم زیر گریه.
‫چون اصلاً فکرش رو نمی‌کردم...
‫بیست سالگیم این‌جوری باشه.
‫تصور می‌کردم...
‫شادتر باشه.
‫خیلی هیجان‌انگیز باشه.
‫درست همون‌طور که اون گفت...
‫مثل گلی که شکوفه می‌ده.
‫سانگ‌هاک هم به‌خاطر تو نمیاد پوهانگ.
‫چرا؟
‫من از کجا بدونم؟ ‫چرا فراموشش نمی‌کنین؟
‫اشکالی نداره که با هم نیستین. ‫ولی چرا سفر عکاسی رو نیای؟
‫- سلام. ‫- اومدی روی عکس‌هات کار کنی؟
‫به کارت برس. کسی داخل نیست.
‫سانگ‌هاک سونبه.
‫واقعاً می‌خوای به‌خاطر من ‫به سفر عکاسی نری؟
‫چون به نظرت این‌جوری من راحت نیستم؟
‫اگه جفت‌مون معذب باشیم... ‫بهتره من نیام.
‫این کجاش بهتره؟
‫من دو دفعه رفتم و ازت بزرگترم.
‫ولی بازم...
‫اگه می‌دونستم...
‫انقدر باعث شدم معذب بشی، ‫اون‌جوری رفتار نمی‌کردم.
‫می‌خواستم اینو بهت بگم.
‫ببخشید که پام رو از گلیمم درازتر کردم.
‫دیگه تکرار نمی‌شه،
‫پس از بودن توی انجمن لذت ببر.
‫حیفه به‌خاطر کسی که ازش متنفری...
‫از علاقه‌ات دست بکشی.
‫من ازت متنفر نیستم.
‫کاری نکردی که ازت متنفر باشم.
‫راستش تقصیر منه. ‫این منم که معذبم.
‫خب پس. حرفت رو بزن.
‫چرا باعث می‌شم انقدر معذب بشی؟
‫آخه...
‫از همون اول گفتی ازم متنفری.
‫من گفتم؟
‫آره.
‫پس بهم بگو...
‫چرا انقدر از سانگ‌هاک متنفری؟
‫چون اون سانگ‌هاکه.
‫آره، اون سانگ‌هاکه.
‫شاید این‌طور به نظر نیاد، ولی اون ‫محبوب‌ترین پسر انجمن‌مونه.
‫واقعاً ازش خوشت نمیاد؟
‫از همون لحظه‌ای که دیدمش،
‫اون سانگ‌هاک بود.
‫خیلی معذبم می‌کنه...
‫اون...
‫در مورد اسمت بود.
‫اینکه اسمت مثل اسم کسیه که ‫یه زمانی می‌شناختمش.
‫تشابه اسمی؟
‫وایسا ببینم.
‫مگه چقدر آدم آشغالی بوده که...
‫اون چه‌جور آدمیه؟ ‫این کیم سانگ‌هاکی که می‌گی.
‫اسمش سانگ‌هاک بود.
‫نه «کیم سانگ‌هاک».
‫فقط سانگ‌هاک اوپا.
‫ازش خوشم می‌اومد
‫و تو منو یاد اون می‌ندازی.
‫یک‌شصتم ثانیه.
‫اونه، نه؟ همونی که ‫توی فرم ثبت‌نامت نوشتی.
‫ثبت زمان.
‫چون اونو خوندی ‫به تار سنجاقک اشاره کردی؟
‫معلومه.
‫اینو نمی‌دونستم و فکر کردم...
‫از اینکه همون اسم رو داشتی شوکه شدم، ‫ولی هی همون رو تکرار می‌کردی.
‫راستش من به‌خاطر همون فرد ‫وارد انجمن شدم، ولی...
‫پس من اسمم شبیه کسی نیست که...
‫در حقت بدی کرده، درسته؟
‫اسمم شبیه کسیه که...
‫تو دوستش داری؟
‫پس چرا باعث می‌شم معذب بشی؟
‫چون تو خیلی باهام مهربونی.
‫بدون هیچ دلیلی باهام خوب بودی.
‫- جدی؟ ‫- ازم خواستی به تیم تحقیقاتی ملحق بشم.
‫عجیبه چون من کاری نکردم که لایقش باشم.
‫چرا نباید لایقش باشی؟
‫روز اولی که همدیگه رو دیدیم، باعث خنده‌ام شدی ‫و به‌خاطرت توی محوطه‌ی دانشگاه دویدم.
‫و فقط من نبودم که می‌خواستم تو ‫توی تیمم باشی.
‫جونگ‌سون می‌خواست به انجمن برنامه‌ریزی ‫ملحق بشی و بقیه...
‫ای بابا، رسماً دارم همه‌چی رو بهت می‌گم.
‫سنگ کاغذ قیچی بازی کردم ‫تا تو رو به تیم تحقیقاتی بیارم...
‫بگذریم...
‫فردا بیا. اونجا معرکه‌ست.
‫قول دادی؟
‫باشه.
‫اگه زود بیای، ‫برات بستنی یخی می‌خرم.
‫بستنی یخی؟
‫آره. بستنی یخی.
‫[ترمینال سانگبونگ]
‫بستنی یخی، هان؟
‫بستنی یخی؟
‫اون‌جونگ.
‫سلام.
‫خیلی زود اومدی. ‫می‌دونی که باید ساعت ۶:۵۰ سوار اتوبوس بشیم؟
‫آره.
‫یادم اومد.
‫- هزینه‌ی انجمن رو بهت می‌دم. ‫- باشه.
‫کسی چیپس می‌خواد؟
‫سلام بچه‌ها!
‫- سلام. ‫- بلند نشین، بچه‌ها.
‫باید برم دستشویی. ‫تو نمیای؟
‫باشه، میام.
‫بچه‌ها، اتوبوس اومد.
‫لطفاً تا ۶:۴۵ سوار بشین.
‫باشه.
‫تو کنار پنجره بشین. ‫من تا توی اتوبوس می‌شینم خوابم می‌بره.
‫- باشه. چطوره تو اول سوار بشی؟ ‫- باشه.
‫[کیم سانگ‌هاک سونبه]
‫لی کی‌یونگ، لطفاً به مرکز اشیای گم‌شده
‫در طبقه‌ی دوم بروید...
‫کافیه.
‫- حالم بده. ‫- می‌تونی سوار اتوبوس بشی؟
‫نه.
‫ سانگ‌هاک گفت میاد.
‫گفت میاد؟
‫- سانگ‌هاک میاد؟ ‫- آره.
‫- فکر کردم نمی‌تونه بیاد. ‫- گفت میاد.
‫سوار اتوبوس شو. من بهش زنگ می‌زنم.
‫بریم.
‫بمون.
‫مگه مدیر تحقیقاتی‌مون نگفت میاد؟
‫گوشیش رو جواب نمی‌ده، ‫گمونم خواب مونده.
‫نگرانش نباش. ‫خودش رو می‌رسونه.
‫سابقه نداشت دیر کنه.
‫سلام. همه‌چی روبه‌راهه؟
‫مشخص بود که اوضاع خوب نیست.
‫وگرنه اون اینجا بود.
‫بدون هیچ دلیلی، ‫ذهنم به سمت چئون سانگ‌هاک...
‫و لبخندش رفت.
‫این آخرین چیزی بود که ازش داشتم.
‫[استراحتگاه مونگیونگ]
‫سانگ‌هاک سونبه خواب مونده.
‫اون سانگ‌هاک اوپا نیست.
‫اون خوابه. همین.
‫عجب منظره‌ای!
‫ای بابا، منو ترسوندی. ‫کجا بودی؟
‫هی، کیم سانگ‌هاک!
‫فکر کردیم خونه خوابی. ‫چطوری قبل از ما رسیدی؟
‫تا اینجا پرواز کردم، خب؟
‫اون‌وقت چطوری تا اینجا پرواز کردی؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟ ‫با هواپیما دیگه.
‫با هواپیما اومدی؟
‫تموم بستنی یخی‌های توی فریزر رو نخورید ها!
‫- بستنی یخی؟ بستنی یخی داریم! ‫- کجاست؟
‫برید داخل بچه‌ها. بستنی یخی داریم!
‫- ییاین داخل. ‫- اونا کجان؟
‫ریو اون‌جونگ!
‫اون‌جونگ، منو با خودت ببر!
‫اون‌جونگ.
‫داری گریه می‌کنی؟
‫نه.
‫هی، بی‌خیال. نگران شدی؟
‫واسه همین با هواپیما اومدم.
‫می‌دونی چقدر برام آب خورد؟
‫راستش با هواپیما اومدم ‫چون نخواستم نگران بشی.
‫اگه بهت بگم، خنده‌ات می‌گیره.
‫باور کن صبح زود حرکت کردم،
‫ولی وقتی داشتم می‌اومدم، ‫گوشیم بین سکوها افتاد...
‫فکر کردم مُردی.
‫مُردم؟
‫هی، بی‌خیال دیگه...
‫نمی‌دونم چرا انقدر گریه کردم.
‫حتی وقتی اشک می‌ریختم، ‫به نظرم عجیب می‌اومد.
‫حتی موقع مرگ سانگ‌هاک هم ‫این‌جوری گریه نکرده بودم.
‫سانگ‌هاک سونبه بعداً بهم گفت که ‫با دیدن اشک‌هام خیلی چیزها رو فهمید.
‫خصوصاً اینکه چرا بعد از شنیدن اسمش ‫انقدر عجیب رفتار کردم...
‫کسی که رول فیلمی که آوردم ‫واسه اون بود و اینکه چه اتفاقی براش افتاده.
‫باهام میای بیرون؟
‫ازت خوشم میاد.
‫منم ازت خوشم میاد.
‫بچه‌ها!
‫اونجا چی‌کار می‌کنین؟
‫هیون‌گوک.
‫به آرا ده‌هزار وون بده.
‫- چی؟ ‫- چرا؟
‫ما با هم می‌ریم بیرون!
‫بریم بستنی یخی بخوریم.
‫خدای من، اونا واقعاً با هم هستن!
‫ریو اون‌جونگ!
‫حتی نمی‌دونستم این عکس‌ها رو گرفتی.
‫- یکی هم نه، سه‌تا گرفتی. ‫- راستش پنج‌تان.
‫- پنج‌تا؟ ‫- آره.
‫[بهار ۲۰۰۲]
‫بیا. ببین.
‫چاپ تماسیش کردی؟
‫خیلی خوشگله.
‫داری به خودت می‌گی خوشگل؟
‫آره.
‫پس از اون موقع ازم خوشت می‌اومد.
‫چرا نگفتی؟
‫اون موقع نمی‌دونستم چی توی سرت می‌گذره.
‫یه جذابیت مرموزی داشتی.
‫ولی الان...
‫همه‌چیم تابلوئه، نه؟
‫قبل از اینکه بپرسی ‫خودم همه‌چی رو بهت می‌گم.
‫خوب خودت رو می‌شناسی.
‫انگار نمایشگاه‌های زیادی برگزار کردی.
‫از دوران راهنمایی عکاسی رو شروع کردم.
‫من می‌رم.
‫خوش اومدین.
‫ممنونم، خانم. روز خوبی داشته باشین!
‫اون چیه؟
‫این چه نمایشگاهی بود؟
‫موقع وقفه‌ی تحصیلیم با یه انجمنی بودم.
‫چطور مگه؟
‫چیز خاصی نیست.
‫گفتم شاید بشناسمش،
‫ولی فکر نکنم.
‫آره، بعید می‌دونم.
‫عموم اومده.
‫- می‌بینم که سانگ‌هاک اینجاست. ‫- سلام جناب.
‫- خوبی؟ ‫- بله.
‫ثبت‌نام چطور بود؟
‫تعدادی دانشجوی سال اولی ‫بروشورهامون رو گرفتن،
‫ولی فقط یکی‌شون فرم رو پر کرد.
‫حالا فهمیدم چرا توی انجمن ‫سال اولی کم پیدا می‌شه.
‫یاد یه چیز خنده‌داری افتادم.
‫- یکی فرم‌مون رو پر کرده بود. ‫- خب؟
‫اون به غرفه‌مون اومد و پرسید ‫آدم‌های بی‌پول هم می‌تونن عکاسی کنن؟
‫[ساعت جادویی] ‫[بیست‌ونهمین دوره‌ی ثبت‌نام]
‫حتی اگه...
‫آه در بساط نداشته باشم، ‫می‌تونم عکاسی یاد بگیرم؟
‫می‌تونی.
‫ولی باید حتی شده ‫یه دوربین ارزون داشته باشی.
‫دوربین داری؟
‫اون فرد یه دوربین از کیفش بیرون آورد ‫و نشونم داد.
‫حدس بزن چی بود.
‫یه لایکا ام۳.
‫لایکا؟
‫ام۳... مگه همون مدلی نیست که تو می‌خوای؟
‫آره. دوربین آرزوهامه.
‫پول نداشت ولی لایکا داشت؟
‫چه خنده‌دار.
‫نه؟ حالا دلیل عضو شدنش خنده‌دارتره.
‫بعد از اینکه فرم رو خوندیم ‫از خنده روده‌بُر شدیم.
‫این چیه؟
‫«نمی‌شه گفت...»
‫- هان؟ ‫- چی...
‫- این واقعاً...
‫این چیه؟
‫[دلیل عضویت: ‫نمی‌شه گفت.]
‫نوشته بود: «نمی‌شه گفت»؟
‫آره. خنده‌داره، نه؟
‫خیلی خنده‌داره.
‫مادرت کِی مرخص می‌شه؟
‫پس‌فردا.
‫خوبه. پس می‌تونی ‫به مهمونی خوشامدگویی از تازه‌واردها بیای؟
‫گمونم.
‫سلام. من سه ماه پیش ‫از نامزدم جدا شدم.
‫- ای بابا! ‫- طفلکی.
‫کیم داکیو هستم، دانشجوی جامعه‌شناسی. ‫ورودی ۲۰۰۲.
‫آرزو دارم با عشق جدیدم ‫توی محوطه‌ی دانشگاه قدم بزنم!
‫بلوز آبی که جلوته.
‫سلام. من چئون سانگ‌یون هستم. ‫ورودی ۲۰۰۲. دانشکده‌ی مهندسی.
‫باید یه سال بالاتر می‌بودم. نمی‌خواستم ‫یه سال وقفه‌ی تحصیلی داشته باشم...
‫سانگ‌یون بود.
‫راستش من مدرسه نمی‌رفتم.
‫ترجیح می‌دادم ول بگردم.
‫«یون» یعنی پرستو، ‫بنابراین من مثل یه پرنده‌ی بی‌خیالم.
‫تا حالا عکس نگرفتم، ‫ولی به نظرم خوش بگذره.
‫خواهر بزرگتر داری؟
‫نه، خواهر بزرگتر ندارم،
‫ولی یه برادر به‌دردنخور بزرگتر از خودم دارم.
‫بابت خوشامدگویی گرم‌تون ممنونم!
‫» ترجمه از الهام صدر «