‫اوضاع...
‫واقعا انقدری بده...
‫که به فکر این کار افتادی؟
‫این فکر نیست.
‫من دیگه تصمیمم رو گرفتم.
‫اجازه نمی‌دن هرکسی این کار رو بکنه،
‫و من قبل تصمیم‌گیری ‫حسابی سبک سنگینش کردم.
‫حتی اگه باهام نیای،
‫خودم می‌رم.
‫ولی...
‫من...
‫دوست دارم باهام بیای.
‫چطور روت می‌شه ‫بعد ده سال بهم زنگ بزنی...
‫و ازم بخوای...
‫اگه به‌خاطر همچین چیزی نبود،
‫روم می‌شد بهت زنگ بزنم؟
‫من دقیقا...
‫یه ماه وقت دارم.
‫این یک ماه رو کی مشخص کرده؟
‫خودت دیگه؟
‫- اون‌جونگ. ‫- متأسفانه...
‫نمی‌تونم این خواهشت رو قبول کنم.
‫این کارت...
‫سوء استفاده عاطفیه.
‫این رو بدون.
‫اون‌جونگ.
‫دیدارت با خانم چئون چطور بود؟
‫خوب بود. ولی فکر نکنم ‫بتونم روی اون فیلمنامه کار کنم.
‫بیا بریم دنبال یه اقتباس دیگه بگردیم.
‫[چطور با سرطان کنار بیاییم] ‫[سرطان برای من چه معنایی دارد]
‫الو؟
‫[گواهی دارایی‌ها و اموال ثبت شده]
‫[مالک: چئون سانگ‌یون]
‫این چیه؟
‫ساختمونی که ‫خانم چئون بهتون هدیه می‌ده.
‫«هدیه؟»
‫درک می‌کنم که جا خوردید.
‫این ساختمون تو سئونگ‌سو ‫حدود 13 میلیارد وون ارزش داره.
‫این ظاهر ساختمونه. ‫زیباست، نه؟
‫درآمد حاصل از اجاره ‫قطعی ماهی 40 میلیون وونه.
‫راستش، یه‌کم حسودیم می‌شه. ‫خوش‌شانسید که همچین دوستی...
‫این همون موضوع فوری‌ایه...
‫که گفتید نمی‌شه تلفنی درباره‌ش صحبت کرد؟
‫خیلی وقت‌تون رو گرفتم، نه؟
‫جرئیات مهمش رو می‌تونم ‫یه وقت دیگه توضیح بدم، ولی فعلا،
‫لطفا یه کپی از شناسنامه‌تون ‫برام بفرستید...
‫ خانم ریو؟
‫مشترک مورد نظر...
‫خانم چئون الان کجاست؟
‫شرمنده الان وقت خوبی نیست. ‫ناخوش احوال‌تر اونیه که بتونه کسی رو ببینه.
‫چقدر حالش بده؟
‫نمی‌شه سرزده بیای.
‫نمی‌خوام رو در رو ببینمش. ‫نگران نباشید.
‫کجاست؟
‫منم. اون‌جونگ.
‫اگه مریضی و نمی‌تونی ببینیم ‫پس اصلا چرا مزاحمم می‌شی؟
‫بیا هرکدوم زندگی خودمون رو بکنیم.
‫دیگه هیچ‌وقت باهام تماس نگیر.
‫و درمانت رو ادامه بده.
‫نمی‌دونم چیه که انقدر عصبانیم کرده.
‫از عجله‌ی حسابدار مالیاتی بودنه؟
‫یا لجبازی سانگ‌یون که نمی‌خواد ‫موقع ضعف خودش رو نشون بده؟
‫یا این احساس...
‫درماندگی؟
‫[قسمت دبستان]
‫[این بچه‌ی قدکوتاه راهنمایی ‫سه سال بعد عشق اول من می‌شه]
‫و من می‌نویسم.
‫این داستان هرطور هم که پیش بره...
‫[1996، سال دوم راهنمایی]
‫نباید ترسید.
‫[بالاخره، روی تابلوی راهرو...]
‫وای، دهم کل مدرسه!
‫باورم نمی‌شه.
‫- خیلی خفنه. ‫- فوق‌العاده‌ست!
‫وای خیلی رو مخی اون‌جونگ.
‫چرا با این همه کمالات باهوش هم هستم؟
‫وای. 100.
‫100؟ ما که دبستانی نیستیم.
‫معدل 100؟ امکان نداره آدم باشه.
‫خود تو هم آدم نیستی.
‫درسته. چطور می‌شه دهم ‫کل مدرسه شد؟
‫حتی نرفته نگاه کنه.
‫مطمئنه که اول می‌شه دیگه.
‫اگه هنوز پول اردو رو ندادین، ‫سریع بدین.
‫نگاه!
‫گفتم که از رو دست من ننویس!
‫- نگاه، اچ.او.تی... ‫- بیا سه تاشون رو مقایسه کنیم.
‫این یکی خیلی خوب نیست،
‫اینا هم اچ.او.تی نیستن.
‫- ولی این پسرای سشکیز... ‫- شوخی نکن. اون حرف نداره.
‫نه. اینو نگاه.
‫خانم جانگ.
‫ببخشید.
‫سر صبح اجاق یکدفعه خراب شد، ‫خرج تعمیر اون رو دادم.
‫هرکسی درگیری‌های خودش رو داره.
‫فردا می‌خوام کل بدهی ‫و سود عقب افتاده‌ش رو بدی ها.
‫شرمنده.
‫شرمنده!
‫من اومدم!
‫اومدی.
‫کارنامه‌ت رو گرفتی؟
‫چی شده؟
‫خوب نبود؟
‫ریو اون‌جونگ!
‫هورا! خدای من!
‫چیکار کنم؟
‫- دهم شدی، پس... ‫- لازم نیست برام کامپیوتر بخری.
‫چرا؟
‫همیشه نق می‌زنی که فقط خانواده ‫ما کامپیوتر ندارن.
‫مهم نیست. هر وقت یه مدل بهتر اومد می‌خرمش.
‫ولی بازم من بهت قول دادم.
‫پس 20 هزار وون بده لباس بخرم.
‫- لباس؟ ‫- آره.
‫واسه استعدادیابی اردو.
‫چطور انقدر خشکین؟ ‫از پس اینم برنمیاید؟
‫خیلی سخته.
‫گفتم آهنگی انتخاب کن که رقصنده نخواد.
‫کجاش سخته؟ ‫فقط باید دور خودتون بچرخید.
‫بدن‌تون رو تاب بدید. اینطوری.
‫اینطوری؟
‫- خوبی؟ ‫- خوبی؟
‫کسی دوست داره با آهنگ ‫«هشدار حوای» پارک می‌کیونگ برقصه؟
‫می‌دونستم اینطوری می‌شه.
‫دیگه الان کی رو پیدا کنیم؟
‫ببخشید.
‫نه بابا.
‫از عمد که ناقص نشدی.
‫می‌شه حداقل تو باهام اجرا کنی؟
‫فقط من؟
‫کانگ سوجی چطوره؟ ‫آهنگای اون رقصنده نمی‌خواد.
‫- کانگ سوجی... ‫- کانگ سوجی قشنگه. جذاب هم هست.
‫راست می‌گی. فکر کنم ‫سون جون‌هو هم کانگ سوجی رو دوست داره.
‫آره.
‫اینطور که به من نزدیک شدی...
‫مثل یه مه بنفش...
‫بیا بریم.
‫ولش کن.
‫حتی لباس هم خریدم.
‫من هستم.
‫هستی؟
‫واسه چی؟
‫رقصنده پارک می‌کیونگ‌ می‌شم.
‫تو رقصنده می‌شی؟
‫[بامزه‌ها]
‫♪ امروز دوباره ازم فرار می‌کنی ‫بدجنسی می‌کنی ♪
‫♪ ولی من حقیقت رو می‌دونم، ♪
‫♪ اگه احساساتم رو نسبت به خودت می‌دونی ♪
‫♪ احمق نباش و دیگه اشتباه نکن ♪
‫سه، دو، یک!
‫خوب افتادیم؟
‫- بیا با هم ژست بگیریم. ‫- چه مدلی ژست بگیریم؟
‫- علامت پیروزی؟ ‫- نه بیا اینطوری بهتره.
‫سه، دو، یک!
‫- آهای، ریو اون‌جونگ! ‫- بله؟
‫- نمیای؟ ‫- اومدم.
‫یه لحظه.
‫زود باش، چیکار کنیم؟
‫- بیا یکی با هم بگیریم. ‫- چی؟
‫- می‌تونی ازمون عکس بگیری؟ ‫- بیاید بیاید.
‫باشه، آماده.
‫سه، دو، یک!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چی؟ هیچی.
‫همه‌ش مال برادرمه. یکی رو انتخاب کن.
‫تابه‌حال همچین اتاقی ندیده بودم.
‫یه اتاق با این همه وسیله.
‫موندم چطور ازش فیلم گرفتن.
‫چون بری ساننفلد قبلا فیلمبردار بوده.
‫بری... چی؟
‫بری ساننفلد.
‫کارگردانیه که قبلا فیلمبردار بوده. ‫پس تو گرفتن صحنه‌های جالب مهارت داره.
‫اسم همه‌ی کارگردان‌ها رو بلدی؟
‫تو هم اگه با چئون سانگ‌هاک ‫زندگی می‌کردی می‌دونستی.
‫به‌نظرم چئون سانگ‌هاک دیوونه‌ست.
‫سال آخریه، ‫ولی همه‌ی فیلما رو دیده.
‫ولی نمره‌هاش خیلی از من بهتره.
‫تو یه آزمون آزمایشی، ‫دوازدهم کل کشور شد.
‫دوازدهم کل کشور؟
‫آره.
‫خانم یون؟
‫خانم یون! سلام.
‫عه، اون‌جونگ!
‫اون‌جونگ، چقدر بزرگ شدی!
‫مشتاق دیدار. بیا بغلم.
‫غذاخوری مامانت چطوره؟
‫نمی‌دونم، ولی می‌گه از وقتی ‫پاساژ باز شده مشتری‌هاش کم شدن.
‫درک می‌کنم.
‫نودل دست‌ساز مامانت عالیه. ‫باید یه سر بیام اونجا.
‫من نمی‌خورم.
‫چرا؟
‫اون‌جونگ، تو بخور.
‫سانگ‌یون، هر وقت ‫دوست داشتی بخور.
‫- من اومدم. ‫- خوش اومدی.
‫برادر سانگ‌یونه. ‫دستات رو بشور بیا غذا بخور.
‫- دوستمه. ‫- شاگرد منم هست.
‫می‌دونم. ریو اون‌جونگ.
‫ریو رو چطور می‌شناسی؟
‫خیلی وقت پیش دیدمش.
‫- خیلی وقت پیش؟ ‫- برنج زیاد ریختی.
‫باشه.
‫کی؟
‫خیلی وقت پیش.
‫بعدا برات تعریف می‌کنم.
‫فکر نمی‌کردم یادش باشه.
‫تو کی هستی؟
‫تو... کی هستی؟
‫من، خب... من ریو اون‌جونگم.
‫- اون‌جونگ داره می‌ره. ‫- آره.
‫خداحافظ.
‫- خوش گذشت؟ ‫- بله، ممنون. با اجازه‌تون.
‫تو مدرسه می‌بینمت.
‫اون‌جونگ، یه لحظه.
‫بله؟
‫سانگ‌هاک، دیر وقته. ‫با اون‌جونگ میری تا خونه‌شون؟
‫نمی‌خواد. ‫لازم نیست. خودم می‌تونم برم.
‫دیر شده. برو.
‫اوپا، شما دیگه برو.
‫خودم می‌تونم برم.
‫خونه‌تون کجاست؟
‫اون طرفیه، ولی...
‫واقعا لازم نیست تا خونه ببریم.
‫هنوز خیلی تاریک نشده، ‫منم اصلا نترسیدم.
‫اون زمان، چیزی که تو دنیا ‫بیشتر از همه‌چیز ازش نفرت داشتم...
‫در کناری خونه‌مون بود.
‫دری که پیش صاحب‌خونه بود ‫و به زیرزمین نیم‌طبقه ما می‌رسید.
‫نمی‌خواستم بذارم کسی ببینه ‫که از اون در می‌رم تو خونه.
‫- سانگ‌یون این روزا چطوره؟ ‫- ببخشید؟
‫سانگ‌یون؟
‫عالیه. ‫همیشه نمراتش خوبه.
‫ولی فکر کنم ‫شخصیتش جالب‌تر اینا باشه.
‫باهوش‌ترین بچه‌ایه که دیدم، ‫و کلی چیزای جور واجور بلده.
‫جدی؟
‫می‌رقصه.
‫می‌دونستی که رقصش هم خیلی خوبه؟
‫رقص سانگ‌یون خوبه؟
‫آره. خیلی عالیه.
‫اوپا قراره چه رشته‌ای بخونی؟
‫عکاسی.
‫- عکاسی؟ ‫- آره.
‫البته اگه قبول شم.
‫صحیح...
‫چی شده؟
‫اوپا انقدر باهوشی که گفتم ‫شاید بری یه رشته مرسوم‌تر.
‫«رشته‌ی مرسوم» یعنی چی؟
‫مثل حقوق یا پزشکی...
‫یادم رفت. باید خرید کنم.
‫می‌خوام برم سوپرمارکت، ‫شما دیگه برو.
‫باشه.
‫منظورم این بود که دیگه بری...
‫خیلی خرید دارم. ‫یه کم طول می‌کشه تا همه‌ش رو بخرم.
‫عجله نکن.
‫[سوپرمارکت داجونگ]
‫چیکار می‌کنی؟
‫هیچی.
‫کوچه خیلی قشنگیه.
‫اصلا هم قشنگ نیست.
‫هست.
‫اگه اینجا زندگی ‫می‌کردی همچین فکر نمی‌کردی.
‫نمی‌دونی چه جوریه.
‫لطفا دیگه برو.
‫گفتم می‌خوام تنها برم.
‫آهان...
‫باشه.
‫آره. گفتی.
‫حتما.
‫انگار تنهایی مشکلی نداری.
‫خداحافظ.
‫می‌گم.
‫ببخشید.
‫که بدون اینکه این منطقه رو بشناسم...
‫ازش عکس گرفتم...
‫و گفتم قشنگه.
‫اشتباهی که نکردی.
‫من دارم حساسیت نشون می‌دم...
‫چون ازش خجالت می‌کشم.
‫همه فکر می‌کنن من با اعتماد به نفسم.
‫منم همینطورم.
‫چیزایی هست که دوست ندارم نشون‌شون بدم،
‫یا درباره‌شون با کسی حرف بزنم، می‌دونی؟
‫شما اوپا؟
‫شما هم همچین حسی داری؟
‫خیلی.
‫خیلی، زیاد، پیاد.
‫خیلی، زیاد، پیاد؟
‫آره.
‫می‌خوای نگاه کنی؟
‫همه‌چیز خیلی عجیب بود.
‫کوچه‌ای که از لنز دوربین می‌دیدم...
‫قشنگ بود،
‫انگار جادویی بود.
‫قشنگه.
‫خوشحالم که فقط من همچین حسی ندارم.
‫خانم یون خیلی خوش‌شانسه.
‫اگه برات معلم خصوصی بگیرم،
‫دانشگاه سئول قبول می‌شی ‫که من رو سربلند کنی مادر؟
‫معلم خصوصی؟ معلم خصوصی چی؟
‫یه دانشجوی دانشگاه سئول.
‫[تبریک چئون سانگ‌هاک]
‫اوپا تهش نتونست عکاسی بخونه.
‫[قبول شده در دانشگاه سئول، ‫رشته مدیریت بازرگانی]
‫داداش سانگ‌یون؟
‫برادرم یه کم عجیبه. تعجب نکن.
‫چرا؟ عجیبه؟
‫خیلی اهل صحبت نیست.
‫کلا زیاد حرف نمی‌زنه.
‫ولی یه‌دفعه ‫می‌خواست عکاسی بخونه،
‫که با بابا درگیر شد.
‫شاید واسه همینه جدیدا ‫فقط با بله و نه جواب همه رو می‌ده.
‫پس چطوری قراره بهمون درس بده؟
‫مشکل نداره.
‫پول گرفته که درس بده. حرف می‌زنه.
‫فقط چیز دیگه‌ای نمی‌گه.
‫این تاپ جدیده؟
‫به‌نظرم قشنگ بود.
‫سلام...
‫درسته. فصل یک.
‫چندجمله‌ای‌ها و تجزیه.
‫با تجزیه شروع کنیم.
‫[9 ماه بعد]
‫خیلی نامردیه.
‫این دیگه چه سوال امتحانی بود؟
‫راست می‌گی.
‫- نون تست می‌خوری؟ ‫- آره.
‫امتحان ریاضی همه‌ش رو درست زدم ‫و انگلیسی فقط یه غلط داشتم.
‫ولی امتحان کره‌ای رو خراب کردم. ‫ولی سانگ‌یون فقط یه غلط داشت.
‫سوالش یه کم مبهمه.
‫مشخصه که گزینه دو جوابه، ‫ولی می‌تونه گزینه پنج هم باشه.
‫غیرمنطقی نیست ‫که شخصیت رو تاریک‌اندیش توصیف کنیم.
‫می‌دونی این کلمه یعنی چی؟
‫«تاریک‌اندیش»
‫نه. تا حالا نشنیدم.
‫از دو بخش «نفرت» ‫و «دنیا» تشکیل می‌شه.
‫یعنی نگرش نفرت‌انگیز به دنیا.
‫از این حرف برای معنی التهاب ‫هم استفاده می‌کنی.
‫درسته.
‫تاریک‌اندیش.
‫نفرت از دنیا...
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫فکر کنم خیلی تاریک‌اندیشم.
‫باریک... چی؟
‫باریک نه. من تاریک‌اندیشم.
‫یعنی چی؟
‫نفرت از دنیا.
‫یعنی نگرش نفرت‌انگیز به دنیا.
‫که اینطور؟
‫جویون گفت میای بعدا بریم ‫خونه‌شون مردان سیاهپوش ببینیم؟
‫آره.
‫متوجه نشد.
‫ولی متوجه می‌شدن یا نه،
‫هر وقت فرصت می‌شد،
‫از اون کلمه استفاده می‌کردم.
‫- این یکی رو امتحان کن. ‫- نوک اینا راحت درمیاد.
‫آره، مال منم اینطوری بود.
‫مارک مونامی خوبه.
‫آبی می‌خری؟
‫- «آبی» یعنی افسرده‌ای. ‫- چرا؟ افسرده‌ای؟
‫-آره، خیلی تاریک‌اندیشم. ‫- تاریک‌اندیش؟
‫نمی‌دونم. ‫بند کرده که باریک‌اندیشه.
‫باریک نه، تاریک‌اندیش.
‫یعنی «نفرت از دنیا».
‫- من حسابی تاریک‌اندیشم. ‫- نه خیرم، نیستی.
‫سانگ‌یون رفت دستشویی.
‫«آبی» یعنی افسرده‌ای.
‫آره، خیلی تاریک‌اندیشم.
‫اون‌جونگ.
‫تو این دنیا چی رو بیشتر از همه دوست داری؟
‫- اوپا سر صحبت رو باز کرد... ‫- من؟
‫اولین باری بود که از زمان شروع ‫تدریسش همچین کاری کرده.
‫توی دنیا چی رو بیشتر از همه دوست دارم...
‫خب،
‫وینک رو دوست دارم.
‫«وینک»؟
‫یه مجله‌ی مصور دوهفته‌نامه‌ست.
‫وینک، اچ.او.تی، و توله سگ‌ها رو دوست دارم، ‫ولی مامانم نمی‌ذاره یکی داشته باشم.
‫ذرت شیرین دوست دارم. خوشمزه‌ست.
‫مامانم رو یادم رفت. ‫مامانم رو خیلی دوست دارم.
‫سانگ‌یون، نامی، ‫و جویون، دوستام رو دوست دارم.
‫و خانم یون.
‫خانم یون رو خیلی دوست دارم.
‫و...
‫کلاس خصوصی‌‌هامون رو دوست دارم.
‫چیه؟
‫اون‌جونگ.
‫فکر می‌کنه خیلی تاریک‌اندیشه.
‫- اون‌جونگ؟ ‫- آره.
‫پس ازش پرسیدم ‫چی رو بیشتر از همه دوست داره،
‫و یه لیست بلندبالا برام ردیف کرد.
‫یه لیست کامل از همه ‫چیزایی که تو دنیا دوست داره،
‫ولی بازم می‌گه تاریک‌اندیشه.
‫هی بهش فکر می‌کنم ‫و ناخودآگاه خنده‌م می‌گیره.
‫این... خنده‌داره؟
‫اون‌جونگ.
‫سلام.
‫می‌خوام با سانگ‌یون ‫دوکبوکی بخورم.
‫اوپا شما از کجا اومدی؟
‫دوربین جدید خریدم. ‫می‌خوای ببینی؟
‫آره.
‫لایکاست.
‫«لایکا»؟
‫درسته. ‫اسم شرکت سازنده‌شه.
‫قشنگه. شبیه اسم دختراست.
‫اون‌جونگ.
‫می‌دونی یه زمان ‫یه توله سگی بوده به اسم لایکا؟
‫نه.
‫روس‌ها، اوایل ‫دوران کاوش‌های فضایی،
‫به جای انسان، یه سگ رو ‫با فضاپیما فرستادن فضا.
‫اسم اون سگ لایکا بود.
‫با فضاپیما؟ ‫آره.
‫چی شد؟
‫راستش هیچوقت برنگشت.
‫برنگشت؟
‫حتما ترسناک بوده.
‫راست می‌گی.
‫چرا با این همه دوربین ‫رفتی دوربین جدید خریدی؟
‫همیشه این یکی رو می‌خواستم.
‫انقدر عکاسی رو دوست داری؟
‫آره.
‫وقتی عکس می‌گیرم...
‫احساس آرامش می‌کنم.
‫چطور آروم می‌شی؟
‫چطور؟
‫بیا.
‫این با سرعت شاتر 60 گرفته شده،
‫یعنی این عکس ‫یک شصتم ثانیه رو ثبت کرده.
‫انگار همه چی خشکش زده،
‫ولی در واقعیت، عکس یک شصتم ثانیه ‫در حال حرکته.
‫عکاسی یعنی ثبت کردن زمان.
‫حتی اگه یه لحظه‌ی زودگذر باشه، ‫عکس‌ها می‌تونن عین حقیقت رو ثبت کنن.
‫ولی عکس‌ها می‌تونن گمراه‌کننده باشن.
‫چون یه لحظه‌ی زودگذره، چیزی که شاید ‫حقیقت نباشه ممکنه حقیقی به نظر برسه.
‫نظرت چیه؟ جالب نیست؟
‫هست.
‫بعدا بهم عکاسی یاد بده.
‫حتما.
‫قشنگ نیست؟
‫آره، قشنگه.
‫- شما دو تا چی‌کار می‌کنید؟ ‫- اومدی.
‫اوپا دوربین جدید خریده.
‫- یکی دیگه خریدی؟ ‫- خوش بگذره.
‫خداحافظ.
‫باید می‌گفتیم بیاد ناهار بخوره.
‫یا نکنه دوکبوکی دوست نداره؟
‫خودت خواستی نشونت بده؟
‫چی؟
‫دوربینش.
‫اوپا خودش پیشنهاد کرد نشونم بده، ‫گفت جدید خریده.
‫گفت یادم می‌ده چطور عکاسی کنم.
‫خیلی جالبه. ‫تا حالا کسی رو ندیدم که اینطوری حرف بزنه.
‫چرا گفتی اهل صحبت نیست؟ ‫با من که خوب حرف می‌زنه.
‫خب که چی؟
‫فکر کردی باهات حرف می‌زنه ‫چون خاصی؟
‫می‌گم، چی شده؟
‫مسخره‌ای.
‫واسه چی مسخره‌م؟
‫واقعا فکر کردی تاریک‌اندیشی‌؟
‫این چه ربطی داره؟
‫اصلا می‌دونی معنیش چیه ‫که راه افتادی هی تکرارش می‌کنی؟
‫کسی که انقدر ساده‌ست ‫چطور می‌تونه تاریک‌اندیش باشه؟
‫هی!
‫فکر کردی آدم‌شناسی؟
‫تو از کجا می‌دونی ساده‌م یا پیچیده‌...
‫برادرم رو دوست داری، نه؟
‫- نه، دوست ندارم. ‫- البته که دوست داری.
‫گفتم دوست ندارم چون واقعا ندارم. ‫واسه چی سین‌جین می‌کنی؟
‫عالیه، پس.
‫چون نامزد داره.
‫دوست داشتنش بی‌فایده‌ست، ‫پس همینطوری به خودت بگو دوستش نداری.
‫هوی!
‫اوپا، نوک داری؟
‫- کلاست خوب بود؟ ‫- آره. با اجازه.
‫نه، صبر کن، اون‌جونگ. ‫پیتزا سفارش دادیم، باهامون بخور.
‫نمی‌خواد. گرسنه نیستم.
‫باشه، پس. به سلامت، باشه؟
‫- مراقب خودت باش. ‫- خداحافظ.
‫چقدر بدجنسه.
‫چرا با دوستت خداحافظی نکردی؟
‫اونم که با من خداحافظی نکرد. ‫چرا بهم گیر می‌دی؟
‫چون تو اینجا زندگی می‌کنی، ‫و اون‌جونگ مهمونه.
‫ولش کن. فردا امتحان دارم.
‫چئون سانگ‌یون!
‫همیشه ولو می‌شی رو ‫کاناپه و به‌زور خداحافظی می‌کنی.
‫وقتی دوستت می‌ره، ‫حداقلش اینه که در رو براش باز کنی.
‫ترجیح می‌دم مهربون باشی تا اینکه...
‫اگه انقدر عالیه...
‫بذار اون دخترت باشه. ‫انگاری همه خوشحال‌تر می‌شن.
‫چی؟
‫رو مخ.
‫چئون سانگ‌یون!
‫سلام، بچه‌ها!
‫سلام!
‫صف چه طولانیه.
‫خانم یون پیجم کرده.
‫خانم معلم ‫مامان چئون سانگ‌یونه، درسته؟
‫حتما سر غیبت از مدرسه‌ست.
‫غیبت کرده؟
‫- ولی امروز امتحان داریم. ‫- آره.
‫معلم به خونواده‌شون زنگ زده، ‫گفتن راه افتاده بیاد مدرسه.
‫شاید فرار کرده باشه.
‫فرار کرده؟
‫کدوم گوری هستی؟
‫واقعا از خونه فرار کردی؟ ‫چرا پیجرت رو چک نمی‌کنی؟
‫واقعا بامزه‌ای.
‫پول تو دست و بالت داری؟
‫بیا دیگه، صد دفعه پیجت کردم!
‫ای بابا، کجایی؟
‫سانگ‌یون.
‫باورم نمی‌شه.
‫من...
‫پولام رو دزدیدن.
‫بخور تا سرما نخوردی.
‫امتحان کن. ‫سوپ نودل دست‌ساز مامانم خوبه.
‫بیا.
‫چرا نمی‌خوری؟ ‫گفتی گرسنته.
‫خانم جانگ، راستش ‫الان پول ندارم.
‫می‌تونم فردا بهتون بدم؟
‫چیکار پولش داری، این چه حرفیه.
‫واسه چی؟
‫مگه وقتی من ‫خونه‌ی شما می‌خورم پول می‌دم؟
‫ولی اینجا رستورانه.
‫درسته رستورانه، ولی تو دوستمی.
‫درسته مامان؟
‫البته. بخور. حتما گرسنته.
‫ممنونم.
‫سانگ‌یون، می‌دونستم که باهوشی، ‫ولی نمی‌دونستم اینقدر نازی.
‫سانگ‌یون، هروقت خواستی ‫چیزی بخوری، در اینجا به روت بازه.
‫مخصوصا اگه پول نداشته باشی.
‫باشه؟
‫ببین...
‫ممنونم.
‫خونه‌مون اینجاست.
‫راستی، اشکال نداره بشکنیش؟
‫چی کار کنیم؟ ‫بی‌پولی و نمی‌خوای خونه بری.
‫باید اینو بشکنم ‫که بتونی شب‌ رو سر کنی.
‫- قول می‌دم پسش بدم. ‫- پس می‌دی ها.
‫یه قلک جدید هم باید برام بخری.
‫تو اولین کسی هستی که دعوتش کردم خونه‌مون.
‫دروغ می‌گی.
‫آخه چرا باید دروغ بگم؟
‫تو یه عالمه دوست داری ‫که همیشه باهاشون می‌گردی.
‫ولی تاحالا هیچ‌کدومشون رو دعوت نکردم خونه.
‫چرا؟
‫خجالت‌آوره.
‫چی خجالت‌آوره؟
‫بعضی وقت‌ها خیلی اسکلی.
‫من تو زیرزمین نیم‌طبقه زندگی می‌کنم.
‫نیم‌طبقه...
‫می‌دونم چیزی نیست ‫که ازش خجالت بکشم،
‫ولی بازم خجالت‌آوره.
‫مسخره‌ست، درسته؟
‫مامانم...
‫دوستم نداره.
‫چی؟
‫مامانم دوستم نداره.
‫مزخرف نگو.
‫حالا نمی‌خواد باور کنی. ‫ولی این حقیقتیه که عوض نمی‌شه.
‫کی می‌تونه باشه؟
‫کیه؟
‫خانم یون...
‫سربازی؟
‫آره. دیروز با بابا خیلی دعوا کرد.
‫بابام سانگ‌هاک رو زد.
‫- زدش؟ ‫- آره.
‫گفت باید زودتر می‌فرستادش سربازی.
‫کی می‌ره؟
‫ماه بعد، هفتم.
‫صبر کن. اینکه کمتر از دو هفته دیگه‌ست.
‫آره.
‫می‌خوای یه خبر خوب بدم؟
‫آره.
‫چئون سانگ‌هاک از نامزدش جدا شد.
‫- جدا شد؟ ‫- بله.
‫چون مامان مخالفت کرد.
‫می‌خوای ببینی؟
‫چیو ببینم؟
‫- اینه. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫دفتر خاطرات چئون سانگ‌هاکه.
‫تصمیم گرفتم برم سربازی.
‫می‌دونم که می‌گی رفتارم احمقانه‌ست،
‫ولی فکرش رو که بکنی ‫دارم به نوبه خودم پافشاری می‌کنم.
‫می‌خوام فرار کنم،
‫دور از تو.
‫می‌خوام تا جایی که می‌تونم فرار کنم.
‫ولی، ام،
‫اگه واقعا نتونم ازت دور بمونم،
‫اگه نتونم فراموشت کنم،
‫پس...
‫راه رسیدنم به تو رو پیدا می‌کنم.
‫نظرت چیه؟
‫ام.
‫همه‌ی خاطراتش خطاب به اونه.
‫فکر نکنم جدا شده باشن.
‫یعنی چی راه رسیدنم به تو رو پیدا می‌کنم؟
‫شاید می‌خواد باهاش فرار کنه.
‫سانگ‌هاک اوپای عزیز.
‫سلام. منم اون‌جونگ.
‫سانگ‌یون بهم گفت ‫که داری میری سربازی.
‫نتونستم بنویسم که دوستش دارم.
‫بهش گفتم ‫که می‌خوام زودتر بیست ساله بشم.
‫وقتی مرخصی گرفتی، ‫لطفا یه غذای خوب مهمونم کن.
‫فقط تونستم چیزای الکی بنویسم.
‫ضمنا. این شبدریه که بابام ‫وقتی هفت سالم بود بهم داد.
‫می‌خواستم بدمش به تو.
‫[برای سانگ‌هاک اوپا]
‫آهای؟ گفتم می‌خوای تخم مرغ اضافه کنم؟
‫آره.
‫اوپا، سلام.
‫مامان گفته قبل خواب جوشونده بخوری.
‫باشه.
‫اون‌جونگ امشب می‌مونه.
‫اون شب پدر مادر سانگ‌یون ‫خونه نبودن.
‫کجا رفته بودی؟
‫آشغال‌ها رو گذاشتم دم در.
‫باشه... خب، شب بخیر.
‫اون‌جونگ.
‫بله؟
‫یه لحظه.
‫بهت عکاسی یاد می‌دم.
‫همین الان؟
‫- خیلی دیره؟ ‫- نه. لطفا یادم بده.
‫فیلم بارگیری شده. می‌تونی بعدا ‫عوض کردنش رو یاد بگیری.
‫اول بیا لنز و بدنه‌ش رو ببینیم.
‫انگار هنوز نامه رو ‫نخونده بود.
‫سگه بامزه‌ست.
‫لایکاست، همون سگی که قبلا گفتم.
‫درسته. سگ فضایی.
‫همونه.
‫حالا، این عدد رو ‫کنار لنز دوربین می‌بینی؟
‫این عدد...
‫آفرین.
‫آخرش، این تایمره.
‫اگه اینو بچرخونی و دکمه رو فشار بدی، ‫ده ثانیه بعدش عکس می‌گیره.
‫- می‌تونم امتحان کنم؟ ‫- البته.
‫بیا با هم عکس بگیریم.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونم اون ده ثانیه‌ای ‫که با چئون سانگ‌هاک بودم رو فراموش کنم.
‫اوپا بهم گفت ‫سرعت شاتر رو روی 125 بذارم،
‫ولی من روی 60 گذاشتم.
‫چون یک شصتم ثانیه...
‫از یک صد و بیست و پنجم ثانیه بیشتره.
‫می‌خواستم یه کم بیشتر ‫تو اون عکس کنارش بمونم.
‫برای تو.
‫داری می‌دیش بهم؟
‫آره.
‫واسه چی؟ ‫خیلی گرونه.
‫من دیگه عکس نمی‌گیرم.
‫چون میری سربازی؟
‫آره.
‫چرا وقتی برگشتی عکاسی نمی‌کنی؟ ‫تو که اینقدر دوستش داری.
‫یه فکری کردم، ‫اوپا می‌تونی برای یه هفته قرضش بهم بدی؟
‫قول می‌دم بعدش برگردونمش.
‫اوپا،
‫لبخند زد.
‫ممنونم.
‫اون آخرین باری بود،
‫که چئون سانگ‌هاک رو دیدم.
‫این فیلم سیاه و سفیده.
‫نمی‌تونم اینجا این فیلم رو برات ظاهر کنم.
‫چرا؟ چون سیاه و سفیده؟
‫نه لزوما.
‫این فیلم معمولی نیست، ‫پس با مواد شیمیایی خاصی ظاهر می‌شه.
‫باید بری یه آزمایشگاه تخصصی. ‫شاید یه جایی تو چونگ مورو.
‫یا می‌تونی خودت خونه انجامش بدی.
‫چونگ مورو...
‫[بهار 2001]
‫می‌بینمتون!
‫بچه‌ها! ما انجمن چیرلیدینگیم!
‫خیلی قشنگی. ‫نمی‌خوای عضو انجمن تئاتر بشی؟
‫نه ممنون.
‫ما انجمن عکاسی هستیم! ‫انجمن عکاسی!
‫[انجمن عکاسی ساعت جادویی]
‫اول، می‌تونی تو لیست ثبت نامی‌مون...
‫اگه اینجا عکاسی یاد بگیرم، ‫می‌تونم این فیلم رو ظاهر کنم؟
‫البته!
‫تو دانشجوی سال اولی. ‫ورودی 2001 می‌شی، درسته؟
‫بله.
‫اون سانگ‌هاک نیست؟
‫درسته، خودشه.
‫آهای، سانگ‌هاک!