‫سلام، خانم چوی.
‫خانم ریو، من دیگه می‌رم.
‫شما احیانا خانم چئون سانگ‌یون رو می‌شناسی؟
‫- چئون سانگ‌یون از «سوالو پیکچرز»؟ ‫- آره.
‫آره، می‌شناسمش.
‫کیه که چئون سانگ‌یون رو نشناسه؟
‫منظورم اینه که شخصا می‌شناسیش؟
‫شخصا؟
‫یه کم. خیلی وقت پیش.
‫به نظر نمیومد «یه کم، خیلی وقت پیش» باشه.
‫دیشب مراسم جوایز هنری بائکسنگ رو ندیدی، نه؟
‫- نه، ندیدم. ‫- باید می‌دیدی.
‫سخنرانی خانم چئون موقع دریافت ‫جایزه دستاورد ویژه در سینما رو ببین.
‫چرا؟ چی گفت؟
‫سلام. من چئون سانگ‌یون، ‫مدیرعامل سوالو پیکچرز هستم.
‫ممنون.
‫تموم فیلم‌ها حاصل استعداد
‫و اشتیاق خالقان‌شون هستند.
‫اگه من به عنوان تهیه‌کننده،
‫بتونم سهمی در این فرآیند داشته باشم،
‫می‌خوام همه اون اعتبار رو جمع کنم
‫و تقدیم کنم به کسی که بیشترین تاثیر رو
‫در زندگی من داشته.
‫دوست عزیزم،
‫ریو اون‌جونگ.
‫از تو ممنونم.
‫بیشترین تاثیر رو در زندگی من داشته.
‫دوست عزیزم...
‫ریو اون‌جونگ.
‫چه مزخرفی.
‫از اینکه حالت خوبه، متنفرم.
‫می‌خوام ببینم مثل من نابود بشی.
‫«ترجمه از خشایار»
‫[تو و هر چیز دیگر]
‫رابطه‌تون رو قطع کردین؟
‫آره.
‫فقط اینکه
‫عبارت «قطع رابطه» رو معمولا
‫فقط توی کتاب‌ها می‌خونی.
‫چرا رابطه‌تون رو قطع کردین؟
‫داستانش طولانیه.
‫چیز خوبی پیدا نکردی؟
‫نه.
‫خیلی گشتم،
‫ولی هیچ کتابی من رو شگفت‌زده نکرد.
‫منم همینطور.
‫جدیدا کل کتابخونه‌ها رو زیر و رو کردم،
‫ولی چیزی چشمم رو نگرفت.
‫خانم ریو.
‫ماجرای قطع رابطه شما و ‫خانم چئون چی بود؟
‫به درد فیلمنامه می‌خوره؟
‫چرا که نه؟
‫همین که گفتی ‫قطع رابطه کردین، کنجکاو شدم.
‫موضوع اینه که اتفاق بزرگی نیفتاد.
‫فقط دو تا دختر که با هم جر و بحث کردن
‫تا اینکه تصمیم گرفتن رابطه رو قطع کنن.
‫همین و بس.
‫ولی چرا قطع رابطه کردین؟
‫کی می‌دونه؟
‫چه حسی داری؟
‫اون گفت تاثیر خیلی زیادی ‫روی زندگیش گذاشتی.
‫خود چئون سانگ‌یون همچین حرفی زد.
‫از چئون سانگ‌یون خوشت میاد؟
‫خب،
‫ازش بدم نمیاد.
‫شرکتش معمولا فیلم‌های خوبی می‌سازه.
‫من که نمی‌دونم.
‫هیچکدوم‌شون رو ندیدم.
‫حتی «انعکاس‌های تابستان»؟
‫باشه،
‫فکر کنم اون رو دیدم.
‫انگار عمدا از دیدن‌شون پرهیز کردی.
‫اوه، نمی‌دونم.
‫شاید چون زیادی موفقه، حسودی می‌کنم.
‫گمونم نتونم کامل انکارش کنم.
‫فکر نمی‌کنم چئون سانگ‌یون ‫شایسته این موفقیت باشه.
‫چرا؟
‫مینی‌سریال من رو یادت میاد؟
‫«یونگ‌وون و من».
‫شخصیت چا یونگ‌وون رو بر اساس
‫چئون سانگ‌یون ساخته بودم.
‫شغلش رو گذاشتم تبلیغات،
‫ولی بقیه‌ش دقیقا همون اتفاقات
‫«انعکاس‌های تابستان» بود.
‫«انعکاس‌های تابستان»؟
‫اون رو تو نوشتی؟
‫آره.
‫بدون اون فیلم، ‫سوالو پیکچرز الان وجود نداشت.
‫من داستانش رو توسعه دادم.
‫هر وقت بهش فکر می‌کنم ‫دوباره حرصم می‌گیره.
‫یه سریال درباره‌ش بنویسیم؟
‫- جلوی همه رسواش کنیم؟ ‫- آره!
‫اتفاق بزرگی که نیفتاده.
‫معلومه افتاده. قطع رابطه کردین! ‫اونم «انعکاس‌های تابستان» رو دزدید.
‫شاید حق با تو باشه.
‫راستش...
‫یه چیز کوچکی نوشتم.
‫درباره خودت و خانم چئون؟
‫نه، اون نیست.
‫یادت میاد پارسال
‫بهت گفتم می‌خوام درباره ‫یک معلم دبستان بنویسم؟
‫باید هشدار بدم
‫این پیش‌نویس خام هست.
‫از اول تا آخرش فقط ‫سر و صدای بچه‌های دبستانه.
‫بده ببینم.
‫بی‌خیال، نگران نباش.
‫[کلاس چهارم، سال ۱۹۹۲] ‫[اولین روز نیم‌سال دوم]
‫[دبستان ایلیونگ]
‫[برنامه کلاسی]
‫ساکت!
‫[ریو اون‌جونگ]
‫بیاین تو.
‫تو یک روز
‫دوازده دانش‌آموز جدید منتقل شدن.
‫بیاین تو. جلوی کلاس وایستین.
‫توجه. احترام بذارید.
‫صبح بخیر، آقا.
‫تعطیلات خوبی داشتین؟
‫بله!
‫هنوز دقیق نمی‌دونین چه خبره، نه؟
‫بله!
‫بچه‌هایی که امروز غایب هستن،
‫سانگ‌اوک، یونگ‌دون، سانگ‌بوم، جونگ‌هو،
‫گئون‌سو، اون‌ای، می‌جین، ‫هیوجین و شین‌یونگ،
‫همه‌شون در تعطیلات به ‫مدرسه دیگه‌ای منتقل شدن.
‫تو راه مدرسه، ‫مجتمع آپارتمانی جدید رو دیدین؟
‫بله!
‫این بچه‌ها به اون آپارتمان‌های جدید ‫نقل مکان کردن.
‫من شین آن‌نا از دبستان آنیانگ شرقی هستم.
‫اسم من لی جی‌سون هست.
‫کیم جونگ‌هو.
‫سئو جونگ‌شیک.
‫سرگرمی من، پیانو زدنه.
‫من توی بازوکشی مهارت دارم.
‫از آشنایی با شما خوشبختم.
‫خوشحالم می‌بینمتون.
‫نوبت سانگ‌یونه.
‫بیا اینجا. همه گوش کنین.
‫سلام بچه‌ها.
‫من چئون سانگ‌یون هستم، ‫از دبستان میونگ‌جونگ منتقل شدم.
‫مامانم گفته «یون»
‫توی اسم من یعنی «پرستو».
‫پرستوها آواره هستن،
‫برای همین آرزوم اینه که ‫یه آواره بی‌خیال باشم.
‫می‌خواد یه بی‌خیال باشه!
‫پدربزرگ سانگ‌یون آدم معروفیه.
‫یک زمانی وزیر دولت بوده.
‫وای، چه باحال!
‫سانگ‌یون از بهترین
‫مدرسه خصوصی سئول منتقل شده
‫و اونجا شاگرد ممتاز بوده.
‫پس کلاس ما
‫یک همکلاسی عالی پیدا کرده.
‫همه دست بزنین!
‫وای!
‫به نظرم چئون سانگ‌یون نابغه است.
‫واقعا؟ چرا؟
‫توی ریاضی با نماینده کلاس، ‫کیم کیونگ‌هو مسابقه داد
‫و برنده شد!
‫- حدس بزن چی حل کردن. ‫- چی؟
‫یه سوال ریاضی کلاس ششمی.
‫سوال ریاضی کلاس ششمی؟
‫معلم اول یه سوال کلاس چهارمی داد
‫من توی مدرسه آدم ساکت و آرومی بودم،
‫ولی بیرون مدرسه،
‫یه پرحرف تمام‌عیار می‌شدم.
‫آخرش یه سوال کلاس پنجمی بهشون داد.
‫- ممنون، آقا. ‫- خداحافظ، بچه‌ها.
‫کلاس شما هم به خاطر ‫بچه‌های جدید کمبود میز پیدا کرد؟
‫ما سه‌تا کم آوردیم. شما چی؟
‫ما دوتا کم آوردیم.
‫چیکار کردین؟
‫دوتا از بچه‌های جدید میز ندارن.
‫خوب می‌شه اگه کسی داوطلب بشه ‫میزش رو بده.
‫معلم از پسرها پرسید
‫کسی حاضر می‌شه میزش رو بده
‫و کیونگ‌هو اول داوطلب شد.
‫من می‌دم. ‫- منم! منم! منم!
‫بعد همه پسرها داوطلب شدن
‫و معلم تصمیم گرفت...
‫خیلی‌خب. ببینیم چه کسی اینقدر ‫مهربونه که میزش رو بده.
‫بذار ببینم. داوطلب‌های ما...
‫گو یونک‌روک و لی جونگ‌کیو!
‫چی؟ گو یونک‌روک و لی جونگ‌کیو؟
‫با اینکه کیونگ‌هو اول داوطلب شد؟
‫بهت گفته بودم.
‫معلم من هیچوقت
‫بچه‌هایی مثل کیونگ‌هو رو برای ‫کارهای سخت انتخاب نمی‌کنه.
‫فقط بچه‌های محله ما رو انتخاب می‌کنه.
‫بدون میز چی کار کردن؟
‫برای خوندن اعداد بزرگ، ‫ارقام رو چهارتا چهارتا گروه‌بندی می‌کنیم.
‫شش، هفت، هشت، نه ‫و دو، سه، چهار، پنج... اینجوری.
‫حالا سه رقم اول رو به هزارگان، ‫صدگان و دهگان مشخص کنین.
‫کل روز؟
‫کل روز.
‫شما چی؟
‫ما همه نشستیم.
‫بله، خانم!
‫حالا گوش کنین.
‫مخلوط یعنی وقتی بیش از ‫دو ماده با هم ترکیب بشن.
‫مخلوط‌های جامد و مایع داریم.
‫روی اسب ژیمناستیک؟
‫آره. معلم و ناظم کلاس ‫اون رو آوردن توی کلاس.
‫خوش به حالت که معلم خوبی داری.
‫معلم من همیشه پارتی‌بازی می‌کنه.
‫مامانمه. بعدا می‌بینمت.
‫مامان!
‫مامان. کیم می‌جین مدرسه‌ش رو عوض کرد.
‫واقعا؟ کجا رفت؟
‫نمی‌دونم. معلم اسم همه
‫بچه‌های منتقل شده رو گفت، ‫می‌جین هم بینشون بود.
‫- ولی... ‫- بیا، این رو بخور.
‫برای من؟ دوباره؟
‫- خیلی ممنونم. ‫- مرسی.
‫- می‌شه کلیدها رو بدی؟ ‫- کلیدها...
‫کلیدها... بفرما.
‫ممنون!
‫مامان.
‫می‌جین قبل از رفتن ‫کتاب کمیکم رو پس نداد.
‫خب؟
‫خب اون رو از کتاب‌فروش سیار ‫قرض گرفته بودم.
‫خب؟
‫باید پولش رو بهش بدم. ‫می‌شه ۱۷۰۰ وون بدی؟
‫واسه همین تا اینجا دنبالم اومدی؟
‫آره.
‫الان که مدرسه شروع شده، ‫مشق نداری؟
‫امروز ۱۲ بچه به کلاس ما منتقل شدن.
‫- دوازده بچه؟ ‫- آره.
‫یه دختر جدید به اسم ‫چئون سانگ‌یون هست.
‫می‌گن بابابزرگش وزیر بوده.
‫مقام بالاییه، مگه نه؟
‫آره، معلومه. وزیر چی بوده؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط یه وزیر معروف.
‫مامان، این خونه کیه؟
‫چرا تو...
‫- خوشت اومد؟ ‫- آره.
‫پرده‌هاش رو هم زدن.
‫چقدر قشنگ.
‫باید برم کار کنم، تو هم یه دور بزن.
‫- می‌تونم بگردم؟ ‫- چرا که نه؟
‫اون اولین باری بود که
‫پام رو توی آپارتمان گذاشتم.
‫اون آپارتمان
‫بزرگ بود،
‫بزرگ
‫و وسیع.
‫خیلی وسیع و بزرگ بود.
‫مامان!
‫توی اتاق خواب یه دستشویی هست!
‫خب؟
‫اون یکی بیرون رو نمی‌گم.
‫یه دستشویی دیگه توی این اتاقه!
‫می‌دونم. اینجا دو تا دستشویی داره.
‫دو تا دستشویی؟
‫چطور یه خونه می‌تونه ‫دو تا دستشویی داشته باشه؟
‫همه این خونه‌ها همینطورین.
‫همه‌شون؟
‫عشق در نگاه اول.
‫- واقعا عشق در نگاه اول بود. ‫- مامان.
‫کی توی اینجور خونه‌ها زندگی می‌کنه؟
‫کی می‌دونه؟
‫نگهبان گفت یه خونواده ۴ نفره است
‫پس احتمالا دو تا بچه و مامان و باباشون.
‫دو تا بچه...
‫اگه حوصله‌ت سر رفته، ‫چرا به مامانت کمک نمی‌کنی؟
‫بهت ۱۷۰۰ وون می‌دم.
‫واقعا؟
‫[خیلی خوش‌شانسی]
‫شنبه رأی‌گیری برای نماینده کلاس برگزار شد.
‫[برگه رأی]
‫در یک دموکراسی، اینکه به چه ‫کسی رأی می‌دی، یک راز هست.
‫[چئون سانگ‌یون]
‫چئون سانگ‌یون.
‫[انتخابات نماینده کلاس نیم‌سال دوم]
‫چئون سانگ‌یون.
‫- جونگ نام‌هیون. ‫- ها؟
‫نام‌هیون، به خودت رأی دادی؟
‫نخیر!
‫- معلومه به خودش رأی داده! ‫- آره واقعا!
‫وقتی معلم اینجا نیست، ‫تو مسئول هستی.
‫حواست باشه بچه‌ها وراجی نکنن.
‫اگه به حرفت گوش نکردن،
‫می‌تونی با این بزنیشون.
‫کیونگ‌هو درست می‌گه.
‫وقتی من اینجا نیستم، مسئول کیه؟
‫- نماینده کلاس! ‫- درسته.
‫یک دست واسش بزنین.
‫بذار کمکت کنم.
‫- چی؟ ‫- سلام. من خانم «شیر سئول» هستم.
‫مشکلی نیست.
‫پخش‌کننده‌های شیر و روزنامه ‫اینجوری تبلیغ می‌کنن،
‫پس نگران نباش.
‫آخه حس بدی دارم.
‫اگه واقعا اینطوره، بعدا ده دقیقه ‫از وقتت رو بهم بده.
‫حالا خودت می‌بینی،
‫ولی لازم نیست سینک ‫و قفسه‌ها رو تمیز کنی.
‫من همه رو با دستمال استریل تمیز کردم.
‫کِی این کارها رو کردی؟
‫لطفا مراقب باش.
‫- طبقه هفتم، درسته؟ ‫- آره.
‫همیشه می‌ذاری هر کاری دلش خواست بکنه!
‫- سر این کمکم کن. ‫- همه رو بذار داخل.
‫چقدر خوشگل.
‫دختر شماست؟
‫آره.
‫ناراحته چون اتاق برادرش رو ‫بیشتر دوست داره.
‫- کلاس چندمه؟ ‫- چهارم.
‫دبستان ایلیونگ؟
‫آره. هفته قبل منتقل شد.
‫احیانا توی کلاس پنج نیست؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫معلم کلاس یه خرده...
‫چرا؟ چه جوریه؟
‫شنیدم با بچه‌ها بر اساس وضع ‫مالی خونواده‌شون رفتار می‌کنه.
‫یک روز به خاطر بچه‌های جدید ‫کمبود میز داشتن
‫و دوتا از فقیرترین بچه‌ها رو مجبور کرد ‫روی زمین بشینن.
‫اونم کل روز.
‫وای خدا.
‫این چیزها رو...
‫از کجا می‌دونی؟
‫بچه‌م بهم گفت.
‫حتما فکر کرده بی‌انصافیه.
‫بچه‌ت باید باهوش باشه. ‫اسمش چیه؟
‫اون‌جونگ.
‫ریو اون‌جونگ.
‫بس کن.
‫گفتم بس کن.
‫آروم باشین.
‫- گفتم بس کن. ‫- هی، تو.
‫بیا اینجا.
‫آخه موضوع اینه
‫کیم هیون‌ته همش به کار هنریم لگد می‌زنه.
‫کیم هیون‌ته هم بیاد.
‫من؟
‫ولی من چیزی نگفتم.
‫راستش نمی‌خواستم حرف بزنم.
‫کیم هیون‌ته همش لگد می‌زد...
‫ریو اون‌جونگ.
‫وقتی نماینده کلاس می‌گه بیا جلو، ‫باید به حرفش گوش کنی.
‫به معلم هم جواب پس می‌دی؟
‫دست‌ها رو بیار بالا.
‫- تو هم بیار. ‫- گفتم که چیزی نگفتم.
‫خیلی محکم می‌زنه.
‫هی، ریو اون‌جونگ.
‫مامان اومد خونه.
‫بچه‌ها روز خوبی داشتین؟
‫چی شده؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه.
‫بذار ببینمت.
‫پس یه چیزی شده!
‫گفتم چیزی نیست.
‫کی بوده؟
‫کی دخترم رو ناراحت کرده؟
‫مامان،
‫قضیه اینه که
‫امروز توی مدرسه، چئون سانگ‌یون...
‫از اون اتفاق خیلی ناراحت ‫و خجالت‌زده شدم
‫و برای مدت طولانی، کینه به دل گرفتم.
‫حتی وقتی رفتیم کلاس بالاتر و جدا شدیم،
‫فقط دیدن چئون سانگ‌یون ‫باعث می‌شد بخوام دعوا کنم.
‫وقتی نمره‌هام بهتر شد و ‫توی کلاس پنجم دوست‌های بیشتری پیدا کردم،
‫شخصیتم عوض شد.
‫بگیرش!
‫صبر کن، تایم‌اوت! ‫پات رفت روی خط.
‫- نخیر. ‫- خلاصه اینکه مغرور شدم.
‫پاش رفت روی خط، همینجا بود.
‫- بیاین بازی کنیم. ‫- پام روی خط نرفت.
‫زود باشین.
‫یالا، بیشتر تلاش کن.
‫بنداز این طرف.
‫- خوب بود. ‫- بگیرش!
‫- خوبی؟ ‫- زخمی شدی؟
‫حالت خوبه؟
‫ریو اون‌جونگ! ‫چرا سرش رو نشونه گرفتی؟
‫از عمد پرت کرد.
‫چرا بخوام این کار رو بکنم؟
‫تو فقط به سانگ‌یون حمله می‌کردی.
‫چون چئون سانگ‌یون خوبه.
‫شما همه به اون‌جونگ حمله می‌کردین.
‫- این بازی وسطیه. توپ به همه می‌خوره. ‫- ولی به سرش زد!
‫اگه توپ به سرت بخوره، ‫خیلی درد داره.
‫ممکنه بمیری!
‫- نه، نمی‌میری. ‫- چرا، ممکنه!
‫معلم اومد.
‫همه وایستین.
‫چرا به جای
‫بازی وسطی، دارین دعوا می‌کنین؟
‫اومدی.
‫سلام.
‫سلام، اون‌جونگ.
‫وقتی وسطی بازی می‌کردن، اتفاق افتاد
‫پس اون‌جونگ باید معذرت‌خواهی کنه.
‫چرا با هم دست نمی‌دین ‫و آشتی کنین؟
‫متاسفم.
‫بازی‌های بین‌کلاسی معمولا ‫یه کم از کنترل خارج می‌شن.
‫سانگ‌یون، اینقدر شلوغش نکن و آشتی کن.
‫اعتراف کن که عمدی بود.
‫- نبود. ‫- معلومه که بود!
‫از اول بازی بهم حمله کردی.
‫بازم عمدی نبود.
‫منظورت اینه که قصدی نداشتی، درسته؟
‫من نمی‌خواستم
‫به سرش بزنم.
‫معلومه که می‌خواستی!
‫چئون سانگ‌یون.
‫تو حتی نمی‌دونی چی شده.
‫از عمد بهم زد!
‫چئون سانگ‌یون.
‫مامان؟
‫بله؟
‫امروز،
‫سر کلاس ورزش، وسطی بازی کردیم ‫و توپ رو سمت سانگ‌یون انداختم.
‫به سرش خورد و رفت پیش پرستار.
‫پیش پرستار؟
‫مگه چقدر محکم بهش زدی؟
‫من نزدمش، توپ خورد. ‫بازی وسطی بود.
‫ولی...
‫محکم بهش خورد.
‫خب،
‫حالش خوبه؟
‫آره.
‫زود حالش خوب شد،
‫ولی مطمئن نیستم عمدی بود یا نه.
‫با اینکه مطمئن نبودم،
‫به معلم گفتم عمدی نبود.
‫این می‌شه دروغ گفتن؟
‫کی می‌دونه؟
‫واقعا مطمئن نیستی؟
‫مامان،
‫خانم یون امروز اومد اتاق پرستار.
‫معلم نگارشم.
‫واقعا؟
‫آره.
‫نمی‌دونم چرا اصلا اونجا بود.
‫چی گفت؟
‫به سانگ‌یون گفت
‫که با من آشتی کنه،
‫ولی سانگ‌یون جوابش رو داد و رفت.
‫گفت «تو نمی‌دونی چی شده».
‫واقعا؟
‫با بی‌ادبی با معلم حرف زد؟
‫دقیقا.
‫- پاهات رو جمع کن. ‫- بهم دست نزن.
‫نمی‌دونم.
‫واقعا نمی‌دونم.
‫تو دفترچه خاطراتت بنویس.
‫نمی‌دونم چی باید بنویسم.
‫بنویس که نمی‌دونی!
‫فردا چهارشنبه است!
‫کلاس فوق‌برنامه داری.
‫[موضوع: مهم‌ترین قولی که تا حالا دادم]
‫برای کلاس فوق‌برنامه،
‫توی کلاس نگارش خانم یون بودم.
‫الان که فکر می‌کنم، ‫شخصیتم همون روز
‫عوض شد.
‫اگه مادر ندارین، دستتون رو بالا ببرین.
‫[یک سال قبل]
‫اون روز دلم می‌خواست گریه کنم
‫چون صبحش بررسی وضعیت خونوادگی داشتیم.
‫هیچکس.
‫اگه پدر ندارین، دستتون رو بالا ببرین.
‫- با بابات زندگی نمی‌کنی؟ ‫- نه.
‫- اسمت چیه؟ ‫- لی هان‌جون.
‫هی. تو هم بابا نداری.
‫فقط از بچه‌های جدید می‌پرسه.
‫کسی دیگه‌ای هست ‫که بابا نداشته باشه؟
‫ریو اون‌جونگ بابا نداره!
‫اون همیشه توی این مدرسه بوده.
‫من فقط از انتقالی‌های جدید پرسیدم.
‫خب، اگه کسی دیگه نیست،
‫بریم سراغ میزان تحصیلات پدر و مادر.
‫پدر و مادر کدوم بچه‌ها ‫فقط دبستان رو تموم کردن؟
‫- خداحافظ. ‫- کلاس بعدی می‌بینمت.
‫خداحافظ.
‫اون‌جونگ؟
‫سلام.
‫این خیلی سنگینه.
‫می‌شه کمکم کنی؟
‫حتما.
‫ممنون.
‫شوکه شدم که اسمم رو می‌دونست.
‫بقیه معلم‌ها اسمم رو نمی‌دونستن
‫چون از اون بچه‌هایی بودم ‫که توی جمع گم می‌شدن.
‫انگار نامرئی بودم.
‫تموم شد!
‫خیلی کمک کردی. چرا نمی‌شینی؟
‫باشه.
‫ممنون که کمکم کردی.
‫چطوره کیفت رو بگیرم؟
‫بخور.
‫اون‌جونگ.
‫تو بابا نداری، درسته؟
‫نه، ندارم.
‫تعجب کردی که می‌دونم؟
‫داشتم از راهرو رد می‌شدم و اتفاقی شنیدم.
‫بابای منم
‫وقتی بچه بودم، فوت کرد.
‫وقتی کلاس ششم بودم، فوت کرد.
‫تو چند سالت بود که فوت کرد؟
‫هشت سالم بود.
‫که اینطور.
‫حتما خیلی دلت شکسته بوده.
‫برای منم همینطور بود.
‫هر وقت دلم برای بابام تنگ می‌شد،
‫خیلی ناراحت می‌شدم.
‫تو هم همین حس رو داری؟
‫آره.
‫ممنون.
‫فین کن دماغت رو تمیز کن.
‫اون‌جونگ.
‫واقعا می‌خواستم
‫این رو بهت بگم.
‫چه بابا نداشته باشی،
‫چه مامان،
‫نبودن کسی که دوستش داری، غم‌انگیزه.
‫ولی نمی‌دونم چرا،
‫وقتی بچه بودم،
‫خجالت می‌کشیدم بابا نداشتم.
‫وقتی تنها بودم این حس رو نداشتم،
‫ولی جلوی بقیه،
‫فکر کنم احساس شرمندگی می‌کردم.
‫ولی الان،
‫اینطور بهش نگاه می‌کنم.
‫اینجا رو ببین.
‫این فضاییه که
‫توی قلبت برای بابات داری.
‫الان بابات پیشت نیست، ‫پس این فضا خالیه و همین باعث ناراحتیه.
‫آره.
‫ولی این تویی که تصمیم می‌گیری
‫این فضا رو با چی پر کنی.
‫اگه تو، اون‌جونگ،
‫تصمیم بگیری این فضا رو
‫اینجوری پر کنی،
‫می‌تونی با چیزهای خوب پرش کنی.
‫ببین. پر شد.
‫وقتی بزرگ شدی،
‫می‌تونی بگی،
‫«نداشتن پدر من رو غمگین کرد،
‫ولی فضای خالیش رو
‫با این چیزها پر کردم
‫که من رو به آدمی که الان هستم،
‫تبدیل کرد».
‫فکر نمی‌کنی این باعث افتخار بابات بشه
‫وقتی از بالا نگاهت می‌کنه؟
‫چرا.
‫روزهایی که ناراحتی،
‫توی دفتر خاطرات بنویس.
‫نه مثل اون دفترهایی که ‫برای مشق مدرسه می‌نویسی،
‫بلکه درباره احساسات واقعی خودت بنویس.
‫باشه.
‫اگه کارتون رو تموم کردین، تحویل بدین.
‫وگرنه تا فردا کاملش کنین.
‫یادتون نره دفترتون رو پس بگیرین ‫اگه تحویل دادین.
‫- چشم، خانم. ‫- پارک یون‌جین؟
‫اون‌جونگ؟
‫بیا.
‫- بعدی، سانگ‌هیوک. ‫- ممنون.
‫خداحافظ.
‫[موضوع: احساسات گیج‌کننده من]
‫حق با توئه.
‫احساسات ما می‌تونن گیج‌کننده باشن.
‫ولی مهمه که سعی کنیم ‫احساسات خودمون رو بفهمیم.
‫این خودش یه سفر هیجان‌انگیزه.
‫یک پاکت ۵۰۰ میلی‌لیتری برای واحد ۱۲۰۳.
‫یک پاکت ۵۰۰ میلی‌لیتری برای واحد ۹۰۴.
‫یک توت‌فرنگی، یکی ساده برای واحد ۸۰۴.
‫یک پاکت ۱ لیتری برای واحد ۴۰۳.
‫برای واحد ۸۰۴...
‫می‌دونم،‌ می‌ره توی کیسه.
‫- بعدا می‌بینمت. ‫- باشه.
‫[شیر سئول]
‫- مواظب باش. ‫- ببخشید، آقا.
‫- متاسفم. ‫- باید مراقب باشی.
‫- چی شده، بابا؟ ‫- خوبی؟
‫- آره. ‫- تو...
‫تقصیر بچه نیست.
‫اگه درس نخونی، آینده‌ت این می‌شه.
‫بدشناسی من این بود که ‫اون روز کلاس ریاضی داشتم.
‫کلاس‌های ریاضی رو بر اساس ‫نمره تقسیم می‌کردن.
‫من توی کلاس الف بودم، پس طبیعتا،
‫چئون سانگ‌یون هم بود.
‫خب، متوازی الاضلاع چیه؟
‫یک چهارضعلی که هر دو
‫جفت ضلع مقابلش موازی باشه.
‫اگه این ضلع‌های موازی رو ‫قاعده‌های متوازی‌الاضلاع بنامیم،
‫می‌تونیم فاصله بین‌شون رو حساب کنیم...
‫ریو اون‌جونگ،
‫شنیدم شیر پخش می‌کنی.
‫چی؟
‫کی چی پخش می‌کنه؟
‫ریو اون‌جونگ. شیر پخش می‌کنه.
‫راست می‌گه؟
‫نه.
‫نه. فقط داشتم به مامانم کمک می‌کردم.
‫آره، با پخش شیر.
‫مگه نشنیدی گفت به مامانش کمک می‌کرده؟
‫کیم سونگ‌کون.
‫توی کلاس یک هست، نه؟
‫آره.
‫چرا؟
‫واضح بود که
‫چئون سانگ‌یون بهش گفته.
‫چئون سانگ‌یون هم توی کلاس یک بود.
‫چرا به بچه‌ها می‌گی من شیر پخش می‌کنم؟
‫- من گفتم؟ ‫- آره!
‫من به مامانم که پاش زخمی شده، ‫کمک می‌کردم.
‫چرا همچین شایعه‌ای درست کردی؟
‫من هیچ شایعه‌ای درست نکردم.
‫پس چرا سونگ‌کون از کلاس تو
‫داره من رو مسخره می‌کنه؟
‫من از کجا بدونم؟ من بهش نگفتم.
‫باید ازت بپرسم.
‫چرا با من دشمنی داری؟
‫- ندارم. ‫- اعتراف کن!
‫توی وسطی فقط به من حمله می‌کنی.
‫حتی توپ رو بهم زدی.
‫من نزدم.
‫ولی درد گرفت.
‫- اگه درد بگیره، یعنی زدی. ‫- تو اول من رو زدی!
‫واقعا؟
‫- کِی؟ ‫- کلاس چهارم!
‫من رو کشوندی جلوی کلاس ‫و با چوب معلم زدی.
‫اون تو بودی؟
‫آره، من بودم. خب؟
‫اون روز اصلا حرف نمی‌زدم. ‫کیم هیون‌ته شیطنت می‌کرد.
‫تازه، مامانم می‌گه مسخره است که ‫یه شاگرد، شاگرد دیگه رو بزنه.
‫باشه.
‫فهمیدم.
‫اگه اینقدر ناراحتی، ‫تو هم می‌تونی من رو بزنی.
‫چی؟
‫گفتم من رو بزن.
‫اینجوری بی‌حساب می‌شیم.
‫با این بزن.
‫من رو بزن.
‫فکر کردی نمی‌زنم؟
‫خودم دارم می‌گم بزن.
‫- واقعا... ‫- یالا، بزن!
‫هی، داری گریه می‌کنی؟
‫معلومه که نه!
‫- چرا من رو نمی‌زنی؟ ‫- می‌دونی این چقدر درد داره؟
‫این از چوب هم سفت‌تره.
‫خودت نتونستی من رو بزنی،
‫پس من رو سرزنش نکن.
‫واقعا به کسی چیزی نگفتی؟
‫نه.
‫قسم بخور.
‫قسم می‌خورم.
‫هی، ریو اون‌جونگ!
‫شاید من رو نزده باشی،
‫ولی به خاطر زدن تو، تنبیه شدم.
‫نمی‌دونستم تو بودی،
‫ولی مامانم به خاطر اینکه ‫اون روز زدمت، من رو زد.
‫مامانم یون هیون‌سوک هست.
‫خانم یون؟
‫آره.
‫مامان، حدس بزن چی شده.
‫چئون سانگ‌یون، دختر خانم یونه.
‫واقعا؟
‫آره. پارسال خانم یون ‫معلم کلاس کناری ما بود...
‫می‌دونم. معلم کلاس کناری‌تون.
‫امسال کلاس فوق‌برنامه درس می‌ده.
‫آره. معلوم شد که مامان چئون سانگ‌یونه.
‫واقعا؟
‫صبر کن.
‫تو از قبل می‌دونستی؟
‫آره، می‌دونستم.
‫از کجا فهمیدی؟
‫از من شیر می‌خره.
‫داغه. دستت رو بکش.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫تو بهش گفتی که من رو زدن؟
‫آره.
‫رفتم پول شیرشون رو بگیرم
‫و بهش گفتم نماینده کلاست تو رو زده.
‫خیلی تعجب کرد و معذرت خواست،
‫گفت دخترش نماینده کلاس توئه.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫خودش گفت نگو.
‫به کلاس کناری شما درس می‌ده
‫و هیچکس تو مدرسه نمی‌دونه ‫که اون دخترشه.
‫به بچه‌ها نگو.
‫باشه.
‫ظاهرا،
‫خانم یون، به خاطر اینکه ‫سانگ‌یون من رو زد، کتکش زده.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫ماه بعد چئون سانگ‌یون منتقل می‌شه.
‫نمی‌تونی تا اون موقع باهاش دوست بشی؟
‫می‌خوای با چئون سانگ‌یون دوست بشم؟
‫آره.
‫چقدر خوشمزه شده.
‫فکر دوست شدن
‫با سانگ‌یون خیلی مسخره بود
‫چون چئون سانگ‌یون زیادی باهوش بود.
‫مسخره بود چون پوست خیلی روشنی داشت،
‫بابابزرگش وزیر بود
‫و مامانش،
‫خانم یون،
‫معلم محبوبم بود.
‫به علاوه به خاطر سون جون‌هو،
‫هم‌میزی من.
‫هی، ریو اون‌جونگ.
‫بگیر.
‫سون جون‌هو خیلی طرفدار داشت.
‫فقط همین یه بار.
‫لطفا بهم بگو.
‫سون جون‌هو کی رو دوست داره؟
‫مطمئن نیستم،
‫ولی فکر نکنم تو باشی.
‫بازم این رو بهش بده.
‫گو نامی گفت این رو بهت بدم.
‫گو نامی؟
‫اگه روراست باشم،
‫منم از سون جون‌هو خوشم میومد.
‫بچه‌ها می‌خواین هم‌میزی‌هاتون رو ‫خودتون انتخاب کنین؟
‫کم‌کم از هم خداحافظی می‌کنین، حیفه.
‫دلتون نمی‌خواد؟
‫همه تو کلاس من مشتاق بودن.
‫ما هم مشتاقیم. ‫بذارین خودمون انتخاب کنیم!
‫- آره، لطفا. ‫- خواهش می‌کنیم.
‫باشه.
‫- روندش ساده بود. ‫- جونگ‌‌شیک؟
‫لی اون‌جه.
‫پسرها اسم دختری که می‌خواستن ‫کنارش بشینن رو می‌گفتن،
‫دختر هم تصمیم نهایی رو می‌گرفت.
‫سئو جونگ‌شیک.
‫جون‌هو؟
‫وقتی نوبت جون‌هو شد،
‫بی‌دلیل نگران شدم.
‫مشخص بود که
‫کی رو انتخاب می‌کنه.
‫سون جون‌هو قطعا
‫چئون سانگ‌یون رو انتخاب می‌کنه.
‫ریو اون‌جونگ.
‫اون‌جونگ؟
‫- کلاس بعد می‌بینمتون. ‫- ممنون!
‫احساس می‌کردم
‫بچه‌ها جور دیگه‌ای نگاهم می‌کنن.
‫همه به جز یک نفر.
‫- چطور ممکنه؟ ‫- چیز مهمی نیست.
‫بعد چئون سانگ‌یون به مدرسه جدید
‫روبروی مدرسه ما منتقل شد.
‫می‌شه حرف بزنیم؟
‫چی؟ نامه عاشقانه؟
‫آره. روز قبل از منتقل شدنش،
‫جون‌هو برای سانگ‌یون ‫نامه عاشقانه نوشته بوده.
‫شنیدم موقع دادن نامه، گریه می‌کرد.
‫گریه می‌کرد؟
‫چون جدا شدن از کسی که ‫دوستش داری، خیلی غم‌انگیزه.
‫- درست. ‫- مگه نه؟
‫یالا.
‫الان وقت نشستن اینجا نیست.
‫پس چیکار کنم؟
‫هی، سون جون‌هو!
‫راستش رو بگو.
‫واقعا برای سانگ‌یون ‫نامه عاشقانه نوشتی؟
‫- سانگ‌یون؟ ‫- نامه عاشقانه؟
‫- همونی که منتقل شد؟ ‫- واقعا؟
‫- از چی حرف می‌زنی؟ ‫- راسته؟
‫باید جواب بدم؟
‫باورنکردنیه.
‫معلومه که باید جواب بدی!
‫اگه برای سانگ‌یون نامه عاشقانه نوشتی،
‫یعنی دوستش داری.
‫پس چرا ریو اون‌جونگ رو ‫به عنوان هم‌میزی انتخاب کردی؟
‫چون می‌خواستم هم‌میزیم باشه.
‫چرا وقتی یکی دیگه رو دوست داری،
‫اون رو انتخاب کردی؟
‫- اون‌جونگ واقعا دوستت داره. ‫- من همچین چیزی نگفتم.
‫ولی برای سانگ‌یون نامه عاشقانه نوشتی!
‫این رفتارت دخترها رو گیج می‌کنه.
‫یعنی داری دورو بازی در میاری!
‫- دورو بازی؟ ‫- چرا توی کلاس ما داد می‌زنی؟
‫تو دخالت نکن!
‫چرا دخالت نکنم؟ خودش می‌گه ‫دلش خواسته کنارش بشینه. چی شده؟
‫عجب!
‫- چرا خواستی پیش اون‌جونگ بشینی؟ ‫- چون بودن باهاش راحته.
‫قبلا هم‌میزیم بود، ‫پس باهاش راحت بودم.
‫یعنی به خاطر اینکه دوستش داشتی، ‫انتخابش نکردی!
‫پس اون رو انتخاب کردی
‫چون انتخاب راحتی بود؟
‫خب که چی؟ چرا اینقدر شلوغش می‌کنین؟
‫چی گفتی؟
‫شلوغش می‌کنیم؟
‫چطور جرأت می‌کنی!
‫فکر می‌کنی اون‌جونگ آدم ساده‌ایه؟
‫- سلام، خانم. ‫- سلام، دخترها.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫صبر کن، اون‌جونگ؟
‫زیر تلویزیون.
‫کشوی دوم...
‫حس...
‫عجیبی داشت.
‫همه چیز عجیب بود.
‫اینطور نبود که ندونم ‫سانگ‌یون دختر خانم یون هست،
‫ولی حس کردم انگار
‫تازه فهمیدم و دلم خالی شد.
‫کامل.
‫توی عکس، سانگ‌یون
‫کامل به نظر می‌رسید.
‫کاملا دور از دسترس،
‫مثل کسی که هیچوقت ‫نمی‌تونم شکستش بدم.
‫همون خونه بود.
‫همونجا.
‫چئون سانگ‌یون اونجا زندگی می‌کرد.
‫[خیلی خوش‌شانسی]
‫تو کی هستی؟
‫تو...
‫کی هستی؟
‫من، خب...
‫ریو اون‌جونگم.
‫این پسر قدکوتاه دوره راهنمایی،
‫سه سال بعد،
‫به اولین عشقم تبدیل شد.
‫بیا روی این کار کنیم، خانم ریو.
‫چطور بعد از خوندن یه پیش‌نویس، ‫همچین حرفی می‌زنی؟
‫آره، پیش‌نویسه،
‫ولی به نظرم کار خوبیه.
‫واقعا؟
‫شنیدن این حرف از طرف تو،
‫حس خوبی داره.
‫چرا اینجا...
‫نوشتن رو قطع کردی؟
‫داستان داشت جالب می‌شد. ‫خودش باید ادامه پیدا می‌کرد.
‫فکر کنم یه چیزی مانعم شد.
‫شاید یادم رفته بود
‫که نوشتن درباره اون روزها،
‫یعنی حرف زدن از سانگ‌هاک «اوپا».
‫چرا؟
‫نمی‌تونی درباره‌ش حرف بزنی؟
‫نه اینکه نتونم.
‫این شخصیت سانگ‌هاک.
‫برادر خانم چئون می‌شه، نه؟
‫نوشتن درباره‌ش اذیتت می‌کنه؟
‫چرا؟
‫این عشق اولت چقدر شدید بود؟
‫اگه سه سال بعد بوده، ‫یعنی کلاس هشتم بودی.
‫فکر کنم همینطوره.
‫به هر حال،
‫تاثیر خیلی زیادی روی من گذاشت.
‫فقط بنویس.
‫این شماره رو نمی‌شناسم. ‫کی می‌تونه باشه؟
‫به من توجه نکن.
‫الو؟
‫بله، خودم هستم. شما؟
‫سانگ‌یون؟
‫چئون؟
‫باشه. یه لحظه باش.
‫واقعا خانم چئون بود؟
‫آره فکر کنم.
‫چی گفت؟
‫می‌خواد همدیگه رو ببینیم.
‫باید یه چیزی بهم بگه.
‫چی بگه؟
‫شاید می‌خواد یه پروژه پیشنهاد بده.
‫این روزها همه از فیلم ‫سمت سریال اومدن.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫چرا زنگ زدی؟
‫فقط...
‫به نظرم سرد شدی.
‫یادمه وقتی از مامانم ‫به عنوان بهونه استفاده می‌کردم.
‫قدیم‌ها،
‫وقتی ازم دلخور بودی،
‫پای مامانم رو وسط می‌کشیدم،
‫بعد باعث می‌شد نرم بشی ‫و با هر چی می‌گم موافقت کنی.
‫چند وقته تمرین می‌کنم
‫که امروز چی می‌خوام بهت بگم،
‫ولی حالا که اینجام، ‫زبونم بند اومده.
‫فقط بگو.
‫ظاهرا دارم می‌میرم.
‫چی؟
‫من فقط ۴۳ سالمه.
‫تو...
‫مریض شدی؟
‫سرطان.
‫لاعلاجه.
‫باورکردنی نیست، نه؟
‫منم همین حس رو دارم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫من...
‫یه خواهش ازت داشتم.
‫این چیه؟
‫[پرواز به سمت زوریخ]
‫ادامه بده.
‫درسته.
‫درباره‌ش فیلم‌هایی ساختن،
‫پس ممکنه درباره
‫مرگ با کمک پزشک،
‫یه چیزهایی بدونی.
‫می‌دونم درخواست آسونی نیست
‫ولی واقعا امیدوارم بهم کمک کنی.
‫می‌شه...
‫باهام بیای؟
‫«ترجمه از خشایار»