در قسمت‌های قبلی Yellowjackets
بیست و دو بیرون. ترمز سرعت!
برو بیرون!
هواپیما سقوط کرد، کلی از دوستام مردن.
و بقیه‌مون گرسنگی کشیدیم
و دنبال غذا گشتیم و دعا کردیم،
تا اینکه بالاخره پیدامون کردن.
- یه دریاچه هست. - نگاه کن.
غذامون تموم شده، پس بقیه‌مون به شما دو تا تکیه کردیم،
که یعنی شما باید به هم تکیه کنین.
بعد از اینکه نجاتمون دادن،
من هدفم رو از دست دادم.
بالاخره می‌دونم چطور برگردونمش.
- سلام، میستی. - هی، نَت.
تیسا ترنر پیروز شد
بر فیل بثورستِ فعلی
تا اولین زن سیاه‌پوستی بشه که
به سناتوری ایالت نیوجرسی انتخاب شده.
اما هر چی که درباره‌م می‌گن،
- امیدوارم بدونین درست نیست. - می‌دونم.
تو آدم بدی نیستی.
پس کس دیگه‌ای آدم بده؟
یکی اونو آویزون کرد
و بعد سعی کرد ردپاشو بپوشونه.
فکر می‌کنیم همون کسیه که ازمون اخاذی می‌کنه.
- اخاذی؟ - فقط یه حس بد نسبت به اینجا دارم.
- ون کجاست؟ - زندست.
ون به مراقبت‌های پزشکی جدی نیاز داره.
من می‌خوام با هواپیمای مرده‌ها به جنوب پرواز کنم.
به من یاد دادن که رویاها راه ارتباط با خدا هستن.
باید خون بریزی.
- خون؟ - داریم پرواز می‌کنیم.
لعنت.
کی بهت رانندگی یاد داد؟
- من آدامم. - شانا.
می‌تونیم چیزی بشیم.
- من از اخاذی باخبرم. - اخاذی؟
اوه خدای من، جف. چی کار کردی؟!
داشتم مغازه رو از دست می‌دادم، شانا.
پس ازمون اخاذی کردی؟
می‌تونیم از این قضیه بگذریم. فراموشش کنیم.
نه، جف، نمی‌تونیم.
- چرا نه؟ - من بهش چاقو زدم.
کسی قارچ‌ها رو دیده؟
آره، توی خورشتن.
فکر می‌کنم میستی دوباره منو مسموم کرده.
فکر می‌کنم همه‌مون رو مسموم کرده.
حتی باک بنزینش رو هم پر کردم
و مایع برف‌پاک‌کنش رو هم کامل پر کردم.
عوضی لعنتی.
دیگه خیلی گرسنه نخواهیم موند.
شانا با جف ارتباط داشت.
اون واقعاً مسئول اون بچه‌ی کوچولوی شاناس.
تو بهترین دوست من بودی.
تو اینقدر به خودت مشغولی،
که تعجب می‌کنم اصلاً متوجه وجود بقیه‌ هم باشی.
پس شاید بهتره بری.
نه. نه، نه. جکی.
کلانتر اوکانر می‌گه آدام مارتین
نه! برو لعنتی
لاتی متیوز کیه لعنتی؟
و بذار تاریکی مارو آزاد کنه.
صبر کن.
این چرت و پرت‌های ویکا برای ما هیچ فایده‌ای نداشته.
خب، تو هنوز زنده‌ای که برگشتی، مگه نه؟
ممنون، لَت.
تحقیق درباره علت سقوط هنوز در مراحل مقدماتی‌ست.
محل سقوط بیش از ۶۰۰ مایل شمال
ببخشید. چند نفر زنده موندن؟
اونا اومدن!
اونا اونجان. بریم.
می‌تونین چیزی به ما بگین؟
تیسا، چه اتفاقی افتاد؟
میستی!
میستی! میستی!
چه کسی زنده موند؟
چطوری توی سرما زنده موندین؟
چطوری این مدت طولانی زنده موندین؟
چیزی به ما بگین... هر چی!
اون از وقتی برگشته، حتی یه کلمه هم حرف نزده.
اون-اون به زور غذا می‌خوره، نمی‌خوابه.
تو ساعات عجیبی تو خونه می‌چرخه.
ما واقعاً نمی‌دونیم دیگه چیکار کنیم.
داریم تو کمک بهش شکست می‌خوریم.
شما طبیعیه که ناامید باشین،
اما من قبلاً هم اینو دیدم.
راستش رو بگو دکتر. می‌تونی درستش کنی؟
خفه شو.
خفه شو. خفه شو. خفه شو.
- خفه شو، خفه شو... - هی.
- فقط خفه شو. نه! - هی.
اونا می‌تونن تو رو بهتر کنن.
همون‌طور که به من کمک کردن.
حقیقت اینه که،
هیچ‌کس نمی‌تونه به تو کمک کنه.
من که قطعاً نمی‌تونم.
فقط یه نفر هست
که واقعاً می‌تونه چیزی که دنبالش هستی رو بهت بده.
- خودت. - همم.
واقعی‌ترین،
و اصیل‌ترین نسخه‌ی خودت.
برای همین اینجایی.
تا بتونم تو رو بهش معرفی کنم.
همین الان، یه نسخه‌ای از تو وجود داره
که دقیقاً می‌دونه تو واقعاً کی هستی
و واقعاً چی می‌خوای.
یه خودِ اولیه و بنیادین.
و هیچ چی دردناک‌تر از پنهان کردن اون خود نیست.
ما می‌خوایم دنیا رو به خاطر دردهامون مقصر بدونیم
پدر و مادری که ازمون حمایت نکردن،
معشوقی که عشقش رو بهمون پس نداد
اما حقیقت اینه که،
ما خودمون داریم خودمون رو بیمار می‌کنیم.
و بقیه‌ش
اهمیتی نداره.
اهمیتی نداره. درسته؟
چون واقعی نیست.
واقعی نیست.
لطفاً اسمتون رو برای پرونده بگین.
شانا. شانا سادِکی.
خانم سادِکی، آیا حقوقتون رو متوجه شدین
همون‌طور که براتون توضیح دادم؟
بله. م-من متوجه شدم.
چرا آدام مارتین رو کشتی؟
چی؟ م-من نکشتمش.
نکشتی چی؟
من آدام... هرکی بود رو نکشتم.
من... من کسی رو نکشتم.
من نگفتم که کشته شده.
اما... خب، شما گفتین کسی اونو کشته.
خب، رابطه‌تون چطور بود؟
یه دوستی ساده بود یا چیز پیچیده تر؟
اون‌ها قطعاً اینو ازم نمی‌پرسن.
اوه. پس،
نتونسته عمل کنه، درسته؟
برای همین کشتیش؟
خب، فکر کنم کارمون اینجا تموم شد.
اما ما تازه شروع کردیم.
حرف زدن با پلیس‌ها به اون راحتی‌ای که
توی تلویزیون نشون می‌دن نیست، واضحه.
منظورت از این حرف چیه؟
جدی می‌گی؟
- یعنی تو یه فاجعه بودی. - من
تنها چیزی که باید به پلیس بگی اینه،
"من وکیلم رو می‌خوام."
برای همین هم روی کلوچه نوشتمش.
خب. خوب... این خیلی باحال بود،
اما فکر کنم باید برم.
نه. نه، نمی‌تونی بری.
اوه، تیسا و ناتالی هنوز نیومدن.
میستی، اونا یه ساعت دیر کردن،
که در واقع برای کسایی که،
می‌دونی، نمی‌خوان بیان، سر وقت هست.
اما من پانچ درست کردم.
خب، این عالیه.
می‌دونی، من سعی کردم یه کار خوب بکنم،
سعی کردم به دوستم کمک کنم تا جنایت احساسیش رو بپوشونه،
و چی گیرم اومد؟
می‌دونی، من هم اینجا خیلی چیزها رو به خطر انداختم.
می‌دونم، اما ما مراقب بودیم، درسته؟
ما یه چیزی رو از قلم انداختیم.
می‌تونم حسش کنم.
همه چیزای آدام رو دور ریختی؟
اوم، آره. بله. من
- البته که این کار رو کردم. - تو مکث کردی.
نه، نکردم.
و دفتر خاطراتت رو هم؟
- بله. - این بار خیلی سریع جواب دادی.
میستی.
خب. باشه.
اما، قبل از اینکه بری،
باید یه کم پانچ هاوایی ۵-۰ بری.
این فقط پانچ هاوایی معمولیه
اما من بهش یه اسم جذاب‌تر دادم.
و می‌تونم بهت یه ظرف توپرور بدم،
و می‌تونم بهت یه ملاقه قرض بدم،
و بعد می‌تونی یه کیت پانچ داشته باشی.
فقط بهم بگو اگه می‌خوای کسی رو به اتاق بازی ببری
تا بیشتر آشنا بشین، خانم ترنر.
یا باید بگم خانم سناتور؟
اوه، اوم
لازم نیست.
من-من فقط همونو می‌خوام. استیو.
مشکلی نداره اگه جلوی در منتظرت باشم؟
باید چند تا تماس بگیرم.
خب، یه سری کاغذبازی هست که باید انجام بشه، اما
من رسیدگی می‌کنم.
من برات کمپین تبلیغاتی زنگ زدم.
ممنون. هر رأیی مهم بود.
اوه، نه، من فقط
برام خیلی مهم بود، همین.
بعد از این چند سال اخیر، اینکه بتونم از کسی حمایت کنم
که واقعاً ارزشش رو داره،
برام خیلی مهمه.
برای خیلی از ماها.
ببین،
ما با حرف‌هامون کلی پر رو بهم ریختیم،
پس حالا باید، نمی‌دونم،
یه جوری صافشون کنیم، یا هر کاری که با پرها می‌کنن.
- درسته. - باید جلسه بذاری
با اتحادیه معلم‌ها و شروع کنی به مدیریتشون،
با توجه به اینکه هیچ راهی نیست که بتونیم
حتی نصف چیزایی که قول دادیم رو عملی کنیم.
اوه، و دارم یه تور برای کافه های کشور تنظیم می‌کنم.
به پول خیلی بیشتری نیاز داریم
اگه بخوایم دوباره انتخابت کنیم.
دوباره انتخابم کنن؟ من
هنوز حتی سوگند نخوردم.
این بیسکویته؟
ببین، من-من بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
"صورت حساب آخر کارت اعتباری مارتین رو بررسی کردم. توقف.
نپرس چطور. توقف.
قطعاً هیچ کلاهبرداری پستی در کار نبوده. توقف.
چشمک. توقف."
اوه، خدای من. دیگه بسه با این تلگرام بازی.
"خب، حس می‌کنم تلگرام بازی دیگه به آخر خط رسیده."
به هر حال، بیشترش چیزای قابل پیش‌بینی‌ست.
بیمه ماشین، کابل، اینترنت، کلی پست‌میتس.
اما بعد، هزینه‌های یه رستوران خوب،
مینی‌گلف، لباس لا پرلا.
بیاید دیگه. همه می‌دونیم این به کجا می‌رسه.
همیشه همون شوهره.
مگر اینکه، دوست مرموز باشه.
نه!
مشکلی نیست.
داره تو تاریکی دست و پا می‌زنه.
پایین بیار!
- چخبر، خانم اس؟ - هی، کایل.
سلام، کالی.
اوه، خوبه، صدای حالت.
خب، بی‌خیال.
تو هم بهتره بری.
باید برای امتحان زیست‌شناسی درس بخونم.
آره، راست می‌گی.
جدی می‌گم.
خدای من، اینقدر چسبنده نباش.
بعداً بهت زنگ می‌زنم، باشه؟
باشه. هر چی تو بگی.
همه چیز بین تو و کایل خوبه؟
راستش، نه. شاید مجبور باشم باهاش قطع رابطه کنم.
مگر اینکه خوش‌شانس باشم و خودش ناپدید بشه.
چیزی هست که بخوای ازم بپرسی، کالی؟
چیزی هست که بخوای بهم بگی، مامان؟
از من چی می‌خوای؟
نمی‌دونم.
می‌تونی با این شروع کنی که طوری رفتار نکنی که انگار همه چیز عادیه.
توی اخبار بود، مامان.
لطفاً، حرف دهنتو بفهم تو حرف دهنتو بفهم
خب، این که اصلاً معنی نداره.
بابا حق داره بدونه چه خبره، باشه؟
چیزی که بین من و آدام اتفاق افتاد یه اشتباه بود،
اما الان تموم شده.
- و علاوه بر این، پدرت خودش می‌دونه، پس... - صبر کن.
- بهش گفتی؟ - آره.
بهش گفتم.
اوه، خدای من. چطور می‌تونی این کارو با اون بکنی؟
- چی؟ تو خودت گفتی... - تو خیلی خودخواهی.
خیلی خب، کمربندات رو ببند، شیپمن.
آینده‌ات مشخص شده.
تو قراره
توی یه آپارتمان زندگی کنی،
توی نیوجرسی
- همم. - به عنوان یه مادر خانه‌دار،
با ۱ میلیون دلار
و ازدواج کرده با
جف.
پس، در اصل، من قراره مادرم بشم.
- عالیه. این باحال بود. - بیخیال.
مادرت قطعاً ۱ میلیون دلار نداره.
حرف خوبی زدی، احمق.
خب، هر چی.
راستش من نمی‌خوام درباره آینده حرف بزنم.
من بیشتر دوست دارم در لحظه زندگی کنم.
لعنت.
باشه.
- باشه. - داری بهتر می‌شی.
- این از... - مشکلی نیست.
ارزشش رو داره.
تو از وقتی این فکر به ذهنمون رسید،
شب‌ها راحت می‌خوابی.
ارزشش رو نداره اگه بهت آسیب بزنه.
بهت گفتم، باید شب‌ها منو اونجا قفل کنی.
بقیه لازم نیست بدونن.
آره، باشه، راپانزل.
این تصمیم منه که اون بالا با تو بمونم.
نه تصمیم تو.
شاید من فقط می‌خوام تو منو ببندی.
- بهش فکر کردی؟ - خفه شو.
خفه شو. بس کن.
باید گیاهان بیشتری اضافه کنی.
دارم این کارو می‌کنم.
خب، شانا با گوشت‌ها کجاست؟
جدی؟ قرار نیست درباره این حرف بزنیم که
اون کل روز توی انبار گوشت با جکی مرده‌ست؟
ماری، ولش کن.
دو ماه گذشته.
بهش یه کم زمان بده.
باشه؟ هنوز داره عزاداری می‌کنه.
آره، یا اینکه کاملاً رفته تو فاز نورمن بیتس.
شماها فکر می‌کنین دربارۀ چی حرف می‌زنن؟
بچه‌ها.
خدایان خاک؟
نامزدای احمق ورزشکارشون؟
کی اهمیت می‌ده؟
کریستال.
بسه دیگه با این آواز لعنتی.
- باشه؟ داری مارو دیوونه می‌کنی. - من آواز نمی‌خوندم.
- داشتم زمزمه می‌کردم. - خیلی هم عالی.
بس کن دیگه.
اصلاً چطوری شروع شد؟
تو و جف؟
اگه نمی‌خوای دربارۀ آینده حرف بزنی،
شاید بهتره بریم سراغ گذشته.
احتمالاً به خاطر همینه که من هنوز اینجام.
داری به من می چسبی یا یه چیزی.
این، مثلاً، اصول اولیه شبح‌بودنه.
باشه.
چی می‌خوای بدونی؟
چطوری شروع شد؟
یادت می‌آد اون مهمونی توی هولم‌دل
وقتی پلیس‌ها اومدن و همه فرار کردن؟
می‌دونی، تو توی مینی‌ون جیمی هافمن پریدی،
و پلیس‌ها داشتن مردم رو جمع می‌کردن،
پس ما از حیاط پشتی فرار کردیم و رفتیم تو جنگل.
بعد از اون، ما فقط
اوم، شروع کردیم به راه رفتن.
ادامه بده.
خب، شماها تازه میلیون‌ها بار دعوا کرده بودین،
و فکر کنم بهش گفتی که مطمئن نیستی
دیگه می‌خوای باهاش باشی یا نه.
اون خیلی به هم ریخته بود.
این چرت و پرته.
ما دعوامون شده بود چون اون گفته بود مطمئن نیست
چقدر دیگه می‌تونه با کسی باشه
که باهاش رابطه‌ای نداره.
پس، آره، منم بهش گفتم مطمئن نیستم
با کسی که همچین احساسی داره بخوام باشم.
جکی، من
من نمی‌دونستم.
ولی تو می‌دونستی.
پس، بعدش چی شد؟
اون تو رو انتخاب کرد؟
وای خدای من.
تو اونو انتخاب کردی.
- چرا؟ - نمی‌دونم.
چرا می‌دونی. ادامه بده، بگو.
بگو، شانا.
- می‌خوام بشنوم که می‌گی. - بس کن.
نه، نه، نه، نه، نه.
چی؟ لعنتی.
نه، نه، نه، نه، نه، نه. لعنتی، لعنتی.
لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی.
نه.
باید دوباره جیره‌ها رو کم کنم.
چیز زیادی باقی نمونده.
این همسرشه.
یه دقیقه صبر کن.
اوه، مک‌دونالدز، بخش ناگت مرغ.
ببخشید، گفتین "بخش ناگت مرغ"؟
البته که گفتم.
چون دارم ناگت‌های شش‌تایی می‌فروشم مثل اینکه کارمه، عزیزم.
خب، هست، یعنی، کارمه،
اما منظورم اینه که دارم مثل یه رئیس انجامش می‌دم.
امروز سه ست مبل فروختم.
امروز یه مبل بخش‌بخش‌شده فروختم.
شانا؟
- اونجا هستی؟ - آره.
همه چی خوبه؟
اون یه آتلیه هنری داشت، جف.
آدام.
لعنتی.
- می‌دونی کجاست؟ - فکر کنم می‌دونم.
من... من... فکر کنم نزدیک جولی هیچره.
اوه، تو اونجا بودی؟
نه، نه. هرگز. هرگز.
باشه.
فکر می‌کنی توش چی هست؟
مشکل همینه.
نمی‌دونم.
سامی!
ها؟
- مگه میشه! یه توله سگ! - درست گفتی، پسرم.
سامی، استیو. استیو، سامی.
سامی، نه! همینجا بایست!
اوه. ببخشید، سیمون.
- سعی کردم تماس بگیرم. - تو ازش دور باش لعنتی.
چی؟ باشه، چه خبره؟
همه چی خوبه، عزیزم.
برو همونجا کنار حصار منتظرم باش.
ببین، من و مامانت فقط
فقط باید یک دقیقه حرف بزنیم. باشه؟
انگار یه اشتباه کوچیک پیش اومده، سامیچ.
فقط کاری که مامان میگه انجام بده. بعداً بهت زنگ می‌زنم، خوبه؟
دوستت دارم.
چه خبره اینجا؟
اون
اون چیز توی زیرزمین رو پیدا کردم.
چه چیزی؟
حالت خوب نیست.
و اگه کمک نگیری... منظورم یه کمک واقعیِ
- هیچوقت دیگه سامی رو نمی‌بینی. - سیمون، صبر کن.
من اصلاً نمی‌دونم داری راجع به چی حرف می‌زنی.
خب شاید باید به شکلی برات توضیح بدم
که بفهمی.
اگه از سمتت کنار نری
و برای این چیزی که
داره برات اتفاق می‌افته کمک نگیری،
مجبور می‌شم برم سراغ خبرنگارا.
می‌فهمی؟
خدایا.
بیا عزیزم.
لعنتی.
اون چی بود؟
جاوی.
جاوی. جاوی.
هی، هی، هی، هی. اشکالی نداره.
فقط یه روباه بود. فقط یه روباه بود.
تراویس، بیا.
هی. هی.
درسته.
- بیا. - من... معذرت می‌خوام. معذرت.
احتمالاً باید زودتر برگردیم.
داره تاریک می‌شه.
باید دورتر رو بگردیم
و زودتر بیدار بشیم.
جاوی ممکنه یه کابین دیگه پیدا کرده باشه یا
نمی‌دونم، ولی
می‌تونیم احتمالاً یه ساعت قبل از طلوع شروع کنیم.
اگه جاوی هنوز زنده باشه
یعنی دورتر، منطقی به نظر می‌رسه.
باید برگردیم، آره. درست می‌گی.
این به کسی کمک نمی‌کنه
اگه تو تاریکی اینجا گم بشیم.
یه لحظه وایسا.
می‌خوام علامت بزنمش.
باشه.
بیا بریم.
سلام. شما مدیر هستین؟
نه، در واقع من نگهبانم.
شریکم پشت داره مدیر رو قانع می‌کنه
تا رمز گاوصندوق رو بگه.
ما اومدیم جواهرات بارونس رو بدزدیم.
چی برای زن اتاق ۱۳۵ اتفاق افتاده؟
بذار سوابقم رو چک کنم.
هیچ کاری نمی‌کنی.
ها.
بذار دوباره امتحان کنم.
سبزه، زیبا،
یه‌جوری که انگار ممکنه خنجرت بزنه؟
بهترین دوستمه، و
اون بدون اینکه بهم بگه شهر رو ترک نمی‌کنه،
پس حتماً یه اتفاقی براش افتاده.
یه چیزی برای همه‌مون اتفاق می‌افته.
درسته.
و بعضی از اون چیزها می‌تونه از بقیه بدتر باشه،
بسته به انتخاب‌هامون.
لری فرانکووسکی، خیابان یونیون ۶۵، آپارتمان ۲B.
یادم بنداز، لری،
شماره بیمه‌ت ۱۳۸-۰۰-۲۶۷۱ بود؟
یا
نه.
مطمئنم که همینه.
ببین خانم، راستش رو می‌گم.
اینجا فشار آب افتضاحه.
فضاش ترکیبی از بدبختی قریب‌الوقوعه
و رؤیاهای شکست‌خورده، و ما نه کابل داریم و نه وای‌فای.
تنها چیزی که داریم محرمانه بودنه.
تا حالا اینجا موندی؟
جوابش نه‌ هست
حتی اگه مونده باشی، نموندی.
می‌فهمی چی می‌گم؟
هر کسی که بخواد چیزی
در مورد افراد این اتاق‌ها بدونه،
باید حکم داشته باشه.
و حتی اگه اینجوری باشه، حافظه‌م افتضاحه
و دست‌ خطم از اون بدتره.
فهمیدی؟
باشه. خب، باید بدونی
دو روز مرخصی دارم،
یه مثانه به‌طرز غیرطبیعی بزرگ،
و آخرین رمان نورا رابرتز توی کیفمه.
پس
منتظر می‌مونم.
اون رفت.
پول صورتحساب رو گذاشت و نیمه‌شب رفت.
راضی شدی؟
اینجا بوی علف میده.
علف؟
خب، این... این همونه؟ یعنی مطمئنی این مال اونه؟
آره، مال اونه.
هی. چطور یه دانشجوی هنر رو از جلوی در خونت دور می‌کنی؟
- چی؟ - پول پیتزا رو می‌دی.
حالت خوبه؟
الان داری به چی فکر می‌کنی؟
نمی‌دونم.
فکر اینکه تو با یکی دیگه باشی همیشه منو می‌ترسوند.
ولی یه جورایی تسکینم میداد
که تو با یکی دیگه
احساس امنیت داری
قبلاً فکر می‌کردم این منو یه جور گمراه می‌کنه.
الان چی فکر می‌کنی؟
اینکه از این که اینجوری‌ام خوشم میاد.
شانا. شام.
هی.
داری چه غلطی می‌کنی؟
من؟
از اون دور شو. قوانین رو می‌دونی.
اینجوری نیست که بخوام کسی رو مسموم کنم.
دوباره.
امروز صبح چهار رو کشیدی، میستی.
باید آب بیاری.
ولی این منصفانه نیست. من
هر روز دارم این کار رو می‌کنم، و بیرون یخ زده.
من
باشه.
حالت خوبه؟
آره.
چرا؟
اوه، جف
شانا، فقط... لطفاً.
ببین، باید یه کاری برای اینا بکنیم،
چون نمی‌تونیم همینجوری اینا رو از اینجا ببریم
بدون اینکه کسی ما رو ببینه.
باشه.
♪ باید یه کم بدی ♪
♪ یه کم بگیری ♪
♪ و بذاری قلب بیچاره‌ت یه کم بشکنه ♪
اوه، خدای من، خفه شو!
ببخشید. معذرت.
اوه، این تو ذهنم گیر کرده.
مجبور بودم برم، و بعضی وقتا آواز خوندن کمک می‌کنه،
می‌دونی، کار رو راحت‌تر می‌کنه.
می‌دونم برای کسایی که
مثل من عاشق تئاتر نیستن، آزاردهنده‌ست.
هر روز صبح بیدار می‌شم و به خودم می‌گم،
"کریستال، اینقدر آواز نخون.
داری همه رو دیوونه می‌کنی."
ولی بعد حتی نمی‌فهمم - که دوباره شروع کردم.
اوه، باید یه بار امتحانش کنی. کمک می‌کنه.
- من نمی‌تونم آواز بخونم. - نه، همه می‌تونن آواز بخونن.
فقط یه مربی صدای خوب لازم داری.
می‌تونم بهت یاد بدم.
اوه، خدای من. اوه، می‌تونیم هم‌خوانی کنیم.
هی. چطور پیش رفت؟
عالی.
به جز اون قسمتی که برای
یک میلیون روز متوالی شکست خوردیم.
ولی... حداقل
این.
وای. اینا دارن خیلی خوب می‌شن.
آره.
باشه.
باشه. خب
- اینجا؟ - آره.
خب، این، چی، مثل
هفت مایل تو هر جهت؟
حدوداً.
هیچ نشونه‌ای از شکار نیست.
یا جاوی.
می‌دونی
تو این مرحله
منظورم اینه
هیچ راه قابل تصوری نیست.
می‌دونم.
ولی، می‌دونی، تراویس.
آره.
آره، باید سخت باشه.
معلومه که بدون اینکه بهت بگه رفت.
بهترین دوستا. آره، باشه.
برای این گریه نکن، میستی.
بچه‌ها گریه می‌کنن.
می‌دونستم.
منو از اینجا بیرون بیار، عوضی لعنتی!
گمشو از اینجا! منو بیرون بیار!
اوه!
عوضی
تو کی هستی؟
باشه. بی‌ادب.
بی‌ادب؟
تو منو دزدیدی و بعد به یه تخت لعنتی بستیم!
ما می‌ترسیدیم به خودت آسیب بزنی.
نمی‌دونم این ایده از کجا به ذهنمون رسید.
"ما" کیه؟
نباید با تو حرف بزنم.
خب، تا حالا که خیلی خوب داری این کار رو می‌کنی.
اشکالی نداره. اون چیزی که دور گردنته
همه چیز رو بهم میگه.
اوه، لطفاً.
نمی‌تونم تو این حالت کاری باهات بکنم.
من ازت نمی‌ترسم.
ولی قبلاً این کار رو نکردی، نه؟
- ببین، اگه می‌خوای غذا بخورم - باید دستم رو باز کنی.
یعنی حداقل یکی رو باز کن.
دارم از گشنگی می‌میرم.
لطفاً.
چپ‌دست نیستی، نه؟
نه.
خوبه.
یه آدم‌ربای درست و حسابی ازت در میارم.
نوش جان.
♪ زندگی‌ام رو تیکه‌تیکه کردم ♪
♪ این آخرین تلاشمه ♪
♪ خفگی، بدون نفس کشیدن ♪
♪ مهم نیست اگه بازوم بریده شده خون بیاد ♪
♪ این آخرین تلاشمه ♪
اینا برای چیه؟
خدای من. چرا اینقدر عرق کردی؟
خب، فکر کردم می‌تونیم برای شام
- هات‌داگ و لوبیا داشته باشیم. - می‌دونی، توضیح بدیم که چرا داریم
- نوامبر گریل می‌کنیم. - باهوشیه.
خب، گاهی نبوغ دارم.
باشه.
اوه، همین الان این کار رو کردم. اوه.
فقط می‌خوام مطمئن بشم
- واقعاً می‌سوزه، می‌دونی؟ - باشه.
- اوه! - اوه! خدای من.
- باشه. - اوه. لعنت.
- لعنتی. - اوه، خدای من. اوه، من
- یه لحظه. - اوه، خدای من.
بیا اینجا. بیا اینجا.
آ... آره.
باشه.
- گرفتم، گرفتم. - حالت خوبه؟
- گرفتم، گرفتم. - گرفتی؟
اوخ. لعنتی.
باشه.
گرفتم. آره.
باشه.
- فکر کنم عالی پیش رفت. - واقعاً خوب بود.
خدای من.
اینجا یه افسردگی طلاقی واقعاً غم‌انگیز داری، تای.
اوه، خدای من.
اوه، استیو. اوه، استیو.
این اشتباه بود.
قول می‌دم که با تو بهتر باشم.
هی.
نون به هات‌داگ چی گفت؟
چی؟
تو
لعنت.
هیچ چیزی ندارم.
چرا مقدمه‌اش رو گفتی؟
فکر کردم بهم الهام می‌شه.
شاید یه چیزی مثلاً
اینکه نونه دیگه از اینکه هویتش
فقط به هات‌داگ گره خورده خسته شده.
- آره. - اینکه مثلاً
"چیزهای دیگه‌ای هم می‌تونه باشه
- "می‌دونی؟" - درسته. درسته.
هی، کجا داری میری؟
خب، خوشحالم که شماها دارین از سیرابی هاتون لذت می‌برین،
- ولی من می‌خوام یه برگر گیاهی برای خودم کباب کنم. - ضرر خودته.
نه، کَل.
من درستش می‌کنم. بیا.
بالاخره من استاد گریل کردنم.
خیلی جنسیتی حرف زدی.
خب، کَل، شاید شغل‌های سنتی بابا
زبان عشق من باشه.
باشه؟
- باشه. هرچی. - باشه.
اگه می‌خوای می‌تونی بخوابی.
الان می‌خوابم.
الان از تلویزیون عصر حجر واقعاً لذت می‌برم.
می‌دونم که فکر می‌کنی مرده.
دو ماه گذشته
تو این سرما.
تراویس؟
تراویس.
بیا. خوبه، خوبه.
چی شده؟
نمی‌دونم، فکر کنم داره
یه حمله عصبی یا یه چیزی می‌گیره.
تراویس، به من نگاه کن.
با من نفس بکش، باشه؟
می‌تونی این کار رو کنی، باشه؟
نفس تنها چیزیه که الان تو دنیاس.
نفستو بده تو.
و نفس بیرون.
داری عالی پیش میری. یکی دیگه.
باشه.
برادرت زنده‌ست.
می‌دونم که هست.
باید یه کم استراحت کنی.
اینو بگیر.
می‌تونم باهات حرف بزنم؟
اون چی بود؟
جاوی
ببین، دادن امید واهی بهش
فقط اوضاع رو بدتر می‌کنه.
چیزی به اسم امید واهی وجود نداره.
فقط امید وجود داره.
اینو تو یه کوکی شانس خوندی؟
از من چی می‌خوای، نَت؟
من فقط چیزی که حس کردم رو گفتم.
می‌خوام کمتر حرف بزنی، لاتی، خیلی کمتر.
می‌دونی، می‌تونی منو همینجوری بذاری.
من نمی‌تونم دقیقاً جایی برم
وقتی یه دستم به تخت بسته‌ست.
می‌خوای واقعاً منو به خاطر این اذیت کنی؟
نه.
داری فکر می‌کنی که به کسی زنگ بزنی برای کمک؟
نه.
فکر می‌کنم خودمون می‌تونیم حلش کنیم.
خب، یه لحظه صبر کن.
لعنتی.
هی، نباید بیرون می‌بودی!
هی، برگرد اینجا!
بیا بریم!
لاتی!
- اوخ! هی. - اشکالی نداره. اشکالی نداره.
اون دوست منه.
ما دوستیم؟
ناتالی.
یه دلیل قانع‌کننده بیار
که چرا نباید سرت رو له کنم و بندازم تو اون چاله؟
چون یه پیام برات دارم.
از تراویس.
عجیبه.
خب، بیا بریم.