‫خیلی خب، اورت، اگه چشم‌هات بسته‌ست،
‫فقط باید روی تنفست تمرکز کنی.
‫- ببخشید. ‫- نیازی به معذرت‌خواهی نیست.
‫به صدا توجه کن. بهش محل نده. ‫برگرد سراغ تنفست.
‫شاید باید یه دونه آویتان دیگه بخورم.
‫تا الان فقط یه دونه خوردم.
‫- امروز صبح دویدی؟ ‫- نزدیک ۵ کیلومتر.
‫- یوگا؟ ‫- بیست دقیقه.
‫پس داری همه کار رو درست انجام میدی.
‫ولی چطوره فقط یک چهارم قرص رو بخورم؟
‫اورت، می‌دونی چی قراره بگم.
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم.
‫قراره اضطراب رو پس بزنم.
‫به خودم بگم دووم نمیاره،
‫منو نمی‌کشه.
‫و در واقع نشون دهنده‌ی اینه...
‫که بدنم در حد اعلی داره کار می‌کنه.
‫ولی مطمئنم حد اعلی...
‫اینجوری نیست که بخوام حس کنم ‫یه بار خیلی سنگین...
‫داره منو له می‌کنه، ‫پس میشه لطفا یه آویتان دیگه مصرف کنم؟
‫گوش کن، بعدا بهت زنگ می‌زنم.
‫دارن ساختمون منو تخلیه می‌کنن.
‫تو که نزدیک آتیش‌سوزی نیستی، نه؟
‫این چیه دیگه؟
‫اورت؟
‫هنوز هستی؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫این چیه؟
‫اورت، آتیش رو می‌بینی؟
‫آره. می‌بینمش.
‫کانر... هی، کانر، واسه چی وایستادیم؟
‫هیچ کس نمی‌دونه.
‫اون وضعیت فاجعه‌ی بیرون رو ببین.
‫اگه مجبور بشیم بدوییم، من به فنا میرم.
‫همه بشینن سر جاشون.
‫شماها نباید وسط اتوبوس...
‫وایستین.
‫اون ماشین رو ببین.
‫ها؟
‫اوه. اون ماشین رو می‌بینی؟
‫هیچ کس پشت فرمون نیست...
‫انگار راننده ماشینش رو ترک کرده.
‫شاید برمی‌گرده.
‫شاید نمی‌خواسته توی ماشینش بسوزه و بمیره.
‫صبر کن، ببین.
‫فکر نکنم اون برگرده.
‫بهش میگن لرزش روانزاد.
‫من اضطراب دارم.
‫- مگه همه ندارن؟ ‫- مثل من نه.
‫از طرف مدرسه‌ست.
‫- گوشیت رو گم کردی؟ ‫- اوه، گوشی ندارم.
‫- گوشی نداری؟ ‫- پیام چی میگه؟
‫چیه، اجازه نداری گوشی داشته باشی؟
‫نه. به انتخاب خودمه. ‫این یه چیز خاصه.
‫درک نمی‌کنی. پیام چی میگه؟
‫کلاس‌ها کنسل شدن.
‫دارن تمام مدارس نزدیک آتیش‌سوزی رو تعطیل می‌کنن.
‫صبر کن، چرا درک نمی‌کنم؟
‫یه ترجیح شخصیه.
‫من گوشی، کامپیوتر و ایمیل ندارم.
‫همه یه چیز خاص اینجوری دارن.
‫من با گوشی مشکل دارم...
‫و تو لرزش روانی داری.
‫لرزش روانزاد.
‫چه فرقی داره؟
‫من روانی نیستم.
‫مطمئنی؟
‫دارن آلتادینا و ایگل راک رو تخلیه می‌کنن.
‫- خونه‌ی ما آلتادیناست. ‫- گفتی ایگل راک؟
‫و همینطور اتواتر ویلج.
‫ولی محض احتیاط دارن این کار رو می‌کنن، نه؟
‫به این معنی نیست ‫که خونه‌هامون واقعا داره می‌سوزه.
‫اگه میگن می‌خوان تخلیه کنن،
‫به نظرم خیلی نگران خاکستر شدن اونجا هستن.
‫هی، فیبی، میشه گوشیت رو یه لحظه قرض بگیرم؟
‫باید یه پیام به داداشم بفرستم.
‫واقعا؟
‫بیشتر از یه ساله باهام حرف نزدی...
‫و الان می‌خوای دوباره با هم دوست باشیم؟
‫نه، فقط می‌خوام گوشیت رو قرض بگیرم.
‫باورم نمیشه واقعا!
‫باید همین الان در رو باز کنی.
‫اگه بذارم همه‌تون برین توی خیابون،
‫- ممکنه شغلم رو از دست بدم. ‫- ما ممکنه جون‌مون رو از دست بدیم.
‫یه جورایی فکر کنم این مهم‌تر...
‫از شغل درپیتی تو باشه.
‫میشه لطفا ازم فیلم نگیری؟
‫معلومه که نمیشه. ‫این مدرک واسه والدینمه...
‫وقتی میان جنازه‌ام رو از اینجا بکشن بیرون.
‫من سعی دارم کار درست رو انجام بدم.
‫منم همینطور، واسه همین اینو پست می‌کنم...
‫تا مردم بدونن کی یه اتوبوس...
‫پر از دانش آموزان دبیرستانی رو کشت.
‫تو چه مرگته؟
‫- چی؟ ‫- نرو بیرون، آستین.
‫نرو بیرون.
‫- این چیه دیگه؟ ‫- از سر راه برین کنار!
‫برو عقب. برو عقب. برو عقب!
‫از سر راه برین کنار!
‫برین، بچه‌ها!
‫- برو بیرون! ‫- یالا!
‫وسایل‌تون رو ول کنین!
‫- بیا. بیا. یالا. ‫- اوه، ممنون.
‫- یالا! برگرد تو اتوبوس. ‫- چی؟
‫یه چیزی این بیرون...
‫آستین؟ آستین!
‫اوه، لعنتی.
‫یا خدا.
‫اه.
‫- فرار کن. دیوونه‌ای؟ فرار کن!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: محمد مسعودی
‫لعنتی، دیزل.
‫واقعا؟
‫هر روز؟ هر روز خدا؟
‫اینجایی. سعی داشتم پیدات کنم.
‫چرا مثل یه نوجوون کوفتی...
‫یه گوشی همراهت نداری؟
‫اگه می‌خوای یه نوجوون کوفتی باشم،
‫چطوره وقتی داری با نوجوونت صحبت می‌کنی...
‫از کلمه‌ی "کوفتی" استفاده نکنی.
‫باید اینجا می‌بودی ‫و به برادرت کمک می‌کردی.
‫دنی؟ دنی، منو ببین.
‫ببین.
‫- چیزی نیست. ‫- ببین، همه دارن میگن...
‫پناهگاه‌ها دارن به سرعت پر میشن.
‫و امکان نداره من پول به هتل بدم.
‫الان میام.
‫کاپشن. خیس.
‫نگران نباش. من حالم خوبه.
‫می‌دونی چه حیوونی گازت گرفت؟
‫گفتم می‌دونی چه حیوونی گازت گرفت؟
‫گرگ.
‫گرگ بود.
‫بریم.
‫بریم، بریم.
‫- دنی کجاست؟ ‫- لعنتی.
‫مگه حواست بهش نبود؟
‫همینجا بمون. ردیفش می‌کنم.
‫محض رضای خدا، بلیک، ‫وقت واسه این چیزها نداریم.
‫فکر کردی داری کجا میری؟
‫- اونجا. ‫- یالا. بیا بریم.
‫گفتم بریم.
‫اونجا رو ببین.
‫باید جملات کامل بگی، دنی.
‫حالا بیا بریم.
‫نه. ببین.
‫بریم.
‫هی‌. خوشحالم می‌بینم ‫یه خرده هوشیارتر شدی، اورت.
‫خب، سوختگی ناشی از آتیش‌سوزی نداری...
‫ولی یه رد گاز ناجور...
‫از یه حیوون داری.
‫وقتی اومد خیلی بدتر به نظر می‌رسید، نه؟
‫شاید به خاطر خونریزی بوده ‫و زخم اونقدر عمیق نبوده.
‫خب، خیلی خوش شانسی، اورت.
‫حادثه‌ی ناجوری در بزرگراه اتفاق افتاد.
‫انگار کلی ماشین تصادف کردن...
‫و حیوون‌ها همه جا می‌دویدن.
‫- قوچ... ‫- گوسفند شاخ گنده. و همینطور اسب.
‫چند تا اصطبل سوختن...
‫و اون حیوون‌ها همه به طرف این تپه‌ها فرار کردن.
‫هی، می‌خوام آروم باشی، خب؟
‫بدترین قسمتش تموم شد.
‫خب دوستان دیگه‌ات چی؟
‫از بین کسایی که از بزرگراه به بیمارستان اومدن...
‫کسی رو می‌شناسی؟
‫همه فرار کردن.
‫یکی بود. بلیک.
‫- اون‌ پسر دوست توئه؟ ‫- دختره. و نه.
‫نه راستش. ‫یعنی میگم، بیشتر دوست‌هام...
‫- اینترنتی هستن. ‫- خیلی خب.
‫خب، نگران نباش، بچه جون. ‫ما به والدینت زنگ زدیم.
‫والدینم؟ دارن میان اینجا؟
‫وقتی به والدین زنگ می‌زنیم ‫میان بیمارستان دیگه.
‫و معمولا خوشحالن وقتی می‌فهمن...
‫- حال بچه‌شون خوبه. ‫- نه، نه‌. والدین من نه.
‫مطمئنم مشکلی پیش نمیاد.
‫خیلی خب.
‫هی، گوشی داره زنگ می‌خوره.
‫گوشی؟
‫الو؟
‫از بیمارستان خارج شو.
‫- شما؟ ‫- همین الان از بیمارستان برو.
‫- وسایلت رو بردار و برو. ‫- چی؟ چرا؟
‫اون پیدات می‌کنه.
‫میاد سراغت، اورت.
‫اسمم رو از کجا می‌دونی؟
‫تو روز روشن راحت نمی‌تونه جایی بره.
‫ولی بعدا به حرکت درمیاد و میاد سراغت‌.
‫چرا این بلا داره سر من میاد؟
‫تو گاز گرفته شدی.
‫باید قبل از ماه کامل بعدی پیدات کنه.
‫چی می‌خواد؟
‫می‌خواد تو رو...
‫قبل از ماه کامل بعدی بکشه.
‫ایناهاشش. خدای من، اورت،
‫پیش خودت چه فکری کردی؟
‫اِو!
‫بابا، تا پناهگاه چقدر دیگه راهه؟
‫سه کیلومتر. ولی با این وضع میشه گفت ۳۰۰ کیلومتر.
‫هرگز از این ترافیک رد نمیشیم.
‫شاید بهتره بریم هتل.
‫- پول هتل رو ندارم. ‫- خیلی خب، متل.
‫الان پول چادر هم نداریم، بلیک.
‫دنی، بیا، مکعب اسباب‌بازیت رو بگیر.
‫ببین، من یه خرده پول دارم.
‫می‌تونم توی پرداخت هزینه‌ی متل کمک کنم.
‫میشه اینقدر به صندلی صاحب مرده‌ی من لگد نزنی، دنی؟
‫هشتصد متری وردوگو یه متل هست.
‫شبی ۴۰ دلاره.
‫تو دقیقا از کجا می‌دونی؟
‫واقعا می‌خوای بدونی؟
‫فراموش کن پرسیدم.
‫چطوره دو تا گزینه بهت بدم،
‫تو بهم بگی از کدوم بیشتر خوشت میاد.
‫گزینه‌ی یک، با یه دوستی رفتم اونجا.
‫جلوی دنی این کار رو نکن.
‫گزینه‌ی دو...
‫از کارت شناسایی جعلیم استفاده کردم ‫که واسه خودم و دنی یه اتاق بگیرم...
‫وقتی تو و مامان ۶ ساعت داشتین دعوا می‌کردین...
‫و حتی متوجه نبود ما نشدی.
‫و بعد اینکه اون رفت بازم متوجه نشدی...
‫و منگ کردی.
‫وقتی صبح روز بعد برگشتیم،
‫بازم متوجه نشدی...
‫چون از هوش رفته بودی و خمار بودی.
‫گزینه‌ی یک، ممنون.
‫چطوره ما رو ببری متل؟
‫گور باباش.
‫هی! هی، چیکار می‌کنی، مرد؟
‫اورت، می‌خوام یه قلپ از این بخوری.
‫الکترولیت داره.
‫خوبم. فقط یه خرده سرم گیج رفت.
‫جدی باید می‌موندی...
‫و منتظر امدادگر‌ها می‌بودی.
‫بی‌خیال، کندرا. بهش سخت نگیر.
‫بهش میگن غلو.
‫اگه پسرم می‌تونه یه خراش کوچیک رو ‫با اغراق کردن...
‫به یه زخم کشنده تبدیل کنه، ‫پس منم حق دارم یه خرده آب و تاب بدم.
‫- خراش کوچیک نیست. ‫- واسه تو هیچی کوچیک نیست.
‫اصلا بهت نشون دادن؟ نگاهش کردی؟
‫بیا. ببین.
‫اوه، محض رضای خدا، اورت.
‫اصلا جای زخمی نیست.
‫- تو نمی‌بینیش. ‫- خوب هم می‌بینم.
‫از بابا بپرس.
‫اوه، نمی‌دونم، اِو. ‫شاید یه زخم کوچیک باشه.
‫صبر کن، یه دختری هست. ‫اونم گاز گرفته شد.
‫احتمالا همین اتفاق داره واسه اونم میفته.
‫- چه دختری؟ ‫- تو با یه دختر آشنا شدی؟
‫نه. یعنی میگم، می‌شناسمش.
‫دو تا کلاس با هم داریم.
‫اسمش بلیکه. باید پیداش کنیم.
‫- باید از اینجا بریم. ‫- نه، نه، نه.
‫- بخواب. ‫- نه، حق با توئه.
‫حق با توئه. این فقط یه خراشه. من خوبم.
‫نه، نه، نه. بی‌خیال، اِو.
‫تو دو بار بی‌هوش شدی. ‫اونا باید تو رو تحت نظر داشته باشن.
‫- تو هیچ جا نمیری. ‫- نه، باید قبل از اینکه شب بشه...
‫و هوا زیادی تاریک بشه، از اینجا بریم.
‫شب شده.
‫- اونا بهت مسکن زدن. ‫- چی؟
‫خیلی وقته خوابی.
‫برو.
‫...بزرگراه لس آنجلس...
‫شاهد قربانیان صحنه‌ای مرگبار و خشن بود.
‫- می‌خوای کمکش کنی لطفا؟ ‫- دنی، بیا.
‫- ما... ‫- بیا بشینیم، خب؟
‫آمار دقیق رو نداریم، ‫ولی منابع‌مون تایید کردن...
‫چندین مورد تلفات...
‫به خاطر حمله‌ی حیوانات بوده...
‫که ظاهرا نتیجه‌ی مستقیم آتیش‌سوزی بوده.
‫مقامات به شهروندان هشدار دادن...
‫که حواس‌شون به خرس، کایوت،
‫و سایر حیواناتی که ‫از آشیونه‌هاشون فراری شدن باشه.
‫اکثرشون صرفا ترسیدن و مجروح شدن.
‫ولی همونطور که همه‌مون می‌دونیم، ترس و درد...
‫ترس و درد.
‫...می‌تونه منجر به عواقب مرگباری بشه.
‫خیلی خب، اگه خونه رو از دست بدیم،
‫اگه بسوزه و خاکستر بشه، ‫کجا باید بریم؟
‫دولت برنامه‌ای واسه این حالت نداره؟
‫به کی می‌تونم زنگ بزنم؟
‫من دو تا بچه دارم.
‫یه پسربچه‌ی اوتیسمی دارم، خب؟
‫چی؟ نه، نمی‌تونم گوشی رو نگه دارم.
‫آره، منم ممنونم.
‫خیلی خب.
‫گوش کن، به نظرم...
‫باید شما رو ببرم پیش مامان‌تون.
‫گرچه کاملا مطمئنم ‫اگه من زنگ بزنم جواب نمیده.
‫- ما پیش مامان نمیریم. ‫- چطوره تو زنگ بزنی؟
‫اون جواب میده اگه...
‫اگه ببینه تویی، جواب میده.
‫نمی‌فهمه منم.
‫اوه، صحیح‌. گوشی نداری.
‫- بس کن. ‫- پوست.
‫همونطور که گفتیم جملات کامل استفاده کن.
‫نمی‌تونم بفهمم مگه اینکه کمکم کنی بفهمم.
‫- پوستت. ‫- نه.
‫فکر می‌کنی نمی‌دونم وضع پوستم خیلی خرابه؟
‫دنی، بس کن.
‫پوستت.
‫باورم نمیشه ارتفاع شعله‌ها اونقدر زیاد...
‫- من باید برم. ‫- کدوم گوری میری؟
‫- زود برمی‌گردم. ‫- بلیک، صبر کن.
‫بزرگراه؟ چه خبره؟
‫من آدم آشغالی بودم.
‫می‌دونم.
‫یه خرده باهام راه بیا، خواهش می‌کنم؟
‫همه چی داره از هم می‌پاشه ‫و نمی‌دونم چیکار کنم.
‫فقط دنبال یه خرده کمک هستم...
‫تا بتونم از تو و دنی مراقبت کنم، خب؟
‫- من می‌تونم از خودم مراقبت کنم. ‫- آره، می‌دونم.
‫می‌دونم. و از دنی هم می‌تونی مراقبت کنی.
‫بهتر از من.
‫خواهش می‌کنم فقط کمکم کن.
‫خب؟
‫زود برمی‌گردم.
‫تو سرپرستاری؟
‫نه، ولی می‌تونم سعی کنم کمک کنم.
‫واقعا چیزی می‌دونی ‫یا می‌خوای وقتم رو تلف کنی؟
‫من کارآگاه رمزی از آتش‌نشانی لس آنجلس هستم.
‫و این جناب خشن هم سرکار جنگ...
‫از پلیس لس آنجلسه.
‫ما عضو تیم ویژه‌ی مشترکی هستیم ‫که روی آتیش‌سوزی تحقیق می‌کنیم.
‫دنبال هر مجروحی هستیم که اخیرا...
‫از حادثه‌ی امروز صبح بزرگراه اومده.
‫به خصوص بچه‌هایی که توی اون اتوبوس مدرسه بودن.
‫آره، یکی‌شون اینجاست.
‫خودش تنها اومد. لنگ. اورت لنگ.
‫چرا پلیس می‌خواد باهاش حرف بزنه؟
‫فقط پلیس نیست.
‫کارآگاهی از اداره‌ی آتش‌نشانی هم هست.
‫می‌دونی این یعنی چی، نه؟
‫آتیش‌سوزی عمدی.
‫میدلتون رود.
‫چیه؟ نمی‌خوای واق واق کنی؟
‫بیا. بیا دیگه.
‫این همه مدت می‌تونستیم با هم دوست باشیم، ها؟
‫- چقدر بده؟ ‫- عالی نیست.
‫فکر می‌کنیم احتمالا توی رم حیواناتی که...
‫امروز صبح...
‫از بزرگراه عبور کردن گیر کرده.
‫اینکه باباتون توی ماشین بوده یا نه،
‫کسی نمی‌دونه.
‫یادتون باشه، احتمالا بدتر از چیزی که هست به نظر میاد.
‫این حیوون‌ها ترسیده و مستأصل بودن.
‫بیشترشون آتیش گرفته بودن...
‫وقتی از جنگل خارج شدن.
‫چه جور حیوون‌هایی بودن؟
‫خرس، بزرگ‌شاخ، شیر کوهی.
‫گرگ چی؟
‫این نمی‌تونه کار گرگ بوده باشه.
‫وای!
‫- اینجا چه غلطی می‌کنی؟
‫- دنبال تو می‌گردم. ‫- واسه چی؟
‫چون باید حرف بزنیم ‫و تو گوشی نداری.
‫من گوشی ندارم...
‫چون نیازی ندارم با امثال تو حرف بزنم.
‫اوه، لعنتی. خونه‌ات.
‫این خونه‌اته، نه؟
‫خب، خونه‌ام بود.
‫- هر سال آتیش‌سوزی میشه. ‫- اینجوری نه.
‫شنیدی توی اخبار چی گفتن.
‫هجده ساله همچین آتیش‌سوزی‌ای رخ نداده.
‫مثل آتیش‌سوزی‌ زمانی که گرت ما رو پیدا کرد.
‫اگه این بار یکی دیگه رو پیدا کرده باشه چی؟
‫پدر واقعی‌مون.
‫این چیزیه که می‌خوای، نه؟
‫تو نمی‌خوای؟
‫من کسی که ۱۸ سال قبل...
‫- ما رو رها کرد نمی‌خوام. ‫- ولی تو همیشه میگی...
‫حس نمی‌کنی گله‌ات رو پیدا کردی.
‫میگی هیچ کس ما رو درک نمی‌کنه ‫و همیشه تنها چیزی که می‌خواستی...
‫این بوده که یکی مثل خودت رو پیدا کنی.
‫خب، حالا فرصتته، لونا.
‫اگه اون برگشته باشه،
‫اگه واقعا هنوز زنده باشه،
‫و...
‫و اگه این کار اون باشه...
‫پس میاد دنبال جفت‌مون.
‫متاسفم که همه چی رو از دست دادی.
‫واسم مهم نیست.
‫ارزش خاصی نداره.
‫هیچی؟ حتی یه دونه از این وسایل؟
‫نوچ.
‫برادرم براش مهمه.
‫اون سندرم آسپرگر داره، نه؟
‫دیگه هیچ کس سندرم آسپرگر نداره.
‫توی مجموعه‌ی اِی‌اس‌دی قرار می‌گیره، ‫اختلال طیف اوتیسم.
‫تا وقتی طبق برنامه‌ی معمولش عمل کنه،
‫اوضاعش کاملا خوب و مطلوبه.
‫چه برنامه‌ی معمولی؟
‫هر بار که وارد اتاقی میشه،
‫اگه تلویزیونی باشه، باید روشنش کنه...
‫تا مطمئن بشه کار می‌کنه.
‫و باید اخبار باشه.
‫- خب، اگه نباشه چی؟ ‫- مضطرب میشه.
‫بعد می‌زنه به سرش... ‫داد و فریاد می‌کنه، گریه می‌کنه.
‫گاهی خودش رو می‌زنه.
‫چرا تو نرفتی بیمارستان؟
‫تو چرا اونجا نموندی؟
‫یکی زنگ زد و گفت برم.
‫گفت اون دوباره سعی می‌کنه منو بکشه.
‫و باید قبل از ماه کامل بعدی این کار رو بکنه.
‫قطعا باید برگردی بیمارستان.
‫احتمالا بیمارستان روانی.
‫نه. می‌دونم چی دیدم.
‫یه عده مردن و به خاطر آتیش‌سوزی نبود.
‫راننده اتوبوس‌مون یکی از اونا بود.
‫- رناتا. ‫- کی؟
‫راننده اتوبوس‌مون. اسمش رناتا بود.
‫ببین.
‫- اینو می‌بینی؟ ‫- چی رو؟
‫همه نگاهش می‌کنن و میگن داره خوب میشه...
‫و احتمالا حتی جای زخمش هم نمی‌مونه.
‫این چیزی نیست که تو می‌بینی، مگه نه؟
‫- ببین. ‫- می‌بینمش.
‫نه، نه، نه. رد گاز رو نمیگم.
‫یا خدا.
‫سیکس پک درآوردم.
‫سیکس پک منو می‌بینی؟
‫آره. تبریک میگم.
‫انگار ۴.۵ کیلو عضله درآوردم.
‫می‌خوای یه عکس از پیشرفتت بگیرم؟
‫نه، نه، نه. یعنی میگم، انگار ظرف ۲ ساعت گذشته...
‫چهار و نیم کیلو عضله درآوردم.
‫صبر کن، پوستت.
‫پوستت رو ببین.
‫قبلا صورتت جوشی بود، نه؟
‫هر مرگیت که هست، من نمی‌تونم کمکت کنم.
‫خودم واسه خودم گرفتاری‌هایی دارم.
‫من و تو توی این ماجرا با هم نیستیم، خب؟
‫ببخشید. نباید...
‫اینجوری می‌گفتم.
‫برو!
‫اه!
‫از اون طرف.
‫محض رضای خدا، برو دیگه!
‫چیه، چیزی می‌شنوی؟
‫فقط صدای آتیش‌سوزیه.
‫تو بویی حس نمی‌کنی؟
‫چیزی نمیشه.
‫اون می‌دونه چطور از آتیش‌سوزی جون سالم به در ببره.
‫من نگران آتیش‌سوزی نیستم.
‫گرت بریگز هستم.
‫من جنگلبانی در لس آنجلسم.
‫این پیامی واسه بچه‌هام، هارلان و لوناست.
‫سلام، بچه‌ها.
‫نمی‌دونم که بتونم از اینجا جون سالم به در ببرم یا نه.
‫و اگه زنده نمونم،
‫می‌خواستم مطمئن بشم پیامی براتون باشه.
‫می‌دونین که دوست‌تون دارم.
‫ولی یه سری چیزها بوده...
‫خیلی چیزهایی که نگفتم.
‫لونا، می‌خوام بدونی ‫که اوضاع عوض میشه،
‫خب؟
‫می‌دونم این چند سال گذشته...
‫اون دوستانی که امیدوار بودی پیدا کنی رو پیدا نکردی.
‫می‌دونم گاهی چقدر احساس تنهایی می‌کنی.
‫ولی نمی‌خوام نگران دبیرستان باشی.
‫بهت قول میدم دوستانی پیدا می‌کنی.
‫گله‌ات رو پیدا می‌کنی.
‫هارلان، ببین...
‫می‌دونم الان فقط با هم جر و بحث می‌کنیم.
‫و متاسفم که نتونستم راهی ‫واسه بهبود این وضع پیدا کنم.
‫یه لطفی در حقم بکن ‫و زمانی رو به خاطر داشته باشه...
‫که اوضاع بین‌مون خوب بود.
‫تمام کتاب‌هایی که ‫با هم خوندیم رو به خاطر داشته باش.
‫بعضی‌هاشون رو بارها و بارها خوندیم.
‫به خاطر داشته باش که من تو رو...
‫واسه تماشای تمام فیلم‌های ترسناک بالای ۱۷ سال بردم...
‫با وجود اینکه فقط ۱۰ سالت بود...
‫و من بودم که آخرش کابوس می‌دیدم.
‫به خاطر داشته باش که دوستت دارم...
‫با وجود اینکه من پدر واقعی...
‫با وجود اینکه تو منو به چشم پدر واقعیت...
‫لعنتی.
‫یالا، گرت.
‫یالا.
‫پاشو، عوضی.
‫اونا بهت نیاز دارن.
‫خوبی، بلیک؟
‫این دیگه چه کوفتی بود؟ ‫چه بلایی داره سرمون میاد؟
‫چه بلایی داره سرم میاد؟
‫فقط سعی کن نفس بکشی، خب؟
‫چی، یعنی انگار دچار وحشت‌زدگی شدم؟
‫- احتمالا حمله‌ی عصبیه. ‫- چه فرقی داره؟
‫فرق داره، باور کن.
‫نه، نه، نه، نه. ‫من دچار حمله‌ی عصبی...
‫یا وحشت‌زدگی یا هر چی که این هست نمیشم، خب؟
‫فقط گرخیدم.
‫می‌دونی، گاهی ملت می‌گرخن.
‫آره. همچنین دچار حمله‌ی عصبی میشن.
‫فقط سعی کن...
‫با شماره‌ی ۷ دم و با شماره‌ی ۱۱ بازدم داشته باشی.
‫تو سعی کن خفه شی.
‫نه، تکنیک تنفس شیر رو امتحان کن.
‫تنفس شیر دیگه چه کوفتیه؟
‫واسه یوگاست. وضعیت سیم‌هاسانا.
‫می‌تونه اضطراب رو تسکین بده ‫و وحشت‌زدگی رو کاهش بده‌.
‫یوگا؟ می‌خوای الان یوگا کار کنم؟
‫نه. فقط تکنیک تنفسش. فقط تنفس.
‫- با من امتحان کن. ‫- نه.
‫- امتحان کن! ‫- گور بابات.
‫گوش کن، چشم‌هات رو قشنگ باز کن،
‫زبونت رو بده بیرون،
‫مدام با تمام انرژی...
‫و توان ممکن بگو "ها."
‫نمی‌تونم نفس بکشم.
‫نه، تو می‌تونی. ‫فقط یه بار انجامش بده.
‫- نمی‌تونم نفس بکشم. ‫- می‌تونی. فقط یه بار.
‫فقط یه بار. خب؟
‫من باهات انجامش میدم.
‫منو نگاه کن. بلیک.
‫چشم‌ها باز.
‫زبون بیرون.
‫یک، دو... ها!
‫خیلی خب. دوباره انجام بده.
‫ها!
‫جواب داد؟ یه کم چی؟
‫آروم‌تر شدی؟
‫نمی‌دونم. شاید.
‫یه کم. آره.
‫احتمالا باید اینو به برادرم یاد بدم.
‫من باید برم.
‫پدر و برادرم نمی‌دونن من کجام.
‫صبر کنم، باید ته توی قضیه رو دربیاریم.
‫فکر می‌کنی اون موجود که اومد خونه‌ات...
‫اتفاقی بود؟
‫هر جا بری، تضمین می‌کنم سر از اونجا دربیاره.
‫می‌خوای اونو صاف ببری پیش اونا؟
‫- اون فقط یه حیوون بود. ‫- اون حیوون نبود.
‫فقط یه حیوون مسخره بود.
‫نمی‌دونه توی چه متلی اقامت دارم.
‫ما گاز گرفته شدیم.
‫من می‌دونم اون چی بود. تو هم می‌دونی.
‫- من نمی‌دونم. ‫- می‌دونی.
‫- نه، نمی‌دونم. ‫- چرا. می‌دونی.
‫اورت، کریستین رمزی هستم.
‫من کارآگاه اداره‌ی آتش‌نشانیم.
‫اورت، صدام رو می‌شنوی؟
‫عیبی نداره.
‫اگه نمی‌خوای مجبور نیستی باهام حرف بزنی.
‫ولی می‌خوام به حرف‌هام گوش کنی.
‫می‌دونم از اتفاق امروز ترسیدی.
‫اتفاق وحشتناکی رو تجربه کردی.
‫مرگ یه عده رو شاهد بودی.
‫ولی من کمکت رو لازم دارم، اورت.
‫می‌خوام کمکم کنی بفهمم...
‫کی مسئول...
‫مرگ چندین نفر آدمه.
‫این شامل برخی از دوستانت هم میشه...
‫که سوار اون اتوبوس مدرسه بودن.
‫خبرش بهت می‌رسه ‫که پلیس مشکوک به آتیش‌سوزی عمدیه.
‫ولی این فقط قسمتی از حقیقته.
‫چون فقط یه ظن و گمان نیست.
‫من مطمئنم این آتیش‌سوزی عمدی بوده.
‫می‌تونم بهت بگم از یه چیز دیگه هم مطمئنم.
‫عامل آتیش‌سوزی یه نوجوونه.
‫شاید حتی یکی از هم‌مدرسه‌ای‌هات باشه.
‫در واقع احتمالش خیلی زیاده...
‫این نوجوون باهات سوار اون اتوبوس بوده.
‫متوجهی، اورت؟
‫عامل آتیش‌سوزی‌ای که دنبالش هستم...
‫ممکنه درست کنار تو نشسته بوده،
‫و از پنجره آتیش‌سوزی رو تماشا می‌کرده...
‫سوختن و مرگ مردم رو تماشا می‌کرده.
‫یه دانش آموز. نوجوون.
‫درست مثل تو.
‫- لونا؟ ‫- اورت؟
‫اونا دوقلوهای مدرسه هستن، هارلان و لونا.
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫- اینو می‌بینی؟ ‫- آره، می‌بینم.
‫- چشم‌هاتون داره می‌درخشه. ‫- چشم‌های شما هم همینطور.
‫این اتفاق هرگز برای ما نمیفته.
‫- چی هرگز اتفاق نمیفته؟ ‫- این چیزها.
‫ولی الان داره اتفاق میفته.
‫- چی؟ چی اتفاق میفته؟ ‫- لونا، بس کن.
‫- بهمون بگو. ‫- ما حتی اونا رو نمی‌شناسیم.
‫چرا این اتفاق داره میفته؟
‫چون همه‌مون اینجاییم.
‫کنار هم...
‫زیر نور ماه.
‫یه چیزی گازتون گرفته.
‫- نگو. ‫- شما الان مثل ما هستین.
‫نگو.
‫درست مثل ما.
‫گرگینه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫فقط می‌خوام یه چیزی رو بدونم.
‫چیزی گازتون گرفت؟
‫آنچه در قسمت بعد خواهید دید...
‫تو در امان نیستی.
‫دیدی چه بلایی سر ماشین گرت آورده بود.
‫فکر می‌کنی شب ماه کامل...
‫چه جوری میشه؟
‫خوشحالم این دفعه زیارتت می‌کنیم.