‫کار ما در تغییر کاربری شورای خون آشامی
‫به کلوپ خون آشامی
‫خوب پیش نمیره.
‫دست نگه دارید! ‫دست نگه دارید!
‫مسئول این...
‫محیط خام فوق العاده
‫حسابی رو مخمه.
‫کار رو ادامه بدید. ‫کار رو ادامه بدید.
‫بهش توجه نکنید، ادامه بدید.
‫مسئولیت اینجا با منه.
‫من صدها ساله که مسئولِ...
‫این مکان مقدس بودم.
‫نمی‎تونید نابودش کنید.
‫چیزی رو نابود نمی‌کنیم. ‫فقط وسایل رو جابه‌جا می‌کنیم.
‫- اوه. ‫- اینجا یه سامانه بایگانی خیلی دقیق داریم.
‫- که چیه؟ ‫- این‌که همه‌چیز دقیقا سر جاش می‌مونه.
‫و هیچی جابه‌جا نمیشه ‫یا تغییر نمی‌کنه.
‫مطمئنی نمی‌خوای کتاب‌های با ارزشتو
‫توی کتابخونه بذاری
‫و ازشون محافظت کنی تا به‌خاطر قطره‌های خون
‫نه، نه، نه. این کار درست نیست. ‫بذارید سر جاش.
‫برو گمشو ببینم. ‫چند ساعت زحمت کشیدیم.
‫با تو حرف نمیزدم.
‫چی چی؟
‫ارواح لعنتی.
‫هر کاری که شما می‌تونید بکنید، ‫ارواح من می‌تونن به حالت اول برگردونن.
‫این صحبت تموم شد.
‫« ارائه شده توسط سایت مووی شو » ‫| ترجمه از سروش و محمدعلی |
‫- بانمکه. ‫- کدوم برای شماست؟ ‫[ پارک سگِ رویال اوک، استیتن آیلند ]
‫من سگ ندارم.
‫- فقط میام با تو حرف بزنم. ‫- اوه.
‫جستجوی من برای همسر جدید...
‫خیلی خوب پیش نمیره. ‫[ نندور ]
‫من قبلا ۳۷ زن زیبا داشتم.
‫اما صدها سال پیش بود.
‫الان یه دونه هم ندارم.
‫ولی یه نقشه دارم.
‫من یواشکی ۴۰۰ کیلو آبا و اجدادی
‫رو از ال کولاندار آوردم.
‫فکر کردم گنج اجدادیم
‫جهیزیه تاثیر برانگیزی باشن.
‫ولی به‌نظر میاد،
‫برای زن‌های امروزی، کافی نیست.
‫من منحرف نیستم.
‫یه مبارز قدیمی و خیلی قدرتمندم
‫که تمایل داره با شما ازدواج کنه.
‫ازت می‌خوام بیای بریم زیرزمین عمارتم
‫و جهیزیهٔ بزرگم رو ببینی.
‫همم؟
‫من اینجام،
‫وسط گنجینه‌های مخفیم
‫بدون هیچ زندگی ‫که این‌ها رو باهاش سهیم بشم.
‫و آره، گنج مخفیم
‫رو حتی از هم‌خونه‎هام قایم کردم.
‫هیچ‌کس از ثروت عزیز من
‫که در اعماق خونه مخفی شده خبـ... ‫- ارباب؟
‫چه غلطی می‌کنی؟ گیرمو؟
‫چطوری اومدی داخل؟ ‫در قفل بود.
‫چند وقت این اتاق مخفی رو داشتی؟
‫این وسایل رو ببین. ‫واقعی‌ن؟
‫آره، سرتو بنداز پایین ‫و بیا تو اتاق گنج مخفیم،
‫چرا که نه؟ دست نزن.
‫- آخ. ‫معلومه واقعیه.
‫وخامت کار تمومی نداره.
‫به کارگرا پول میدم تا هیچ کاری انجام ندن.
‫- می‌دونی به‌نظر من این راه‌پله چی نیاز داره؟ ‫- چی؟
‫شرط می‌بندم دیوار کانونی چوبی میذارن.
‫- نگاه کن. ‫- دیوار کانونی چوبی.
‫رفیق، بی‌خیال، این یاروها ‫دو تا حرکت بیشتر بلد نیستن.
‫نه، اینجا رو اشتباه می‌کنی.
‫برن و توبی دیوار چوبی رو انتخاب کردن
‫چون از منظر زیبا شناسی
‫برازندگی هنری داره.
‫تازه، به صرفه هم هست.
‫می‌خوای این دیوار رو چوبی کنیم؟
‫- کجا؟ ‫- اینجا؟
‫خب، اگه می‌تونی آره.
‫هر بار کارگرا رو قانع می‌کنم کار کنم،
‫راهنما و ارواحش منو زیر سوال می‌برن.
‫به نادجا گفتم اینجا جای امنی ‫برای کارگرا نیست که کار کنن،
‫اما گوش نمیده.
‫سعی کردم با این آدم بیشعور کنار بیام،
‫ولی الان وقتشه خودی نشون بدم!
‫باید یه چیزایی ازت بپرسم
‫که وقتی انگلیس بودم،
‫و توی شورای خون آشامی عالی ‫کار می‌کردم شنیدم.
‫در مورد من
‫و کار متعهدانه‌ام توی اینجا حرف میزدن؟
‫- نباید چیزی بگم، نه. ‫- اوه.
‫باشه، بهت میگم.
‫آره، بعضی‌هاشون قطعا می‌گفتن
‫که فکر می‌کنن این شعبه ‫از شورای خون آشامی
‫خیلی توی قدیم گیر کرده،
‫و اگه اینجا رو به عنوان داروخانه اجاره بدن
‫احتمالا ارزش ملک بیشتر بشه.
‫کی اینو گفته؟
‫نفر اصلی.
‫ارباب سیاه تایرانتوس؟
‫نابوده کنندهٔ رعیت‌ها؟
‫خودش... خودشه.
‫باشه...
‫باید چیکار کنم؟
‫خیلی‌خب!
‫بریم توی کارش!
‫جلسه ارواح! جلسه ارواح!
‫به کارگرا صدمه وارد نکنید
‫و برای جلسه رسمی ارواح حاضر بشید.
‫خیلی‌خب، این آخری بود.
‫آره.
‫هر زنی توی ال کولاندار قدیم ‫خودش رو به پام می‌نداخت
‫اگه می‌فهمید همچین قاشقی دارم.
‫خب، اکثر زن‌های امروزی ‫به قاشق دسترسی دارن، پس...
‫توی زمونهٔ شگفتی زندگی می‌کنیم.
‫نه.
‫این چیه؟
‫- قوری جن. ‫- چی‌چی؟
‫قوری جن دیگه. ‫مثل قصه‌های قدیم.
‫دست می‌کشی روش و یه مرد جادویی ازش بیرون میاد ‫و آرزوهاتو برآورده می‌کنه.
‫قوری چراغ جادو.
‫قوری جن.
‫توی قصه‌های باستانی میگن جادوییه،
‫ولی مثل اکثر قصه‌های باستانی، دروغ و مزخرفه.
‫- خب، پس دست بزن. ‫- بچه که بودم
‫صد تا قوری جن رو دست زدم، ‫اما هیچ اتفاقی نیفتاد. دیدی؟
‫هیچی نشد.
‫خب، هیچ‌وقت برعکس دست کشیدی؟
‫دست کشیدم، بیا. دیدی؟ ‫هیچی نشد.
‫داره چی میشه؟
‫صد بار دست کشیدی روشون ‫و هیچ‌وقت فکر نکردی
‫که اونوری دست بکشی؟
‫داریم می‌میریم،
‫و می‌خوای آخرین کلماتت
‫قبل از مرگ این باشه؟
‫خیلی‌خب. تموم شد.
‫- سلام. ‫- سلام...
‫سلام.
‫تو جنی؟
‫آره.
‫شبیه جن‌ها نیستی.
‫- نباید اینو بگی. ‫- الان گفتم.
‫از همه‌تون متشکرم که تشریف آوردید.
‫می‌خوای من توضیح بدم ‫ازشون چی می‌خوایم؟
‫نه، رسیدگی می‌کنم. منتظرم...
‫تا بقیه بیان.
‫نمی‌خوام دو بار بگم.
‫آم...
‫دقیقا چند تا ارواح هستن؟
‫خیلی. و خیلی‌هاشون
‫به سرگردونی عادت دارن!
‫خیلی‌خب، فکر کنم همه‌شون اومدن.
‫- به من گوش بدید، ارواح من! ‫- باشه...
‫امروز یه ماموریت جدید رو شروع می‌کنیم.
‫اوه.
‫این ساختمون تغییرات زیادی پیدا می‌کنه.
‫و از الان وظیفهٔ شماست
‫تا به کارگرای انسانی کمک کنید...
‫- کمک. ‫- و به کارگرای انسان آسیب وارد نکنید.
‫- بهشون کاری نداشته باشید. ‫- مفهومه؟
‫آره...
‫خیلی‌خب. حالا...
‫به گروهای کار تقسیم میشیم. ‫و در قالب این گروه‌ها
‫- تصمیم می‌گیریم کی.. ‫- ببخشید، اینجا...
‫صبر کنید.
‫الان چی گفتیم؟
‫نه. نگران بودم
‫چنین اتفاقی بیفته.
‫می‌دونید، من و ارواح خیلی وقته
‫با هم هستیم و هر کاری بهشون بگم انجام بدید،
‫می‌دونن که واقعا قلب من چی می‌خواد.
‫خب، شاید بهتر باشه ‫به قلبت بگی که فکر کنه...
‫ایرادی نداره، عزیزم. ‫فکر کنم بتونم این قضیه رو حل کنم.
‫خب قاعدتا برای تغییر آماده هستی،
‫با این وجود،
‫احساساتِ درون و غیر قابل کنترلت ‫مقاومت می‌کنن.
‫درست میگم؟
‫چی؟
‫فکر کنم بتونم درستش کنم.
‫روانشناسی
‫رو یکی از علوم جدید می‌دونن.
‫برای من اصلا جدید نیست.
‫در حقیقت، من از طرح اولیه‌اش اونجام بودم.
‫من چند سال از جوونیم ‫رو با زیگموند فروید گذروندم،
‫زمانی که مواد مصرف می‌کرد ‫و روی نظریه‌اش
‫که روان‌نژندی ناشی
‫از چیزی به اسم رشک دست هست.
‫یادم میاد با این بابا حمام بخار گرفتیم،
‫و اونجا بود که من افتادم،
‫و یه دفعه یه چیزی به ذهنش رسید.
‫داد زد کشف کردم ‫و نظریه رشک قضیب به ذهنش رسید.
‫یا من صداش می‌کنم خواستِ انسان.
‫چند تا آرزو رو می‌تونی برآورده کنی؟
‫آرزو داری بدونی؟
‫- نه، نگو... ‫- باشه.
‫خب، ۵۲ تا آرزو.
‫اما الان یکیشو استفاده کرد، ‫پس ۵۱ آرزو مونده.
‫آرزو نکن.
‫اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که
‫آرزو کنم جن واسم یه عشق جدید پیدا کنه.
‫ولی بعدش یادم اومد من عشق رو پیدا کردم.
‫من ۳۷ تا زن داشتم، و یکی‌شون،
‫خیلی خوب یادم میاد، ‫واقعا دوستش داشتم.
‫فقط یادم نمیاد کدوم یکی بود.
‫- همم... ‫- اسمش چی بود؟
‫نمیشه گفت. ‫همه‌شون شبیه همدیگه‌ان.
‫- مگه می‌شد؟ ‫- البته.
‫بعضی زن‌هام مو مشکی بودن،
‫و بعضی‌هاشون مو طلاییه.
‫فرقی نداشت.
‫اسمشو یادم نمیاد،
‫ولی یادم میاد
‫که موی بلند و مشکی داشت.
‫۲۸تاشون موی بلند و مشکی داشتن.
‫بکی رو بگم؟
‫نه.
‫دلال چی؟
‫ فکر کنم یادم میاد ‫که قیافه‌اش خیلی بامزه بود.
‫- سه تا دلال هستن. ‫- سه تا.
‫می‌دونی چیه؟ ‫همه‌شونو بیار
‫و یه کاریش می‌کنیم.
‫فکر نمی‌کنم مناسب‌ترین روش برای...
‫آرزوت اینه؟
‫آره. آرزوم همینه.
‫آرزو می‌کنم ۳۷ زن مرحومم برگردن.
‫بسیار خب.
‫ای وای.
‫سلام، زنان من.
‫سلام.
‫نندور...
‫ولی سه چرخهٔ تمام ماه منتظر موندیم،
‫- و حدس بزن چی شد؟ هیچی. ‫- سه تا؟ متاسفم.
‫خیلی بی احترامیه نه فقط برای من...
‫- بلکه برای پدرم... ‫- برم چک کنم
‫و بعد میام پیشتون...
‫یه لحظه وقت بدید! ‫بزودی همه‌چیز عادی میشسه.
‫- چند وقت باید زل بزنم به... ‫- نمی‌دونم.
‫چند وقت، نندور؟
‫خیلی‌خب، مسلما اون نیست.
‫گیرمو، ازت می‌خوام ۳۷ تا تخت
‫توی اتاق زیر شیروونی بذاری.
‫باز کن!
‫- ادامه بده. ‫- من صدها ساله
‫که مراقب این ساختمونم.
‫خیلی درگیر اینجا شدم، ‫احساس تغییر جسمی می‌کنم،
‫توی بدن خودم.
‫حس می‌کنی وزنت زیاد شده؟
‫مثلا موقعی که آجر خرد میشه،
‫سردرد میشم.
‫اگه لوله‌های بخار بگیرن، کمر منم می‌گیره.
‫- چیز آنچنانی نیست. ‫- اکثر حرف‌هایی که زدی رو
‫نادیده می‌گیرم و می‌ذارم ‫به حساب هیستری زنانه.
‫ادامه میدیم، فکر تغییر این ساختمون،
‫- چه احساسی بهت دست میده؟ ‫- احساس بد.
‫اگه چیزی اینجا تغییر کنه، ‫یه اتفاق خیلی بد میفته.
‫- میشه یه مثال بزنی؟ ‫- من یه انرژی طاقت‌فرسای
‫این‌که اتفاق بدی میفته دارم، ‫و توی بدنم جریان داره.
‫منظورت اینه حس می‌کنی چاق شدی؟
‫نه، مثلا وقتی وارد اتاق میشی...
‫- ادامه بده. ‫- ولی باید با مقدار قدم مشخص میری
‫چون زمین بد حالت میشه ‫و سه بار دستگیره در رو میزنی
‫و بعد دوباره از اول انجام میدی.
‫می‌دونی، چیزای معمول.
‫گیرمو، الان وقت خرید نیست.
‫زن‌های من گرسنه‌ان.
‫می‌دونم. غذا سفارش داده بودم ‫واسه ۳۷ تا زن‌هات بیارن.
‫به ۳۲ تا رسوندیمشون.
‫خب، با رد شده‌ها چیکار کردی؟
‫گیرمو.
‫اون موجودات زیبا، حساس
‫و شاعرانه رد شده نیستن.
‫صرفا در حال حاضر اون چیزی
‫- که من دنبالشم نیستن، پس شرشونو کم کردیم. ‫- چی؟
‫- من نمی‌کشمشون. فقط دوباره به حالت مرگ برمی‌گردونمشون. ‫- آره.
‫- این کشتن دوباره‌شون محسوب نمیشه؟ ‫- نه.
‫اون‌ها رو به حالت مرده قبل برمی‌گردونه. ‫ولی به روش قشنگ.
‫و میرن بهشت، نه؟
‫آره.
‫حتی یه راه قشنگ ‫برای این کار پیدا کردیم.
‫نندور عزیزم گفت که بیام
‫و سکه طلای مخصوص رو بگیرم؟
‫آره.
‫بیا جلو.
‫اصلا انتظارشو ندارن.
‫و هیچ غم و اشکی نیست.
‫شبیه قتله.
‫خودمو به نشنیدن میزنم.
‫ولی این صرفا یه کار برای من نیست.
‫اینطوری نیست که سر ساعت بیام ‫و سر ساعت برم.
‫- این شخصیت منه. ‫- درسته.
‫و ایرادی نداره بپرسم،
‫قبل از این کی بودی؟
‫خب، من...
‫چیزه...
‫خب، من...
‫یادم نیست.
‫نمی‌دونی، نه؟
‫نمی‌دونم.
‫خب، حیرت انگیزه.
‫و اگه اجازه بدی،
‫یه روش بلدم
‫که می‌تونی حافظهٔ گم‌شده‌ات رو برگردونه.
‫درد داره؟
‫شاید.
‫روشنی عزیزم، گفتم یه آزمون بگیرم. ‫[ روشنی؛ همسر بالقوۀ شماره ۴ ]
‫«۳۴سوال منجر به عشق.»
‫سوال اول،
‫«اگه می‌تونستی توی دنیا،
‫سه نفر به شام دعوت کنی، ‫کی رو دعوت می‌کردی؟»
‫خب، به شخصه،
‫دوست دارم یه شعر صوفیانه
‫از شاعر بزرگ جلال الدین محمد رومی
‫مستقیم از زبان خودش بشنوم.
‫انتخاب خیلی خوبیه.
‫و نفر بعد؟
‫فکر کنم پدربزرگ عزیزم.
‫یه کشاورز ساده بود ‫ولی خیلی باهوش بود.
‫خیلی خوبه، روشنی.
‫و نفر آخر؟
‫- و بعدش شاید... ‫- اوهوم.
‫بله؟
‫بهروز نیرومند.
‫رعب ‌آورترین جنگجوی دنیا.
‫یک قهرمان.
‫- بهروز؟ ‫- آره.
‫- نیرومند؟ ‫- بله.
‫هوم.
‫سلام. نندور گفت
‫- یه سکۀ طلا برام آوردین. ‫- بله،
‫درسته.
‫داری تو راهروی ذهنت راه میری.
‫می‌تونی تجسمش کنی؟
‫- بله. ‫- خوبه.
‫داری از اون راهرو رد میشی
‫و به یه اتاقی می‌رسی که ‫بهش می‌خوره مهم باشه.
‫روی اون در چی نوشته شده؟
‫«انبار».
‫در رو باز می‌کنی.
‫داخل چی می‌بینی؟
‫- کلی جعبه. ‫- جعبه.
‫- هوم. ‫- خیله‌خب.
‫یکی از اون جعبه‌ها رو باز می‌کنی.
‫داخلش چیه؟
‫یه‌سری جعبۀ کوچیک‌تر.
‫که روی هر کدوم یه برچسبی خورده.
‫روی برچسب چی نوشته؟
‫- «محتوای داخل: جعبه‌هایی کوچیک‌ترتر.» ‫- بازم جعبه‌های کوچیک‌تر.
‫آره. حدس می‌زدم اینو بگی. ‫بیا بیرون بابا.
‫- بدموقع مزاحم شدم؟ ‫- راستش الان نمی‌تونم صحبت کنم، باشه؟
‫- باشه. حله. ‫- خودم بعداً می‌گیرمت.
‫وقت کردی زنگ بزن. ‫دلم برات تنگ شده.
‫آره...
‫می‌دونم دارید به چی فکر می‌کنید.
‫قراره خیلی به کسی که قراره ‫زنِ نندور بشه،
‫حسودیم بشه، ولی...
‫واقعاً این‌طوری نیست.
‫من فقط خوشبختیِ اونو می‌خوام.
‫و...
‫الان خیلی هم اوکی‌ام.
‫این از این.
‫چون‌که...
‫دیگه بیشتر از این نمی‌خوام ‫راجع‌به این موضوع حرف بزنم.
‫خیله‌خب. بستۀ ویژه داریم.
‫چندتا لباس
‫- و تی‌شرت و... ‫- من می‌خواستم برای نندور
‫خوراک برّه درست کنم... ‫شما می‌دونی بره دوست داره یا نه؟
‫- فکر نکنم خیلی بره دوست داشته باشه. ‫- هی.
‫- می‌شه این بچه رو از من بگیری؟ ‫- نه...
‫- خیلی خسته‌م کرده. ‫- خب،
‫یه دقیقه صبر کن، داریا.
‫الان دستم بنده من، باشه؟
‫وای. چه خوبه یه مَرد مهربون
‫و صلح‌طلب داشته باشی ‫که باهاش صحبت کنی.
‫- باشه. ‫- مگه نه؟
‫اسمت چیه، خواجه؟
‫خب، اسم من گیرمو ـه،
‫و خواجه هم نیستم...
‫در ادامۀ قدم‌زدن در راهروی ذهنت،
‫- چی می‌بینی؟ ‫- یکی باید یه دستی بهش بکشه.
‫باشه حالا، اینا به کنار، ‫یه در می‌بینی؟
‫- کلی در اینجا هست. ‫- می‌تونی بگی روشون چی نوشته؟
‫- «بحث بازکن.» ‫- خب.
‫«تیپ‌های روزمرۀ موردعلاقه‌ام.»
‫«تیپ‌های رسمی موردعلاقه‌ام.»
‫«شرم... ورود ممنوع.»
‫«انبار جعبۀ شماره ۲»
‫این می‌تونه انتخاب خوبی باشه.
‫هی هی هی. یه لحظه وایسا.
‫الان گفتی «شرم»؟
‫بیا بریم همون‌جا، ‫یه سر و گوشی آب بدیم.
‫- درِ شرم؟ ‫- بله لطفاً.
‫آخه نوشته «ورود ممنوع.»
‫گور باباش. بزن...
‫بزن بازش کن.
‫نه.
‫- اصلاً تکون نمی‌خوره. ‫- خب.
‫این چه صداییـه؟
‫صدای قدم‌های
‫یه آدم قوی و پُر زور
‫که در حال عبور از راهروی ذهنتـه ‫و داره به کمکت میاد.
‫طرف رو می‌بینی؟
‫- بله. ‫- کیه؟
‫گیرمو.
‫نه نه، گفتم یه آدم قوی و پر زور.
‫می‌بینیش؟
‫- آره، گیرموئه. ‫- خدایی؟
‫خب، لباس تنش نیست.
‫- سلام گیرمو جان. ‫- فقط بگو در رو برات باز کنه.
‫- لباس نداره. ‫- می‌تونه در رو باز کنه؟
‫داره زورشـو می‌زنه،
‫ولی دستش هِی از رو دستگیره لیز می‌خوره
‫به‌خاطر روغنی که به دست‌هاش زده بوده.
‫خب. می‌دونی چیه؟ ‫فکر کنم وقتشـه من برم تنفس.
‫قضیۀ نندور
‫در واقع... ‫[ جن؛ برآورده کنندۀ آرزوها ]
‫خب...
‫تو بدن جالب و قوی‌ای داری، کوبلای.
‫واسه معاینه‌ش لحظه‌شماری می‌کنم.
‫ولی متأسفانه...
‫من از تو قوی‌ترم.
‫حتی مرد قدرتمندی مثل تو هم...
‫دلش نمی‌خواد پاش بره روی اون میخ.
‫میخ؟
‫
‫جایزه‌ت یک سکۀ طلای ویژه‌ست.
‫ولی خوب یادمه که ‫تو هیچ مقوله‌ای شکستم نمی‌دادن.
‫کوبلایِ عوضی.
‫خب، اول از همه به‌نظرم
‫دوتا دلال‌ها صد درصد حذفن.
‫اونا فروتن و شنونده‌های محشری بودن.
‫خواهرم موقعی که داشت با شوهرش ازدواج می‌کرد ‫[ مینا؛ همسر بالقوۀ شماره ۱۴ ]
‫خب، آخرش که شوهرش نشد.
‫- هوم. ‫- همه مطمئن بودیم که عروسی می‌کنن، خب؟
‫یادم رفته بود چقدر داستان قشنگ ‫واسه تعریف‌کردن داری، مینا.
‫ولی این‌طوری هم بود که...
‫عشق زندگی‌ام
‫نه زیبا بود،
‫هیچ‌وقت بهم نمی‌گفتن ریشم رو بزنم.
‫خب، اون پنجاه‌پنجاه‌ست.
‫به این یارو اصلاً اعتماد ندارم. ‫این یکی هم
‫هیچ‌وقت خوندن یاد نگرفت. ‫از این دختره خوشم اومد،
‫ولی خیلی از من باهوش‌تره، واسه همین...
‫خدافظ!
‫هر کار رعب‌آوری که فکر می‌کنی کرده ‫رو در واقع بقیه انجام دادن.
‫عشق‌های من مهربون
‫همسران من کارهای یهویی و باحال می‌کردن.
‫نندور، چی قایم کردی؟
‫
‫هی! نه صبر کن! برگرد!
‫- کجا میری؟! ‫- نه.
‫برگرد اینجا!
‫یه خرچنگ بی‌آزاره!
‫به من نزدیک نشو!
‫صبر کن!
‫
‫خیلی ناز بود.
‫نسرین! نسرین!
‫هی! نترس بابا!
‫نسرین! هی.
‫داری کجا میری!؟
‫نترس ازش بابا! ‫الان می‌خوایم بُکشیمش دیگه.
‫آخ!
‫تو روحش.
‫بد شد.
‫آره، مُرد.
‫خب یه پروسه‌ست دیگه.
‫قرار بود ازش مراقبت کنی.
‫نباید بذاری همین‌طوری ‫پاشه بره این‌ور اون‌ور.
‫بیا اینجا، پسر!
‫سگ که نیست. بچه‌ست.
‫جدیدنا چرا انقدر سگ‌اخلاق شدی، گیرمو؟
‫خب چمیدونم. ‫شاید واسه اینکه خسته شدم
‫از غذا دادن و مراقبت از ۳۷ تا همسرت.
‫خب الان که هفت تا شدن.
‫- کالین کوچولو! ‫- کالین؟
‫ای وای.
‫این توله‌سگ هم دوست داره
‫دیوار رو با چکش سوراخ کنه هـا، نه؟
‫مابین نگهداری از خانم‌های شما
‫و اینکه حواسم باشه این طفل معصوم
‫- جون نده... ‫- هی!
‫توی این خونۀ مرگبار،
‫چند هفته‌ست که خواب به چشمام نیومده.
‫- کالین، چکّش رو بده من. ‫- هی! لعنتی.
‫اصلاً می‌دونی که سه ساله فرصت نشده ‫برم جشن تولد مادرم؟
‫نه. چرا باید اینو بدونم؟
‫اون‌طوری باید بدونم که ‫تولد مادرت بوده
‫و این‌که تو چه کارهایی می‌کنی.
‫خیلی خوشحالم که می‌خوای ‫همسری واسه خودت پیدا کنی
‫و به‌نظرم خیلی عالیه. ‫جدی میگم.
‫- هیچ مشکلی باهاش ندارم. ‫- چه خوب.
‫خوشحال شدم که تو مشکلی نداری!
‫ولی من خودم یه خونواده دارم. ‫خونواده‌ای که نمی‌بینم‌شون
‫به‌خاطر اینکه تمام وقتم ‫میره پای رسیدگی به شماها،
‫و اصلاً به خودم نمی‌رسم.
‫فکر کنم خوابش برد.
‫فکر کنم قصه‌ت حوصله‌شـو سر برد.
‫شوخی کردم بابا، گیرمو.
‫عجبـا.
‫پیشرفت خوبی داشتیم.
‫این، کار من نیست.
‫مجازاتمـه.
‫اون انقدر خاطرات شرم‌آور و کثیفش رو
‫سرکوب کرده بود که ‫کلاً فراموش‌شون کرده بود.
‫- من خون‌آشام بدی بودم. ‫- بله.
‫بدون حجاب.
‫عالی.
‫- زیاده‌روی می‌کردم. ‫- درسته.
‫و بالأخره ته و توی این داستانِ
‫گیرموی روغنی رو که
‫تو مغز مریض ایشون بود رو در آوردیم.
‫[ دقایقی قبل ]
‫ادامه بده. ‫داریم به جاهای خوبی می‌رسیم.
‫میخ آخر تو تابوت بی‌جانم،
‫بزرگ‌ترین گندکاری‌ای که ‫یه خون‌آشام می‌تونه بکنه...
‫وقتی بود که با یه خون‌آشام‌کُش دوست شدم.
‫برگام.
‫نه.
‫یه ون هلسینگ.
‫نه.
‫آره.
‫آیا در این نقطۀ اوج ‫داستان من به پایان می‌رسه؟
‫چقدرم که خفن بود.
‫انگشت‌هاش دور گردنم حلقه می‌بست.
‫خیله‌خب. باقیشـو بسپر به خودم.
‫چی؟ خُل شدین؟
‫نه. برو بابا.
‫این که فانتزیِ همه پسرهای جوونـه.
‫فازت چیه؟ ‫جوابه دیگه، نه؟
‫- نه که تو بهتر می‌تونی. ‫- انجامش بده دیگه.
‫یه‌کاری کن انقدر درمورد ‫اون ساختمون لعنتی وراجی نکنه.
‫مشخصه که گونۀ شما نقطه‌ضعفشـه.
‫شاید یکی دوتا چیز هم ازش یاد گرفتی.
‫باشه.
‫اگر این کارو بکنم، ‫چه ارزشی براتون داره؟
‫قیمتت رو بگو.
‫می‌خوام حسابدار کلوپ بشم.
‫چرا؟
‫چرا که نه؟
‫این قضیه یه‌کم مشکوکـه.
‫خب، می‌خواین کمک‌تون کنم یا نه؟
‫خب آره می‌خوایم، پس...
‫- قبوله. ‫- باشه. حله.
‫آره، من خیلی کارها واسه نندور ‫و لازلو و نادجا کردم
‫تو این سال‌ها، ولی...
‫اغوای یه خون‌آشام برای اونا؟
‫این واسه منم تازگی داره.
‫گیرمو، می‌دونم واسه چی اومدی.
‫ولی جوابم منفیـه.
‫بابا بی‌خیال.
‫به‌نظرت کلوپ برات...
‫تغییر خوب و فانی نیست؟
‫آره، باشه. ‫کلوپ اوکیه.
‫اون دیگه واسه‌م مهم نیست.
‫- حله، عالی. ‫- آره.
‫نه، منظورم...
‫عشق ممنوعه‌مونـه...
‫که باید قبل این‌که فرصت شکوفایی پیدا کنه ‫بزنم لِهش کنم.
‫آره.
‫آره. باشه، خب...
‫از معامله باهات خوشحال شدم.
‫من دیگه برم.
‫ما از اولین لحظه‌ای که همدیگه رو دیدیم ‫به هم علاقه‌مند شدیم، نه؟
‫وای! باید می‌دونستم ‫خونِ ون هلسینگ تو رگ‌هاتـه
‫خواهش می‌کنم بگو که درکم می‌کنی.
‫- به دل نگرفتم. ‫- خب.
‫الان من میرم،
‫- و تو همین‌جا می‌مونی. ‫- خدافظ.
‫گیرمو، در توانت هست که
‫با هم... دوست معمولی بمونیم؟
‫حتماً.
‫به یه دوست نیاز دارم.
‫بزن قدش.
‫ایولا. منتظر چی‌ایم پس، ها؟
‫- روز خوبیـه. ‫- اونو از کجاش در آورد؟
‫بیا این آشغال قدیمی رو خراب کنیم
‫و یه کلوپ خون‌آشامی بسازیم!
‫با اون چکشـه می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫ای جان!
‫همون‌طور که می‌بینید، ‫یکی دیگه از بیمارانم خوب شد
‫و سلامت روانی‌اش به حالت عادی برگشت.
‫آره، به‌نظر الان خیلی بهتر شده، مگه نه؟
‫کاملاً هم رایگان.
‫گل کاشتی، عشق من.
‫صد درصد همینه.
‫اینم حذف.
‫کی موند؟
‫اصل جنس رو پیدا کردم.
‫ما نامزد کردیم.
‫این «ماروا»ـه.
‫سلام. من ماروا هستم از... ‫[ ماروا، نامزد انسانِ از گور برخاستۀ نندور ]
‫اصلاً از اول واضح بود.
‫خیلی تابلو بود!
‫یک لحظه منو می‌بخشی،
‫دونۀ انارِ من؟
‫الان برمی‌گردم.
‫من از این شانس برخوردار بودم ‫که تحصیلات عالی...
‫همیشه تصور می‌کردم ‫زنم بلوند باشه.
‫اما به علم و ریاضیات علاقه داشتم...
‫فکر کنم منظورم ‫انقدر بلوند یخی نبود،
‫یه‌کم قرمزش بیشتر باشه.
‫باعث افتخاره که رصدِ سیاره‌های
‫- مشتری و زحل... ‫- هوم.
‫اصلاً می‌دونی چیه؟ ‫فکر کنم
‫همونی که اولش بود رو ترجیح میدم.
‫خیلی داری آرزو می‌کنیـا.
‫آره می‌دونم، ولی ردیفش کن دیگه.
‫هر کاری برای همسر بی‌نقصم بکنیم، کمه.
‫واقعاً خوش‌بختم که ‫همچین مرد باهوشی رو پیدا کردم
‫که شریک زندگیم بشه.
‫« ارائه شده توسط سایت مووی شو » ‫| ترجمه از سروش و محمدعلی |