‫آره.
‫بزن پسر.
‫آه!
‫- این دیگه چه کوفتی بود؟ حتما شوخیت گرفته. ‫- من که چیزی نگفتم.
‫- لطفا، فقط... ‫- خفه شو. مرد دونده، با تو حرف نمی زنم.
‫اسم اون آهنگ چی بود؟
‫- «آیلین، بیا.» ‫- بلندتر بگو.
‫«آیلین، بیا.»
‫- مال کِیه؟ ‫- شاید 1982؟
‫آره جون خودت.
‫ازم سرقت شده. سرقت!
‫- این کار اورژانسی فوریتون چیه؟ ‫- هیس.
‫یه نفر یکی از ‫آهنگایی که لزلو نوشته بود رو دزدیده.
‫- تو واقعا «آیلین، بیا» رو نوشتی؟ ‫- بله، نوشته ام.
‫این ملودی رو سال 1852 نوشتم.
‫اسمش «آیلین، گوشت بیار» بود.
‫قصیده ای در وصف همسر ماهی فروش محله، آیرین.
‫بانوی مسحورکننده ای بود. ‫عزیزم، می شه بهش بگی اون رو قطع کنه؟
‫این دستگاه رو ساکت کن.
‫بدجوری چاپیده شده ام.
‫- این اولین بار هم نیست. ‫- قضیه...
‫- «اون مرد خیلی خوبیه» رو براشون تعریف کن. ‫- من اون آهنگ رو نوشتم.
‫«من مرد خیلی خوبی ام.»
‫اسم اصلیش این بود.
‫من. نه اون آقا یا خانم. من.
‫- سلام. ‫- درود.
‫نندور خونه است؟
‫شاید. شما؟
‫من آشنای انسانیشم، بنجی اورت.
‫نندور قراره من رو خون آشام کنه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫عجب غافلگیری خوبی.
‫- اینجا رو... ‫- بنجی.
‫...بنجی اومده.
‫- چند ساله که همدیگه رو ندیدیم؟ ‫- 40 سال، ارباب.
‫40 سال. وای...
‫اصلا پیر نشدی.
‫بنجی یه دوره ای توی دهه 70 میلادی...
‫آشنای انسانی من بود.
‫خوب بود، ‫ولی همه اش می گفت...
‫می خواد خون آشام بشه.
‫خیلی رو مخ بود.
‫من دیگه نمی تونستم تحمل کنم...
‫واسه همین هیپنوتیزمش کردم که ما رو فراموش کنه.
‫بعدش توی یه دستشویی عمومی...
‫ولش کردم.
‫توی دلاور.
‫بخاطر من عذاب وجدان نداشته باش.
‫- ندارم. ‫- من زندگی فوق العاده ای داشته ام.
‫به لطف خانمم.
‫- پالا نجاتم داد. من رو حین پرسه زدن توی... ‫- آخی.
‫یه دستشویی عمومی توی دلاور پیدا کرد...
‫که حسابی خمار بودم و چرت و پرت می گفتم.
‫من رو سر حال آورد.
‫کمکم کرد توی حوزه بیمه یه کار پیدا کنم.
‫چه صنعت فوق العاده ای.
‫ولی اینجا رو چطوری پیدا کردی؟
‫پالا راضیم کرد که «لوماسیتی» رو امتحان کنم.
‫اون جلوی زوال عقلم رو می گیره.
‫این یه گیاهه یا اکسیر؟
‫- یه اپلیکیشن موبایله... ‫- هیس. بذار خودش بگه.
‫یه اپلیکیشن موبایله.
‫یه هفته بعد از استفاده ازش، کلی...
‫خاطره یادم اومد.
‫- ای داد. ‫- استتن آیلند...
‫نندور، لزلو...
‫- چه خاطراتی. ‫- ناژیا،
‫اون یارویی که شبیه دیلبرته؟
‫کالین رابینسون.
‫اون موقع بود که فهمیدم...نندور...
‫بی شرف.
‫داشتی امتحانم می کردی.
‫بله.
‫من آماده ام که خون آشام بشم.
‫مبارکه.
‫ولی بنجی، قبلش باید استراحت کنی.
‫گیرمو، بنجی رو...
‫- تا اتاق بزرگ راهنمایی کن. ‫- خودم راه رو بلدم.
‫اینجا اصلا تغییر نکرده.
‫در موسیقی سررشته داشته.
‫راست می گه، ‫می تونم هر چیزی رو بنوازم...
‫اصلا برام مهم نیست که چیه.
‫- چه کلارینت فلزی آنتوان ساکس... ‫- اوه، بله.
‫و چه پیانوی بادی چیمپ گرایندر.
‫ولی یه چیزی بهتون می گم، شبی که ‫با ناژیا آشنا شدم...
‫بختم زیر و رو شد...
‫چون اون شاعر فوق العاده ایه.
‫گناهکارم، جناب قاضی.
‫من رو به زندان بفرستین.
‫دیدین؟
‫خب، اگه بتونی برنامه یه کنسرت رو بچینی، ‫شاید خودمون رو برسونیم.
‫هیچی مثل موسیقی قدیمی...
‫قفل خشم و کسالت رو باز نمی کنه.
‫هیجان زده شده ام.
‫وای.
‫باورت می شه من 10 سال...
‫توی این کمد می خوابیدم؟
‫اون بالش قدیمی منه.
‫خدایا، یادمه هر شب بغلش می کردم.
‫- اون بالش نیست. ‫- قطعا خودشه.
‫ملحفه ها هم همونان.
‫می شه امشب باهات به دورهمی آشناهای انسانی بیام؟
‫- آره، حتما. ‫- این آخرین شانسم برای تجربه احساس آشنای انسانی بودنه...
‫چون دیگه قراره به خون آشام تبدیلم کنن.
‫ممنون گیرمو. ‫(دورهمی ماهیانه آشنایان انسانی)
‫خیلی پرشورتر از چیزیه که یادمه. ‫(دورهمی ماهیانه آشنایان انسانی)
‫چی؟
‫- فردی؟ بنجی اورت. ‫- بنجی.
‫گمونم این دورهمی ها به عنوان راهی برای برقراری ارتباط...
‫و تبادل فنون کاری بین آشنایان انسانی ایجاد شدن...
‫ولی اکثرا غر می زنن.
‫و به شکل غم انگیزی زن و شوهر پیدا می کنن.
‫خون آشامم گذاشت تا اینجا رانندگی کنم...
‫پس اگه نیاز داشتی تا جایی برسونمت...
‫- یا اگه می خوای یه گپی بزنیم یا... ‫- آخی...
‫- حالا هر چیزی... ‫- اون سلسته؟
‫- می رم یه سلامی بهش بکنم. ‫- اصلا مجبور نیستی کاری بکنی ها.
‫اون هم گفت: «بیخیالش...
‫خون آشامت می کنم.»
‫- درد داشت؟ ‫- بله. داشت.
‫- سلام سلست. ‫- داشت.
‫سلام!
‫- المو! ‫- گیرمو.
‫سلست یه آشنای انسانی بود که وقتایی که ‫تعداد جسداشون انقدر زیاد می شد...
‫که نمی تونست از شرشون خلاص شه، کمکش می کردم. ‫(سال گذشته)
‫اربابش یه دختر 12 ساله بود.
‫150 ساله که 12 سالشه.
‫به نظرم کارش آسون نبوده.
‫خوشحالم.
‫خیلی باحاله که الان...
‫یه...اون واقعا...
‫خونه؟
‫ویپش می کنم. ‫خیلی لذیذه.
‫البته واسه من که ‫الان خون آشامم لذیذه...
‫- ولی تو یحتمل حالت ازش به هم بخوره. ‫- یحتمل اگه خون آشام بودم ازش خوشم می اومد.
‫نه. به درد تو نمی خوره.
‫اینطوری می شی...
‫هنوز برای نندور کار می کنی، درسته؟
‫11 ساله اونجام، پس...
‫11 سال؟
‫عجب. خب، من که اینطوری نمی کنم.
‫به همه آشناهای انسانیم قول داده ام...
‫که حداکثر هشت ماه بعد خون آشام شن.
‫- هشت ماه؟ ‫- دارم...
‫جامعه ای از خون آشام ها می سازم.
‫- ریاضیات خون آشامی کار می کنیم. ‫- وای.
‫جای خالی هم دارین یا...
‫من آشناهای بقیه رو ازشون نمی دزدم. ‫این قانون خون آشام هاست.
‫البته درم همیشه بازه ها.
‫ولی باید از بند ارباب فعلیت رها شی.
‫- پس در واقع به خودت بستگی داره. ‫- سلست.
‫ببخشید. این کرنه.
‫- کرن خیلی دوست داشت تو رو ببینه. ‫- سلام، من کرنم.
‫- اون خیلی طرفدارته. ‫- به کارتون خیلی علاقه دارم. - خیلی دوست داشتم ببینمتون.
‫- خیلی دوست داشتم شما رو ببینم. ‫- ببخشید. - می دونم این اتفاق...
‫قراره بیفته. ‫می دونم که قراره خون آشام شم.
‫- می تونم حسش کنم. این اتفاق میفته. ‫- وایسا، وایسا. بنجی. بنجی.
‫بنجی. بنجی. ‫به نظرم اول نوبت منه...
‫چون خیلی بیشتر از تو آشنای انسانی بوده ام.
‫- خیله خب. ‫- می دونی چی می گم دیگه؟
‫♪ کادر مستندسازی... ♪
‫♪ خیلی دلم می خواد... ♪
‫♪ شما رو بخورم... ♪
‫- چیه؟ مشکل چیه؟ ‫- هیچی.
‫از پایانش خوشم اومد.
‫فقط حس می کنم داریم سعی می کنیم ‫زیادی به روز باشیم.
‫عزیزم، بهترین آهنگامون...
‫اونایی بوده ان که ‫تونسته ان به خوبی حس و حال زمونه رو روایت کنن...
‫- مثل اونی که در مورد المپیک بود. ‫- بله.
‫♪ پرش با نیزه، پرش طول، ♪ ‫♪ همه امون حسابی تحت تاثیر قرار گرفته ایم... ♪
‫♪ آقای هیتلر، بهمون بگو که... ♪
‫♪ برنامه بعدیت چیه؟ ♪
‫به نظرم این یکی با گذشت زمان ‫اون جذابیتش رو از دست داده.
‫می دونی چیه؟
‫اگه تابوتت رو یکم سر بدیم اونورتر...
‫می تونیم تابوتم رو کنارش بذاریم.
‫بله بنجی، ‫الان درستش می کنم.
‫ببخشید ارباب، ‫می شه تنهایی با هم صحبت کنیم؟
‫بله، حتما. بنجی؟
‫تنهامون بذار. ‫این مسئله مهمه.
‫- من در هر صورت باید برم دستشویی. ‫- برو.
‫ممنون گیرمو.
‫جای دیگه ای توی آمریکا هست...
‫که دورتر از دلاور باشه؟
‫بله، معلومه که هست، ‫ولی باید در مورد یه مسئله ای باهات صحبت کنم.
‫- شخصیه. ‫- وای، نه.
‫نه گیرمو، نمی خواد، ‫واقعا مجبور نیستی.
‫گفتنش سخته، ‫ارباب، احتمالا بهتر باشه...
‫- بشینی. ‫- اوه...لعنتی.
‫ارباب، قصد داری من رو خون آشام کنی؟
‫من رو مسخره کردی؟
‫حالا چی شده که...
‫همه فکر می کنن ‫می تونن خون آشام شن؟
‫قبلا هم بهت گفته ام، ‫بعدا در موردش حرف می زنیم.
‫همیشه می ذاریش واسه بعد. ‫خب، اگه...
‫الان پیشنهاد بهتری بهم شده باشه چی؟ هان؟
‫- چی؟ همین الان؟ ‫- بله.
‫پس باید قبولش کنی.
‫چی؟
‫باید قبولش کنی.
‫خب، پس قبولش می کنم.
‫- باشه، پس بکن. ‫- باشه، پس می کنم.
‫باشه، پس باید بکنی.
‫- پس قبولش می کنم. باشه. ‫- باشه، برو.
‫عالیه.
‫خب...تو...
‫بدون من مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫نه، چیزیم نمی شه.
‫خدا رو شکر، بنجی برگشته...
‫و بنجی...
‫بهترین آشنای انسانیه که تا حالا داشته ام.
‫پس مشکلی هیچ به وجود نمیاد.
‫هیچ مشکلی.
‫هیچ های مشکلی.
‫هیچ مشکلی.
‫همونطور که گفتم.
‫خب، ممنون. ‫خیلی چیزا ازت یاد گرفتم.
‫داری حماقت می کنی.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫هیچی نگفتم.
‫خیله خب.
‫من با گیرمو...
‫مثل پسرم رفتار کرده ام...
‫اونوقت اینطوری واسه ام جبران می کنه؟
‫من اون کوچولو رو با دستانم بلند کردم...
‫تا بتونه وانمود کنه که ‫می تونه پرواز کنه.
‫بهم بی احترامی می کنن، ‫قدرم رو نمی دونن...
‫من رو نادیده می گیرن.
‫واسه تولدش یه جور...
‫نقاشی اکلیلی درست کرده بودم.
‫کلی کار مزخرف...
‫براش کردم که ‫الان اصلا به ذهنم نمی رسن.
‫پس برای همین...
‫دیگه نمی تونم اینجا بمونم.
‫گوش کن، کوچولو.
‫تو از «نون پانرا» دراومدی...
‫آخرش هم به «نون پانرا» باز خواهی گشت.
‫(منزل سلست)
‫سلام؟
‫سلام.
‫گیرمو!
‫بیا تو.
‫خوش اومدی. بیا داخل.
‫اربابت هنوز...
‫- پیشت زندگی می کنه؟ ‫- نه بابا.
‫- ایول. ‫- بچه ها، بیاین به گیرمو خوش آمد بگیم.
‫- سلام گیرمو. ‫- سلام.
‫سم رو که می شناسی؟
‫آره بابا. سلام سم، چه خبرا؟
‫مهارت هاش به عنوان یه آشنا باورنکردنی ان.
‫همه اینا رو خودش درست کرده.
‫چینش بشقاب ها، غذاهای سرد. باورت می شه؟
‫با اون پنجولای کوچیکش. ‫اون یه نابغه است.
‫- اوه. ‫- بشین.
‫همگی خوش اومدین.
‫حضور شما مثل برکت و امتیازی از طرف خداست.
‫خب، من فقط یه چندتا قانون دارم.
‫قانون اول، گوش کنین.
‫چون ما برای رشد کردن اینجا جمع شده ایم.
‫- بله ارباب. ‫- ارباب نگو. من به اون مزخرفات اعتقادی ندارم.
‫اینجا کسی به کسی ارباب نمی گه.
‫اشکالی نداره، تو تازه واردی. ‫یه مسئله دیگه هم هست.
‫از اونجایی که گیرمو آخرین نفریه که اومده...
‫نوبت اونه که به «شیک شک» بره.
‫- واقعا؟ شیک شک؟ ‫- بله.
‫- چی بگیرم؟ ‫- شیک شک بگیر دیگه.
‫- شیک شک برای همه. ‫- آره.
‫بجنب.
‫بیاین مبلمان رو ببریم بیرون.
‫- دیگه باهاشون حال نمی کنم. ‫- باشه. حله.
‫بنجی، تا فردا وقت داری ها.
‫ببخشید. دیروز که داشتم با نوه ام...
‫- گلف بازی می کردم، کمرم گرفت. ‫- علاقه ای ندارم بشنوم.
‫شاید آسون تر باشه که ‫برم یه جفت کفش جدید برات بخرم.
‫- پنج دلار داری؟ ‫- قیمت کفشا دیگه اونقدر نیست.
‫اون کتونی های سفید پاشنه دار چی شدن؟
‫- اونا رو به یه بی خانمان بخشیدم. ‫- باهاشون خیلی قدبلند می شدی.
‫- خب، مسخره بودن. ‫- پس چه جوری بوگی می رقصی؟
‫- من... ‫- با اینا که نمی تونی بوگی برقصی.
‫من بوگی نمی رقصم.
‫دیگه کسی بوگی نمی رقصه.
‫- چیکار می کنی؟ ‫- من رو یاد...
‫بازی گلف با نوه ام انداختی.
‫باید این بچه رو ببینی.
‫مثل جوونی های «تایگر» ضربه می زنه...
‫- تایگر. ‫- «تایگر وودز».
‫تایگر وودز. ‫خودشه.
‫من اصلا نمی دونم «جلف» چیه...
‫ولی می دونم که اسم یارو تایگر وودزه.
‫عکسش کدوم گوریه؟
‫این انگشتمه. ‫این هم انگشتمه.
‫♪ عزیز دلم رفته، ♪ ‫♪ حالم خیلی گرفته است... ♪
‫♪ عزیز لیندبرگیم کجا رفته؟ ♪
‫نه. ‫لزلو، زیادی سریعه.
‫- باید گام تصنیفی داشته باشه. ‫- نه، اینطور نیست.
‫انگار یادت رفته که ‫بنده پادشاه گام هام.
‫خب، اعلی حضرت، ‫امکانش هست یه چای با هم بنوشیم...
‫و ازتون بخوام که سرعتش رو پایین بیارین؟!
‫ناژیا، اگه سرعتش رو پایین بیاریم، ‫خیلی طول می کشه تا تموم شه.
‫حالا داره یادم میاد که...
‫من و لزلو چرا چندین دهه است که ‫همکاری نکردیم.
‫چون اون بعضی وقتا ‫خیلی مشنگ و بی سلیقه می شه.
‫اون واقعا توی استفاده از کلمات استعداد داره...
‫ولی کلماتش ‫بعضی وقتا من رو تا مرز جنون می برن.
‫تو از سال 1925...
‫که بعد از 200 سال تصمیم گرفتی...
‫یه حالی بهم بدی، ‫فکر نویی نداشته ای.
‫بزرگترین اشتباه زندگیم بود.
‫گفته بودی ‫بوی پنیر بز می دم.
‫بگذریم، چطور جرات می کنی همچین حرفی بزنی؟
‫من صد سال قبل از ‫هر کثافت دیگه ای،
‫این یه گفتگوی خصوصیه.
‫ببخشید، فقط می خواستم یه سر بیام...
‫- و بگم که حتما آهنگای جدید اجرا کنین. ‫- چطور؟
‫هر دفعه که به یه کنسرت راک می رم و ‫خواننده می گه...
‫«خیله خب، قراره یه استراحتی به آهنگای معروفمون بدیم...
‫«و چندتا از کارای جدیدمون رو اجرا کنیم» ‫جمعیت هلهله می کنن.
‫برام سوال پیش اومده...
‫که شاید رفتارم با گیرمو...
‫یکم زیادی بی رحمانه بوده.
‫از سر راهم برو کنار.
‫اون به اندازه گیرمو قوی...
‫یا سریع نیست.
‫نحیفه...
‫مثل یه نوزاد.
‫یه نوزاد گنده و چروکیده...
‫که بوی...
‫پوره سیب زمینی می ده.
‫بذار خودم ببندمش.
‫ببخشید ارباب. ‫وقتی خون آشام بشم، قوی تر می شم.
‫پس فکر کنم ‫یه سری به گیرمو بزنم.
‫مراقب باش، اون یه تیکه لیزه.
‫حتما الان داره له له می زنه که برگرده.
‫- از اتاقم خوشت اومده؟ ‫- بله.
‫خیلی قشنگه. بزرگه.
‫- اون منم؟ ‫- نه.
‫- اون منم. ‫- نه.
‫اون تویی.
‫اون که...
‫می دونی، اگه می دونستم اتاقای بزرگ دوست داری...
‫شاید اون اتاق آبی بزرگ رو بهت می دادم،
‫- منظورم توی خونه است، توی استتن آیلنده. ‫- نه.
‫من به فضای بیشتری توی اون خونه نیاز ندارم.
‫سلست همیشه میاد اینجا و ‫همینطوری باهام گپ می زنه.
‫خب، من هم از گپ زدن خوشم میاد.
‫- از کی تا حالا؟ ‫- از...
‫- خیله خب.
‫می خوام برم ببینم بقیه در چه حالن.
‫- ولی فکر می کردم داریم گپ می زنیم. ‫- گپ نمی زنیم.
‫اون دیگه چه آشغالیه؟
‫- چون الان اونطوری می خوابم. ‫- چرا اینطوری می کنی؟
‫- بیخیال بابا. ‫- همه خون آشامای جوون...
‫جای تابوت روی مبل می خوابن.
‫الان دیگه اینا نزدیکانمن.
‫دختره احمق بی شعور.
‫چرا هر وقت اسمارتیز «ام اند ام» می خورم...
‫اسمارتیزا فکر می کنن گشنه امه؟
‫این جوک توی «سلار» بهتر جواب داده بود. خیله خب.
‫- خیلی ممنون... ‫- کالین رابینسون...
‫شب میکروفن آزاد یعنی چی؟
‫رویداد معتبریه که توش به استعدادهای سطح بالا فرصت داده می شه که ‫مهارت هاشون رو به نمایش بذارن.
‫برای این بهش می گن میکروفن باز...
‫که میکروفن رو فقط برای بهترین های بهترین ها باز می کنن.
‫- طبیعتا. ‫- خب، الان می خوایم روال رو تغییر بدیم...
‫و یکم موسیقی براتون اجرا کنیم.
‫اجراکنندگان بعدیمون از ‫عمیق ترین بخش استتن آیلند اومده ان...
‫اهالی «چاپ هاوس»، بیاین به گرمی از...
‫- لس... ‫- لزلو، الاغ.
‫لسزلو و نادیا استقبال کنیم.
‫سلام به همگی.
‫من ناژیا هستم، ایشون هم لزلوئه، ‫ما گروه ناژیا و لزلو هستیم،
‫گروه موسیقی انسانی.
‫من این موسیقی عاشقانه رو ‫برای همسرم، ناژیا نوشته ام.
‫♪ توی این شهر، هیچکس دیگه ای نتونسته بود ♪ ‫♪ مثل تو من رو... ♪
‫♪ عاشق خودش کنه. ♪
‫♪ وقتی به هم محبت می کنیم... ♪
‫♪ - روی هوا پرواز می کنیم. ♪ ‫♪ - پرواز می کنیم. ♪
‫♪ - پرواز... ♪
‫- لولو بازی دربیارم. ‫- لولو بازی؟
‫ولی می دونی که ‫وضع بقیه امون چطوریه.
‫یعنی چی؟ ‫برام کمین کرده بودین؟
‫خیلی ممنون می شیم که یه جور...
‫- خط زمانی بهمون بدی. ‫- خیله خب.
‫موسیقی!
‫فقط می خوام مطمئن شم که...
‫قبل از این که همه اتون رو خون آشام کنم، ‫توی حس و حال مناسبی باشیم.
‫- خب؟ ‫- خب...
‫هفته پیش هم همین رو گفتی.
‫آره کرن، ‫چون هنوز اون حس و حال مناسب ایجاد نشده.
‫اسم این آهنگ «تغییر شکله».
‫♪ - خفاش، خفاش، خفاش. ♪ ‫♪ - خفاش. ♪
‫♪ خفاش. ♪
‫♪ - خفاش، خفاش. ♪ ‫♪ - خفاش. ♪
‫♪ دلمون خون می خواد. ♪
‫♪ دلمون عشق می خواد. ♪
‫♪ از دور صدام می کنی؟ ♪
‫♪ نه، از توی ماشینم بهت زنگ می زنم. ♪
‫♪ ولی چطور ممکنه؟ ♪
‫♪ به کمک جریان برق. ♪
‫♪ واقعا تب تلفن همراه همه جا رو برداشته. ♪
‫بو.
‫آماده مهمونی شین.
‫چشماتون رو ببندین،
‫همه انتقاداتی که...
‫به من داشتین رو به یاد بیارین و ‫از شرشون خلاص شین.
‫بندازینشون دور.
‫سلست!
‫- یا خدا. ‫- چرا در بسته است؟
‫لعنتی. برگشتن!
‫شماها باید گمشین بیرون!
‫برین! برین! فرار کنین!
‫ارباب، فکر می کردم...
‫- یه ماه دیگه بر می گردی. ‫- مهمون دعوت کردی؟
‫تو واقعا خون آشام نیستی، نه؟
‫اون هرگز من رو به خون آشام تبدیل نمی کنه، خب؟
‫فقط باید احساسش رو تجربه می کردم.
‫ارباب، به خونه خوش اومدی.
‫این فانی ها رو برات آورده ام.
‫راضی ای؟
‫آهنگ بعدی...
‫یکی از قطعات مورد علاقه ‫همخونه من و همسرمه.
‫اسمش نندوره...
‫اسم این آهنگ هم «بیا بریم دیسکو»ـئه.
‫♪ - بریم دیسکو ♪ ‫- خیله خب، بیاین پایین!
‫♪ توی نیویورک سیتی. ♪
‫گیرمو! سم رو نجات بده!
‫سم رو نجات بده!
‫سم، پشت سرت رو نگاه نکن. ‫پشت سرت رو نگاه نکن.
‫آهای، نمی تونین اونطوری کنین!
‫گور باباتون!
‫- اجرا داشت افتضاح پیش می رفت. ‫- واسه همین...
‫«آواز دریانوردی» از سال 1792 رو اجرا کردیم.
‫بو!
‫♪ آروبا، جاماییکا، ♪
‫♪ می خوام تو رو مال خودم کنم. ♪
‫♪ برمودا، باهاما، ♪
‫♪ بیا بغلم، خوشگل بلا... ♪
‫و اون آهنگ واقعا...
‫اونا رو سر شوق آورد.
‫- شعرش رو از کجا بلدن؟ ‫- هیچ نظری ندارم.
‫♪ یه جایی به اسم کوکومو هست... ♪
‫♪ ما هم می خوایم بریم اونجا. ♪
‫- ترکوندیم. ‫- خب، چند نفر رو هم کشتیم.
‫آخرش چندتاشون رو کشتیم.
‫عجب شب جادویی ای بود.
‫سم، فرار کن. فرار کن!
‫گیرمو.
‫به یه مهمونی رفته بودم و...به همه حمله شد...
‫- و همه اشون مردن. ‫- نمی خوام اینا رو بدونم.
‫انقدر فخر نفروش. ‫گفتنش برام خیلی سخته...
‫پس بذار سریع بگمش.
‫می دونم از بودن پیش سلست خیلی راضی و خوشحالی...
‫ولی از وقتی که رفتی، ‫من خیلی ناراحتم بوده ام.
‫فقط می خوام بدونم که ‫چیکار می تونم بکنم که...
‫برت گردونم خونه.
‫اوه.
‫خب...
‫می خوام بیشتر بهم احترام گذاشته بشه...
‫و بیشتر قدرم دونسته بشه.
‫و یه روز مرخصی هم می خوام.
‫- یعنی سالی یکی؟ ‫- نه.
‫- سلست هفته ای یه روز بهمون مرخصی می داد. ‫- چی؟
‫اون یه روز خودش لباس می پوشه؟
‫مثل یه جور خوک غارنشین؟
‫ای بابا.
‫- باشه، قبوله. هفته ای یه بار. ‫- و خوردنی های بهتری هم می خوام.
‫مشکل چیپس یخی چیه؟
‫- یخ خوردنی نیست. ‫- مخالفم.
‫ولی من زیاد سررشته ای از خوراکی ها ندارم.
‫مگه آشنای انسانی خوبی برات نیستم؟
‫آشنای انسانی عالی ای هستی.
‫ممنون. پس به یه خون آشام تبدیلم می کنی.
‫- همچین قولی داده بودم؟ ‫- بله.
‫- 11 سال پیش. ‫- یادم...خیلی وقت گذشته.
‫- خیلی وقت گذشته، قول داده بودی. ‫- من...ولی واقعا قول داده بودم؟
‫- شاید توی خوابم صحبت می کردم. ‫- 11 سال. 11 ساله...
‫- که اونجام، خب؟ ‫- باشه، خب...
‫- شاید سلست من رو بخواد. ‫- باشه، باشه، حله.
‫قول می دم.
‫نمی تونم بگم کی، ولی...
‫تبدیلت می کنم. باشه؟
‫می خوای برگردی یا نه؟
‫- نیازی به این کار نیست. ‫- اوه. فکر کردم...
‫- حس کردم وقت مناسبیه. ‫- نیست.
‫- این رو برات گرفته ام. ‫- آخی.
‫برای بغل کردنه.
‫- وای. ‫- گیرمو، دیگه بیا بریم.
‫در موقعیت قرار بگیر.
‫آماده ای؟
‫آخی.
‫بر نمی گردم دنبالش.
‫- اینجا کجاست؟ ‫- نمی دونم.
‫- ولی الان خونه اته. ‫- باشه.
‫گیرمو، گاز بده.
‫می خوای همینطوری ولش کنی؟
‫- راه بیفت. ‫- خداحافظ.
‫آهای، حواست به جلوت باشه.
‫علت بر معلول مقدمه.
‫معلول به علت منتهی می شه.
‫آینده هم دقیقا مثل گذشته، ثابته.
‫آره.
‫بزن پسر.
‫آه!
‫- این دیگه چه کوفتی بود؟ حتما شوخیت گرفته. ‫- من که چیزی نگفتم.
‫- لطفا، فقط... ‫- خفه شو. مرد دونده، با تو حرف نمی زنم.
‫اسم اون آهنگ چی بود؟
‫- «آیلین، بیا.» ‫- بلندتر بگو.
‫«آیلین، بیا.»
‫- مال کِیه؟ ‫- شاید 1982؟
‫آره جون خودت.
‫ازم سرقت شده. سرقت!
‫- این کار اورژانسی فوریتون چیه؟ ‫- هیس.
‫یه نفر یکی از ‫آهنگایی که لزلو نوشته بود رو دزدیده.
‫- تو واقعا «آیلین، بیا» رو نوشتی؟ ‫- بله، نوشته ام.
‫این ملودی رو سال 1852 نوشتم.
‫اسمش «آیلین، گوشت بیار» بود.
‫قصیده ای در وصف همسر ماهی فروش محله، آیرین.
‫بانوی مسحورکننده ای بود. ‫عزیزم، می شه بهش بگی اون رو قطع کنه؟
‫این دستگاه رو ساکت کن.
‫بدجوری چاپیده شده ام.
‫- این اولین بار هم نیست. ‫- قضیه...
‫- «اون مرد خیلی خوبیه» رو براشون تعریف کن. ‫- من اون آهنگ رو نوشتم.
‫«من مرد خیلی خوبی ام.»
‫اسم اصلیش این بود.
‫من. نه اون آقا یا خانم. من.
‫- سلام. ‫- درود.
‫نندور خونه است؟
‫شاید. شما؟
‫من آشنای انسانیشم، بنجی اورت.
‫نندور قراره من رو خون آشام کنه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: شهریار نادرمحمد
‫عجب غافلگیری خوبی.
‫- اینجا رو... ‫- بنجی.
‫...بنجی اومده.
‫- چند ساله که همدیگه رو ندیدیم؟ ‫- 40 سال، ارباب.
‫40 سال. وای...
‫اصلا پیر نشدی.
‫بنجی یه دوره ای توی دهه 70 میلادی...
‫آشنای انسانی من بود.
‫خوب بود، ‫ولی همه اش می گفت...
‫می خواد خون آشام بشه.
‫خیلی رو مخ بود.
‫من دیگه نمی تونستم تحمل کنم...
‫واسه همین هیپنوتیزمش کردم که ما رو فراموش کنه.
‫بعدش توی یه دستشویی عمومی...
‫ولش کردم.
‫توی دلاور.
‫بخاطر من عذاب وجدان نداشته باش.
‫- ندارم. ‫- من زندگی فوق العاده ای داشته ام.
‫به لطف خانمم.
‫- پالا نجاتم داد. من رو حین پرسه زدن توی... ‫- آخی.
‫یه دستشویی عمومی توی دلاور پیدا کرد...
‫که حسابی خمار بودم و چرت و پرت می گفتم.
‫من رو سر حال آورد.
‫کمکم کرد توی حوزه بیمه یه کار پیدا کنم.
‫چه صنعت فوق العاده ای.
‫ولی اینجا رو چطوری پیدا کردی؟
‫پالا راضیم کرد که «لوماسیتی» رو امتحان کنم.
‫اون جلوی زوال عقلم رو می گیره.
‫این یه گیاهه یا اکسیر؟
‫- یه اپلیکیشن موبایله... ‫- هیس. بذار خودش بگه.
‫یه اپلیکیشن موبایله.
‫یه هفته بعد از استفاده ازش، کلی...
‫خاطره یادم اومد.
‫- ای داد. ‫- استتن آیلند...
‫نندور، لزلو...
‫- چه خاطراتی. ‫- ناژیا،
‫اون یارویی که شبیه دیلبرته؟
‫کالین رابینسون.
‫اون موقع بود که فهمیدم...نندور...
‫بی شرف.
‫داشتی امتحانم می کردی.
‫بله.
‫من آماده ام که خون آشام بشم.
‫مبارکه.
‫ولی بنجی، قبلش باید استراحت کنی.
‫گیرمو، بنجی رو...
‫- تا اتاق بزرگ راهنمایی کن. ‫- خودم راه رو بلدم.
‫اینجا اصلا تغییر نکرده.
‫آها! این هم یه قطعه دیگه که ‫با کمال ستمگری ازم دزدیده شده.
‫امروز توی حیاط همه مدارس دنیا اجرا می شه.
‫ولی این نسخه اصلیه.
‫♪ بازی کن، بازی کن، بازی کن و خوش بگذرون... ♪
‫♪ عجله کن، عمر کوتاهه ♪
‫♪ شاد باش، شاد باش، شاد باش، شاد باش ♪
‫♪ زندگی به شور و حال بیشتری نیاز داره ♪
‫ویژگی مورد علاقه ام از این آهنگ...
‫اینه که قافیه هاش غیر منتظره ان.
‫لزلوی من از اولش هم...
‫در موسیقی سررشته داشته.
‫راست می گه، ‫می تونم هر چیزی رو بنوازم...
‫اصلا برام مهم نیست که چیه.
‫چه یه جعبه زمخت سه ضلعی باشه...
‫- چه کلارینت فلزی آنتوان ساکس... ‫- اوه، بله.
‫و چه پیانوی بادی چیمپ گرایندر.
‫ولی یه چیزی بهتون می گم، شبی که ‫با ناژیا آشنا شدم...
‫بختم زیر و رو شد...
‫چون اون شاعر فوق العاده ایه.
‫گناهکارم، جناب قاضی.
‫من رو به زندان بفرستین.
‫دیدین؟
‫لزلو، من عاشق این یکی ام. اجراش کنیم؟
‫♪ چه اتفاقی برای...♪
‫♪ دیزی لو افتاد؟ ♪
‫♪ وقتی نمی تونست دستشویی رو پیدا کنه... ♪
‫♪ دامن حلقه ایش... ♪
‫- سلام! ‫♪ - قهوه ای می شد. ♪
‫سلام.
‫- چی می خوای؟ ‫- خیلی قشنگ بود.
‫تا حالا به اجرای زنده فکر کردین؟
‫یه جور «300 سال موسیقی عالی»؟
‫ولی اکثر این آهنگا رو ‫حتی یه نفر هم نشنیده.
‫«جادوگرا خبرچینن.»
‫«درشکه ای پر از خر.»
‫«مقلد.»
‫اگه بخواین، ‫می تونم به چند نفر معرفیتون کنم.
‫خب، اگه بتونی برنامه یه کنسرت رو بچینی، ‫شاید خودمون رو برسونیم.
‫ببینم چه کاری از دستم برمیاد، عمو جان.
‫- بترکون. - باشه. ‫- خیله خب.
‫هیچی مثل موسیقی قدیمی...
‫قفل خشم و کسالت رو باز نمی کنه.
‫هیجان زده شده ام.
‫وای.
‫باورت می شه من 10 سال...
‫توی این کمد می خوابیدم؟
‫اون بالش قدیمی منه.
‫خدایا، یادمه هر شب بغلش می کردم.
‫- اون بالش نیست. ‫- قطعا خودشه.
‫ملحفه ها هم همونان.
‫می شه امشب باهات به دورهمی آشناهای انسانی بیام؟
‫- آره، حتما. ‫- این آخرین شانسم برای تجربه احساس آشنای انسانی بودنه...
‫چون دیگه قراره به خون آشام تبدیلم کنن.
‫ممنون گیرمو. ‫(دورهمی ماهیانه آشنایان انسانی)
‫خیلی پرشورتر از چیزیه که یادمه. ‫(دورهمی ماهیانه آشنایان انسانی)
‫چی؟
‫- فردی؟ بنجی اورت. ‫- بنجی.
‫گمونم این دورهمی ها به عنوان راهی برای برقراری ارتباط...
‫و تبادل فنون کاری بین آشنایان انسانی ایجاد شدن...
‫ولی اکثرا غر می زنن.
‫و به شکل غم انگیزی زن و شوهر پیدا می کنن.
‫خون آشامم گذاشت تا اینجا رانندگی کنم...
‫پس اگه نیاز داشتی تا جایی برسونمت...
‫- یا اگه می خوای یه گپی بزنیم یا... ‫- آخی...
‫- حالا هر چیزی... ‫- اون سلسته؟
‫- می رم یه سلامی بهش بکنم. ‫- اصلا مجبور نیستی کاری بکنی ها.
‫اون هم گفت: «بیخیالش...
‫خون آشامت می کنم.»
‫- درد داشت؟ ‫- بله. داشت.
‫- سلام سلست. ‫- داشت.
‫سلام!
‫- المو! ‫- گیرمو.
‫سلام.
‫سلست یه آشنای انسانی بود که وقتایی که ‫تعداد جسداشون انقدر زیاد می شد...
‫که نمی تونست از شرشون خلاص شه، کمکش می کردم. ‫(سال گذشته)
‫اربابش یه دختر 12 ساله بود.
‫150 ساله که 12 سالشه.
‫به نظرم کارش آسون نبوده.
‫واسه به اینجا رسیدن زحمت کشیده و...
‫الان هم خون آشام شده.
‫خیلی براش...
‫خوشحالم.
‫خیلی باحاله که الان...
‫یه...اون واقعا...
‫خونه؟
‫ویپش می کنم. ‫خیلی لذیذه.
‫البته واسه من که ‫الان خون آشامم لذیذه...
‫- ولی تو یحتمل حالت ازش به هم بخوره. ‫- یحتمل اگه خون آشام بودم ازش خوشم می اومد.
‫نه. به درد تو نمی خوره.
‫اینطوری می شی...
‫هنوز برای نندور کار می کنی، درسته؟
‫11 ساله اونجام، پس...
‫11 سال؟
‫عجب. خب، من که اینطوری نمی کنم.
‫به همه آشناهای انسانیم قول داده ام...
‫که حداکثر هشت ماه بعد خون آشام شن.
‫- هشت ماه؟ ‫- دارم...
‫جامعه ای از خون آشام ها می سازم.
‫موسیقی خون آشامی پخش می کنیم، ‫رقص خون آشامی می کنیم،
‫اوریگامی خون آشامی درست می کنیم،
‫- ریاضیات خون آشامی کار می کنیم. ‫- وای.
‫جای خالی هم دارین یا...
‫من آشناهای بقیه رو ازشون نمی دزدم. ‫این قانون خون آشام هاست.
‫البته درم همیشه بازه ها.
‫ولی باید از بند ارباب فعلیت رها شی.
‫- پس در واقع به خودت بستگی داره. ‫- سلست.
‫ببخشید. این کرنه.
‫- کرن خیلی دوست داشت تو رو ببینه. ‫- سلام، من کرنم.
‫- اون خیلی طرفدارته. ‫- به کارتون خیلی علاقه دارم. - خیلی دوست داشتم ببینمتون.
‫- خیلی دوست داشتم شما رو ببینم. ‫- ببخشید. - می دونم این اتفاق...
‫قراره بیفته. ‫می دونم که قراره خون آشام شم.
‫- می تونم حسش کنم. این اتفاق میفته. ‫- وایسا، وایسا. بنجی. بنجی.
‫بنجی. بنجی. ‫به نظرم اول نوبت منه...
‫چون خیلی بیشتر از تو آشنای انسانی بوده ام.
‫- خیله خب. ‫- می دونی چی می گم دیگه؟
‫♪ کادر مستندسازی... ♪
‫♪ خیلی دلم می خواد... ♪
‫♪ شما رو بخورم... ♪
‫- چیه؟ مشکل چیه؟ ‫- هیچی.
‫از پایانش خوشم اومد.
‫فقط حس می کنم داریم سعی می کنیم ‫زیادی به روز باشیم.
‫عزیزم، بهترین آهنگامون...
‫اونایی بوده ان که ‫تونسته ان به خوبی حس و حال زمونه رو روایت کنن...
‫- مثل اونی که در مورد المپیک بود. ‫- بله.
‫♪ پرش با نیزه، پرش طول، ♪ ‫♪ همه امون حسابی تحت تاثیر قرار گرفته ایم... ♪
‫♪ آقای هیتلر، بهمون بگو که... ♪
‫♪ برنامه بعدیت چیه؟ ♪
‫به نظرم این یکی با گذشت زمان ‫اون جذابیتش رو از دست داده.
‫می دونی چیه؟
‫اگه تابوتت رو یکم سر بدیم اونورتر...
‫می تونیم تابوتم رو کنارش بذاریم.
‫بله بنجی، ‫الان درستش می کنم.
‫ببخشید ارباب، ‫می شه تنهایی با هم صحبت کنیم؟
‫بله، حتما. بنجی؟
‫تنهامون بذار. ‫این مسئله مهمه.
‫- من در هر صورت باید برم دستشویی. ‫- برو.
‫ممنون گیرمو.
‫جای دیگه ای توی آمریکا هست...
‫که دورتر از دلاور باشه؟
‫بله، معلومه که هست، ‫ولی باید در مورد یه مسئله ای باهات صحبت کنم.
‫- شخصیه. ‫- وای، نه.
‫نه گیرمو، نمی خواد، ‫واقعا مجبور نیستی.
‫گفتنش سخته، ‫ارباب، احتمالا بهتر باشه...
‫- بشینی. ‫- اوه...لعنتی.
‫ارباب، قصد داری من رو خون آشام کنی؟
‫من رو مسخره کردی؟
‫حالا چی شده که...
‫همه فکر می کنن ‫می تونن خون آشام شن؟
‫قبلا هم بهت گفته ام، ‫بعدا در موردش حرف می زنیم.
‫همیشه می ذاریش واسه بعد. ‫خب، اگه...
‫الان پیشنهاد بهتری بهم شده باشه چی؟ هان؟
‫- چی؟ همین الان؟ ‫- بله.
‫پس باید قبولش کنی.
‫چی؟
‫باید قبولش کنی.
‫خب، پس قبولش می کنم.
‫- باشه، پس بکن. ‫- باشه، پس می کنم.
‫باشه، پس باید بکنی.
‫- پس قبولش می کنم. باشه. ‫- باشه، برو.
‫عالیه.
‫خب...تو...
‫بدون من مشکلی برات پیش نمیاد؟
‫نه، چیزیم نمی شه.
‫خدا رو شکر، بنجی برگشته...
‫و بنجی...
‫بهترین آشنای انسانیه که تا حالا داشته ام.
‫پس مشکلی هیچ به وجود نمیاد.
‫هیچ مشکلی.
‫هیچ های مشکلی.
‫هیچ مشکلی.
‫همونطور که گفتم.
‫خب، ممنون. ‫خیلی چیزا ازت یاد گرفتم.
‫داری حماقت می کنی.
‫چی گفتی؟
‫هیچی.
‫هیچی نگفتم.
‫خیله خب.
‫من با گیرمو...
‫مثل پسرم رفتار کرده ام...
‫اونوقت اینطوری واسه ام جبران می کنه؟
‫من اون کوچولو رو با دستانم بلند کردم...
‫تا بتونه وانمود کنه که ‫می تونه پرواز کنه.
‫بهم بی احترامی می کنن، ‫قدرم رو نمی دونن...
‫من رو نادیده می گیرن.
‫واسه تولدش یه جور...
‫نقاشی اکلیلی درست کرده بودم.
‫کلی کار مزخرف...
‫براش کردم که ‫الان اصلا به ذهنم نمی رسن.
‫پس برای همین...
‫دیگه نمی تونم اینجا بمونم.
‫گوش کن، کوچولو.
‫تو از «نون پانرا» دراومدی...
‫آخرش هم به «نون پانرا» باز خواهی گشت.
‫(منزل سلست)
‫سلام؟
‫سلام.
‫گیرمو!
‫بیا تو.
‫دوستات رو هم با خودت آوردی.
‫سلام.
‫وای.
‫خوش اومدی. بیا داخل.
‫اربابت هنوز...
‫- پیشت زندگی می کنه؟ ‫- نه بابا.
‫هیوستن و گروهش توی فلوریدان و ‫آدمای منحرف رو شکار می کنن.
‫- ایول. ‫- بچه ها، بیاین به گیرمو خوش آمد بگیم.
‫- سلام گیرمو. ‫- سلام.
‫سم رو که می شناسی؟
‫آره بابا. سلام سم، چه خبرا؟
‫مهارت هاش به عنوان یه آشنا باورنکردنی ان.
‫همه اینا رو خودش درست کرده.
‫چینش بشقاب ها، غذاهای سرد. باورت می شه؟
‫با اون پنجولای کوچیکش. ‫اون یه نابغه است.
‫- اوه. ‫- بشین.
‫همگی خوش اومدین.
‫حضور شما مثل برکت و امتیازی از طرف خداست.
‫خب، من فقط یه چندتا قانون دارم.
‫قانون اول، گوش کنین.
‫چون ما برای رشد کردن اینجا جمع شده ایم.
‫- بله ارباب. ‫- ارباب نگو. من به اون مزخرفات اعتقادی ندارم.
‫اینجا کسی به کسی ارباب نمی گه.
‫اشکالی نداره، تو تازه واردی. ‫یه مسئله دیگه هم هست.
‫از اونجایی که گیرمو آخرین نفریه که اومده...
‫نوبت اونه که به «شیک شک» بره.
‫- واقعا؟ شیک شک؟ ‫- بله.
‫- چی بگیرم؟ ‫- شیک شک بگیر دیگه.
‫- شیک شک برای همه. ‫- آره.
‫بجنب.
‫بیاین مبلمان رو ببریم بیرون.
‫- دیگه باهاشون حال نمی کنم. ‫- باشه. حله.
‫بنجی، تا فردا وقت داری ها.
‫ببخشید. دیروز که داشتم با نوه ام...
‫- گلف بازی می کردم، کمرم گرفت. ‫- علاقه ای ندارم بشنوم.
‫شاید آسون تر باشه که ‫برم یه جفت کفش جدید برات بخرم.
‫- پنج دلار داری؟ ‫- قیمت کفشا دیگه اونقدر نیست.
‫اون کتونی های سفید پاشنه دار چی شدن؟
‫- اونا رو به یه بی خانمان بخشیدم. ‫- باهاشون خیلی قدبلند می شدی.
‫- خب، مسخره بودن. ‫- پس چه جوری بوگی می رقصی؟
‫- من... ‫- با اینا که نمی تونی بوگی برقصی.
‫من بوگی نمی رقصم.
‫دیگه کسی بوگی نمی رقصه.
‫- چیکار می کنی؟ ‫- من رو یاد...
‫بازی گلف با نوه ام انداختی.
‫باید این بچه رو ببینی.
‫مثل جوونی های «تایگر» ضربه می زنه...
‫- تایگر. ‫- «تایگر وودز».
‫تایگر وودز. ‫خودشه.
‫من اصلا نمی دونم «جلف» چیه...
‫ولی می دونم که اسم یارو تایگر وودزه.
‫عکسش کدوم گوریه؟
‫این انگشتمه. ‫این هم انگشتمه.
‫♪ عزیز دلم رفته، ♪ ‫♪ حالم خیلی گرفته است... ♪
‫♪ عزیز لیندبرگیم کجا رفته؟ ♪
‫نه. ‫لزلو، زیادی سریعه.
‫- باید گام تصنیفی داشته باشه. ‫- نه، اینطور نیست.
‫انگار یادت رفته که ‫بنده پادشاه گام هام.
‫خب، اعلی حضرت، ‫امکانش هست یه چای با هم بنوشیم...
‫و ازتون بخوام که سرعتش رو پایین بیارین؟!
‫ناژیا، اگه سرعتش رو پایین بیاریم، ‫خیلی طول می کشه تا تموم شه.
‫حالا داره یادم میاد که...
‫من و لزلو چرا چندین دهه است که ‫همکاری نکردیم.
‫چون اون بعضی وقتا ‫خیلی مشنگ و بی سلیقه می شه.
‫اون واقعا توی استفاده از کلمات استعداد داره...
‫ولی کلماتش ‫بعضی وقتا من رو تا مرز جنون می برن.
‫تو از سال 1925...
‫که بعد از 200 سال تصمیم گرفتی...
‫یه حالی بهم بدی، ‫فکر نویی نداشته ای.
‫بزرگترین اشتباه زندگیم بود.
‫گفته بودی ‫بوی پنیر بز می دم.
‫بگذریم، چطور جرات می کنی همچین حرفی بزنی؟
‫من صد سال قبل از ‫هر کثافت دیگه ای،
‫آهنگای دیسکویی می ساختم.
‫ایده اش رو من بهت داده بودم، ‫کالین رابینسون...
‫این یه گفتگوی خصوصیه.
‫ببخشید، فقط می خواستم یه سر بیام...
‫- و بگم که حتما آهنگای جدید اجرا کنین. ‫- چطور؟
‫هر دفعه که به یه کنسرت راک می رم و ‫خواننده می گه...
‫«خیله خب، قراره یه استراحتی به آهنگای معروفمون بدیم...
‫«و چندتا از کارای جدیدمون رو اجرا کنیم» ‫جمعیت هلهله می کنن.
‫برام سوال پیش اومده...
‫که شاید رفتارم با گیرمو...
‫یکم زیادی بی رحمانه بوده.
‫از سر راهم برو کنار.
‫بنجی هم مثل اکثر انسان های در شرف مرگ...
‫بیشتر به جلف علاقه منده.
‫- حواست به لگن ها باشه. ‫- باشه. خیله خب.
‫شلیک...ببرش!
‫اون به اندازه گیرمو قوی...
‫یا سریع نیست.
‫نحیفه...
‫مثل یه نوزاد.
‫یه نوزاد گنده و چروکیده...
‫که بوی...
‫پوره سیب زمینی می ده.
‫بذار خودم ببندمش.
‫ببخشید ارباب. ‫وقتی خون آشام بشم، قوی تر می شم.
‫پس فکر کنم ‫یه سری به گیرمو بزنم.
‫مراقب باش، اون یه تیکه لیزه.
‫حتما الان داره له له می زنه که برگرده.
‫- از اتاقم خوشت اومده؟ ‫- بله.
‫خیلی قشنگه. بزرگه.
‫- اون منم؟ ‫- نه.
‫- اون منم. ‫- نه.
‫اون تویی.
‫اون که...
‫می دونی، اگه می دونستم اتاقای بزرگ دوست داری...
‫شاید اون اتاق آبی بزرگ رو بهت می دادم،
‫- منظورم توی خونه است، توی استتن آیلنده. ‫- نه.
‫من به فضای بیشتری توی اون خونه نیاز ندارم.
‫سلست همیشه میاد اینجا و ‫همینطوری باهام گپ می زنه.
‫خب، من هم از گپ زدن خوشم میاد.
‫- از کی تا حالا؟ ‫- از...
‫- خیله خب.
‫می خوام برم ببینم بقیه در چه حالن.
‫- ولی فکر می کردم داریم گپ می زنیم. ‫- گپ نمی زنیم.
‫اون دیگه چه آشغالیه؟
‫مبل هم بذارین اینجا، ولی عمودی بذارین...
‫- چون الان اونطوری می خوابم. ‫- چرا اینطوری می کنی؟
‫- بیخیال بابا. ‫- همه خون آشامای جوون...
‫جای تابوت روی مبل می خوابن.
‫الان دیگه اینا نزدیکانمن.
‫گیرمو! ‫بیا، تمرین کن.
‫رقص «برداشتی»ـه،
‫یعنی باید با استفاده از بدنت...
‫یه قصه بگی.
‫مثل پم. ‫موفق باشی.
‫نیازی نیست اونطوری کنی.
‫چرا، هست.
‫با گیرمو مهربون باش.
‫- چی؟ ‫- هیچی.
‫ببخشید. می شه...
‫اشکالی نداره...می خوام اینوری بشم.
‫دختره احمق بی شعور.
‫چرا هر وقت اسمارتیز «ام اند ام» می خورم...
‫اسمارتیزا فکر می کنن گشنه امه؟
‫این جوک توی «سلار» بهتر جواب داده بود. خیله خب.
‫- خیلی ممنون... ‫- کالین رابینسون...
‫شب میکروفن آزاد یعنی چی؟
‫رویداد معتبریه که توش به استعدادهای سطح بالا فرصت داده می شه که ‫مهارت هاشون رو به نمایش بذارن.
‫برای این بهش می گن میکروفن باز...
‫که میکروفن رو فقط برای بهترین های بهترین ها باز می کنن.
‫- طبیعتا. ‫- خب، الان می خوایم روال رو تغییر بدیم...
‫و یکم موسیقی براتون اجرا کنیم.
‫اجراکنندگان بعدیمون از ‫عمیق ترین بخش استتن آیلند اومده ان...
‫اهالی «چاپ هاوس»، بیاین به گرمی از...
‫- لس... ‫- لزلو، الاغ.
‫لسزلو و نادیا استقبال کنیم.
‫سلام به همگی.
‫من ناژیا هستم، ایشون هم لزلوئه، ‫ما گروه ناژیا و لزلو هستیم،
‫گروه موسیقی انسانی.
‫من این موسیقی عاشقانه رو ‫برای همسرم، ناژیا نوشته ام.
‫♪ توی این شهر، هیچکس دیگه ای نتونسته بود ♪ ‫♪ مثل تو من رو... ♪
‫♪ عاشق خودش کنه. ♪
‫♪ وقتی به هم محبت می کنیم... ♪
‫♪ - روی هوا پرواز می کنیم. ♪ ‫♪ - پرواز می کنیم. ♪
‫♪ - پرواز... ♪
‫اَه، مبله.
‫الان ازش متنفرم.
‫برین. درستش کنین.
‫سلسلت؟ ‫ببخشید مزاحم می شم.
‫تو گفته بودی که...نقل قول می کنم، «امیدوارم از هفته آینده...
‫دونه دونه خون آشامتون کنم». ‫حالا این مال هفته پیش بود.
‫الان کسی داره باهام حرف می زنه؟
‫راست می گه.
‫این حرف رو زده بودی. ‫من هم نمی خوام...
‫- لولو بازی دربیارم. ‫- لولو بازی؟
‫ولی می دونی که ‫وضع بقیه امون چطوریه.
‫یعنی چی؟ ‫برام کمین کرده بودین؟
‫خیلی ممنون می شیم که یه جور...
‫- خط زمانی بهمون بدی. ‫- خیله خب.
‫موسیقی!
‫فقط می خوام مطمئن شم که...
‫قبل از این که همه اتون رو خون آشام کنم، ‫توی حس و حال مناسبی باشیم.
‫- خب؟ ‫- خب...
‫هفته پیش هم همین رو گفتی.
‫آره کرن، ‫چون هنوز اون حس و حال مناسب ایجاد نشده.
‫خیله خب. فقط نیاز هست...
‫انرژیمون تغییر کنه. ‫به نظرم این خیلی حالمون رو بهتر می کنه.
‫درسته؟ ‫خب، کی توی فاز...
‫مهمونیه؟
‫کسی هست؟
‫- من. ‫- کسی هست؟
‫- من پایه مهمونی ام. ‫- آره، می دونم هستی. - بیاین شروع کنیم...
‫- بیاین مهمونی بگیریم. خیله خب، وقتشه. ‫- می خوای... - نه.
‫اسم این آهنگ «تغییر شکله».
‫♪ - خفاش، خفاش، خفاش. ♪ ‫♪ - خفاش. ♪
‫♪ خفاش. ♪
‫♪ - خفاش، خفاش. ♪ ‫♪ - خفاش. ♪
‫♪ دلمون خون می خواد. ♪
‫♪ دلمون عشق می خواد. ♪
‫♪ از دور صدام می کنی؟ ♪
‫♪ نه، از توی ماشینم بهت زنگ می زنم. ♪
‫♪ ولی چطور ممکنه؟ ♪
‫♪ به کمک جریان برق. ♪
‫♪ واقعا تب تلفن همراه همه جا رو برداشته. ♪
‫بو.
‫آماده مهمونی شین.
‫چشماتون رو ببندین،
‫همه انتقاداتی که...
‫به من داشتین رو به یاد بیارین و ‫از شرشون خلاص شین.
‫بندازینشون دور.
‫سلست!
‫- یا خدا. ‫- چرا در بسته است؟
‫لعنتی. برگشتن!
‫شماها باید گمشین بیرون!
‫برین! برین! فرار کنین!
‫ارباب، فکر می کردم...
‫- یه ماه دیگه بر می گردی. ‫- مهمون دعوت کردی؟
‫تو واقعا خون آشام نیستی، نه؟
‫اون هرگز من رو به خون آشام تبدیل نمی کنه، خب؟
‫فقط باید احساسش رو تجربه می کردم.
‫ارباب، به خونه خوش اومدی.
‫این فانی ها رو برات آورده ام.
‫راضی ای؟
‫آهنگ بعدی...
‫یکی از قطعات مورد علاقه ‫همخونه من و همسرمه.
‫اسمش نندوره...
‫اسم این آهنگ هم «بیا بریم دیسکو»ـئه.
‫♪ - بریم دیسکو ♪ ‫- خیله خب، بیاین پایین!
‫♪ توی نیویورک سیتی. ♪
‫گیرمو! سم رو نجات بده!
‫سم رو نجات بده!
‫سم، پشت سرت رو نگاه نکن. ‫پشت سرت رو نگاه نکن.
‫آهای، نمی تونین اونطوری کنین!
‫گور باباتون!
‫- اجرا داشت افتضاح پیش می رفت. ‫- واسه همین...
‫«آواز دریانوردی» از سال 1792 رو اجرا کردیم.
‫بو!
‫♪ آروبا، جاماییکا، ♪
‫♪ می خوام تو رو مال خودم کنم. ♪
‫♪ برمودا، باهاما، ♪
‫♪ بیا بغلم، خوشگل بلا... ♪
‫و اون آهنگ واقعا...
‫اونا رو سر شوق آورد.
‫- شعرش رو از کجا بلدن؟ ‫- هیچ نظری ندارم.
‫♪ در مسیره جزیره «فلوریدا»... ♪
‫♪ یه جایی به اسم کوکومو هست... ♪
‫♪ ما هم می خوایم بریم اونجا. ♪
‫- ترکوندیم. ‫- خب، چند نفر رو هم کشتیم.
‫آخرش چندتاشون رو کشتیم.
‫عجب شب جادویی ای بود.
‫سم، فرار کن. فرار کن!
‫گیرمو.
‫به یه مهمونی رفته بودم و...به همه حمله شد...
‫- و همه اشون مردن. ‫- نمی خوام اینا رو بدونم.
‫انقدر فخر نفروش. ‫گفتنش برام خیلی سخته...
‫پس بذار سریع بگمش.
‫می دونم از بودن پیش سلست خیلی راضی و خوشحالی...
‫ولی از وقتی که رفتی، ‫من خیلی ناراحتم بوده ام.
‫فقط می خوام بدونم که ‫چیکار می تونم بکنم که...
‫برت گردونم خونه.
‫اوه.
‫خب...
‫می خوام بیشتر بهم احترام گذاشته بشه...
‫و بیشتر قدرم دونسته بشه.
‫و یه روز مرخصی هم می خوام.
‫- یعنی سالی یکی؟ ‫- نه.
‫- سلست هفته ای یه روز بهمون مرخصی می داد. ‫- چی؟
‫اون یه روز خودش لباس می پوشه؟
‫مثل یه جور خوک غارنشین؟
‫ای بابا.
‫- باشه، قبوله. هفته ای یه بار. ‫- و خوردنی های بهتری هم می خوام.
‫مشکل چیپس یخی چیه؟
‫- یخ خوردنی نیست. ‫- مخالفم.
‫ولی من زیاد سررشته ای از خوراکی ها ندارم.
‫مگه آشنای انسانی خوبی برات نیستم؟
‫آشنای انسانی عالی ای هستی.
‫ممنون. پس به یه خون آشام تبدیلم می کنی.
‫- همچین قولی داده بودم؟ ‫- بله.
‫- 11 سال پیش. ‫- یادم...خیلی وقت گذشته.
‫- خیلی وقت گذشته، قول داده بودی. ‫- من...ولی واقعا قول داده بودم؟
‫- شاید توی خوابم صحبت می کردم. ‫- 11 سال. 11 ساله...
‫- که اونجام، خب؟ ‫- باشه، خب...
‫- شاید سلست من رو بخواد. ‫- باشه، باشه، حله.
‫قول می دم.
‫نمی تونم بگم کی، ولی...
‫تبدیلت می کنم. باشه؟
‫می خوای برگردی یا نه؟
‫- نیازی به این کار نیست. ‫- اوه. فکر کردم...
‫- حس کردم وقت مناسبیه. ‫- نیست.
‫- این رو برات گرفته ام. ‫- آخی.
‫برای بغل کردنه.
‫- وای. ‫- گیرمو، دیگه بیا بریم.
‫در موقعیت قرار بگیر.
‫آماده ای؟
‫آخی.
‫بر نمی گردم دنبالش.
‫- اینجا کجاست؟ ‫- نمی دونم.
‫- ولی الان خونه اته. ‫- باشه.
‫گیرمو، گاز بده.
‫می خوای همینطوری ولش کنی؟
‫- راه بیفت. ‫- خداحافظ.
‫آهای، حواست به جلوت باشه.