‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫بله آقا.
‫[۹ سال قبل]
‫ببخشید دوباره مزاحمتون شدم ‫اما یه درخواست دیگه ازتون داشتم.
‫همونطور که می‌دونید ‫فردا من ورشکست می‌شم.
‫بهتون سهام میدم.
‫نه، بی‌ارزش نیست! ‫چطور بی‌ارزشه؟
‫به من اعتماد ندارید؟ من پیو...
‫الو؟
‫[مخابرات کره]
‫[بازرگانی تایفون]
‫سفته.
‫در ازای... قرضِ...
‫[سفته]
‫چهل میلیون وون...
‫[طلبکار: کانگ جین یونگ ‫بدهکار: پیو باک هو]
‫آقای کانگ...
‫سفته؟
‫یادم نمیاد همچین چیزی ‫وجود داشته باشه.
‫پول ۹ سال پیش الان...
‫با سودش... نه.
‫با تمام سود معوقه‌ش،
‫یعنی این دفتر...
‫و این ساختمون باید مال من باشن.
‫حرف دهنتو بفهم.
‫نگران نباش. ‫این ساختمونت برام ارزشی نداره.
‫پس چی؟
‫من اون سه جفت دستکشی که ‫توی انبارته رو می‌خوام.
‫چی؟
‫خیلی دارم ضرر می‌کنم نه؟
‫چی شد؟
‫فکر کردی ندارمش؟
‫فرض کن اینطوره.
‫بذار ترتیب امور رو بهت بگم.
‫وقتی بازرگانی تایفون دستکش‌ها رو ‫ارسال کرد و دستمزدشو گرفت،
‫بی‌حساب می‌شیم.
‫سفته یا هر چی که هست ‫ برگردونده می‌شه به خودت.
‫چرا باید این معامله رو باهات بکنم؟
‫واضحه.
‫خیلی بیشتر می‌تونی ضرر کنی.
‫اما نمی‌تونم.
‫فقط بر اساس حرفات ‫جنس بهت بدم.
‫بیا این کارو بکنیم.
‫[ضمانت‌نامه]
‫شرایط همونه.
‫اما روز دریافت دستمزد،
‫سفته رو به من تحویل میدی.
‫اگه نتونی چی؟
‫چه پیشنهادی میدی؟
‫پول که نداری، پس اون نمی‌شه.
‫چه پیشنهادی می‌تونی بدی؟
‫بازرگانی تایفون.
‫نمی‌دونم.
‫شرکتم؟
‫این چیزی نیست که ‫هر وقت دلم خواست تقدیم کنم.
‫بیا واقع‌بین باشیم.
‫من خودمو پیشنهاد میدم.
‫دقیق‌تر بگم، جایگاهمو.
‫از همه چی می‌گذری و کسب و کارتو ول می‌کنی؟
‫جایگاه مدیریت توی بازرگانی تایفون رو؟
‫الان معامله برابره؟
‫به نفعته داشته باشیش،
‫البته اگه می‌خوای اون جایگاه ناچیزی ‫که بابات برات گذاشته رو نگه داری.
‫[۳. اگه سفته بازگردانده نشود،]
‫[کانگ تائه پونگ از بازرگانی تایفون ‫استعفا می‌دهد.]
‫[۱.شرکت پیو ۳ میلیون دستکش می‌دهد.]
‫[۲. بازرگانی تایفون سفته را برمی‌گرداند.]
‫بعداً با چشمای گریون نیای پیشم.
‫[۵ ژوئن، ۱۹۹۸]
‫[هرچند باقی کارکنان بازرگانی تایفون...]
‫[به هیچ وجه مشمول شرایط ‫این قرارداد نخواهند بود.]
‫[کانگ تائه پونگ]
‫[پیو باک هو]
‫راستی، داشت یادم می‌رفت.
‫نمی‌خوای بدونی اون دستکشا رو ‫می‌خوام چی کار؟
‫آخه یه نفر...
‫انبار ما رو آتیش زد.
‫اما من هیچ‌وقت التماس نمی‌کنم.
‫کاری می‌کنم بقیه التماسم کنن.
‫یکی داره بهم زنگ می‌زنه.
‫الو؟
‫سلام خانم اوه. چی شده؟
‫الو؟
‫چی؟
‫دستکشا رو گرفتیم، می‌تونیم مستقیم ‫به انبار موردنظر بفرستیم.
‫آقای بائه رفت بیرون تا شخصاً ‫دنبال کامیون بگرده.
‫بله، می‌تونی این کارو بکنی.
‫باشه، خداحافظ.
‫[کافه مومو]
‫بقیه رو نمی‌دونم،
‫اما فکر کردم من باید ازت عذرخواهی کنم.
‫سریع باشید تا زود کار جمع بشه.
‫سریع‌تر باشید، تا زودتر بریم.
‫آهای جلوی پاتو بپا.
‫حق ندارید بهشون دست بزنید!
‫عوضیا.
‫پس اومدی دعوا تائه پونگ؟
‫بیا جلو. بیا دیگه عوضی.
‫کثافت.
‫خانم اوه.
‫دیوونه شدی؟
‫کار تو بود، مگه نه؟
‫- چی؟ ‫- من همه چی رو می‌دونم.
‫تو اونجا رو آتیش زدی.
‫منظورتو نمی‌فهمم.
‫پس دهنت رو ببند و صبر کن.
‫بریم.
‫اونو بده من!
‫[قرارداد خرید]
‫فروشنده، پیو باک هو؟
‫لعنتی!
‫خانم اوه.
‫می‌شه...
‫می‌شه یه لحظه همینجوری بمونیم؟
‫من واقعاً...
‫دلم می‌خواد یه چیزی بگم آرومت کنم ‫اما نمی‌دونم چی بگم.
‫خانم چا اومده بود.
‫همه چی رو بهت گفت؟
‫می‌خواستم به موقعش خودم بهت بگم.
‫دستت چطوره؟
‫او پوستش کلفته ‫حتماً خیلی دردت گرفت.
‫قضیه از این قراره.
‫- اولش گفتم سفته رو دارم. ‫- عجله نکن.
‫هر وقت خواستی می‌تونی بهم بگی.
‫دستم الان مهم نیست.
‫احساس تو مهمه.
‫حالت خوبه؟
‫من...
‫خوبم...
‫گمونم خوبم.
‫فقط دلم برای بابام می‌سوزه.
‫اگه این صحنه‌ها رو می‌دید،
‫دلش می‌شکست.
‫اگه بود می‌گفت کارتو خوب انجام دادی.
‫«قسمت چهارده: زاده شده در باد»
‫[بازرگانی تایفون]
‫بله.
‫بله ممنون.
‫- چی شد؟ ‫- آره.
‫شرکت بیمه همه چی رو درست کرد.
‫یعنی گفتن به عنوان ‫پرونده‌ی آتیش‌سوزی بسته شد؟
‫خب، آتیش‌سوزی که عمدی بود.
‫اما مدارک کافی نیست، ‫واسه همین حل‌نشده می‌مونه.
‫همین که بیمه پوشش میده خوشحالم.
‫تازه یه مانع رو پشت سر گذاشتیم.
‫پرداختش حدود یه ماه زمان می‌بره؟
‫بله، من فاکتور رو صادر کردم، ‫ بنابراین پرداخت ظرف یک ماه انجام می‌شه.
‫خوبه. بالاخره به لطف آقای کانگ ‫یه نفسی کشیدیم.
‫آره. همگی کارتون عالی بود.
‫بالاخره فصل تعطیلات تابستونیه.
‫چطوره از این فرصت استفاده کنیم ‫تا یه هوایی تازه کنیم؟
‫- مطمئنم همه‌تون کسلید. ‫- خب، از پسش برمیایم.
‫کی بعد این ماجرا می‌تونه حالش خوب باشه؟
‫واقعاً مشکل سئون تائک چیه؟
‫اون همچین آدمی نیست ‫احتمالاً زده به سرش.
‫منم خیلی ناامید شده بودم.
‫خانم چا؟
‫عقلتو از دست دادی؟ ‫به چه جرئتی دوباره اومدی اینجا؟
‫اینا رو می‌ذارم و میرم.
‫کار این منطقه رو به من دادن.
‫پس باید عوضش کنی.
‫منطقه‌ت رو با یکی دیگه عوض کن.
‫کارم دیگه تموم شد و دارم می‌رم خب؟
‫چا سئون تائک!
‫تو از آدم پست‌تری و از هیولا بدتر.
‫چطور جرئت کردی با وقاحت ‫بیای اینجا؟
‫پس چی کار کنم؟
‫می‌تونید بعد از اشتراک این ماه ‫دیگه سفارش ندید.
‫گمونم نشنیدی.
‫[۱۹۸۹ ‫دفتر حساب]
‫من به خاطر خسارتی که ‫به اسناد رسمی ما وارد کردید،
‫ از شرکت آبمیوه‌ی شما شکایت کردم.
‫شرکت شما که معتبره ‫چرا تو رو نگه داشته؟
‫- میونگ گوان. ‫- و آقای کانگ.
‫بعد ورود غیرقانونی و دزدی هم ‫ازش شکایت کردم، اینو باید بدونی.
‫آقای کو.
‫چطور می‌تونی انقدر بی‌رحم باشی؟
‫مگه من چی کار کردم؟
‫این همه سال آشنایی‌مون چی؟!
‫اون همه سال؟
‫برات چه معنایی داشت؟
‫وقتی که ۲۶ سال رو به خاطر چندرغاز فروختی،
‫این برات معنایی داشت؟!
‫فکر کن دیگه چقدر ناچار بودم.
‫باورم نمی‌شه حتی یه نفرتون هم ‫ازم نپرسید چرا این کارو کردم.
‫اگه مسئله‌ای داشتی که باعث شد ‫این کارو بکنی،
‫باید بهمون می‌گفتی!
‫اگه قرار بود...
‫از همه چیزم بهتون بگم ‫مثل بدگویی پشت سر خانواده‌م می‌شد!
‫آخه مگه ما غریبه‌ایم؟
‫هستیم؟
‫ما گفتیم خانواده‌ت می‌شیم!
‫ما خودمون می‌دونیم کسی رو نداری ‫که بهش تکیه کنی.
‫همه‌مون با همین بدبختی ‫داریم زندگی می‌کنیم!
‫پس چرا خجالت کشیدی ‫و خواستی پنهونش کنی،
‫تا به این روز دچار شی؟
‫چرا همه بدبختا باید باهم بمونن؟ ‫باید یه چیزی هم از پولدارها بگیریم!
‫واقعاً امیدی بهت نیست. ‫از اینجا برو!
‫دیگه هیچ‌وقت اینجا پیدات نشه!
‫به هر حال قراره از گرسنگی بمیرم.
‫مجبور نیستیم دوباره همو ببینیم!
‫می‌شه لطفاً بس کنید؟
‫- این وضعیت خیلی ترسناک و ناراحت‌کننده‌ست. ‫- خانم چا، برای امروز کافیه.
‫فعلاً باید برید.
‫چرا...
‫عذرخواهی نمی‌کنی؟
‫بگو متاسفی.
‫بگو اشتباه کردی.
‫منظورم از من نیست، ‫از همکارهام و پدرمه.
‫باید از اونا عذرخواهی کنی.
‫عزیزم.
‫عذرخواهی چیزی رو عوض می‌کنه؟
‫- لطفاً فقط عذرخواهی کن. ‫- عذرخواهی کنم چی می‌شه؟
‫منو می‌بخشید؟
‫اگه عذرخواهی کنم،
‫آقای کانگ مرحوم حرفامو می‌شنوه؟
‫آره.
‫می‌شنوه.
‫درسته مرده، اما نرفته.
‫باشه؟
‫همه‌ی ما اینجا به یادشیم.
‫من می‌شنوم. ما می‌شنویم.
‫بابام هم می‌شنوه.
‫تو هم می‌شنوی.
‫من نمی‌تونم برای این کار ‫ببخشمت یا درکت کنم.
‫ولی بازم،
‫تو باید درک کنی...
‫و خودتو بابتش ببخشی.
‫می‌خوای با احساس گناه ‫نسبت به پدرم زندگی کنی؟
‫من به قدر کافی احساس گناه دارم.
‫اگه اینطوره،
‫اگه گوش میده که دیگه اصلا نمی‌تونم بگم.
‫نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫نهنگ از طریق سوراخ تنفسی بالای سرش ‫ نفس می‌کشد.
‫- می سئون قشنگ نیست؟ ‫- چرا.
‫اما تو تا الا از این کارها نکردی. ‫چی شده لوازم آرایش استفاده می‌کنی؟
‫انگار با کسی هستی.
‫با یه نفر هستم.
‫صبر کن چی؟ کی؟
‫تائه پونگ؟
‫وای خدای من.
‫توی اون چی دیدی؟ ‫صبر کن، اون دوستت داره؟
‫خدای من. باورنکردنیه. ‫اون هم غیرعادیه.
‫پولی چیزی که بهش قرض ندادی؟
‫پررو نباش.
‫- احیاناً شما دو تا...؟ ‫- جلوی بچه از این حرفا نزن.
‫وقت خوابه بئوم. دیروقته.
‫- می سئون. ‫- بله؟
‫دریا اونقدر بزرگه؟
‫آره، دریا خیلی بزرگتر از رود هانه.
‫- آبی و وسیعه. ‫- فکر نکنم.
‫اونقدرها هم بزرگ نیست.
‫نهنگ‌های آبی چه جوری اونجا زندگی می‌کنن ‫و چه جوری گنج داره؟
‫خنگول.
‫خب چون داری از یه تلویزیون کوچیک ‫نگاهش می‌کنی.
‫تو واقعیت خیلی بزرگه.
‫من خنگول نیستم، عجوزه‌ی پیر.
‫چی گفتی؟
‫من تنها کسی‌ام که دریا رو ندیده. وای.
‫بیا اینجا.
‫بیا اینجا ببینم!
‫قلقلکت میدما!
‫قلقلکت میاد آره؟
‫مگه نه؟ به من بگی عجوزه ‫همین سرت میاد!
‫برگرد اینجا!
‫یعنی انقدر دلت می‌خواست ‫دریا رو ببینی، بئوم جونم؟
‫[برای اجاره ‫دفتر املاک و مستغلات اولچی ورلد]
‫الان می سئون رو پیج کردم ‫پس به زودی میاد اینجا.
‫سفته. سفته کجا می‌تونه باشه؟
‫خدای من.
‫وای، چرا انقدر گرد و خاک گرفته؟
‫صبر کن.
‫می سئون؟
‫الان هیچی نمی‌تونم ببینم.
‫ای وای.
‫[کلانتری چئونگیه]
‫ببخشید، بهم زنگ زدن گفتن بیام اینجا.
‫- شما همراهشین؟ ‫- بله.
‫گزارش دادن که ‫ورود غیرقانونی و تخریب اموال داشته.
‫خب.
‫آقای کانگ؟
‫خدایا.
‫یه کم خاکتو بتکون.
‫دل خانگ جونگ رو می‌شکنی.
‫وای خیلی گشنمه.
‫- گشنمه. ‫- جدی؟
‫آره.
‫وای.
‫چیه؟
‫می‌دونی.
‫- جفتمون مثل هم بودیم. ‫- آره.
‫- بعداً اینو بخور. ‫- باشه مرسی.
‫بیا. تو خیلی دوست داری. ‫یه کم بخور.
‫آقای کانگ.
‫آقای کانگ؟
‫آخه آقای کانگ؟
‫الان که موقع استراحتته.
‫واقعاً نمی‌خوام اینجوری صدام کنی.
‫- من نامزدتم. ‫- باشه.
‫آقای انگ تائه پونگ.
‫دقیقاً. موقع استراحتمونه. ‫اینجا چی کار می‌کنیم؟
‫باید سریع پیداش کنم.
‫عجله داشتم و وقتم داره تموم می‌شه.
‫- اگه پیداش نکنم، کارمون... ‫- یه لحظه.
‫یه لحظه ذهنت رو آزاد کن.
‫از اون روز به بعد ‫خواب و خوراک داشتی؟
‫چیزی که لازم داری اینه که ‫یه لحظه ذهنت رو آروم کنی.
‫راست میگی.
‫- خوبه. ‫- خوبه؟
‫یه چیزی برات آماده کردم.
‫بگیر.
‫بازش کن.
‫[کامپیوتر دیجیتال جی۲ ‫هر جا ه هستید متصل باشید.]
‫یه موبایل واقعیه.
‫واسه منه؟
‫این مال منه!
‫یعنی چی؟ ‫داشتی پز می‌دادی؟
‫نگاه کن.
‫تماس سریع شماره‌ی یک.
‫اوه می سئون با یه قلب.
‫- چی؟ ‫- چرا وصل نمی‌شه؟
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫منظورت چیه؟
‫وای. اصلاً آنتن ندارم!
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫- یالا. ‫- چی شده؟
‫- یه آنتن پیدا کردم. ‫- صدای چیه؟
‫ببین.
‫این مال توئه.
‫خیلی وقت پیشا باید اینو می‌خریدیم.
‫ما تنها تاجرهایی هستیم که ‫موبایل ندارن.
‫این واقعاً مال منه؟
‫نیازی نبود برای منم بگیری.
‫دستت درد نکنه.
‫- دوستش داری؟ ‫- خیلی سبکه.
‫فکر کنم هم وزن یه تیکه توفو باشه.
‫- این دیگه چه جور قیاسیه؟ ‫- نه؟
‫خب، حالا چی؟
‫منم نفر اول تماس سریعت می‌شم؟
‫- آره. ‫- به چه اسمی منو سیو می‌کنی؟
‫به اسمت دیگه، کانگ تائه پونگ.
‫اینجوری میری اول. ‫اولین حرف الفبای کره‌ایه.
‫چقدر خشکیا.
‫کانگ تائه پونگ خالی؟ ‫این چطوره...
‫پونگ عسل...
‫یا بیبی پونگ، همچین چیزی.
‫- پونگ عسل؟ ‫- آره.
‫پونگ عسل؟ باشه.
‫اما اینجوری میری ته لیست. ‫اشکال نداره؟
‫نه، من می‌خوام نفر اول باشم.
‫منظورم توی لیست مخاطبینه.
‫پس فقط از حرف اول استفاده کن.
‫- اول؟ ‫- یا بیبی پونگ.
‫می‌دونستم. ‫ما خیلی همدیگه رو جذب می‌کنیم.
‫دریا برای نهنگ‌ها مثل آسمونه؟
‫ببخشید که امروز نگرانت کردم.
‫بگذریم.
‫توی ذهنت...
‫چی می‌گذره؟
‫داری به من فکر می‌کنی...
‫علامت سوال کجاست؟ ‫علامت سوال.
‫خدای من!
‫یه بار دیگه.
‫چی کار می‌کنی؟
‫بالاخره چند روز اومدی خونه،
‫چرا به جای خوابیدن ‫داری پیام میدی؟
‫مامان.
‫می‌خوای زیست‌آهنگت رو چک کنم؟ ‫اینجا می‌تونم چک کنم.
‫- دقیقه؟ ‫- معلومه.
‫تاریخ تولدت.
‫نظرت چیه واسه گردش ‫با بئوم بریم دریا؟
‫بعدش بریم دنبال سفته بگردیم.
‫عالیه!
‫شرایطم عالیه؟ چطور؟
‫همه چیزت عالیه. ‫همه چی، پوستت هم همینطور.
‫من همیشه پوستم خوب بوده.
‫قابل‌اعتماد نیست.
‫با...
‫کمال میل.
‫تمام وسائل نقلیه باید ‫در دفتر امنیتی ثبت نام کنند.
‫اینو از اون زنه گرفتی؟
‫بله. امروز از خود خانم چا سئون تاک گرفتم.
‫فکر کردم از شرکت آبمیوه اخراج شده.
‫- حتماً از کسی قرض کرده. ‫- خونه‌ش رو فروخته.
‫البته.
‫تا وقتی پول منو پس نداده ‫نباید خواب به چشمش میومد.
‫حالا برنامه‌تون چیه؟
‫تائه پونگ.
‫جریان سفته رو می‌دونه، اما ندارتش.
‫خبر نداشت مشکل ما پول نیست و سهامه.
‫پیو باک هو ۲۰% از سهامش را...
‫نه.
‫۳۰% درصد از سهامش را ‫منتقل می‌کند به...
‫پرواز چطور شد؟
‫هر چه سریع‌تر می‌فرستمش.
‫بذار سه سال بره خارج و درس بخونه.
‫تا اون موقع کانگ تائه پونگ هم ‫دیگه اثری ازش نمونده.
‫[دفتر مدیرعامل]
‫بابا!
‫- راننده‌مو بفرست خونه. تو هم می‌تونی بری. ‫- چشم قربان.
‫شما دو تا درمورد چی حرف می‌زدید؟
‫[قرارداد خرید]
‫بابا. نه.
‫آقای پیو.
‫امروز مسخره‌ی عالم شدم.
‫و خانواده‌م باعثش بود.
‫- چرا اونجا رو آتیش زدی؟ ‫- مشکل این نیست!
‫چرا دستکشامو به اون احمق فروختی؟
‫آره من اونجا رو آتیش زدم. ‫می‌دونستم خطرناکه،
‫اما ریسکشو قبول کردم و انجامش دادم. ‫می‌دونی چرا؟
‫چون می‌خواستم تو...
‫فقط یه بار بهم افتخار کنی.
‫اون‌وقت تصمیم گرفتی اونجا رو ‫آتیش بزنی؟
‫احمق!
‫اصلاً به عواقبی که سرت میاد ‫فکر کردی؟
‫این حماقتت رو ثابت می‌کنه!
‫من احمقم و تو خیلی باهوشی...
‫که از بازرگانی تایفون پول قرض کردی؟
‫چی شد؟ فکر کردی از هیچی خبر ندارم؟
‫تائه پونگ همیشه ازت جلو می‌زنه...
‫چون تو گذاشتی دست رو نقطه ضعفت بذاره!
‫بی‌شعورِ نفهم. می‌دونی من چه جوری ‫این کسب و کارو سرپا نگه داشتم؟
‫منم باید یه پسری مثل تائه پونگ ‫می‌داشتم، نه یه احمقی مثل تو!
‫بابا...
‫- نباید این حرفو به من بزنی. ‫- چرا نزنم؟
‫اگه پسر باهوشی مثل اون داشتم ‫الان وضعیت کارم این نبود!
‫بدون من هیچ غلطی نمی‌تونی بکنی!
‫اما تائه پونگ بدون باباش ‫داره مستقل کار می‌کنه!
‫تنها کاری که می‌کنی شیادی ‫و بهونه آوردنه!
‫بی‌عرضه.
‫برو بیرون.
‫برو آماده شو که بری آمریکا.
‫نمی‌خوام اینجا ببینمت. برو بیرون!
‫چرا به من میگی بی‌عرضه؟
‫[پیو باک هو]
‫بابا.
‫من بی‌عرضه نیستم.
‫من بی‌عرضه نیستم!
‫تائه پونگ دزده.
‫همش هر چی که مال منه رو می‌دزده.
‫دخترها رو،
‫پارچه رو، کفش رو، دستکشا رو،
‫و...
‫حتی تو رو بابا.
‫اون حتی تو رو هم ازم گرفت.
‫وای.
‫بابا.
‫یه بار یه جایی شنیدم که آدما ‫به این راحتی نمی‌میرن.
‫پس،
‫یه کم همینجا منتظر بمون خب؟
‫می‌رم تا از اون تائه پونگ عوضی ببرم،
‫بعدش برمی‌گردم سراغت.
‫پس...
‫یه کم اینجا بمون.
‫♪ آخر شب روشنت می‌کنم ♪
‫♪ وقتی در تنهایی غرق بودی ♪
‫♪ ار هیچکدوم از روزهات لذت نبردی ♪
‫♪ و با چهره‌ای خالی ♪ ‫♪ از زمستون عبور کردی ♪
‫وانگ نام مو.
‫یه چیزی برام درست کن بخورم.
‫چرا هنوز چیزی نخوردی؟
‫به تو ربطی نداره.
‫پس چرا به جای دیدن گومیهو ‫تنهایی ساز می‌زنی؟
‫مامان.
‫تا حالا خوندنِ منو شنیدی؟
‫معلومه که شنیدم.
‫وقتی کلاس سوم بودی،
‫برای خواندن سرود ملی ‫تو روز مسابقه انتخاب شدی.
‫اما از اون به بعد نه.
‫نظرت چیه الان یه چیزی بخونم؟
‫نه موقع غذا خوردن مزاحمم نشو.
‫فقط گوش کن. زیاد بد نیست.
‫- بیخیال شو. ‫- خیلی خب.
‫♪ لبخندش ♪
‫♪ مثل یه ماگنولیاست که کامل شکوفا شده ♪
‫صدات خیلی قشنگه.
‫گیتار هم خوب می‌زنی.
‫♪ هر وقت نگاهش کردم ♪
‫♪ همیشه مثل یه روز گرم بهاری بود ♪
‫♪ روزی که اولین بار گریه کرد ♪
‫♪ خیلی جا خوردم و دیوونه شدم ♪
‫♪ صورت زیباش ♪
‫♪ غرق اشک شده بود ♪
‫♪ همیشه با وجود دردهاش لبخند می‌زد ♪
‫♪ اما روزی که اولین بار اشک ریخت ♪
‫[کیم یول نیو ‫معاون شعبه]
‫♪ انگار دنیا خراب شد ♪
‫آروم باش.
‫♪ از درون احساس خفگی کردم ♪
‫♪ اما دیگه نمی‌تونم ببینم ♪
‫♪ اون لبخندش رو ♪
‫♪ روزی که اولین بار گریه کرد ♪
‫♪ از زندگیم رفت ♪
‫♪ روزی که اولین بار گریه کرد ♪
‫♪ از زندگیم رفت ♪
‫آخه چرا...
‫بچه‌ها انقدر زود بزرگ می‌‌شن؟
‫انگار نتونستم به قدر کافی ببینمت.
‫این همه سال برای چی زندگی کردم؟
‫مامان.
‫خانم یول نیو.
‫دوستت دارم.
‫داری دیوونه‌م می‌کنی.
‫یالا بیا بیرون می هو.
‫این برای شما و مادربزرگه.
‫وای، نمی‌خواست برای ما هم بگیری.
‫خانم اوه کوچیکه، قبل این که بری بیرون ‫کامل لباس بپوش.
‫کامل پوشیدم دیگه.
‫وای از دست تو.
‫این شکلی که نمی‌شه بری بیرون، ‫همه جات بیرونه!
‫خدای من. باورم نمی‌شه.
‫- باید بپوشی! ‫- این مده!
‫اینجوری نمی‌تونی بری بیرون.
‫مردم این شکلی ببیننت وحشت می‌کنن.
‫- نه، سبک لباس پوشیدنشو دوست دارم. ‫- ساکت.
‫الان خیلی بهتر شد.
‫وای خدایا، خانم جونگ. ‫طاووس تشریف آورد.
‫اون خودش ذاتاً خوش‌تیپه.
‫جذاب و قشنگ. خوبه.
‫می سئون کجاست؟
‫بریم! من آماده‌م.
‫چرا انقدر وسیله داری؟
‫ذرت و تخم مرغ آب‌پز کردم ‫و مخلفات و کاهو و فلفل چیلی برداشتم.
‫از بیرون بگیری هزینه داره.
‫انقدر خسیس‌بازی درنیار خواهشاً.
‫چرا؟ من عاشق ذکاوتشم.
‫- خب، لطفاً حواستون به مادربزرگم باشه. ‫- دوستش داری؟
‫تازگیا خیلی می‌خوابه.
‫بس کن.
‫افراد سالخورده توی گرمای تابستون ‫انرژیشون کم می‌شه.
‫با خیال راحت خوش باش.
‫مرسی. زود برمی‌گردیم.
‫ابروهات قشنگ شدن.
‫- خب که چی؟ ‫- خب که چی؟
‫- خودتی. ‫- نه، تویی.
‫- خیلی رومخی! ‫- بئوم!
‫اگه نیای میریما!
‫- خدایا. ‫- وای.
‫- نگاهش کن. ‫- من در مقایسه با ایشون هیچم.
‫اصل کاری ایشونه.
‫دریا منو می‌طلبه!
‫وای.
‫- می‌سئون، دریا تا کجا ادامه داره؟ ‫- تا چشم کار می‌کنه دریاست.
‫ترسیدی؟ بیا اینجا.
‫بیا پیشم.
‫بیا بریم دریا رو ببینیم!
‫برو بریم.
‫بئوم، دریا وسیع و عمیقه.
‫اونا همه‌ش دریاست.
‫- پس اگه تا اونجا بریم می‌میریم. ‫- جدی؟
‫به نظر زیر دریا چی هست؟
‫- هی. ‫- سرده.
‫خنکه.
‫موج و ماسه و ماهی توی دریا هست.
‫نهنگ و گنج هم هست.
‫درسته.
‫حتی وقتی با یه چیز بزرگ ‫و ترسناک روبرو می‌شی،
‫سعی که به این فکر کنی که داخلش چیه.
‫دریا هر چقدرم وسیع باشه،
‫در نهایت همه‌ش این آبِ خنکه.
‫- هی! ‫- چیه؟
‫بئوم، با این حتی اگه اونجا هم بری نمی‌میری.
‫- بپوش. ‫- بپوش!
‫آفتاب داره غروب می‌کنه. ‫بیاید خوش بگذرونیم دیگه!
‫- مراقب باش! نیفتی! ‫- بریم!
‫رو من آب ریختی! ‫برگرد اینجا! برگرد ببینم!
‫بیاید پیشمون!
‫خوبه.
‫خیلی عضلانی شدی.
‫اگه می‌تونی منو بگیر!
‫وانگ نام مو! می‌کشمت!
‫همینجا بمون بئوم.
‫آقای کانگ، اینجا رو ببین.
‫همه جا پر از صدفه! نگاه کن.
‫این جلبکا رو اینجا می‌بینی؟
‫صدفا می‌خورنشون.
‫این صدفه. صدف پرهونسان.
‫باید دنبال این بگردی.
‫صدف پرهونسان.
‫صبر کن.
‫چی؟ این چیه؟
‫این علف دریاییه؟
‫من علف دریایی پیدا کردم.
‫اونجا چی کار می‌کرد؟
‫اینو ببین.
‫علف دریاییه دیگه؟
‫آره، خیلی هم زیاده.
‫به جای اون دنبال صدف پرهونسان بگرد.
‫پس علف دریایی در واقع گیاه نیست.
‫اصلاً نباید اسمش علف دریایی باشه.
‫جلبک دریاییه.
‫جلبک دریایی. ‫دیگه دنبال جلبک دریایی نگرد.
‫می‌تونی دنبال اینا بگردی.
‫سوپ جلبک دریایی که تولد قبلی ‫باهم خوردیم، خیلی خوشمزه بود.
‫وای خدا! بیاید بریم غذا بخوریم.
‫بریم.
‫بیاید بریم خونه.
‫می‌تونیم بریم خونه غذا بخوریم. ‫من یه عالمه دارم.
‫راستش من مخلفاتم تموم شده.
‫تولد نیروی جدیدمون، کانگ تائه پونگ...
‫- مبارک! ‫- به افتخارت!
‫به افتخارت.
‫ممنون.
‫- تولدت مبارک. ‫- مرسی.
‫- ممنونم. ‫- غذاتونو بخورید.
‫خوشمزه‌ست.
‫خوبه.
‫نمی‌تونیم بعد غروب آفتاب ‫از اینا جمع کنیم.
‫پس زود باش پیدا کنم.
‫بیشتر جمع کن. آره، همونه.
‫جلبک دریایی رو می‌بری خونه؟
‫بازم جلبک دریایی.
‫این خودش مثل کارگری می‌مونه.
‫بگذریم.
‫صدف پرهونسان ۱ و ۲ ‫چی شد که گیر ما افتادن؟
‫- براشون اسم نذار. می‌خوایم بخوریمشون. ‫- چی؟
‫من اونا رو واسه خوردن جمع کردم.
‫- یه صدف بزرگ اونجاست. ‫- کجا؟
‫کجاست؟
‫وای، پام گیر کرد!
‫خدایا.
‫آهای مراقب باش.
‫صدف‌های پروهونسانم!
‫چرا این کارو کردی؟
‫خب، بعد چند ساعت وقت گذروندن ‫باهاشون بهشون دلبسته شدم.
‫به این زودی بهشون دل بستی؟
‫چه جوری می‌تونم اون چیزهای گوگولی رو بخورم؟
‫- ای خدا. ‫- هی.
‫اما این کارو کردی چیز دیگه‌ای ‫توی ذهنت نبود درسته؟
‫کاملاً درسته.
‫هیچ چیز دیگه‌ای توی ذهنم نبود.
‫نه سفته و شرکت پیو.
‫همین خوبه. همین کافیه.
‫راستی! حدس بزن چی آوردم.
‫چیزی آوردی؟
‫- ببین. ‫- اون چیه؟
‫پوسته‌ی صدفه، صداها رو نگه می‌داره ‫می‌تونی صدای امواج رو از توش بشنوی.
‫بذار گوش بدم.
‫- می‌شنوی دیگه؟ آره؟ ‫- راست میگی. می‌شنوم.
‫- خدای من. آره. ‫- تو هم می‌شنوی آره؟
‫آره.
‫دوستت دارم.
‫احساساتمو می‌شنوی؟
‫واضح و بلند می‌شنوم.
‫یه چیزی به صورتت مالیده.
‫فکر کنم دست تو کثیف‌تره.
‫بعدش جی یونگ ‫که نفر دوم کلاسشون بود،
‫مین جی رو که نفر ممتاز بود ‫از پشت بودم هل داد پایین.
‫چرا؟
‫و مین جی با سر افتاد.
‫بعد اون حادثه،
‫جی یئونگ برای مطالعه‌ی عصرش رفته بود.
‫خیلی زود فهمید اونجا تنهاست.
‫- بعدش انگار یه چیزی شنید. ‫- خب.
‫تپ، تپ، تپ.
‫اون اینجا نیست.
‫تپ، تپ، تپ.
‫اونم اینجا نیست.
‫تپ، تپ، تپ.
‫تپ.
‫اینجاست!
‫- بس کن! ‫- نکن!
‫- اون اینجاست! ‫- نکن!
‫- خیلی ترسناک بود! ‫- می سئون خوب بلده.
‫- فراموشش کنید. ‫- چرا انقدر جا خوردین؟
‫چرا اون اونجا بود؟
‫دلم برای اون دختره می‌سوزه.
‫- شاگرد دوم که بازم خوبه. ‫- آره.
‫بئوم. فراموشش کن. ‫یه گاز بزن و برو تو بخواب.
‫خوابم نمیاد. ‫انقدر بهم نگو بخوابم.
‫بئوم، می‌خوای شوهرخواهرت ‫برات لالایی بخونه؟
‫پیشنهادتو رد می‌کنم، آقای وانگ نام مو.
‫میری؟ شب بخیر.
‫خیلی هولناک بود.
‫خدای من.
‫جی یئونگ خیلی بدجنس به نظر میاد. ‫چقدر بد.
‫- چطور تونست هلش بده؟ ‫- الو.
‫سلام. می‌تونم با می هو حرف بزنم؟
‫کیه این وقت شب؟
‫هیچکس.
‫- کی بود؟ ‫- اشتباه گرفته بود.
‫اشتباه بود. غریبه.
‫- جدی می‌گم. ‫- رفتارت عجیبه.
‫- جدی می‌گم. ‫- داره بهت خیانت می‌کنه؟
‫گفتم نه.
‫- ولی مشکوک می‌زنه. ‫- کسی نیست.
‫اون نمی‌تونه خیانت کنه.
‫منظورت چیه که نمی‌تونم؟
‫تو چه‌ت شده می‌سئون؟
‫چرا نامزد قبلیت دنبالت می‌گرده؟
‫تائه مین رو میگی؟
‫- چرا گوشیو ندادی به خودم؟ ‫- آهای!
‫چرا با نامزد قبلیت در ارتباطی؟
‫چون باید یه چیزی بهش می‌گفتم.
‫به هر حال اگه دوباره زنگ زد ‫گوشی رو بده بهم.
‫وایستا!
‫چیزی که زیر سرت نیست؟
‫نخیر. تو چه‌ت شده؟
‫خیلی مشکوک می‌زنه.
‫- مطمئنی می‌تونی اینجا بخوابی؟ ‫- راحتم.
‫خوابیدن توی ماشین رو دوست دارم.
‫چادر خیلی کوچیکه، ‫بذار نام مو و بئوم بمونن.
‫تو هم می‌تونی با می هو راحت باشی.
‫راحت به نظر نمیاد.
‫خیلی راحت و دنجه.
‫برو بخواب.
‫اصلاً درست به نظر نمیاد.
‫وای.
‫خیلی راحته.
‫واقعاً می‌خوای بخوابی؟
‫خسته‌م. فردا هم زود باید بیدار شیم.
‫می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫بعداً. بعداً حرف بزنیم.
‫بعداً. همیشه میگی بعداً.
‫تو گفتی بعد تعطیلات تابستونی ‫کارت رو عوض می‌کنی.
‫حتی الانم فقط نصف شب می‌بینمت. ‫این چه جور رابطه‌ایه؟
‫این فقط گشت‌زنی شبونه‌ست.
‫چرا؟ من حتی اگه زمانش ‫کوتاه هم باشه، بازم دوست دارم ببینمت.
‫تو اینطور حس نمی‌کنی؟
‫نه، نمی‌کنم.
‫لعنتی. بیخیال. ولش کن.
‫همینجاها باید باشه.
‫سقفش..
‫این چیه؟
‫بذار ببینم.
‫قدیمی به نظر می‌رسه.
‫ممکنه اون باشه...
‫اینجا چی کار می‌کنه؟
‫[سوابق تحصیلی ۱۹۸۶]
‫[اخلاق ب، ادبیات کره‌ای د، ریاضی ف، ‫ علوم ف، تربیت بدنی الف، انگلیسی د]
‫[درسته نمراتش خیلی بده ‫اما شخصیتش نمونه‌ست]
‫این خیلی قدیمیه.
‫[بابت عملکرد ضعیف پسرم عذرخواهی می‌کنم ‫لطفاً باز هم به خوبی راهنماییش کنید]
‫خود باباست.
‫بابت عملکرد ضعیفم عذر می‌خوام.
‫یا خدا.
‫حتماً تعجب کردی وقتی خواهرم قطع کرد.
‫ببخشید.
‫حالا به حرفی که ‫اون دفعه گفتم فکر کردی؟
‫اینجوری کن تائه مین. ‫خودت قبول کردی.
‫خیلی بدی.
‫انقدر بد نباش دیگه.
‫همین روزها دوست دارم انجامش بدم.
‫اینجوری نیست.
‫آهای!
‫باهاش خوشبخت بشی.
‫آهای نام مو!
‫لعنتی.
‫چی شده؟
‫دنبال چی می‌گردی؟ سفته؟
‫خب، شنیدم این ماشین ‫وسیله‌ی موردعلاقه‌ش بود.
‫گفتم شاید یه جایی همینجاها باشه.
‫اگه پیداش نکنی چی می‌شه؟ ‫مهلتت داره تموم می‌شه.
‫در این صورت...
‫باید قیدِ...
‫جایگاه مدیرعاملیم رو بزنم.
‫- چی گفتی؟ آخ! ‫- صبر کن.
‫- حالت خوبه؟ چی شد؟ ‫- صبر کن. لعنتی.
‫خوبی؟ ماشین سالمه؟
‫تو خوبی می سئون؟
‫قید چی رو بزنی؟ ‫جایگاه مدیرعاملیت رو؟
‫چی داری میگی؟
‫خب، نمی‌تونستم دست رو دست بذارم ‫تا ورشکست بشیم.
‫و برای شرکت،
‫رفتن من ساده‌ترین راه ‫برای حل کردن وضعیت بود.
‫کجاش ساده‌ست؟
‫خدایا!
‫دردت گرفت!
‫حالا تو...
‫بعد همه‌ی این مسائل ‫حرف از جابجایی دفتر می‌زنی؟
‫قول داده بودم.
‫- شیش! ‫- هی.
‫- خیلی خب. ‫- حالا چی؟
‫- یهویی؟ ‫- باشه.
‫اون خیلی بدجنسه.
‫صفر.
‫سه.
‫من برگشتم.
‫برگشتی آقای بائه!
‫به خاظر تو همه چی خوب پیش رفت!
‫حالا تا از بحث دور نشدیم،
‫وقتی این جریان تموم شد ‫چطوره من مدیر بشم؟
‫مدیر بائه.
‫اون اصلاً عضو شرکت بود؟
‫- توی لیست حقوق‌بگیرهاست؟ ‫- نه راستش.
‫- خسته نباشی. ‫- خسته نباشی.
‫خب؟
‫وقتی پول گرفتیم می‌خواید چی کار کنید؟
‫نظرتون چیه بریم ‫رستوران باربکیو جانگسو، کباب بخوریم؟
‫بریم ریب آی بخوریم.
‫عشق واقعی فقط زمانی می‌تونه ‫ابراز بشه که پول رد و بدل بشه.
‫حرف آخرو زدی.
‫دلم می‌خواد برگردیم دفتر قبلیمون.
‫دلم برای میز قبلیم تنگ شده.
‫دلم برای اونجا تنگ شده.
‫اون روز من قول دادم.
‫که وقتی پول درآوردیم، اولین کاری که ‫ می‌کنیم اینه که برگردیم اونجا.
‫اگه پیداش نکنیم چی؟
‫برنامه‌ای براش داریم؟
‫وقتی موقعش رسید ‫یه کاریش می‌کنم.
‫ای خدا.
‫بس کن.
‫اینجوری نکن.
‫اون چیه؟ کاغذه؟
‫- اونه؟ ‫- نه این نیست.
‫چرا؟ بده ببینم.
‫- چیزی نیست. ‫- شاید همونه.
‫خدایا.
‫- می سئون. ‫- بله؟
‫می هو دراز کشیده ‫ولی همش فحش میده.
‫- چی؟ جدی؟ ‫- برو یه چیزی بهش بگو.
‫باشه. بخواب. ‫اینجا می‌خوابی؟
‫چرا باید فحش بده؟
‫[بازرگانی تایفون]
‫لطفاً فعلاً بذاریدش اینجا.
‫باشه.
‫چرا گوشیو جواب نمیده؟
‫آقای کانگ.
‫میری دیدن آقای پیو؟ ‫گوشیشو جواب نمیده.
‫جواب نمیده ولی امروز ‫روز قرارمونه، واسه همین باید برم.
‫منم باهات میام.
‫گوش کن.
‫اینم برمی‌دارم.
‫اون چیه؟
‫چک صیادی.
‫هزینه‌ی دستکشایی که ازش گرفتی.
‫نه، اون دستکشای رو در ازای ‫پولی که بهمون بدهکار بود گرفتیم.
‫می‌دونم. مقداری که سال ۱۹۸۹ ‫قرض کرد...
‫با سودش خیلی بیشتر از ‫دستکشایی می‌شه که گرفتیم.
‫اما تو هم سفته رو پیدا نکردی.
‫یه ضمانت‌نامه هست.
‫و اون ضمانت‌نامه نشون میده ‫که یه سفته‌ای وجود داره.
‫پس امروز می‌بینمش و بهش ‫پیشنهاد میدم بی‌حساب بشیم.
‫باشه، بیا عجله کنیم.
‫امروز برای دعوا نیومدم اینجا. ‫قرار دارم.
‫آقای پیو کار داره.
‫- قبل اومدن بهش زنگ بزن! ‫- جواب نمیده! چی کار کنم؟
‫امروز باید ببینمش!
‫داخله؟
‫چی شد؟ به من شک دارید؟
‫شکِ چی.
‫- برو کنار! ‫- آهای صبر کن!
‫- آهای! ‫- نگهبان!
‫چرا جواب منو نمیدی؟
‫چی؟
‫آقای پیو کجاست؟
‫مهمون داریم.
‫هوای گرم باعث می‌شه سگ‌ها بیان بیرون.
‫چی داره میگه؟ خودشو معرفی می‌کنه؟
‫مدیرعامل کجاست؟
‫[مدیرعامل پیو باک هو]
‫ببینم. بابات کجاست؟
‫بی‌شعور.
‫چرا همه‌ش سراغ اونو می‌گیری؟
‫- اگه حرفی داری به خودم بزن. ‫- من حرفی با تو ندارم.
‫مدیرعامل کجاست؟
‫مدیرعامل منم.
‫چرت و چرت نگو، جوابمو بده.
‫وای ببخشید.
‫تو چرا...
‫به چه حقی یهو اومدید تو؟ ‫برید بیرون.
‫انقدر اینجا پرسه نزن و برو بیرون!
‫باشه میرم.
‫مدیرعاملتون اصلا نیست.
‫این مناسب به نظر میاد.
‫- ساعت چنده خانم اوه؟ ‫- ساعت ۱۱:۱۵ صبح.
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
‫همه‌تون منو اینجا دیدین.
‫سر موقع اومدم اینجا.
‫بریم.
‫[کانگ تائه پونگ ‫۱۱:۱۵ صبح، ۲۹ ژوئن ۱۹۹۸]
‫اون ماژیک پاک نمی‌شه.
‫میزشو دیدی؟ ‫انگار واقعاً نبود.
‫دیدم.
‫به نظرت چه اتفاقی براش افتاده؟
‫به موقعش می‌فهمیم.
‫بیا بریم. روز خوبیه ‫و همه هم منتظرن.
‫باشه.
‫اینجا منو احساساتی می‌کنه.
‫ساکت شو و برام آب بیار.
‫حتماً، توی آبدارخونه‌ست.
‫حتماً باید انقدر شلوغش کنیم؟
‫- قیچی کجاست؟ ‫- روی میزمه.
‫داری بدترش می‌کنی. ‫می‌شه فقط یه آهنگ بذاری؟
‫این خرابه؟
‫آقای کانگ، متوجهم ‫ولی با پیرهن دکمه‌دارت...
‫شلوار سفید پوشیدی. ‫زیاد تابلو نیست؟
‫من خودم از مد یه چیزهایی سرم می‌شه.
‫مراقب باش میونگ گوان.
‫بازگشت باشکوه ما!
‫نه!
‫خوبی؟
‫- بیخیال! ‫- این چیه آخه؟
‫این چیه؟
‫می‌تونستید بعد این که ‫گل رو آوردم اینو وصل کنید!
‫ای بابا!
‫بیاید به افتخار بازگشت بازرگانی تایفون ‫ربان رو قیچی کنیم.
‫من می‌گم: بازرگانی تایفون.
‫بعدش همگی لطفاً ‫با صدای بلند بگید: ما می‌تونیم!
‫بازرگانی تایفون!
‫ما می‌تونیم!
‫تایمر نذاشتید؟
‫من تایمر نذاشتم.
‫منم نذاشتم.
‫الان چی کار کردیم؟ خنگید شما؟
‫آقای بائه، باید تایمز می‌ذاشتی.
‫چرا امروز به من گیر دادین؟ ‫امروز من حسشو ندارم.
‫منم حسشو ندارم.
‫پس من انجامش بدم؟ ‫یا میونگ گوان؟
‫دستای اون می‌لرزن.
‫بیاید نوبتی بریم.
‫- بیاید اینو برگردونیم سرجاش. ‫- آره برگردونیم.
‫منگنه رو بیارم؟
‫درب و داغون شده.
‫- آره. منگنه. ‫- الان میارم.
‫- چی کار داریم می‌کنیم؟ ‫- می‌تونیم با چسب بچسبونیمشون.
‫درسته؟ خیلی خب. آماده.
‫- آماده‌ایم. ‫- باشه.
‫چسبوندیشون؟
‫دستتو منگنه می‌کنی!
‫- نمی‌کنم. مراقب باش. ‫- نه!
‫بیخیال!
‫بازرگانی تایفون!
‫ما می‌تونیم!
‫یک دو سه.
‫حالا می‌گم.
‫پیو باک هو کجا رفته؟
‫توی همچین روز خوبی ‫اونو فراموشش کن.
‫نیستش دیگه. اون چی کار کنه؟
‫چرا از دفتر مدیرعامل استفاده نمی‌کنی؟
‫می‌خوام همونجوری بمونه. ‫منم اینجا رو دوست دارم.
‫این رایس کیک خوشمزه و ترده،
‫درست مثل آینده‌ی ما.
‫- نمی‌تونم قورتش بدم. ‫- داره خفم می‌کنه.
‫پس آقای بائه کجاست؟
‫رفت بیرون یه زنگ بزنه.
‫چی؟ نصف روز پای تلفن بوده.
‫- برگشت. ‫- آقای بائه.
‫بیا رایس کیک بخور آقای بائه.
‫بیا بخور.
‫آقای بائه.
‫- چیزی شده؟ ‫- چی شده؟
‫آقای بائه.
‫چی شده؟
‫چی شده آقای بائه؟
‫بابام.
‫می‌خواد خودکشی کنه.
‫چی کار کنم؟
‫[زاده شده در باد]
‫بابا... بابا!
‫و با این حال، اونا بلافاصله ‫اعلام ورشکستگی کردن.
‫مشکوک به نظر می‌رسه،
‫اما عجیبش اینجاست که ‫اونجا هیون جون رو دیدم.
‫با صدا فعال می‌شه.
‫منبع صدا رو دنبال می‌کنه. ‫پدرم ثبت اختراعش کرده.
‫به طرز عجیبی نزدیک هم راه میرید.
‫مراقب باشید باشه؟
‫بینتون یه حسی ایجاد می‌شه ها.
‫گم شو بیرون!
‫اگه بی‌سر و صدا گم شدی،
‫حداقل بیرون همه شغلشون رو حفظ می‌کنن.
‫منتظرم باش بابا.
‫من هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شم.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»