‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫من خیلی وقت بود آرزو داشتم تاجر بشم.
‫تاجری که حتی اگه زیاد هم استثنایی نباشه،
‫همیشه وظایفش رو انجام میده.
‫هدف من این بوده.
‫چقدر زیادن.
‫باید مرتبشون کنیم.
‫فکر می‌کردم این مهم‌ترین آرزوی منه.
‫آخیش.
‫بوی چیه؟
‫چی؟
‫خدای من! چی کار کنم؟ ‫صبر کن ببینم.
‫نه نباید این اتفاق بیفته!
‫چی کار کنم؟ آخه چه جوری؟
‫آتیش از کجا اومد؟
‫نه خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم خاموش شو.
‫نه.
‫وای نه.
‫[انبار سامگوک]
‫خیلی داغه!
‫چی کار کنم؟
‫لطفاً کمک کنید!
‫نباید این اتفاق بیفته.
‫چی کار کنم؟
‫خانم اوه!
‫لعنتی.
‫اوه می سئون!
‫صبر کن. طاقت بیار.
‫خواهش می‌کنم...
‫خانم اوه!
‫حالا قبل از رویاهایی که دنبالشون بودم،
‫حسرت‌هام اول به ذهنم می‌رسه.
‫باید با مادربزرگم خداحافظی می‌کردم.
‫باید به می‌هو می‌گفتم که از کارش ‫توی فروشگاه استعفا بده.
‫باید زودتر برای بئوم لباس می‌خریدم.
‫اما چیزی که حالا بیشتر از همه ‫حسرتش رو می‌خورم...
‫اوه می سئون!
‫می سئون!
‫اینه که هیچ‌وقت بهش نگفتم.
‫که واقعاً چه احساسی بهش دارم.
‫ای کاش بهش می‌گفتم دوستش دارم،
‫نگاه خیره‌ش،
‫و همه چیزش رو.
‫باید می‌ذاشتم بدونه.
‫می سئون.
‫تحمل کن.
‫اوه می سئون!
‫حتماً خیلی ترسناک بود!
‫بیا از اینجا بریم بیرون.
‫«قسمت سیزده: عشق فراتر از ترس»
‫[بیمارستان آنجئونگ]
‫حتماً خیلی درد داری.
‫یه دقیقه خانم.
‫می‌شه به این بیمار برسید؟
‫لطفاً خانم.
‫چرا بهش نمی‌رسید؟
‫اون آزمایشاتش رو داده.
‫خیلی وقته منتظره. ‫چرا بهش رسیدگی نمی‌کنید؟
‫بهتون که گفتم جواب آزمایش فوری موردی نداشت،
‫بقیه‌ش هم فردا میاد.
‫وقتی به هوش بیاد جابه‌جا می‌شه.
‫اما اون یه عالمه دود سیاه تنفس کرده!
‫بله خب.
‫همونطور که گفتم ‫لطفاً برید خودتون هم آزمایش بدید.
‫چی شده؟ خانم اوه.
‫داری به هوش میای؟
‫حالت خوبه خانم اوه؟
‫خانم اوه.
‫می سئون!
‫صدامو می‌شنوی می سئون؟ ‫چشماتو باز کن!
‫آهای بی‌شعور! ‫صداتو میاری پایین؟
‫ملاحظه‌ی بقیه‌ی مریضا رو هم بکن.
‫چقدر بی‌ملاحظه.
‫حالت خوبه خانم اوه؟
‫آقای کانگ.
‫چیه؟ کجات درد می‌کنه؟
‫هان؟ بگو.
‫دوستت دارم.
‫چی؟
‫دوستت دارم.
‫ازت می‌خوام باهم باشیم.
‫اینجا داری ازم می‌‌خوای؟
‫لطفاً خانم!
‫لطفاً بیاید ببینیدش. ‫خونریزیش بند نمیاد!
‫وای نه، لطفاً نگاه کنید.
‫- بذارید ببینم. ‫- داره کنترلشو از دست میده.
‫یعنی...
‫آخه اینجا جاشه؟
‫چیه مگه؟
‫امن و تمیزه.
‫امکان نداره. ‫وانمود می‌کنم اصلاً نشنیدم.
‫بیا بعدا دوباره درموردش حرف بزنیم.
‫چی؟ دوباره؟ خجالت می‌کشم.
‫نه، می‌خوام وانمود کنم که نشنیدم.
‫این درست نیست.
‫- آقای کانگ. ‫- بله؟
‫جنسامون چی شدن؟دستکشا چی شدن؟
‫الان این مهمه؟
‫آقای کانگ تائه پونگ؟
‫سلام، ما از اداره پلیس اومدیم.
‫درمورد آتش‌سوزی چندتا سوال ازتون داریم.
‫خانم بونی! خانم صبر کنید...
‫صبر کنید!
‫آروم‌تر برید. ‫بذارید بهتون برسم!
‫خانم!
‫دختر عزیزم کجاست؟
‫اونجاست.
‫- حالت خوبه عزیزم؟ ‫- آره مادربزرگ.
‫من خوبِ خوبم. نگران نباش.
‫- خوبی؟ ‫- واقعاً خوبم.
‫مامان.
‫- وای تائه پونگ. ‫- خانم بونی.
‫ای نامرد. وضعیت دخترکم رو ببین!
‫تو چرا هیچیت نشده؟
‫خانم.
‫خانم، تقصیر اون نبوده که...
‫ای وای. اگه نوه‌ی گل و زیبای من...
‫قبل از این که کامل شکوفا بشه ‫از بین می‌رفت چی؟
‫می‌تونستی با این پشیمونی زندگی کنی؟
‫- متاسفم خانم. ‫- من خوبم.
‫دختره‌ی احمق.
‫چطور تونستی توی همچین دردسر بزرگی بیفتی؟
‫قلب پیر من خیلی وقته ‫که مثل سنگ سفت شده.
‫حتی یه حادثه‌ی غم‌انگیز هم ‫نمی‌تونه اونقدر بهش آسیب بزنه.
‫ولی می هو و بئوم چی؟
‫اصلاً به این فکر کردی...
‫که قلب شکننده‌شون چه جوری ‫تیکه تیکه می‌شه؟
‫مادربزرگ...
‫اصلاً خواهر و برادرت هیچی...
‫به زندگی خودت فکر کردی؟
‫زندگی آینده‌ت چی؟
‫خودت رو دوست داشته باش ‫و برای خودت ارزش قائل شو، باشه؟
‫درسته زندگی راحتی برات فراهم نکردم،
‫اما این به این معنی نیست ‫که هر کاری می‌خوای بکنی.
‫بچه‌م!
‫- حتماً اونجا خیلی گرم بود. ‫- من خوبم.
‫حتماً خیلی خفه‌ و ترسناک بود!
‫من اصلاً نترسیده بودم.
‫- آخه چه جوری... ‫- من خوبم مادربزرگ.
‫- نکران نباش مادربزرگ. ‫- دختر بیچاره‌ی من.
‫مادربزرگ، چیزی نیست.
‫گریه نکن. اذیت می‌شی. ‫همه چی خوبه.
‫من خوبم.
‫[بیمارستان]
‫بفرمایید خانم.
‫ببخشید که حرفای تندی بهت زدم.
‫نباید اصلاً تو رو مقصر می‌‌دونستم.
‫نه خانم.
‫تقصیر من بود.
‫می‌تونی یه قولی بهم بدی؟
‫- احساس می‌کنم می‌تونم ازت درخواستی بکنم. ‫- حتماً می‌تونید.
‫من متوجه شدم که دختر عزیزم...
‫بعد دیدن تو دوباره لبخند به لبش میاد.
‫یعنی اون دوباره داره لبخند می‌زنه.
‫من زندگیش رو پر از لبخند می‌کنم.
‫پر از لبخند، نه اشک.
‫ای خدا نه. بذار گریه کنه.
‫کمکش کن بدون این که جلوی خودش رو ‫بگیره، گریه کنه.
‫اون توی بچگی خیلی سختی کشیده.
‫کمکش کن تمام غصه‌های توی دلش رو ‫رها کنه.
‫می‌تونی این کارو واسه‌م بکنی؟
‫حتماً، قول میدم.
‫شما هم می‌تونید گریه کنید خانم.
‫ما دیگه یه خانواده‌ایم.
‫پیاده شو. نشنیدی چی گفتم؟
‫باورم نمی‌شه.
‫دیوانه شدی آره؟
‫این دفعه چی کار کردی؟
‫درمورد تاریخ تحویل و انبار ‫سوال کردی...
‫تا اونجا رو آتیش بزنی؟
‫تو انبارو آتیش زدی؟
‫واسه این مزخرفات وقت ندارم.
‫گوش کن پسره‌ی روانی. ‫داخل یه نفر بود.
‫می سئون اونجا بود. ‫عمداً این کارو کردی؟
‫که چی؟
‫کک مکی مُرده؟
‫اگه مرده بود که پیش پلیس بودم، ‫نه تو.
‫عه؟ پلیس؟ برو خب. ‫هنوزم دیر نشده.
‫اما بگو ببینم.
‫مدرکی هم داری؟
‫من کاری نکردم.
‫گوش کن خانم.
‫انگار گیراییت مشکل داره،
‫اما وظیفه‌‌ت اینه که ‫اون سفته رو برای من بیاری.
‫نه برای بابام. برای من. فهمیدی؟
‫تازه، پیشنهاد میدم از عقلت هم ‫استفاده کنی.
‫فکر می‌کنی بعدی کی باشه؟
‫چه بچه‌ی خوش‌قیافه‌ای.
‫[کارت دانش‌‌‌آموزی ‫پارک مین سئونگ]
‫آشناست نه؟
‫بهش فکر کنید.
‫در از بیرون قفل شده بود.
‫ولی بازم انبار سوخت.
‫مطمئنید کسی آتیشش نزده؟
‫رفتین بیمارستان ملاقات خانم اوه؟
‫آقای گو...
‫با دیدن خانم اوه که اونجا خوابیده ‫جیگرش کباب شد.
‫انقدر سر و صدا کردیم انداختنمون بیرون.
‫حالا خانم اوه حالش خوب می‎شه؟
‫خوبِ چی؟
‫کم مونده بود بمیره.
‫دستا و بازوهاش دچار ‫سوختگی درجه یک شدن.
‫سوختگی تنفسی هم داشته،
‫اما خوشبختانه یه کم استراحت کنه ‫خوب می‌شه.
‫- سلام. ‫- اون چیه؟
‫- توش چیه؟ ‫- وسایلی که توی انبار داشتیمه.
‫چرا آوردی اینجا؟
‫- من باید برم. دیرم شده. ‫- میری؟
‫- وای. ‫- خدایا.
‫چند تا کارتن دیگه توی ماشین دارم.
‫- بسه آقای کانگ. ‫- چی؟
‫همه‌شون آشغال شدن.
‫چرا آخه؟ نسوختن که.
‫خودت ببین. بوی گند دود می‌دن.
‫- چی؟ ‫- فایده ندارن.
‫اینا برای جراحی هستن.
‫نمی‌شه ازشون استفاده کرد.
‫ولی تلاشت قابل تحسین بود.
‫آخه...
‫ما می‌دونیم تمام تلاشتو کردی.
‫چی دارید می‌گید؟ ‫باورم نمی‌شه اینو می‌شنوم!
‫موعد مقرر یه هفته دیگه‌ست ‫اون‌وقت حالا به مشکل خوردید؟
‫مسخره کردین منو؟
‫برای همین اومدیم ازتون بپرسیم...
‫که می‌تونید چند روز بیشتر بهمون وقت بدید؟
‫امکانش نیست!
‫می‌دونید که همه‌ی اقلام باید...
‫جمع بشن و با یه کشتی برن آفریقا!
‫خدای من، چه کابوسی شد!
‫می‌دونید چیه؟
‫می‌تونید یه کشتی جدید بگیرید...
‫و هزینه‌ی ارسال رو خودتون بدید.
‫اینجا رو ببین.
‫به خاطر مدیریت نکردن ما نبود.
‫آتیش‌سوزی شد.
‫اینجا رو ببین؟
‫خانم، آتیش‌سوزی شد.
‫اول به هم‌وطنای نیازمند خودتون کمک کنید ‫بعد به کشورهای دیگه.
‫اینجا جای کمک کردن نیست. ‫قانونش اینه.
‫خساراتی که بابت تعویق می‌زنید چی؟
‫بیاید سر هیچی بحث نکنیم.
‫برید اجناس جدید بخرید.
‫فقط واسه این اومدیم اینجا ‫که این کار ساده‌ای نیست.
‫خدای من... شنیدی آقای جونگ؟
‫واسه همینه که با کسب و کارهای کوچیک ‫کار نمی‌کنم!
‫چقدر بی‌مسئولیت!
‫وقتی مشکلی پیش میاد،
‫جوری رفتار می‌کنن انگار بهشون ربطی نداشته.
‫اینجوری باشه ‫می‌تونید قرارداد رو لغو کنید.
‫اون‌وقت در درصد از قیمت پیشنهادی ‫خسارات رو پوشش میده...
‫فعلاً حرف فسخ نزنید.
‫شما دارید پول بخش خصوصی رو می‌گیرید، ‫ مسئولین فاسد.
‫ببخشید، جوری وانمود نکنید ‫که انگار اون پول به ما می‌رسه.
‫شما به کویکا پول می‌دید. ‫اون از ما جداست.
‫پس حق معامله ‫به پیشنهاد دهنده‌ی دوم تعلق می‌گیره.
‫این یعنی می‌رسه به کشتیرانی تجاری پیو؟
‫- بله. ‫- وای.
‫چقدر رومخن. ‫عین هم می‌مونن.
‫«لنگه‌ی همن» درسته!
‫باشه! لنگه‌ی همین. ‫اما این برام مهم نیست!
‫فقط به موقع جنسا رو برسونید.
‫طبق همون زمان و مقدار.
‫مهمونامون دارن میرن. ‫پارکینگشون رو تایید کنید.
‫فقط نیم ساعت بهمون مهلت دادن.
‫اون زن از جاش تکون نمی‌خوره.
‫اصلاً عقب نمی‌کشه.
‫بیاید اول با بلیز ایگلز حرف بزنیم.
‫آره، باید سریع درستش کنیم.
‫ببخشید.
‫ای وای.
‫خانم جونگ.
‫چند دقیقه صبر کنید.
‫براتون خیلی سخته؟
‫نه خوبم.
‫توی این محله مجبوری کوهنوردی کنی،
‫اما هواش خیلی تمیزه.
‫به پای طبقه‌ی بالای برج هم نمی‌رسه.
‫عجب.
‫سلام!
‫وای خیلی داغه.
‫شاید مثل یه پرنسس بزرگش نکرده باشم.
‫وای، منو ترسوندین!
‫ولی بازم خیلی جای تحسین داره ‫که حواسش به بقیه هست.
‫منظورتون اون دختر خانومه؟
‫واقعاً حیف.
‫شاید واسه اینه که قبلاً ‫خیلی بااحتیاط بود...
‫خب من...
‫خانم.
‫با این حال،
‫مطمئنم یه نفرو پیدا می‌کنه...
‫که قدر دل مهربونش رو بدونه.
‫لطفاً باهاش بدرفتاری نکن.
‫شاید ظاهرش پرخاشگر به نظر برسه ‫اما دختر مهربونیه.
‫خانم، لطفاً اشتباه برداشت نکنید...
‫شونه‌هاش مربعی هستن ‫و دمش خیلی قشنگ فر خورده.
‫دم...
‫- اون دم داره؟ ‫- معلومه خب.
‫وای سگ! سکته‌م دادی!
‫- وای قلبم... ‫- خانم کیم، می‌تونید توی اتاق‌خوابمون منتظر باشید...
‫وای خدا. کی اومدی بیرون خانم بونی؟
‫- چی شده؟ ‫- چیزی نیست.
‫- خانم جونگ! ‫- سلام بئوم.
‫۷۰ گرفتم!
‫خدای من.
‫امتحان رو ۷۰ گرفتی؟
‫دیدی؟ می‌دونستم می‌تونی!
‫شیرین عسلم.
‫تو نابغه‌‌ای. ‫چی دوست داری بخوری؟
‫- سیب‌زمینی شیرین شکری. ‫- سیب زمینی‌شیرین؟
‫برات درست می‌کنم.
‫دفعه‌ی بعدی ۹۰ بگیر.
‫۹۰.
‫خیلی هیجان‌انگیزه! ‫تو نمره‌ی عالی ۷۰ رو گرفتی!
‫لطفاً اگه اوضاع تغییر کرد ‫باهام تماش بگیرید.
‫باشه ممنون.
‫چی گفتن؟
‫در حال حاضر نمی‌تونن ‫بیشتر دستکش تولید کنن.
‫نمی‌تونن دستکش تولید کنن؟
‫به خاطر سفارشات عمده‌ی اخیر،
‫مواد اولیه‌شون تموم شده.
‫سفارشات خیلی زیادی دارن ‫اما مواد اولیه‌ی کافی ندارن.
‫سه ماه طول می‌کشه تا دوباره ‫تولید رو ادامه بدن.
‫اینجوری ورشکست می‌شیم که.
‫اصلاً... لطفاً حرفشو نزن، میونگ گوان.
‫مطمئناً پیدا کردن دستکش جراحی سخت نیست.
‫بیاید به تلاشمون ادامه بدیم. ‫یه تامین‌کننده پیدا می‌کنیم.
‫بازم بگردید. ما می‌تونیم.
‫- یالا دوستان. ‫- باشه.
‫موجودی تأمین‌کنندگان رو ‫ توی استان‌ها بررسی کنید.
‫باشه چشم.
‫[گلفروشی همونگ]
‫سلام، اینجایی.
‫حتماً روز سختی داشتی.
‫سخت بود نه؟
‫ببخشید که موقع ترخیصت نبودم.
‫اشکال نداره.
‫ازت ممنونم.
‫شام بخوریم؟
‫بریم بخوریم.
‫- مرسی. ‫- آشپز فوق‌العاده‌ای هستید خانم بونی.
‫چون تو آشپز نیستی عزیزم.
‫ای خدا.
‫حتی آب هم مزه‌ش بهتره.
‫یادت باشه پدرشوهرت ‫دوست داره غذاش پرمزه باشه.
‫اما تائه‌پونگ طعم‌های ملایم رو ‫به غذاهای شور ترجیح میده.
‫خب اگه غذا برات نمکیه آب بخور.
‫محشره.
‫خوشگل خانم، بخور.
‫- همیشه سالم بمون. ‫- چشم مادربزرگ.
‫تعجب می‌کنم که همه‌ی ‫غذاهای موردعلاقه‌مو درست کردی مادربزرگ.
‫آره دیگه.
‫پس من چی مادربزرگ؟
‫ای کوچولوی من.
‫تو هم می‌تونی هر چقدر خواستی بخوری.
‫صبر کنید.
‫یه نفرمون کمه.
‫می هو رفته پیش دوستاش، مادربزرگ.
‫[کافه‌ی یویدو تاپ]
‫[تجدید دیدار استودیو «دوستت دارم» ‫در کافه‌ی یویدو تاپ]
‫بوم!
‫- برو بالا! ‫- برو بالا!
‫- بیاید دوباره شروع کنیم. ‫- صفر.
‫- هفت.
‫- بوم! ‫- بوم!
‫اشتباه گفتی!
‫صبر کنید، نه!
‫این دفعه این نوشیدنیه!
‫یه پارچ دیگه نوشیدنی داریم.
‫وای، همینجوری پشت هم ‫داریم نوشیدنی می‌گیریم.
‫نمی‌شه که لیوان شما خالی باشه ‫آقای جونگ.
‫- بخور. ‫- ای وای.
‫نگاه کنید، از اینام دارم.
‫وای.
‫بذارید لیواناتونو پر کنم خانما.
‫شماها چرا نمی‌خورید؟
‫تائه‌پونگ دوباره پیچوند؟
‫فکر کردم قول داد این دفعه بیاد.
‫چرا همیشه یا کیم چو سئوک ‫گیرمون میاد یا اون؟
‫- آقای شماره ۴. ‫- بله؟
‫تائه پونگ کجاست؟ ‫گفتی بهش زنگ می‌زنی.
‫تائه پونگ منو نشناخت.
‫اون چی؟
‫ها چئونگ ایل، همون مقلده.
‫- وانگ نامی؟ ‫- نامی چی چی.
‫اون ترانه‌ی پارک نام جونگ رو خوند، ‫نه مال ها چئونگ ایل رو.
‫اسمش وانگ نام موئه، ‫نه وانگ نامی.
‫- آره، نام مو. ‫- نام مو.
‫- می‌دونیم. ‫- آره بابا.
‫- اشتباه فهمیدین. ‫- باشه.
‫امشب می هو دیر کرده.
‫- اون چیه؟ ‫- این؟
‫می‌خوای تست کنی؟
‫خانم بونی، این سرُم رو...
‫با تکنولوژی جدیدشون تولید کردن...
‫وقتی که درمورد دیابت تحقیق می‌کردن.
‫سلامت پوست رو حفظ می‌کنه.
‫حتی بطریش هم خیلی شیک طراحی شده.
‫عاشقشم.
‫اگه از این خوشگل‌تر بشم،
‫جوونای محل دلشون برام میره...
‫و اذیتم می‌کنن!
‫نگران این چیزها نباش.
‫خانم اوه، بیا اینجا اینو تست کن.
‫- خانم اوه کوچیکه برام خریده، عاشقشم. ‫- جدی؟
‫خیلی کمیابه.
‫- نه؟ ‫- دقیقاً.
‫بیاید پوستمون رو مرطوب ‫و شاداب نگه داریم.
‫- می‌شه من چند دقیقه برم بیرون؟ ‫- باشه.
‫کجا میری؟ میری کسی رو ببینی؟
‫نه بابا.
‫میرم بیرون قدم بزنم. زود برمی‌گردم.
‫- فعلاً. ‫- باشه.
‫- مطمئنی الان باید اینجا باشی؟ ‫- آره.
‫غذا زیاد خوردم ‫راه رفتن به هضمش کمک می‌کنه.
‫منم اونجا احساس خفگی کردم.
‫دیدن کسی که دوستش داری ‫چه حسی داره؟
‫فکر کردم حرفمو نشنیده می‌گیری.
‫خیلی خوشحالم...
‫که می‌تونم اینجوری ببینمت.
‫امروز واقعاً سخت بود نه؟
‫احساس کردم...
‫که خودمو گم کردم.
‫اما الان خوبم.
‫واقعاً خوبم.
‫متاسفم. ای کاش ‫زودتر متوجه آتیش می‌شدم.
‫اینجوری نگو.
‫تقصیر من بود.
‫از حالا به بعد، ‫دیگه هیچ‌وقت تنهات نمی‌ذارم.
‫می‌دونی...
‫می‌سئون، تو...
‫کسی‌ هستم که واقعاً دوستش داری؟
‫نه.
‫کسی هستی که عاشقشم.
‫الو؟
‫آقای شماره‌ی ۲، لطفاً سریع بیا اینجا.
‫چی؟
‫بیخیال. بهم نوشیدنی رنگی لایه‌ای دادن!
‫از اونایی که گاو رو از پا درمیاره.
‫- وای. ‫- واقعاً می‌خوام بذارمش کنار...
‫- می هو! ‫- فقط یه کم دیگه.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫نه...
‫خب... می‌دونی...
‫حالت خوبه می هو؟
‫- چرا انقدر حالت خرابه؟ ‫- اون مال منه.
‫اونطوری که فکر می‌کنی نیست.
‫سلام آقای شماره‌ی ۲. ‫من آقای شماره ۴ هستم.
‫اجی مجی لا ترجی.
‫- آهان آره. سلام. ‫- سلام.
‫چرا نیومدی تجدید دیدارِ ‫استودیو «دوستت دارم»؟
‫چو سئوک گفت برای پیجر تو...
‫و تائه‌پونگ بارها پیام فرستاده.
‫همه‌ش ما رو به قرارهای گروهی ‫با زن‌های گروه‌های دیگه دعوت می‌کرد.
‫چی؟ کی همچین کاری کرده؟
‫چی؟ قرار گروهی؟
‫بالاخره عقلتو از دست دادی؟
‫با این وضعت تو دیگه این حرف رو نزن.
‫مگه من چه اشتباهی کردم؟
‫بگو دیگه. مشکلم چیه؟
‫خواهرت تازه امروز مرخص شده.
‫چرا تو رفتی مهمونی؟
‫- مگه معتادی چیزی هستی؟ ‫- نخیر، چون ناراحت بودم خوردم!
‫چه اشکالی داره؟
‫یه دختر حق نداره نوشیدنی بخوره؟
‫چه دختر باشی چه پسر، ‫وقتی بیشتر از ظرفیتت بخوری...
‫به مشکل می‌خوری.
‫نمی‌دونی دنیا چقدر ناامن شده؟
‫منو نصیحت نکن!
‫فکر کردی کی هستی؟
‫- کی هستی که اینو بگی؟ ‫- چی؟
‫واقعاً باید بپرسی؟
‫اصلاً چرا با منی می هو؟
‫نکنه دلت سوخته انقدر دنبالت کردم؟
‫نه.
‫چون تو رومخ بودی.
‫باهات بودم چون تو رو مخم بودی ‫و منم حوصله‌م سر رفته بود.
‫میرم تاکسی بگیرم. ‫همینجا صبر کن.
‫اینم با خودت ببر نام مو!
‫سبد میوه رو برای تو نخریدم. ‫برای خواهرته.
‫با خودت ببرش خونه.
‫چون تو رو اعصابم بودی باهات ‫ارتباطم رو شروع کردم.
‫اولش اینجوری بود!
‫اما بعدش عاشقت شدم.
‫هنوزم دوستت دارم حتی وقتی ‫که شرایطت بدتر می‌شه.
‫چی کار کنم وقتی بعد از این همه تحقیر...
‫هنوز برام مهمی؟
‫وای تحمل این فیلم هندی مسخره‌تونو ندارم!
‫مامان...
‫بیا اینجا نام مو.
‫مامان، تو هم خماری؟
‫بیا دیگه!
‫اگه انقدر زود دعوا کردن رو شروع کنید ‫زندگی خیلی خسته‌کننده می‌شه.
‫اگه اینو نمی‌بری خونه، من می‌برم...
‫نه خانم. می‌خوام همه‌شو بخورم.
‫جدی؟
‫خوبه. بیا اینجا نام مو.
‫کمکش کن ببره.
‫می‌خوای...
‫این حالمونو خوب کنیم؟
‫بریم. بیا داخل.
‫واقعاً می‌چسبه.
‫گومیهو.
‫منظورم می هو بود.
‫به نظرم نام مو رامیون‌هاش ‫حرف نداره، مگه نه؟
‫اینم از کیمچی‌تون.
‫- امیدوارم دوباره سر می هو غر نزده باشی. ‫- معلومه که غر نزدم!
‫با رامیونت کیمچی هم بخور.
‫وقتی به این فکر می‌کنم ‫که من این بچه رو زاییدم...
‫و ده‌ها سال زیر سقفم نگهش داشتم...
‫می‌بینم چقدر بدشانس بودم.
‫تو که اصلاً کیمچی دوست نداری مامان.
‫منظورت چیه؟ عاشقشم.
‫بخور.
‫مامانم هیچ‌وقت زرده‌ی تخم مرغشو ‫به کسی نمیده، حتی من.
‫بارها به تو دادم که.
‫واقعاً رو اعصابی. زود باش غذاتو بخور.
‫می‌شه دستکش‌ سفارشی بسازید؟
‫سفارش عمده‌ست.
‫پس اینطور.
‫پس لاتکس باید وارد بشه؟
‫بله متوجهم.
‫الکی خودمونو اذیت می‌کنیم.
‫چرا همه‌ش میگی دستکش پلاستیکی؟
‫مگه جراح‌ها باید دستکش ظرفشویی بپوشن؟
‫فکر کردی عمل جراحی هم ‫مثل کیمچی درست کردنه؟
‫دیگه قطع می‌کنم! ‫داری وقتمو هدر میدی.
‫پودر هم دارید؟
‫نه نه، پودر تالک نه. آرد ذرت.
‫باشه.
‫اصلاً جواب هم نمیدن. لعنتیا.
‫لیست مشتری‌های تولیدکننده همینجا بود.
‫یعنی چی؟
‫چقدر نامرتبه.
‫تو اسناد اینجا رو گشتی؟
‫نه، کابینت‌های اینجا اصلاً تو دید نیستن. ‫فنگ‌شوییش بده.
‫مطمئنم اینا رو مرتب چیده بودم.
‫[گواهی‌های واردات ‫فاکتور تراکنش مشتری]
‫- سلام. ‫- مین سئونگ.
‫پس تو مین سئونگی.
‫- برو با دوستت خوراکی بخور. ‫- مین سئونگ!
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫برو سالن مطالعه.
‫- این مرده اومد پیش من... ‫- ولش کن.
‫این آقا همکار منه.
‫یادم رفت امروز غذا بیارم.
‫یه چیزی با دوستات بگیر.
‫نه، به مسئول کتابخونه بگو ‫جاجانگمیون سفارش بده.
‫برو دیگه. زود باش.
‫برو.
‫[سالن مطالعه]
‫چرا دوباره برگشتی؟ ‫شماها چه‌ مرگتونه؟
‫پسرت به تو نرفته. ‫پول منو نمی‌گیره.
‫مطمئنم وقتی مجبورش کردی بره بالا، ترسوندیش.
‫دفعه‌ی دیگه،
‫می‌برمش.
‫چند تا کارتن داریم؟
‫یه سال بیشتر زمان می‌بره...
‫تا همه رو توی بازار داخلی بفروشیم!
‫سریع درمورد فروشنده‌های عمده ‫تحقیق می‌کنم.
‫پسرتون این دفعه یه نقشه داشت...
‫چطور تونستین بر اساس ‫مناقصه‌ای که برنده نشدید سفارش بدید؟
‫عقلتونو از دست دادید؟
‫این دفعه، چیزی نمونده بود ‫که قرارداد مال ما باشه...
‫چیزی نمونده بود؟
‫به هیون جون بگو سریع بیاد ‫و فهرست موجودی رو چک کنه.
‫- سریع! ‫- چشم قربان.
‫مگه حرفه‌ای نیستی؟
‫چرا عقب می‌کشی؟ ‫نکنه چون فقیری؟
‫منو بزن زمین تا جوابتو بدم ‫مرتیکه‌ی بدبخت!
‫بگیر که اومد.
‫وای!
‫خدایا.
‫چرا این کارو کردی؟
‫کثافت دیوانه...
‫لعنتی!
‫امروز روز بدشانسیته.
‫واقعاً روز بدی داشتم. ‫منو نگاه کن.
‫آشغال به‌دردنخور!
‫هیون جون، تمومش کن!
‫بس کن!
‫- ولم کن! ‫- کافیه!
‫کثافت بدبخت!
‫[تجهیزات پزشکی گیونگیل]
‫سلام، من از بازرگانی تایفون اومدم.
‫- سلام. ‫- احیاناً شما دستکش جراحی‌ای دارید...
‫که به جای پودر تالک ‫آرد ذرت بهش زده باشن؟
‫ما فقط دستکش آغشته به پودر تالک داریم.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫سه میلیون جفت نداریم.
‫جدی؟ ممنون که وقت گذاشتید.
‫شنیدم اخیراً حادثه‌ی بزرگی ‫اتفاق افتاده.
‫- بله؟ ‫- درمورد دستکش‌های جراحی.
‫همه هیجانی رفتار می‌کنن.
‫فهمیدم.
‫- چی... سلام، حالت خوبه؟ ‫- خانم اوه.
‫- صبر کن. ‫- بشین.
‫- آروم باش. ‫- من فهمیدم.
‫منظورت چیه؟
‫می‌‌دونم چرا بلیز ایگلز تجهیزات نداره.
‫درمورد چیزی که خواستم ‫تحقیق کردی آقای بائه؟
‫آره، همونطور که گفتی با مدیر کارخونه...
‫توی مالزی حرف زدم.
‫دو هفته پیش یه شرکت به بلیز ایگلز...
‫سفارش سه میلیون جفت دستکش داده.
‫سه میلیون؟ این همون مقدار سفارش ما نیست؟
‫- یه شرکت کره‌ای هم هست. ‫- شرکت کره‌ای؟
‫- یعنی ممکنه... ‫- آره، شرکت کشتیرانی تجاری پیو.
‫من با فروشنده‌های عمده‌ی ‫تجهیزات پزشکی صحبت کردم.
‫شایعه شده که شرکت پیو ‫ دنبال یه عمده‌فروشه...
‫تا دستکش‌های جراحیش رو ‫به قیمت عمده بخره.
‫همه نگران اینن که موجودی بالا ‫باعث افت قیمت بشه.
‫دیوونه شدن.
‫حتی وقتی مناقصه رو باختن هم ‫باز سفارش دادن؟
‫ظاهراً چیزی که دنبالشیم دست اوناست.
‫- چی شد؟ نگو که میری اونجا. ‫- آقای کانگ.
‫- نه صبر کن. ‫- نباید بری پیش اونا.
‫امکان نداره جنساشون رو به ما بدن.
‫این کار آب تو هاون کوبیدنه.
‫می‌دونی که اونا چقدر بی‌رحمن.
‫آقای کانگ، می‌دونی که وقت‌تلف‌کنیه.
‫نه.
‫حداقل می‌تونم خودم با چشمای خودم ببینم.
‫آقای کانگ.
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫چرا مثل دزدها یواشکی اومدی اینجا...
‫و بی‌اجازه جنسای ما رو نگاه می‌کنی؟
‫فکر کردم واسه دیدن من اومدی.
‫تو اینا رو سفارش دادی؟
‫- به کی می‌خوای بفروشیشون؟ ‫- وای، چه استرسی میدی.
‫این همه راه اومدی تا اینو بپرسی؟
‫احیاناً،
‫تو انبار ما رو آتیش نزدی؟
‫- تا معامله رو مال خودت کنی؟ ‫- چی؟ من؟
‫فکر کردی نمی‌تونم این آشغالا رو بفروشم؟
‫اشتباه برداشت کردم آره؟
‫شاید عقل تو سرت نباشه،
‫اما هیچ‌وقت انقدر پست نبودی، مگه نه؟
‫از حرفای محبت‌آمیزت ممنونم عوضی.
‫حالا می‌تونی از جلوی چشام گم شی؟
‫امروز روز خیلی بدی داشتم.
‫اگه اینطور نیست...
‫می‌گم،
‫اگه تو...
‫اونجا رو آتیش نزدی...
‫این دستکشا رو بهم قرض بده.
‫- چی گفتی؟ ‫- یا هم به من بفروششون.
‫شاید نتونم درجا پولتو بدم.
‫- اما سود خوبی... ‫- به خودت بیا دلقک.
‫یعنی انقدر درمونده شدی؟
‫آره.
‫من واقعاً درمونده شدم.
‫اگه اینجوریه تائه پونگ،
‫نشونم بده چقدر می‌خوایشون.
‫شاید اون‌وقت بهش فکر کردم.
‫ببین، وقتی اینجوری سرتو بالا گرفتی ‫هیچ شانسی نداری.
‫یالا.
‫سرتو به نشونه‌ی فروتنی بیار پایین. حالا شد.
‫حالا بهتر شد!
‫همینو می‌خوام.
‫هر چی می‌خوای بهم بگو.
‫در ازاش فقط این دستکشا رو می‌خوام.
‫من چی می‌خوام؟
‫هیچی احمق.
‫ترجیح میدم بسوزونمشون، ‫تا این که به تو بدم.
‫می‌دونم راحت هم آتیش می‌گیرن.
‫هیون جون!
‫من...
‫اشتباه می‌کردم...
‫من...
‫بابت همه چی عذر می‌خوام.
‫پس...
‫خواهش می‌کنم...
‫کمکم کن.
‫وگرنه شرکتم از بین میره.
‫لطفاً این لطف رو بهم بکن.
‫از اولش هم هدفم همین بود. ‫تا ورشکستت کنم.
‫حتی پس کله‌ت هم حالمو به هم می‌زنه.
‫[سوپ سونده توجونگ]
‫فکر کردم توی همچین روزی ‫طعم این نوشیدنی شیرین به نظر بیاد.
‫ولی همونجوری زهر ماره.
‫موندم چرا انقدر این زهرماری رو دوست داشتی.
‫[ماکگئولی، سوپ سونده]
‫اون موقع باید باهات نوشیدنی می‌خوردم.
‫حداقل باید یه لیوان برات می‌ریختم.
‫وقتی که انقدر آسون بود، ‫نتونستم این کارو برات بکنم.
‫فکر کردم منتظرم می‌مونی.
‫این از همه چی بیشتر دلمو می‌شکنه.
‫تو چی بابا؟
‫اون شب چی اونقدر اذیتت کرد؟
‫خوش اومدید.
‫- یه لیوان دیگه برامون میارید خانم؟ ‫- حتماً.
‫خودت واسه خودت نوشدنی نریز. ‫برای بابات بدشانسی میاری.
‫اصلا از آداب نوشیدنی خوردن سر درنمیاری.
‫از کجا فهمیدی برای بابام جا نگه داشتم؟
‫می‌دونم دیگه احمق.
‫برو بالا.
‫تائه پونگ.
‫یه اتفاق عجیبی برام افتاده.
‫چه جور اتفاق عجیبی؟
‫اون موقع که بعد بحث کردن با مامانم ‫توی دفترت خوابیدم،
‫اون خانمه نصف شبی اومد دفتر.
‫همون خانمه که قبلاً توی شرکتتون ‫کار می‌کرد.
‫مطمئنم اینا رو مرتب چیده بودم.
‫خانم چا، شما اسناد این دفترو ‫دوباره چیدین؟
‫دیروز که نگاه کردم...
‫دیدم که طبق تاریخ ‫از راست به چپ چیده شده بودن.
‫می‌دونم این مدل چیدمان شماست.
‫پس حتی اگه اشتباه هم می‌کرد ‫هیچ‌وقت اون صفحه رو نمی‌کند.
‫[خطای ورود اطلاعات، ‫صفحه‌ی بعد]
‫چرا این صفحه نیست؟
‫[۱۷ اوت]
‫[بازرگانی تایفون]
‫[کافه مومو]
‫لعنتی.
‫چرا اون عوضیا همش اصرار دارن که اینجاست؟
‫یعنی اون چیه که انقدر شلوغش کردن؟
‫چی کار می‌کنی خانم چا؟
‫دقیقاً چی کار می‌کنی؟
‫چرا همه‌تون گیر دادین به من؟
‫چرا هیچکدومتون دست از سرم برنمی‌دارین؟
‫خانم چا!
‫شرط می‌بندم کار تو بوده.
‫تو قایمش کردی، مگه نه؟
‫تو همه چی رو می‌دونستی و عمداً ‫قایمش کردی، مگه نه؟
‫منظورت چیه؟
‫چی رو قایم کردم؟
‫خودت می‌دونی.
‫اگه اون نباشه پسرم توی دردسر بزرگی میفته.
‫چی داری میگی؟ ‫تا نگی که نمی‌فهمم.
‫سفته رو می‌گم.
‫سفته؟
‫سندی که نشون می‌داد ‫پیو باک هو پول قرض کرده.
‫واسه اون داری کار می‌کنی؟
‫واقعاً خبر نداری.
‫وای نه. واقعاً گم شده.
‫چی کار کنم؟
‫- این سفته چی هست؟ ‫- حالا چی کار کنم؟
‫باهام حرف بزن.
‫چرا لازمش داری؟
‫تو هم خودت دفترو دیدی، ‫دیدی که یه برگه‌ش نیست!
‫حتماً بدهی اونجا نوشته شده بود.
‫پس تو چرا دنبالشی؟
‫نکنه اون...
‫بهت رشوه داده؟
‫داده؟
‫حق با توئه.
‫اون بهم پیشنهاد پول داد، منم قبول کردم.
‫موقع مراسم تشییع جنازه‌ی بابات...
‫وقتی که جنازه‌ش توی محل مراسم بود ‫من رشوه‌ش رو قبول کردم.
‫زیاد هم بود.
‫بطور غریزی دستم رفت جلو...
‫و نتونستم اون پول رو رها کنم.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫حقوقم قطع شده بود،
‫شوهرم خیلی خرج داره،
‫و نتونستم شهریه‌های پسرمو بدم!
‫برای ثبات خانواده‌مون پول لازم داشتم!
‫خب که چی؟
‫بقیه چی؟
‫هیچ‌وقت به اونا فکر نکردی؟
‫تو واقعاً خبر نداری، نه؟
‫حتی اگه منم قبول نمی‌کردم،
‫شرکت پیو ممکن بود پیداش کنه،
‫شاید با روش‌های خشونت‌آمیزتر.
‫قبول نداری؟ بیا واقع‌بین باشیم.
‫اگه قرار بود برش گردونن ‫سال‌ها پیش این کارو می‌کردن.
‫- هیچ‌وقت قرار نبود پسش بدن. ‫- خب که چی؟
‫«خب که چی؟»
‫آقای کانگ، اگه من جای تو بودم ‫بهشون می‌دادم و قال قضیه رو می‌کندم.
‫به این فکر کن که چقدر ‫سر اون برگه عذاب کشیدیم.
‫داریم ورشکست می‌شیم ‫و خانم اوه صدمه دید.
‫از کجا معلوم اتفاق بعدی چی باشه؟
‫پس بیا اون برگه رو پیدا کنیم و بدیم بهشون.
‫- بیا دیگه. ‫- گوش کن خانم چا!
‫تو واقعاً دلت واسه پدرم نمی‌سوزه؟
‫واقعاً چطور تونستی این کارو باهامون بکنی؟
‫به خودت بیا کانگ تائه پونگ!
‫چرا گیر دادی به یه مُرده؟ ‫زندگی باید ادامه داشته باشه!
‫آخه...
‫[کافه مومو]
‫[بازرگانی تایفون ‫مدیرعامل کانگ تائه پونگ]
‫تائه پونگ...
‫کارشو درست انجام میده.
‫«اون کارشو درست انجام میده.»
‫اینو گفت.
‫گفت کارتو درست انجام میدی.
‫[بازرگانی تایفون]
‫[کافه مومو]
‫آقای کانگ...
‫خانم اوه.
‫ببخشید مزاحمت شدم،
‫اما می‌تونی دوباره از این سفارش بدی؟
‫[بازرگانی تایفون ‫مدیرعامل کانگ تائه پونگ]
‫فکر می‌کنم که بازتاب بدی...
‫روی شرکت داره، نه روی من.
‫لطفاً مراقبش باش.
‫کجا میری؟
‫میرم کارمو بکنم.
‫کدوم احمقی ماشینشو اینجوری پارک می‌کنه؟
‫حتی شماره هم نذاشته.
‫حداقل بی‌ادب بودنت رو ‫همیشه حفظ کردی. خوبه باز.
‫خانم چا سئون تائک رو ‫می‌شناسی مگه نه؟
‫چا سئون تائک؟
‫یه نوع چاییه؟
‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینیش،
‫چون من همه چیزو فهمیدم.
‫متوجه نمی‌شم.
‫احیانا...
‫بابای من...
‫نیومد ازت کمک بخواد؟
‫چه حرف عجیب و غریبی.
‫چه جوری آقای کانگ اومده اینجا ‫وقتی خیلی وقته که از دنیا رفته؟
‫خوب نگاه کن.
‫آقای کانگ همینجاست.
‫عقلتو از دست دادی.
‫چی شده؟
‫مضطربی؟
‫معلومه خب، ‫بابات هم همینجوری مضطرب بود.
‫دیدن ورشکست شدن شرکتت...
‫حتماً بهت دلشوره داده.
‫حتی اگه منو بکشه هم،
‫بازرگانی تایفون ‫هیچ‌وقت ورشکست نمی‌شه.
‫دلیلی نداره صاحب یه شرکت بازرگانی...
‫بیاد دیدنت، مگر برای قرارداد بستن.
‫- قرارداد؟ ‫- تو دستکش جراحی داری.
‫به من بفروششون.
‫چی؟
‫امیدوارم بهم تخفیف بدی.
‫آخه خیلی ضرر کردم.
‫فکر کردم مغزت کار می‌کنه.
‫- ظاهراً توخالی بوده. ‫- چرا بهم نمی‌فروشی؟
‫مطمئنم از فکر این که ‫باهاشون چی کار کنی، خواب نداری.
‫ربطش به تو نیومده.
‫مهم‌ترین مسئله اینه. ‫پول داری؟
‫می‌پرسم می‌تونی پول دستکشا رو بدی؟
‫- از من پول می‌خوای؟ ‫- درسته.
‫طبق گذشته‌ای که داشتیم ‫مطمئناً به نسیه فکر نمی‌کنی.
‫دارم.
‫پول رو می‌گم.
‫تو از بابام پول گرفتی.
‫اون مقدار براش کافی نیست؟
‫- چی؟ ‫- نشنیدی؟
‫دارم سفته‌ت رو می‌گم.
‫ظاهراً نشنیدی که پیداش کردم.
‫سفته؟
‫یادم نمیاد همچین چیزی بوده باشه.
‫پول نه سال پیش...
‫الان با سودش می‌شه... نه.
‫با احتساب تمام بهره‌‌های معوقش،
‫این دفتر...
‫و این ساختمون باید مال من باشه.
‫حرف دهنتو بفهم نادون.
‫نگران نباش. ساختمون هیچ ارزشی ‫برای من نداره.
‫پس چی؟
‫من سه میلیون جفت دستکشِ ‫ توی انبارت رو می‌خوام.
‫چی؟
‫دارم کلی ضرر می‌کنم نه؟
‫چی شده؟
‫فکر کردی ندارمش؟
‫شایدم اینطور باشه.
‫[دفتر خدمات عمومی سئول]
‫این آقا اینجا چی کار می‌کنه؟
‫من بهش زنگ زدم؟
‫- نه. ‫- چه تصادفی.
‫- داشتیم درمورد قراردادمون حرف می‌زدیم. ‫- قرارداد؟ کدوم قرارداد؟
‫فکر کردی شرکتتون می‌تونه ‫به موقع جنسا رو بفرسته؟
‫اگه می‌تونید امتحان کنید. ‫ما همین امروزم می‌تونیم جنسا رو بفرستیم.
‫معامله بچه‌بازی نیست.
‫تا موعد مقرر مهلت داریم. ‫به پروتکل احترام بذارید.
‫بی‌پرده بگم، بازرگانی تایفون ‫هنوز کارو خراب نکرده.
‫دقیقاً. وای خدای من.
‫یهویی باهامون مهربون شدید.
‫گویا! حالا چرا اومدید اینجا؟
‫- فقط... ‫- می‌خوایم درخواست مهلت بیشتر بدیم.
‫- نباید اینو می‌گفتی؟ ‫- چرا؟
‫اشتباه پیش میاد دیگه. ‫ما هم آدمیم.
‫مگه گوش ندادین؟
‫- دیگه تسلیم. ‫- خدای من.
‫اصلاً شکممو باز کن ‫هر کاری می‌خوای بکن.
‫بگو هر کاری می‌خواد بکنه.
‫می‌گه شکمش رو باز کنید.
‫کی مریضه؟ من دکترم.
‫مرسی.
‫الو؟
‫سلام خانم اوه. چی شده؟
‫الو؟
‫چی؟
‫سریع‌‌تر، می‌تونیم همه باهم ‫سریع جمعش کنیم.
‫سریع‌تر، زود تموم می‌شه.
‫مراقب باش.
‫حق ندارید بهشون دست بزنید!
‫کثافتا!
‫اومدی دعوا تائه پونگ؟
‫بیا جلو. بیا جلو عوضی.
‫کثافت.
‫خانم اوه.
‫دیوونه شدی؟
‫کار تو بود، مگه نه؟
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫[عشق فراتر از ترس]
‫به نفعته داشته باشیش.
‫اگه می‌خوای اون جایگاه کوچیکی ‫که بابات برات گذاشته رو حفظ کنی.
‫عذرخواهی همه چیزو عوض می‌کنه؟
‫پدرم هم می‌شنوه.
‫تو هم می‌شنوی.
‫باید سریع پیداش کنم.
‫احساس کردم باید عجله کنم ‫و وقتم داره تموم می‌شه.
‫می‌تونی بگی پونگِ عسل،
‫یا بیبی پونگ، همچین چیزی.
‫اون پسره، تائه پونگ،
‫جریان سفته رو می‌دونه اما ندارتش.
‫نمی‌خوای بدونی اون دستکشا رو ‫چرا لازم دارم؟