‫چی شد؟
‫چه وضعشه آقا؟
‫همگی توجه کنید لطفاً.
‫اینو ببینید.
‫تاریخ.
‫بندر.
‫این آقا.
‫آقای آرتیت.
‫ایشون همون مامور گمرکیه که ‫۵۰ دلار رشوه رو گرفته.
‫و خورشید.
‫«۲۷ آوریل، ساعت ۶ عصر،
‫وقتی از سرکار به خانه برمی‌گشتم ‫یک مرد کره‌ای هزار دلار به من داد.»
‫این خطه.
‫ظهره.
‫غروب نیست.
‫آره.
‫موفق شد.
‫خانم قاضی.
‫این فیلم شامل تمام لحظات...
‫از برداشتن پول تا دادنش به ایشونه.
‫من می‌خوام این فیلم رو ‫به عنوان مدرک ارائه بدم.
‫و اگه نیازه، می‌خوام که...
‫صاحب عکاسی رو به عنوان شاهد بیارم.
‫- بازی تمومه. ‫- آره، تمومه.
‫[رسید دادگاه کیفری]
‫[جریمه به طور کامل پرداخت شد ‫متهم آزاد شد]
‫ممنون.
‫- مرسی. ‫- متشکرم.
‫- مرسی. ‫- ممنون.
‫- مطمئنی تموم شد؟ ‫- آره تموم شد.
‫- موفق شدیم! ‫- موفق شدیم!
‫موفق شدیم!
‫- خسته نباشی. ‫- تو هم خسته نباشی.
‫ما موفق شدیم.
‫راستی. اینو بگیر.
‫پیرمرده توی عکاسی اینو پس داد.
‫ساعتت.
‫اینو بده من.
‫باید عجله کنیم.
‫[دادگاه توافق]
‫- آقای کانگ. خانم اوه. ‫- سلام.
‫- آقای گو! ‫- آقای گو!
‫خیلی سختی کشیدی!
‫داشتی می‌رفتی زندان‌ها!
‫رئیس پلیس کیه؟ ‫بیارش اینجا!
‫می‌خوام یه کاری کنم ‫از نیروی دریایی کره وحشت کنه!
‫- جلوی خودتو بگیر. ‫- جلوی خودمو می‌گیرم.
‫وای آزاد شدم.
‫- آره. ‫- من آزادم!
‫- آزاد شدم! ‫- آزاد شدی!
‫من آزاد شدم!
‫- دیگه آزادم! ‫- صبر کن.
‫صبر کن ساعت چنده؟
‫- چرا؟ ‫- ساعت از ۳ رد شده!
‫- زمان کمه! باید بریم! ‫- باید عجله کنیم.
‫منظورتون چیه؟
‫اگه این پرونده تا ساعت ۴ بسته نشه ‫کلاه ایمنیامون رو میندازن دور.
‫پس شما چرا اینجا ‫دارید شادی می‌کنید؟
‫ما خودمونو به آب و آتیش زدیم ‫تا تو رو نجات بدیم!
‫- اونجا. اون ماشینه‌ست. ‫- آهای!
‫- اینجا! ‫- اینجا!
‫- سوار شید. ‫- میریم بندر!
‫- نه نمی‌تونید برید! ‫- چرا؟
‫- تو دردسر بزرگی افتادیم!
‫باز چی شده؟
‫توی بزرگراه تعمیرات دارن،
‫کل جاده بسته‌ست!
‫این ماشین نمی‌تونه بره بزرگراه. ‫ما نمی‌تونیم بریم.
‫خب اگه با این ماشین نمی‌شه ‫از یه راه دیگه میریم.
‫ای خدا.
‫حداقل یه ساعت طول می‌کشه ‫تا برسیم بندر.
‫تازه تضمینی نیست که جاده‌های دیگه ‫باز باشن.
‫- چی کار کنیم؟ ‫- حالا چی کار کنیم؟
‫- بیاید موتور پیدا کنیم. ‫- با موتور چه جوری می‌خواید برید؟
‫پس دیگه چی کار کنیم؟
‫من می‌ترسم. نمیام!
‫کجا میری آقای گو؟
‫- کجا داره میره؟ ‫- کجا میری؟
‫چه خبره؟
‫چی کار می‌کنی آقای گو؟
‫هروقت شک داشتی ‫همیشه با موتور برو.
‫- بیا بریم خانم اوه. ‫- باشه.
‫من پشت سرت سوار می‌شم ‫بعدش خانم اوه.
‫تو جدا بیا.
‫چرا؟
‫این موتور برای سه نفر جا نداره. ‫بچه که نیستیم.
‫تیم فروش باهم میرن.
‫- خدافظ. ‫- محکم بشین!
‫مراقب باش!
‫[دادگاه کیفری مین بوری ‫دادگاه مدنی مین بوری]
‫پس من چی؟
‫ازت ممنونم خانم اوه!
‫چی؟ نمی‌شنوم!
‫محکم بشین!
‫صداتو نمی‌شنوم آقای گو!
‫- بوی خیلی بدی میدی! ‫- چی؟
‫بوی گند میدی!
‫نگران نباش!
‫باید عجله کنیم ولی مراقب باش!
‫بذارید رد شم!
‫ببخشید!
‫من دارم رد می‌شم!
‫ببخشید!
‫- تندتر برو آقای گو! ‫- این موتوره خیلی کنده!
‫- مسیرو بلدی؟ ‫- بهم اعتماد کن!
‫- فقط بهم اعتماد کن! ‫- چشمت به جاده باشه!
‫مراقب باش آقای گو.
‫نگران نباش!
‫خیلی تند میری!
‫نگران نباش!
‫- چی شد؟ صدای چیه؟ ‫- یه لحظه ضبر کن.
‫- این چه‌ش شده؟ ‫- چی؟
‫- وای نباید اینجوری بشه. چه خبر شده؟ ‫- خراب شد؟ چرا؟
‫چرا؟‌ چی شده؟
‫- تکون نمی‌خوره. ‫- خراب شد؟
‫- چه‌ش شده؟ ‫- چی کار کنیم؟
‫- چرا الان باید خراب می‌شد؟ ‫- باید یه کاری کنیم.
‫یه کاریش می‌کنیم اما...
‫- دارم دیوونه می‌شم. ‫- صبر کن، چی کار کنیم؟
‫حالا چی کار کنیم؟ وایستا.
‫- بذار ببینم. ‫- لعنتی.
‫- موتورش خراب شده؟ ‫- با نگاه کردن می‌فهمی؟
‫نگاه کردن چه فایده‌ای داره؟ ‫من هیچی سردرنمیارم.
‫اما باید یه کاری کنیم...
‫این چه‌ش شده؟
‫- آقای گو، اگه بدوام زودتر می‌رسم. ‫- چی؟
‫کجا میری؟
‫خانم اوه!
‫آهای.
‫بپر بالا.
‫تویی آقای کانگ.
‫می سئون چقدر دور شده. ‫دیگه نمی‌بینمش.
‫- دویید؟ ‫- آره.
‫چرا این کارو کرد؟
‫[مسیر ماشین شخصی]
‫خیلی خب، بهم اعتماد کن.
‫خانم اوه!
‫وای نه...
‫صبر کنید! یه لحظه!
‫صبر کنید! صبر کنید، نه. ‫صبر کنید.
‫- برو بیرون. ‫- التماستون می‌کنم. لطفاً.
‫- صبر کنید! نکنید! ‫- برو کنار.
‫- دارن می‌رسن. ‫- برو اونور. خطرناکه.
‫- زود باشید! ‫- خطرناکه.
‫- بیاید ادامه بدیم. ‫- از اینجا برو. خطرناکه.
‫- یه لحظه. ‫- زود باش یالا!
‫یه لحظه صبر کنید.
‫- دارن میر‌سن. ‫- خطرناکه.
‫- لطفاً... ‫- چی می‌گه؟ یه دقیقه!
‫- نه صبر کنید. ‫- آهای!
‫وای.
‫- برو پایین. ‫- برو.
‫- برو پایین. ‫- برو. خطرناکه.
‫- نه نکنید! ‫- برو.
‫- ده دقیقه! صبر کنید لطفاً. ‫- برو.
‫- ده دقیقه. ده دقیقه. ‫- از اینجا ببریدش.
‫- نباید... صبر کنید... ‫- برو.
‫- نه، صبر کنید! دارن می‌رسن! ‫- برو.
‫صبر کنید!
‫نباید این کارو بکنی! نه!
‫من بهتون اجازه نمیدم.
‫نه صبر کنید!
‫خواهش می‌کنم...
‫خانم اوه!
‫نه...
‫- محکم بشین آقای گو! ‫- چی؟
‫- برید کنار! ‫- برید کنار!
‫- کنار!
‫همه برید کنار!
‫- خانم اوه! برو کنار! ‫- برو کنار!
‫- خانم اوه! ‫- برو کنار!
‫نه...
‫برو کنار!
‫- می سئون! ‫- برو کنار!
‫خوبی آقای گو؟
‫خوبم.
‫نه خوب نیستم!
‫نگه دار!
‫برید بیرون.
‫آقای کانگ خوبی؟
‫خوبم.
‫- بگیر. ‫- باشه.
‫بگیرش.
‫چیه؟ برو کنار!
‫آوردمش. صبر کن.
‫اینجاست.
‫[جریمه کامل پرداخت شد ‫متهم آزاد شد]
‫عجب.
‫مرسی، ممنون.
‫چی شد؟ توکتوک! نگهش دار.
‫- سکته کردم. ‫- جواب داد.
‫- پیشونیت. ‫- چی شده؟
‫خون میاد.
‫- خون میاد؟ ‫- وای نه.
‫خوبم بابا.
‫- ببخشید دیر کردم. ‫- نه اشکال نداره.
‫واقعاً خوبی؟
‫- سالمی آقای گو؟ ‫- نه، ولی گمونم خوبم.
‫حالتون خوبه؟
‫مرسی.
‫ممنونم.
‫قبلاً از این بهتر بودن...
‫اما نباید چیزیشون شده باشه نه؟
‫بالاخره اینا کلاه ایمنی هستن دیگه.
‫انگار سالمن.
‫داخلشون از بین رفته.
‫دوباره از گمرک ردش می‌کنن.
‫چی شده؟ چیه؟
‫اینا چی شدن؟
‫همه‌شون اینجورین؟
‫صبر کنید. وایستید.
‫مطمئنم بعضیاشون...
‫همه‌ی اینا رو باید بندازیم دور؟
‫این یکی چی؟
‫همه‌شون اینجورین؟
‫یه لحظه. حالا چی کار کنیم؟
‫چی کار کنیم؟ ‫بندازیمشون دور یا چی؟
‫چی کار کنیم؟
‫نه ما...
‫صبر کنید.
‫- خانم اوه. ‫- نه صبر کنید.
‫- اشکال نداره. از اول شروع می‌کنیم. ‫- نه یه لحظه اجازه بدید.
‫صبر کن آقای کانگ.
‫آخرش شکست خوردیم.
‫نتونستم مشتری پیدا کنیم ‫بفروشیم یا محموله رو حفظ کنیم.
‫نگران نباش. اشکال نداره.
‫خانم اوه.
‫خانم اوه، عیب نداره.
‫ما تمام تلاشمونو کردیم.
‫تا حالا متوجه نشده بودم ‫اما تو کارتو خیلی خوب بلدی.
‫کارت خیلی خوب بود خانم اوه.
‫کارمند ارشد اوه می سئون،
‫تو بهترین بازرگان بودی.
‫کارت خوب بود. چیزی نیست.
‫- کارت خوب بود. ‫- چی کار کنیم؟
‫کارت خوب بود. ‫می‌تونیم دوباره انجامش بدیم.
‫دیگه بریدم. چی کار کنیم؟
‫دیگه بریدم.
‫بو میدم آره؟
‫نه بابا.
‫چی کار کنیم؟
‫ولی بازم خیالم راحت شد.
‫باز همه چی رو هم از دست ندادیم.
‫بازم تونستیم ۱۴۰ تا کلاه ایمنی رو ‫نگه داریم.
‫از گمرک رد شد، یعنی دیگه ‫به مشکل نمی‌خوریم آره؟
‫تمام تلاشمونو می‌کنیم تا ‫هر چی که داریمو بفروشیم.
‫[رامیون یئوپجیپ]
‫رامیون صادر کنیم؟
‫برای خارجیا زیادی تند نیست؟
‫تندیش خاصش کرده دیگه. ‫به نظر من که می‌ترکونه.
‫یادته می‌خواستیم اون تیشرته رو ‫بندازیم دور؟
‫چرا می‌خواستی تیشرت به این خوبی رو ‫بندازین دور؟
‫این نشون‌دهنده‌ی جوونیامه، ‫وقتی که ۲۷ سالم بود.
‫منو می‌بره به احساسات اون موقعم،
‫به وقتایی که دلگوکوا و اینفینیت ‫گوش می‌دادم.
‫شما دبیرستانی بودین؟
‫من کلاس هشتم بودم، ‫عاشق«دام دا دی» از لی سانگ یون بودم.
‫فاصله سنیمون واسه دور هم نشستن ‫خیلی زیاده.
‫اون موقع،
‫وقتی که من کلاس دهم بودم ‫با نام مو مانور نظامی رو پیچوندیم،
‫رفتیم بازی تیر و کمانِ ‫کیم سو نیوگ رو ببینیم،
‫افسر آموزشی مانور ما رو گرفت ‫و ده بار کتکمون زد.
‫واسه همین پشتم بزرگ شده.
‫مانور نظامی دانش‌آموزی؟
‫حتما با تفنگ چوبی ‫تمرین کردی آره؟
‫ما با تفنگ واقعی این کارو کردیم.
‫کی ابتدایی رو شروع کردی؟ ‫سنت زیاده.
‫تفنگ واقعی؟
‫زمان آشفته‌ای بود.
‫همه چیز و همه کس مشکوک بودن.
‫هرچند...
‫می‌دونید،
‫این که سنم بیشتره ‫دلیل بر این نمی‌شه که عاقل‌تر باشم.
‫کی فکرشو می‌کردن توی این سرزمین غریب...
‫همچین دردسر بزرگی درست کنم؟
‫با خانم اوه هم خیلی مغرورانه ‫حرف می‌زدم.
‫اون ۵۰ دلار فقط ۷۰ هزار وون بود.
‫فکر کردم پول زیادی نیست ‫اما باعث شد پول خیلی زیادی از دست بدم.
‫جریمه‌ش خیلی سنگین بود. ‫واسه برگردوندنش یه کاری می‌کنم.
‫بیخیال.
‫همه‌ی این اتفاقات موقع کارت افتاد،
‫پس ازش می‌گذریم.
‫ولی ما باید پول این سفر کاری...
‫و باقی پول کلاه ایمنی رو ‫به کانگ‌سئونگ بدیم.
‫من خودم یه نقشه تو سرم دارم.
‫خیلی شرمنده‌م.
‫متاسفم.
‫خدای من.
‫آقای گو.
‫هروقت دستشویی بودی...
‫من بودم که چراغو خاموش می‌کردم.
‫ببخشید.
‫- پس تو بودی. ‫- آره.
‫به نظرم این واقعاً عالیه. ‫بالاخره احساس می‌کنیم یه تیمیم.
‫خیلی خب، از حالا به بعد ‫بیاید دست به دست هم بدیم.
‫- از همه‌ی موانع رد می‌شیم و کنار هم می‌مونیم. ‫- آره.
‫- ایول. ‫- بزنید بریم!
‫کم کم داری مثل مدیرعاملای واقعی ‫رفتار می‌کنی.
‫خب معلومه.
‫شما که قبلاً نمی‌تونستین گشنیز بخورین.
‫قرار شد همه کنار هم باشیم.
‫بیخیال. من خوبم.
‫زخمت جاش می‌مونه.
‫- می‌سوزه. ‫- یه لحظه تحمل کن.
‫وای نه.
‫خیلی خب تموم شد.
‫هنوز می‌سوزه؟
‫هم می‌سوزه هم نه. نمی‌دونم.
‫یه نفر بهم گفته باهاش صمیمی نشم.
‫پس با اجازه من برم. ‫خوب استراحت کن.
‫خانم اوه.
‫می‌خوای یه چیزی بهت بگم.
‫- ازت ممنونم. ‫- چی؟
‫بهش فکر کردم و دیدم هیچ‌وقت ‫اینو نگفتم.
‫وقتی مشکل داشتم،
‫یا وقتی احساس کردم تنهایِ تنهام،
‫تو همیشه کنارم بودی.
‫ازت ممنونم خانم اوه می سئون.
‫وقتی برگردیم خیلی دلتنگ این لحظه می‌شم.
‫- غذاتو بخور. ‫- باشه.
‫توی کره کسی از اینا می‌فروشه؟
‫- شک دارم. ‫- امکان نداره. مسخره‌ست.
‫این قرمزه چیه؟
‫جلو و عقب بذارش.
‫- گو ماجین! ‫- سلام.
‫- اومد. ‫- آره.
‫- سلام ماجین. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- قایق رو بیار نزدیک‌تر. ‫- هل بده.
‫- نزدیک‌تر. ‫- اینجا.
‫- سلام ماجین. ‫- سلام.
‫وای.
‫- سلام ماجین! ‫- سلام!
‫- سلام. ‫- حتماً سفر طولانی‌ای داشتین.
‫وای حتماً سخت بوده.
‫آقای کانگ و خانم اوه، ‫حیف شد که دارم بدرقه‌تون می‌کنم.
‫دوباره همدیگه رو ببینیم باشه؟
‫- باشه. ‫- خدای من.
‫آهای، ها نئول.
‫منتظر چی هستی؟ ‫بیا خداحافظی کن دیگه.
‫سلام ببخشید.
‫دلم براتون تنگ می‌شه.
‫منتظرتونم.
‫کاش نرید.
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫خیلی ممنون.
‫- خدانگهدار. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ.
‫حیف شد که میرید. ‫بیاید بریم.
‫مطمئنی تنهایی می‌تونی؟
‫آقای کانگ، پیاده رفتن بهترین روش ‫برای انجام کار فروشه.
‫وقتی شروع به کار کنم موفق می‌شم.
‫البته خیلی خوب می‌شد اگه ‫۱۴۰ تا رو یه جا می‌فروختم.
‫اما نشد هم مهم نیست.
‫اگه ده تا کلاه ایمنی ‫به ده جای مختلف بفروشم،
‫حداقل یکی دو جا پیدا می‌شه...
‫که بهشون عمده بفروشم و پول به جیب بزنم.
‫اتفاق میفته.
‫تازه من اینجا تنها نیستم.
‫حالا دیگه با تجربه و آشناهایی که دارم ‫جلو میفتیم.
‫- توی سئول می‌بینمتون. ‫- باشه.
‫- صبر کن. ‫- چیه؟
‫بیا به افتخار کارمون شعار بدیم.
‫- چرا این کارو می‌کنی؟ ‫- با شمارش سه.
‫- بازرگانی تایفون، بریم! ‫- بریم.
‫هماهنگ نبودیم.
‫- برو بریم. ‫- آره، بریم تو کارش.
‫بزنین بریم!
‫- خیلی خب دیگه برید. ‫- از پسش برمیای!
‫- بیاید دیدنم خب؟ ‫- باشه.
‫ای خدا.
‫آقای کانگ.
‫حواست به خانم اوه عزیزم باشه خب؟
‫از کی شده عزیزت؟
‫مراقب خودت باش.
‫حیف شد که میرید...
‫خانم اوه، من پول درمیارم ‫و انبه خشک‌ میارم خونه.
‫- بادوم‌زمینی درشت هم بیار! ‫- باشه!
‫برای من انبه بیار.
‫حتماً بمون سر بزنید!
‫- خداحافظ! ‫- خاحافظ! مراقب باشید!
‫به سلامت!
‫خدانگهدار!
‫چرا نیومد؟
‫الان باید برگرده.
‫می سئون!
‫سلام بئوم.
‫برگشتین!
‫- ما برگشتیم. ‫- حتماً خیلی خسته شدین.
‫- سفر سختی بود؟ ‫- نه.
‫- سفر خوبی بود. ‫- چقدر لاغر شدی.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- سلام.
‫- من اومدم مادربزرگ. ‫- برگشتی می سئون!
‫- می سئون! ‫- سلام.
‫- براتون سوغاتی آوردم. ‫- جدی؟ ببینم.
‫دلت برام تنگ شده بود یا نه؟
‫آره یا نه؟
‫بیاید ببینیمشون.
‫چقدر زیاد.
‫چقدر چیز میز گرفتی.
‫چرا این همه خرید کردی؟ ‫اون مال منه.
‫- نه مال خودمه. ‫- نه.
‫توی پایگاه نظامی آمریکا ‫این همه چیزهای خوب هست؟
‫اگه یه آدم بدتیپ اینو برداره ‫ممکنه کهنه به نظر بیاد.
‫فقط به یکی مثل من میاد.
‫تائه پونگ خیلی خوش‌سلیقه‌ست.
‫- خوشگله. ‫- آهای.
‫نهایت تلاشت این بود؟
‫این چیه دیگه؟ آبیه!
‫شبیه جن شدم!
‫صورتی یا قرمز نداشت؟
‫ای بابا. خیلی بدی. ‫چرا اینو واسه‌م گرفتی؟
‫- مرسی. ‫- خوشمزه‌ست.
‫چیز دیگه‌ای هم هست؟
‫اون جنه.
‫- بس کنید خانم. ‫- جن شده.
‫- می سئون این چیه؟ ‫- چیه؟
‫می‌تونی سرکار رفتنی بپوشی. ‫راحت به نظر می‌رسید.
‫ای بابا. مال خودت.
‫- خیلی مزخرفه. ‫- نازه که.
‫خوشگله. بهت حسودیم می‌شه می هو.
‫- بگیر. ‫- مال تو.
‫مامانبزرگ؟
‫- وای نه. ‫- اینو بخور.
‫- به من نده. ‫- موزش خوشمزه‌ست.
‫چرا هنوز نیومده خونه؟
‫جا خیلی کمه.
‫بئوم، تو که گفتی ‫با مامان‌بزرگ می‌خوابی.
‫آخه خیلی وقته می سئون رو ندیدیم.
‫- تشنمه می هو. ‫- ساکت شو و آب دهنتو قورت بده.
‫بخواب.
‫[موجودی حساب: ۱۲۶،۵۵۰ وون]
‫[مدیرعامل کانگ جین یونگ]
‫[قرارداد خرید ملک]
‫[مبلغ قرارداد: ۷۰ میلیون وون ‫مبلغ باقیمانده: ۲۴ میلیون وون]
‫[دفتر مدیرعامل]
‫من برمی‌گردم.
‫قول میدم.
‫مراقب باش.
‫- هل ندید. ‫- هل ندید لطفاً.
‫[اروپا هم دچار بحران بیکاری شد]
‫انقدر منو نگاه نکن و روزنامه‌تو بخون.
‫حالت خوبه؟
‫آره بابا خوبم.
‫- مراقب باش. ‫- ای بابا.
‫ببخشید.
‫- ببخشید. ‫- دیگه نیاید تو.
‫- خیلی متاسفم. ‫- ای وای.
‫فقط خیلی نزدیک وایستادیم.
‫مرسی.
‫- داغه. مواظب باش. ‫- معلومه که داغه.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بخور.
‫- خیلی داغه. ‫- جدی؟
‫چیه؟
‫- لبات. ‫- آهان.
‫- لبات. ‫- چیزی مالیده؟
‫مرسی.
‫خیلی داغه.
‫- وای. ‫- وای خدا.
‫چرا آخه...
‫چرا نی رو درآوردی؟
‫حالا می‌تونی پاکش کنی.
‫- توی دماغم مالیده؟ ‫- نه تمیزه.
‫- مراقب باش. ‫- باشه.
‫- خدانگهدار. ‫- مرسی.
‫- ممنون. ‫- خدانگهدار.
‫صبر کن خانم اوه.
‫نمیریم اونجا.
‫- نمیریم سر کار؟ ‫- خب میریم.
‫- اما اون طرفی نمیریم. ‫- چی؟
‫- دفترمون این طرفیه. ‫- نه، اینجاییم.
‫چی؟
‫چی کار کردی؟
‫همونجا وایستا.
‫خدای من آقای کانگ.
‫این دیگه چیه؟
‫- خب... ‫- چی؟
‫سلام، اینجاییم.
‫تو یه آدرس غریبه واسه‌م فرستادی. ‫این چیه؟
‫- سلام آقای بائه. ‫- سلام.
‫معرفی می‌کنم، بازرگانی تایفون.
‫من واقعاً مرغ سوخاری دوست ندارم.
‫چرا بهش زنگ زدی؟
‫من با غذای خوب بزرگ شدم، ‫روغن پالم بهم نمی‌سازه.
‫اول اون مارگارین رو از روی صورتت پاک کن.
‫خیلی خب بریم تو.
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫[بازرگانی تایفون]
‫این نسخه‌ی دوم بازرگانی تایفونه.
‫آقای کانگ، کی این تصمیمو گرفتی؟
‫توی تایلند شروع شد.
‫اون موقع همه چی ‫خیلی آشفته بود.
‫واسه همین فرصت نشد بهتون بگم.
‫روحیه‌ی تیممون هم مناسب نبود.
‫تازه،
‫برای انجام دادن مسئولیتام به عنوان مدیرعامل ‫پول لازم داشتم.
‫اما حالا که بدون اطلاع قبلی...
‫ آوردمتون اینجا،
‫بابتش...
‫خیلی متاسفم.
‫- نه. ‫- اشکال نداره.
‫چیزی رو زمین ریخته؟
‫- زمین؟ ‫- اون چیه؟
‫اگه بهش فکر کنید ‫می‌بینید که ما نمی‌تونستیم...
‫با اون شرایط دفتری مثل اون اجاره کنیم.
‫بس کن آقای کانگ لطفاً.
‫زیاد که قرار نیست اینجا باشیم، نه؟
‫البته که نه. ‫برمی‌گردیم دفترمون.
‫- آره حتماً. ‫- آره.
‫اینجا قبلاً کافه بود؟
‫کافه‌ی دوستم بود ‫اما یه مدت کار نمی‌کنه.
‫واسه همین فعلاً از اینجا استفاده می‌کنیم.
‫آب داره دیگه؟
‫معلومه که داره. برق هم داره.
‫مودم اینترنت هم کار می‌کنه.
‫حالت خوبه؟
‫خوب کار می‌کنه.
‫با عجله رفتن؟
‫اینجا رو ببین. ‫همین الانم می‌تونیم مرغ سوخاری درست کنیم.
‫[کافه مومو]
‫- برو بریم! ‫- بریم!
‫ایول!
‫- مراقب کمرت باش. ‫- بریم!
‫- مراقب باش. ‫- مواظب باش.
‫- باشه! ‫- مراقب باش.
‫یعنی انقدر سنگینه؟
‫خب حالا اینو جابجا کنیم.
‫[برنامه‌ریزی ماهانه]
‫این خوبه؟
‫- اینو بذار اونور. ‫- بچرخون.
‫نه اون طرفی.
‫- اون طرفی؟ ‫- صبر کن نه. ببخشید.
‫دیگه آخراشه.
‫تمومه.
‫[مخاطب]
‫[کریسمس در اوت]
‫کسی به این آب می‌داده؟
‫وظیفه‌ی آقای کو بود، ‫اما از وقتی رفته کسی آب نداده.
‫- دستگاه نوشیدنی‌ساز کار می‌کنه؟ ‫- آره.
‫کار می‌کنه؟
‫- چی؟ ‫- این عالیه.
‫چی کار می‌کنی؟
‫معلومه چی کار می‌کنی؟
‫می‌خواستم ببینم سالمه.
‫چرا باید تستش کنی؟ ‫معلومه که وقتی بزنی تو برق کار می‌کنه.
‫- وای. ‫- باشه. از این به بعد مراقبم.
‫لطفاً مراقب باش. باید توی همه چی ‫صرفه‌جویی کنیم.
‫حالا دیگه موقع کار...
‫هر از گاهی می‌تونیم نوشیدنی بخوریم.
‫[کافه مومو]
‫این دو تا...
‫- سلام خانم. ‫- سلام، اومدی؟
‫- این دو تا برای شمان درسته؟ ‫- درسته.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫این چنده خانم؟ ‫- بله؟
‫چطور؟ واسه خودت می‌خوای؟
‫چی؟
‫لبخندت خیلی بانمکه.
‫برش دار.
‫- رایگان میدین؟ ‫- حتماً.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫دستتون درد نکنه.
‫- مرسی. ‫- بفرما.
‫- خدانگهدار. ‫- خداحافظ.
‫فکر کردم درب و داغون باشه،
‫اما دفتر مناسبی شد.
‫دنج شد.
‫آشپزخونه چی؟ ‫اتاق جلسات بکنیمش؟
‫دوستم می‌خواست ازش استفاده کنه ‫واسه همین گفت کاریش نداشته باشیم.
‫مفت‌خور داریم؟
‫به من گفتی مفت‌خور؟ ‫اینجا به نام منه ها!
‫این چه وضعشه تائه پونگ؟
‫تو گفتی فقط نصفشو استفاده می‌کنی.
‫ماه ۵۰/۵۰ پولشو میدیم،
‫اما می‌خوای منو توی آشپزخونه حبس کنی؟
‫- ۵-/۵۰ پولشو میدیم؟ ‫- آره گمونم.
‫اینو هل بدید اونور.
‫خب می‌تونی بیای بیرون، ‫صندلی اضافه که داریم!
‫انقدر چرت و پرت نگو ‫و اینو ببر توی نصف خودت!
‫- هل بده! ‫- صبر کن.
‫خب پس بیاید یه کاری کنیم.
‫برو بغلش کن!
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- خب. خوش اومدی!
‫به خانواده‌ی تایفون خوش اومدی.
‫- خوش اومدی! ‫- خوش اومدی!
‫- خوشحالم که اینجایی.
‫- چقدر دوست‌داشتنی. ‫- خوش اومدی.
‫چراغو روشن می‌کنم!
‫[بازرگانی تایفون ‫کافه مومو]
‫تشخیص دادن جفتشون سخته.
‫بازرگانی تایفونِ مومو.
‫- خاموشش کن. ‫- خاموش کنم؟
‫اینجوری هر دوتاش دیده می‌شه.
‫این طرف.
‫دیدی گفتم؟
‫واسه همیشه کارشون تمومه.
‫اطلاعیه‌ی جایجایی دفتر.
‫باور کن کارشون تمومه.
‫هنوز کار ما تموم نشده. ‫تازه شروعشه.
‫تازه شروع زجر کشیدن شماست.
‫گرمت نیست؟ یه چیز خنک بخور.
‫کمرم درد می‌کنه.
‫- وای پسر. ‫- حال مامانت چطوره؟
‫چی شد؟
‫بازاریابی انسانی بود.
‫به عبارت دیگه، کلاهبرداری هرمی.
‫کیم یول نیوی عزیزم...
‫با پول وام مسکن ما ‫به رده‌ی یاقوت کبود رسید.
‫همه‌ی کسایی که به رده‌ی جواهر رسیدن...
‫باهمدیگه داشتن توی اون دفتر ‫گریه می‌کردن.
‫اونا تو رده‌های یاقوت سرخ، ‫یاقوت کبود و الماس بودن.
‫مثل افسانه نیست؟
‫حتماً خیلی عذاب‌آوره نام مو.
‫عذابش برای من نیست.
‫مامانمه که داره عذاب می‌کشه.
‫مامانم...
‫دستامو گرفت و گریه کرد.
‫عذرخواهی کرد.
‫اما تائه پونگ، من اینجوری پایین نمیرم.
‫مثلاً سرپرست خانواده‌م.
‫- توی زندگیم زحمت می‌کشم. ‫- حتماً.
‫هرچند که نمی‌دونم مامانم ‫چه فکری می‌کنه.
‫تازه، من با یه نفر هم هستم.
‫البته. البته نمی‌دونم اون زن ‫چه احساسی داره...
‫چی؟ کی هست؟
‫خوشگلترین زنی که می‌شناسی.
‫منو یاد یه آهوی دوست‌داشتنی میندازه...
‫که پای کوه از لب چشمه آب می‌خوره...
‫یا دختری که توی آلپ زندگی می‌کنه، ‫۴۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا.
‫به هر حال خوشگله.
‫نکنه خانم اوهه؟
‫اون مثل ببر جیریسانه!
‫پس اون دختری که مثل آهوی آلپه کیه؟
‫برگرد سر کارت ببینم! ‫تو از عشق چی می‌دونی؟
‫من هیچ‌وقت نمی‌فهمم که زن‌ها ‫به چی فکر می‌کنن.
‫تو فقط یه احمقی که صادرات بلده.
‫آخه...
‫مگه بعد از نوازش قرار گذاشتن رو ‫شروع نمی‌کنن؟
‫عقلتو از دست دادی؟ ‫باید باهاش ازدواج کنی!
‫- همون. ‫- کی رو نوازش کردی؟
‫- چی؟ ‫- چرا بهم نگفتی؟ کی بود؟
‫خوشگله؟
‫- آره. ‫- کیه؟ بهم بگو.
‫امکان نداره. ببرِ جیریسان که نیست؟
‫اونه؟
‫آره.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫وای این پسر دیوانه‌ست!
‫امکان نداره.
‫خانم اوه.
‫آره. مرسی.
‫- می سئون. ‫- بله؟
‫بیا چایی بخور.
‫مرسی.
‫جریان چیه؟ ‫چرا انقدر صمیمی شدین؟
‫راستش ما...
‫من سرما خوردم.
‫طرف من سرفه نکن. ‫نمی‌خوام منم بگیرم.
‫ببخشید.
‫سرفه می‌کنی؟ پس...
‫نمی‌دونستم سرما خورده.
‫یه لحظه صبر کن خانم اوه.
‫بذار باقی راهو من بیارمش.
‫ها؟ چرا؟
‫خانم اوه؟ این درست نیست.
‫- چی صدات کنم؟ ‫- منظورت چیه؟
‫یعنی،
‫حالا دیگه باهمیم، پس...
‫آقای کانگ.
‫ما از کی قرار شد باهم باشیم؟
‫نه...
‫مردم که واسه این چیزها ‫باهم زوج نمی‌شن.
‫توی این دوره زمونه و با این سن و سال ‫از این کارها نمی‌کنن.
‫- منو بازی دادی؟ ‫- نه بابا.
‫میاید؟
‫- همه‌ی کارها رو من باید بکنم؟ ‫- اومدم.
‫- بعداً حرف می‌زنیم. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫پس چرا کنارمی؟
‫منظورت چیه؟ ‫ما سر کار و توی خونه باهمیم.
‫بعداً باید حرف بزنیم.
‫داره دیرمون می‌شه.
‫حتی ازم نخواست بریم سر قرار،
‫چرا یهو فکر کرده باهمیم؟
‫آره می‌فهمم. جوابشو می‌دونم.
‫اون دوستت نداره.
‫- پس چرا بهم نزدیک شد؟ ‫- چرا آدامس می‌جویی؟
‫- چون حوصله‌م سر میره. ‫- اینم دقیقاً همونه. جوابشو می‌دونی.
‫تو زیادی صمیمی شدی.
‫نه اینجوری نبود.
‫با اون غرورت.
‫خدای بزرگ. صبر کن.
‫ساعت چنده؟
‫صبر کن، موبایل خریدی؟
‫تو نداری؟
‫باید بگیری. بدون این ‫چه جوری می‌خوای کسب و کارتو راه بندازی؟
‫امروز باید بیام خونه‌ی تو.
‫- خونه‌ی من؟ چرا؟ ‫- آره. چرا میام؟
‫آهان، تا پیشت باشم.
‫- پیش من؟ ‫- آره، من رفتم.
‫خداحافظ.
‫پیش من؟
‫[گزارش سفر کاری ‫نام: اوه می سئون]
‫[دپارتمان: فروش ‫محل: بانکوک، تایلند]
‫[پیوست]
‫[گزارش سفر کاری بازرگانی تایفون ‫مه ۱۹۹۸، تایلند]
‫بیا باهم باشیم تائه پونگ!
‫سلام.
‫اون کیه؟
‫تائه پونگ گفت دیر میاد.
‫جدی؟
‫عجیبه.
‫براش لباس هم آوردم.
‫من که گفتم نمی‌خرم. ‫چرا همه‌ش مزاحمم میشی؟
‫برای شما هم آوردم.
‫- شام خوردی؟ ‫- نه، راستش هنوز شام نخورم.
‫- اون چیه؟ ‫- بعداً نشونت میدم.
‫وای.
‫وانگ نام مو.
‫وای آقای وانگ.
‫کار خونه هم هوب بلدیا. ‫مرد زندگی هستی.
‫براتون غذای خوشمزه می‌پزم خانم.
‫- چقدر بهت میاد مادربزرگ. ‫- آره خیلی بهتون میاد.
‫خیلی ناز شدی. جیگر.
‫- چه قشنگه. ‫- چه نازه.
‫فکر کنم این اندازه‌م نیست.
‫بئوم مگه نمی‌دونی هیپ هاپ چیه؟
‫نه. این کجاش هیپ هاپه؟
‫باید ازش تشکر کنی که ‫به فکرت بوده. بشین.
‫باشه. خیلی خب. مرسی.
‫من که چیزی اینجا نمی‌بینم ‫پکه به درد تائه پونگ بخوره.
‫وای.
‫- این مال منه؟ ‫- آره، مال شماست.
‫دستت درد نکنه. ‫خیلی دوست دارم زودتر بپوشمش.
‫فکرک ردم پیش آقای کانگی.
‫چی؟ باهم درومدیم.
‫می سئون. برای تو هم گرفتم.
‫این طرح گلگلی توی دونگدایمون مد شده.
‫بده من.
‫- اون مال منه. ‫- آره بده بهش.
‫آره این مال شماست.
‫- چقدر گرمه. ‫- این جوراب شلواریه.
‫- آره جوراب شلواریه. ‫- آره.
‫- تو جوراب و شلوار داری که. ‫- این مال می سئونه.
‫بفرمایید. بابت غذا ممنون.
‫- دستت درد نکنه. ‫- دستت درد نکنه.
‫- بخورید. ‫- مرسی.
‫مادربزرگ بفرما.
‫- برنج بخور. ‫- مراقب باش.
‫بئوم، من اینجوری بزرگت کردم؟
‫- بس کن. ‫- بیشتر بخور.
‫- خوب بجو. ‫- وای.
‫- اینو بخور بئوم. ‫- وای.
‫دور هم غذا خوردن چقدر کیف میده.
‫[بازرگانی تایفون ‫کارت کارمندی]
‫[چا سئون تائک]
‫بگو ببینم.
‫کجاست؟
‫قبول کرد؟
‫گفت درموردش فکر می‌کنه.
‫حالا که قبول کرده ‫دلش هم مجبوره راضی بشه.
‫[تسویۀ سفته ‫سررسید: سپتامبر]
‫[بررسی مطالبات معوق، درخواست پرداخت]
‫[مدیرعامل کانگ جین یونگ]
‫اینجا بدک هم نیست نه؟
‫روز اولمونه، پس بیاید پیش هم باشیم.
‫کلی کار هست.
‫پسر، اون خیلی آدم دقیقی بود.
‫همه جاش پره.
‫[دفتر حساب، ۱۹۸۹]
‫سال ۱۹۸۹.
‫[اوت]
‫۱۱ اوت.
‫۱۷، ۱۸، ۱۹ اوت.
‫صفحه‌ی بعدش رو به خاطر ایرادش پاره کرده؟
‫سند بدهکاری من کجاست؟
‫سفته‌م.
‫نمی‌تونم پیداش کنم.
‫علامت پایان روز.
‫این خط خورده.
‫خطای ورود داده. صفحه‌ی بعد.
‫پس اگه خطا داشته باشه ‫هی‌وقت صفحه رو پاره نمی‌کنه.
‫سال ۱۹۸۹.
‫چرا این صفحه نیست؟
‫[۱۷ اوت]
‫«من و تو»
‫دقیقاً می‌خوای چی کار کنی؟
‫یه پروژه‌ی دولتی کاملاً ایمن.
‫کاش آقای کو اینجا بود.
‫پادشاه تاریکی در این دنیا قیام می‌کنه.
‫آقای کو.
‫نکنید! نکنید!
‫من راهمو گم کردم، ‫پس دیگه دنبالم نگردین.
‫من نمی‌خوام به آرامش عاطفی متکی باشم.
‫بیا تمرکزمون روی کار باشه. نه بیشتر.
‫اگه چندین مورد باشن پیشنهاد دادن ‫باشن، به پیشنهاددهنده‌‌ی رقابتی می‌رسه.
‫ما باید این پروژه رو برنده بشیم.
‫لطفاً کمکمون کنید.
‫لطفاً به بازرگانی تایفون کمک کنید.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»