‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫خانم اوه!
‫- آقای گو! ‫- آقای گو!
‫- خدای من آقای گو! ‫- آقای گو!
‫- خیلی خب!
‫- چی کار کنیم؟ ‫- خیلی خب.
‫- متوجهیم. ‫- خانم اوه! لطفاً کمک کن...
‫منو ول نکنید!
‫- بریم! ‫- کمکم کنید!
‫- بریم! ‫- صبر کنید...
‫من بی‌گناهم!
‫- آقای گو... ‫- من گناهکار نیستم!
‫[بازداشتگاه]
‫پسر، سوسکای اینجا چرا انقدر گنده‌ن؟
‫- شماره‌شونو داریم؟ ‫- آره، نوشته بودم.
‫کجاست؟
‫[سفارت کره]
‫- اینجا رو ببین. ‫- اینه؟
‫سلام. سفارت کره در تایلند. ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟
‫سلام، ما یه شرکتی به اسم بازرگانی تایفون ‫از کره هستیم.
‫یکی از نیروهای من رو بازداشت کردن.
‫خب، دلیل بازداشتش چی بود؟
‫شنیدم برای رشوه بوده، ‫اما مقدارش خیلی ناچیز بود.
‫به مامور دولت رشوه دادین؟
‫بله ولی فقط ۵۰ دلار.
‫لطفاً فقط برای موارد اضطراری ‫به سفارت زنگ بزنید.
‫خب الان هم اضطراریه.
‫اگه فقط ۵۰ دلار بوده ‫به زودی آزاد می‌شه.
‫جرم کیفری...
‫چرا قطع کردی؟
‫چی گفت؟
‫- حقیقت تلخ و سخت رو. ‫- چی؟
‫ای خدا.
‫نباید اون پول رو بهش می‌دادم.
‫[باز است]
‫عموی من...
‫کچل و جسوره.
‫باورت می‌شه نصف اون کیسه رو...
‫پر از مایحتاج اولیه ‫برای مایونگ می‌کرد؟
‫راستی اون یه چمدون بزرگه ‫که مهاجرها باهاش سفر می‌کنن.
‫من برگشتم شرکت قبلیم.
‫واقعاً عزممو جزم کردم...
‫که این دفعه تمام تلاشمو بکنم.
‫پس نگران من نباش.
‫باشه دیگه.
‫من میرم.
‫چیه؟
‫باورم نمی‌شه. نکن دیگه.
‫بگیرش.
‫باید برای مایونگ یه غذایی چیزی بخری.
‫اینجوری حسن نیتتو نشون دادی.
‫این اولین اسکناس دلاریه که تا به حال ‫توی دستم گرفتم.
‫به لطف توئه پسرم.
‫[متخصص تعمیرات کفش ‫ساعات کاری روزانه از ۷ صبح تا ۶ عصر]
‫اون پول برای من خیلی ارزش داشت.
‫تو باید کره‌ای باشی.
‫چی؟
‫من چهار سال توی کره کار کردم، ‫گوانگجو، گیونگی دو.
‫آدم شریفی به نظر می‌رسی.
‫چی شد که اومدی اینجا؟
‫به خاطر رشوه.
‫به کسی رشوه دادی؟
‫- کی؟ ‫- یه مامور گمرک توی بندر لامچایا.
‫راستی مگه چند سالته که ‫انقدر خودمونی باهام حرف می‌زنی؟
‫۴۸ سالمه. بقدر کافی سنم بالا هست.
‫مامور گمرک توی بندر لامچایا.
‫چی گفت؟
‫- فردا صبح زود محاکمه‌ست. ‫- محاکمه؟ باشه.
‫برای کساییه که مبلغ ناچیزی رشوه دادن.
‫مبلغ ناچیز. متوجه شدم.
‫یعنی هر مبلغی زیر ۲۰۰ دلار.
‫زیر ۲۰۰ دلار؟ ‫باید می‌دونستم.
‫خیلی مسخره بود که به خاطر پول خرد ‫منو بکشونن اینجا.
‫پس من فردا آزاد می‌شم.
‫اسمت چیه؟ اسم من گو ما جینه.
‫من سومچای هستم. سومچای سارون.
‫سومچای؟ اسمت منو یاد سالاد سوم تام میندازه.
‫قوی باش خب؟
‫استایلتو دوست دارم.
‫به نظرت استایلم خوبه؟
‫فکر کنم از کتم خوشت اومده. ‫من همیشه اینشکلی‌ام.
‫به هر حال خوشحال شدم.
‫اوضاع عوض می‌شه، ‫هیچ‌وقت روحیه‌تواز دست نده.
‫دیگه می‌تونم با خیال راحت استراحت کنم.
‫من می‌خوابم.
‫وای خدا.
‫من آزاد می‌شم.
‫آخیش.
‫فردا؟
‫خدا رو شکر.
‫فرمانداری که تازه انتخاب شده، ‫ برای ریشه کن کردن فساد
‫توی دولت محلی، ‫کارهای گسترده‌ای انجام داده.
‫با این حال، ‫هر رشوه‌ای که کمتر از ۱۰،۰۰۰ بات باشه،
‫تخلفه و می‌تونه منجر به صدور حکم فوری بشه.
‫احتمالاً نهایتاً جریمه بشه و فردا آزاد شه.
‫جریمه‌ش چقدره؟
‫حدود ۱۰۰ هزار بات، ‫پس میشه سه میلیون وون.
‫راستی،
‫جلسه با گروه نیهاکام...
‫که مشتری احتمالیمونه چی می‌‌شه؟
‫فکر نکنم بتونید اتفاق بدِ امروزتون رو ‫جبران کنید.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫این خبر سرتیترِ...
‫همه‌ی روزنامه‌ها و برنامه‌های خبری شد.
‫تازه رئیس نیهاکام توی قوانین خیلی سختگیره.
‫ای خدا.
‫همه چی به هم ریخت نه؟
‫اونقدرها هم ترسناک نیست.
‫وقتی آقای گو آزاد شه ‫و ما جنسامونو بگیریم،
‫می‌تونیم بفروشیمشون درسته؟
‫- بانکوک ۶ میلیون نفر جمعیت داره! ‫- درسته.
‫می‌تونیم جنسامونو بفروشیم.
‫حالت خوبه؟
‫خدای من.
‫به نظرم خیلی عصبی شدی.
‫چی؟
‫نه بابا چیزی نبود. راحت باشید.
‫بیخیال، نمی‌شه بهت نگاه کرد.
‫آروم باش و بشین آقای کانگ.
‫گرفتمش!
‫پنج یکی، پنج تا.
‫پنج دو تا، ده تا.
‫باریکلا. همینجوری ادامه بده.
‫پنج سه تا، پونزده تا.
‫پنج چهار تا، بیست تا.
‫پنج پنج‌تا...
‫پنج پنج‌تا چقدر می‌شه؟
‫پنج پنج‌تا...
‫پنج پنج تا، سی و پنج تا.
‫از اول.
‫فکر کردم فروشگاه امروز تعطیله.
‫خواهرت بهت زنگ زد...؟
‫گمونم نزده.
‫خب...
‫این...بگیرش.
‫چی گفت؟ نفهمیدم.
‫- اونا چین؟ ‫- یه هدیه واسه منه.
‫- بده من مادر. ‫- چی؟
‫مرسی.
‫چرا لحاف ضخیمای زمستونی رو درآوردی؟
‫اونا لحاف پشمی‌ان، ‫تا نوه‌هام گرم بمونن.
‫مطمئنم هنوز عمر درازی دارم،
‫اما همیشه حس می‌کنم وقتم کمه.
‫خیلی خب.
‫شروع کنیم.
‫[کافه مومو]
‫بفرما تو.
‫خوش اومدی.
‫بیا. بشین لطفاً.
‫لانچ باکس آوردم.
‫تا حالا این کارو نکردم.
‫- برای منه؟ ‫- می‌تونی همه‌شو بخوری.
‫مرسی.
‫تو روز اینجا فرق می‌کنه.
‫مگه نگفتی با مامانت اینجا رو می‌گردونین؟
‫خانم کیم یول نیوی عزیزم ‫صاحب اینجاست،
‫اما تازگیا زیاد غیبش می‌زنه.
‫گمونم سرش شلوغه.
‫نمی‌دونم.
‫- روزانه چقدر کار می‌کنی؟ ‫- من؟
‫ما ده ساعت مغازه رو باز نگه می‌داریم.
‫با کارهای آمادگی مواد غذایی و تمیزکاری ‫حدود ۱۲/۱۳ ساعت کار می‌کنم.
‫کار و کاسبی زیاد خوب نیست،
‫واسه همین شاید شغلمو عوض کنم.
‫- عوض کنی؟ ‫- آره.
‫راستی کاسبی انقدری...
‫به این معنی نیست که صاحبش پولداره؟
‫حالا که اینجا مال مامانته، ‫وارثش تویی.
‫پس تو پولداری نام مو.
‫می هو جونم، احتمالا اگه...
‫یه پولدار واقعی ببینی غش کنی.
‫دیوونه.
‫من کلی آدم پولدار دیدم!
‫واقعاً؟
‫می‌دونی چیه؟
‫تو خیلی خوشگلی.
‫چمدوناش کوشن؟
‫بیا براش لباس ببریم...
‫تا فردا بعد این که آزاد شد بپوشه.
‫زیر کتش فقط زیرپوش داشت.
‫باشه.
‫یقه‌ش وا رفته که.
‫- سوراخ هم شده. ‫- اینم همینطور.
‫وای، آقای گو تک‌خوری کرده.
‫[تن ماهی فلفلی]
‫آقای کانگ.
‫نگاه کن.
‫[رامیون کیمچی، رامیون نمو، ‫تن ماهی براوو، تن ماهی فلفلی]
‫اون بیشتر آورده تا به ما هم بده.
‫نفری سه تا آورده.
‫[دادگاه کیفری مین بوری ‫دادگاه حقوقی مین بوری]
‫نمی‌‌فهمم.
‫- چرا نمی‌تونیم بریم داخل؟ ‫- صبور باشید آقای کانگ.
‫داریم بررسی می‌کنیم.
‫ها نئول اومد.
‫بیا اینجا.
‫- مراقب باش. ‫- بذار ببینم.
‫ده هزار دلار؟
‫نوشته شما ده هزار دلار رشوه دادین، ‫نه ۵۰ دلار.
‫چی؟ فکر می‌کنن آقای کانگ ‫این کارو کرده؟
‫صبر کنید، ده هزار دلار ‫که می‌شه ۱۵ میلیون وون.
‫منم نمی‌فهمم.
‫حتماً واسه همین ماجین توی جلسه نبود.
‫آخه چه جوری ۵۰ دلار شده ده هزار دلار؟
‫نگاه کنید، شهادت ماموره اینجاست.
‫ساعت ۶ غروب. ۲۷ آوریل.
‫تو راه برگشت به خونه از سرکار ‫یه مرد کره‌ای به من ده هزار دلار پول داد.
‫بعد از کار؟ ولی ما توی ساعت کاری ‫ اونجا بودیم.
‫من خودم دیدم. این درست نیست.
‫باور کنید دیدم که ۵۰ دلار بهش داد.
‫حتماً واسه همینه که ما جین ‫قراره کامل محاکمه بشه.
‫ها نئول، دادگاهش کیه؟
‫نوشته پسفردا.
‫ببین آقای کانگ.
‫حتماً برای همینه که کلاه ایمنیمون ‫نرسیده دستمون.
‫مامورها به جای ترخیص ‫اونا رو ضبط کردن.
‫حالا چی می‌شه؟
‫اگه نتونید توضیح بدید ‫اونا رو میندازن دور.
‫از بین می‌برن.
‫- این یعنی ۴۸ ساعت زمان داریم. ‫- چرا همش انگلیسی حرف می‌زنی تو؟
‫حالا چی کار کنیم؟ ‫باید یه راهی پیدا کنیم.
‫همه چی نابود می‌شه.
‫اون کت آقای گوئه.
‫ببخشید. ببخشید.
‫این کت رو از کجا آوردی؟
‫کجا؟
‫هی صبر کن. صبر کن.
‫می‌گم این کت رو از کجا آوردی؟
‫- تو ماجین رو می‌شناسی آره؟ ‫- ببخشید.
‫من هیچ مرد کره‌ای نمی‌شناسم.
‫کره‌ای؟ کره‌ای؟
‫- هی! ‫- نکن!
‫صبر کن. بذار توضیح بدم.
‫این قضیه بو داره. ‫اون از کجا می‌دونه آقای گو کره‌ایه؟
‫- نه، تو خارجی هستی. ‫- باشه!
‫چیزی نیست!
‫- باشه ولی... ‫- نکن!
‫گوش کن آقای کانگ.
‫هی هی، من اینجا چی کار می‌کنم؟
‫نه نه، تو میری زندان.
‫چرا؟ من زیر ۲۰۰ دلار رشوه دادم.
‫ده دقیقه دیگه دوستات میان.
‫دوستام؟ اومدن دیدن من؟
‫خجالت می‌کشم تو روشون نگاه کنم.
‫کلاه ایمنی چی می‌شه؟
‫صبر کن.
‫آهای شما. آهای شما.
‫سرتو بیار بالا داداش. خودکار داری؟
‫می‌شه یه خودکار بهم بدید؟
‫فقط یه دقیقع. ‫یه لحظه. یه دقیقه.
‫یالا دیگه. فقط یه خودکار. ‫خودکار لطفاً.
‫اگه آقای گو بره زندان چی کار کنیم؟
‫شنیدم اینجا زندگی کردن توی زندان ‫خیلی بی‌رحمانه‌ست.
‫بیا منتظر بمونیم آقای کانگ.
‫- بیا فعلاً نریم اونجا. ‫- ببخشید.
‫بفرمایید آقا.
‫ممنون.
‫- بریم. ‫- آقای کانگ.
‫- آقای گو! ‫- اون کجاست؟
‫کجاست؟
‫- آقای گو! ‫- اوناهاش.
‫- کجاست؟ ‫- اونجا. آقای گو!
‫آقای گو! ما اینجاییم!
‫- اینجاییم. ‫- آقای گو!
‫- ما همینجاییم آقای گو!
‫- اینجا آقای گو! ‫- خانم اوه!
‫آقای کانگ!
‫آقای گو!
‫کتت کجاست؟ ‫کتت چی شد؟
‫نمی‌دونم. حتماً یکی دزدیده.
‫خیلی داغون شدم نه؟
‫نه اصلاً.
‫مثل همیشه‌ای. خوبی.
‫طاقت بیار آقای گو.
‫چیزی خوردی؟
‫وقتی آزاد شم می‌خورم!
‫فقط پنج دقیقه وقت داریم.
‫بهش دلگرمی بده آقای کانگ.
‫آقای گو!
‫ما میاریمت بیرون!
‫نگران هیچی نباش.
‫قرارداد چی می‌شه؟
‫نگرانش نباش!
‫نگران نباش!
‫همه چی درست می‌شه.
‫نگران من نباشید.
‫من خیر سرم توی نیروی دریایی خدمت کردم!
‫باشه. نگران ما نباش.
‫هر جور شده میاریمت بیرون.
‫- من خوبم. ‫- حتما یه چیزی بخوریا خب؟
‫یادت نره غذا بخوری!
‫- شکمتو پر نگه دار خب؟ ‫- من خوبم!
‫برید.
‫برید. برید.
‫می سئون!
‫خانم اوه!
‫- چی کارم داره؟ ‫- بیا بریم اونجا.
‫- من اینجام آقای گو. ‫- خانم اوه!
‫- چیه؟ ‫- می سئون!
‫من اینجام آقای گو.
‫- برش دار! ‫- صبر کن.
‫نه! برو.
‫برداشتم. نگران نباش.
‫باشه. می‌بینمت.
‫بای بای.
‫حتما غذا بخوریا خب؟ ‫همه‌ی وعده‌هاتو بخور. قوی باش.
‫- مراقب این هستم. ‫- باشه.
‫حتماً غذا بخور آقای گو.
‫باشه.
‫- باشه. ‫- خوب غذا بخور!
‫- برید بیرون! ‫- تحمل کن!
‫[کارهای مشتریامون، فروش و موجودی ‫رو مدیریت کن - از طرف همکار ارشدت]
‫کارهای مشتریامون...
‫فروش و موجودی رو مدیریت کن.
‫از طرف همکار ارشدت.
‫مشتریامونو مدیریت کن، فروش
‫اینا اصول ابتدایی فروشن.
‫اصول ابتدایی فروش؟
‫انقدر خوشحالت می‌کنه؟
‫نوشته همکار ارشدت، آقای کانگ.
‫حالا من یه همکار دارم، ‫نه کسی که برام رئیس‌بازی درمیاره.
‫خانم اوه.
‫اصول ابتدایی مدیرعامل بودن چیه؟
‫بله؟
‫تو حالا سه تا اصل پایه داری ‫که باید مدیریت کنی.
‫اما من،
‫نمی‌دونم چی رو باید مدیریت کنم.
‫اگه بابام بود می‌گفت از چی محافظت کنم؟
‫مسلماً شرکت.
‫آقای کانگ!
‫قرارداد چی می‌شه؟
‫نگرانش نباش!
‫نگران نباش!
‫نگران من نباشید.
‫من خیر سرم توی نیروی دریایی خدمت کردم!
‫پس مراقب خودت باش.
‫«قسمت نه:‌ قدم زدن تا آسمان»
‫آقای گو!
‫یادت نره غذا بخوریا! ‫سیر بمون خب؟
‫هنوزم تا زانو توی جنگ کره غرقیم؟
‫چرا انقدر به غذا گیر میده؟
‫آقای گو!
‫از اونجا میاریمت بیرون!
‫نگران هیچی نباش.
‫این حداقل کاریه که اینجا می‌تونم بکنم.
‫اونی که گند زده منم.
‫شما دو تا خیلی صمیمی هستین نه؟
‫می‌دونم اما به منم بدید.
‫ببخشید. می‌خوام رد شم.
‫- ببخشید. ‫- بعداً بیا کمکم کن.
‫حتماً. می‌بینمت!
‫ببخشید. دارم رد می‌شم.
‫ای وای. شرمنده.
‫منو ببخشید.
‫دارم رد می‌شم.
‫سلام آقا.
‫- خدا قوت. ‫- مرسی.
‫ببخشید. دارم رد می‌شم.
‫سلام.
‫خوبم.
‫همه‌ی تازه‌کارها روز اولشون...
‫شیش می‌زنن. خود کاره سخت نیست.
‫همه برای پول کار می‌کنن دیگه.
‫به خودت فشار نیار خب؟
‫باشه. کارم تموم شد پیجت می‌کنم.
‫باشه. حتماً پیج کن.
‫می هو. نگران من نباشیا.
‫من نگران باشم؟ اشتباه متوجه شدی.
‫باشه. زیاد به خودت فشار نیار.
‫باشه. می‌بینمت.
‫بوس بوس.
‫تازه‌کار.
‫- گفتی موتورسواری بلدی؟ ‫- آره.
‫یه بسته‌ای رو سریع واسه‌م می‌بری؟
‫حتماً.
‫خوبی؟
‫پولمو پس بده.
‫کی این کارو کرده؟ این دیگه چیه؟
‫- یعنی چی... ‫- یه مشت عوضی.
‫من پول هنگفتی سرمایه‌گذاری ‫کردم. حالا چی کار کنم؟
‫فعلاً بیا بریم.
‫چی کار کنم؟
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫- دیگه جیبم خالی شد. ‫- باورم نمی‌شه.
‫حالا پولی که از دست دادمو چی کار کنم؟
‫اون پول آخرین داراییم بود!
‫وای. دیگه کارمون تمومه.
‫- سریع بیاید اینجا. ‫- مگر اون عوضیا رو گیر نیارم!
‫خدایا مگه نمی‌بینی؟
‫این عوضیا توی کدوم سوراختی قایم شدن؟
‫- همه رو برداشتن فرار کردن. ‫- اون پول همه‌ی داراییم بود.
‫چطور تونستین پول عزیزمو ببرین ‫عوضیای بی‌شرف؟
‫اون بی‌شرفا...
‫بی‌شرفا...
‫- حالا چه جوری زندگی کنم؟ ‫- چی...
‫قلبم داره کنده می‌شه. ‫حالا چی کار کنم؟
‫- پولمو بهم پس بدین. ‫- وای، کل دار و ندارم...
‫امکان نداره!
‫- یه کم بخور. ‫- می‌خورم.
‫دیگه معامله‌ای در کار نیست. ‫برای چی می‌خواستین همدیگه رو ببینیم؟
‫من اومدم ازتون عذرخواهی کنم.
‫شما فرصت گرانبهایی رو ‫در اختیار شرکت من گذاشتین.
‫چیزی نمونده بود که حماقت من ‫به شما و شرکتتون آسیب بزنه.
‫صمیمانه عذر می‌خوام.
‫خوشحالم که از حماقتتون آگاهید.
‫اما من نیازی به عذرخواهی شما ندارم.
‫توی کار،
‫چیزی که بهش نیاز داری ‫عذرخواهی نیست، پوله.
‫می‌گه نیازی به عذرخواهی نداره.
‫جناب، جناب. لطفاً.
‫نظرتون چیه که شما ‫یه فرصت دیگه بهمون بدید...
‫این برند کلاه ایمنی در حال حاضر ‫توی اروپا و آمریکا تایید‌شده‎‌ست،
‫هیچ آسیبی به اعتبار نیهاکام نمی‌رسه.
‫از اونجایی که ما قولمون رو زیر پا گذاشتیم،
‫جریمه‌ش رو قبول می‌کنیم.
‫ما مسئولیت نگهداری این محموله رو ‫قبول می‌کنیم و اگه در عرض ۶ ماه فروش نرفت،
‫خودمون تمام واحدها رو فراخوانی می‌کنم.
‫چی گیر من میاد؟
‫نگه داشتن دستشویی خیلی بهتر از ‫نگه داشتن باد شکمه.
‫معنیش اینه که بهتره...
‫ یه چیز مادی رو نگه داشت،
‫حتی اگه به‌دردنخور به نظر برسه.
‫می‌خواستم یه چیزی ازتون بپرسم.
‫چرا تایلند؟
‫آره، چرا تایلند؟
‫همیشه دوست داشتم بدونم که...
‫یه محصول باکیفیت می‌تونه جهانی بشه یا نه.
‫به جز مسائل قیمت، ‫اگه کلاه ایمنی‌ها اینجا فروش برن،
‫می‌تونم به فرصت‌های آینده ‫در بازار تایلند خوشبین باشم.
‫اما من نمی‌تونم با شرکتی کار کنم ‫که دردسر درست کرده.
‫بحث اعتماده، امیدوارم درک کنید.
‫مرسی از تلاشت.
‫تائه پونگ.
‫واقعاً این کار فقط برای عذرخواهی بود؟
‫خب نه.
‫برای ایجاد کردن فرصته.
‫آینده‌ی نیهاکام...
‫تو دستای نیهاکام جوانه.
‫تو واقعاً آدم جالبی هستی.
‫ازت خوشم میاد.
‫اما من ارزش رو به مقدار فروش ترجیح میدم.
‫شایده کره بتونه ‫مرکز بعدی فناوری اطلاعات باشه.
‫اگه بتونی چنین کالایی رو بهم بدی.
‫بیا درمورد تجارت صحبت کنیم.
‫با بینش تو می‌خرمش.
‫این گرونه.
‫مهم نیست.
‫فرصت‌ها و بینش رو بیخیال.
‫ما اومدیم اینجا کلاه ایمنی بفروشیم.
‫- برو بهش بگو یه کم ازمون بخره. ‫- چی؟
‫انگار روش تاثیر گذاشتی.
‫برو از مهارتات استفاده کن.
‫- مهارتام؟ ‫- خودت می‌دونی چی می‌گم.
‫بهش بگو خوشگله و کف دستش ‫بنویس: کوپن آرزو.
‫برو قبل این که بره غذا بخوره ‫باهاش گپ بزن.
‫الان وقتشه. رفت. کجا میری؟
‫پس چرا میری؟
‫- بیا تو دیگه. ‫- ولی هنوز...
‫باشه.
‫من به همه نمی‌گم خوشگلن.
‫ایول. یک، دو.
‫اون چیه؟
‫- هدیه‌ برای منه؟ ‫- آره.
‫داخلش جنسای آمریکایی ‫برای پروژه‌های احتمالی آینده‌ست.
‫جدی؟
‫صبر کن، کاترین کانگ دیگه کیه؟
‫آهان، همون خاله کانگ سوک جا توی لس آنجلس.
‫نمی‌تونم صبر کنم.
‫این چیه؟ منو با دستفروش اشتباه گرفته؟
‫واقعاً انتظار داره اینا رو بفروشم؟
‫همه‌ی این چیزهای معمولی رو؟
‫باورم نمی‌شه.
‫این چیز بنجل دیگه چیه؟
‫پیرهن.
‫چقدر بی‌سلیقه.
‫ای خدا.
‫حالا اینا به کنار، ‫چرا اون تائه پونگ احمق رفته تایلند؟
‫رفته کلاه ایمنی کره‌ای صادر کنه.
‫واقعاً عاشق تجهیزات ایمنیه.
‫دیگه حرفشو نزنیم.
‫من چی کار باید بکنم؟
‫چرا بابام اصلاً سرمایه‌گذاری نمی‌کنه؟
‫پس چرا انقدر واسه خریدنِ...
‫اون کشتی‌های گرون‌قیمت قمپز در می‌کرد؟
‫دیوونه‌م می‌کنه.
‫صبر کن آقای ها.
‫بابام چه مدرکی علیه بازرگانی تایفون داره؟
‫من که،
‫ازهشت سالگی دلم می‌‌خواد...
‫تائه‌پونگ رو نابود کنم ‫که همش سر راهم سبز می‌شه.
‫نمی‌فهمم.
‫به نظرت عجیب نیست؟
‫شرکتشون که پولی نداشت.
‫من که جرئت ندارم حدس بزنم ‫که بابات به چی فکر می‌کنه،
‫اما علاقه‌ای به همچین شرکت بی‌ارزشی نداره.
‫وای دیر شد. باید برگردم دفترم.
‫[بازرگانی تایفون]
‫[سوابق اشتغال ‫چا سئون-تائک]
‫[اوه می سئون]
‫[کو میونگ گوان]
‫این بیشتر شبیهه.
‫می‌تونیم از انواع بیمه استفاده کنیم.
‫[بائه سونگ جونگ]
‫[گو ماجین]
‫پسرتون درمورد بازرگانی تایفون ‫ازم سوال کرده.
‫نیازی نیست هیون جون بدونه، درسته؟
‫- چشم. ‫- بابا!
‫پیداش کردم بابا.
‫پیداش کردم.
‫بابا.
‫ببین.
‫چطوره من این رو بفروشم؟
‫نظرت چیه؟ معرکه نیست؟
‫به این فکر کردی که ‫چه جوری بفروشیش؟
‫چرا باید خودمو اذیت کنم؟
‫تو یه مشت احمق وردی و کلی پول بهشون دادی ‫ تا این موضوع رو حل کنن.
‫به هر حال تصمیم نهایی مسئولیتِ توئه.
‫[بازرگانی تایفون ‫سوابق اشتغال]
‫مطمئنی گرسنه‌ست نیست؟
‫اشتها ندارم.
‫به خانواده‌ت زنگ زدی؟
‫نه.
‫می‌دونی،
‫تائه پونگ...
‫بالاخره همدیگه رو به اسم کوچیک ‫صدا می‌کنیم؟
‫عجبا.
‫هنوز عصبانی هستی؟
‫ببخشید.
‫به عنوان نماینده‌ی فروش ‫زیادی روی قرارداد تمرکز کرده بودم.
‫ای کاش بیشتر به احساسم توجه می‌کردی.
‫یه لحظه صبر کن.
‫سلام.
‫دو تا اسموتی هندونه می‌شه بدید؟
‫حتما، یه لحظه.
‫بیا، بخور.
‫آب هندونه‌ست.
‫شیرینه.
‫حتی وقتایی که شدیداً نگرانیم هم ‫نباید بدون غذا بمونیم.
‫من در اون حد نگران نیستم.
‫نمی‌دونستم از هندونه هم می‌شه ‫آبمیوه گرفت.
‫عالیه.
‫می هو عاشق هندونه‌ست.
‫دلت براش تنگ شده؟
‫باید بهش زنگ بزنی. ‫نگران هزینه‌ی تلفن نباش.
‫می‌دونی.
‫من تا حالا از خانواده‌م دور نمونده بودم.
‫واسه همین خیلی دلم برای بئوم تنگ شده ‫و دوست دارم بدونم حال می هو چطوره.
‫به مادربزرگم هم فکر می‌کنم.
‫راستش احساس آزادی بهم میده.
‫حالا که تنهام،
‫احساس می‌کنم یه باری ‫از روی سینه‌م برداشته شده.
‫از فکر سفر کاری هم هیجان‌زده شدم.
‫شاید واسه همین اصرار داشتم بیام،
‫حتی با این که می‌دونستم ‫آقای گو اصلاً دوست نداره.
‫آدم خیلی بدیم نه؟
‫آره خیلی بدی. چه جالب.
‫ولی بازم خوشم میاد.
‫حتی وقتایی که بدجنس میشی.
‫فکرشو بکن. ‫آدم نمی‌تونه همیشه خوب باشه.
‫وقتی کسی ۷۰ درصد مواقع خوب باشه...
‫و فقط ۳۰ درصد بد باشه، ‫همه اون رو آدم خوبی می‌دونن.
‫اما تو فقط ده درصد مواقع بدجنسی،
‫که اونم توی این سفر بود.
‫فکر می‌کنی من بی‌عرضه‌م آره؟
‫تو...
‫نابغه‌ای.
‫از بین تمام کسایی که دیدم،
‫تو باحال‌‌ترین...
‫و خوشگل‌ترینی.
‫خوشبخت نیستی که من بهت علاقه دارم؟
‫نکن آقای کانگ!
‫دیوونه شدی.
‫الان وقت این کارها نیست.
‫به چی اعتراض دای؟
‫انقدر نزدیک و صمیمی نشو.
‫- چرا نشم؟ ‫- معذب می‌شم.
‫راحت نیستی؟
‫به هر حال الان آقای گو ‫احتمالاً بره زندان.
‫نباید وقتمونو برای مسائل شخصی هدر بدیم.
‫الان وضعیتمون جدیه.
‫راستی چرا فکر می‌کنی...
‫که مامور گمرک به اشتباه...
‫به آقای گو اتهام زد که ‫۱۰ هزار دلار رشوه بهش داده؟
‫حتماً می‌خواسته یه نفر دیگه رو ‫از مخمصه نجات بده.
‫رشوه‌ی آقای گو فقط ۵۰ دلار بود.
‫یعنی ماموره دروغ گفته...
‫تا اون مرده که کت آقای گو رو پوشیده بود ‫آزاد بشه؟
‫ما نمی‌دونیم اون کت رو ‫چه جوری برداشته بود،
‫اما حتماً وانمود کرده آقای گوئه.
‫دادگاه آقای گو فرداست.
‫باید برای وثیقه‌ش پول جور کنم.
‫پول کافی داریم؟
‫به همکارهام توی کره زنگ زدم ‫تا هر چی پول می‌تونن جور کنن.
‫بیا هر کاری از دستمون برمیاد ‫بکنیم تا فردا با وثیقه آزادش کنیم.
‫به جای عکس گرفتن ‫بیشتر باید تلاش می‌کردم تا جلوشو بگیرم.
‫بگو ببینم. واقعاً بدت اومد؟
‫راستی عکسا!
‫بدو!
‫اینجان.
‫توی این مدت کوتاه دو تا رول فیلم رو ‫تموم کردی؟
‫راستش سه تا رول.
‫هر کدومش فقط ۲۴ تا شات داشت.
‫برای گزارش سفرمون ‫به عکسا نیاز داریم.
‫تقریباً تمام اتفاقات روز رو ثبت کردم.
‫خاطرات محو می‌شن ولی اسناد می‌مونن.
‫چه جمله‌ی خفنی.
‫بابات همیشه همینو می‌گفت.
‫فکر کنم از اون جریان عکس گرفتم. ‫نه مطمئنم.
‫آقای گو سیگار رو داد بهش...
‫و ۵۰ دلار داخلش گذاشت.
‫باورم نمی‌شه از اینم عکس گرفتی.
‫اصلاً چرا این کارو کردی؟
‫چون اون خلاف قانون شرکت عمل کرد.
‫عجب.
‫کجا می‌تونیم اینا رو ظاهر کنیم؟
‫نمی‌تونیم تا فردا صبر کنیم.
‫ساعت ۹:۳۰ شبه.
‫دادگاه آقای گو ساعت یازدهه.
‫و کلاه ایمنی‌ها ساعت ۴:۰۰ بعدظهر ‫اوراق می‌شن.
‫باید هر جوری شده ‫تا قبلش آقای گو رو تبرئه کنیم.
‫بیا بریم دنبال عکاسی بگردیم.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫- کجا باید بریم؟ ‫- گمونم اونجا.
‫سلام. سلام.
‫- خب، عکس... ‫- چاپ... عکس.
‫عکس...
‫- باشه. ‫- باشه ممنون.
‫- سلام. ‫- چاپ عکس...
‫اینجوری...
‫نه.
‫نه نه نه.
‫- ما فیلم داریم. عکس می‌خوایم. ‫- فیلمِ عکس.
‫- باشه مرسی. ‫- باشه.
‫وای.
‫کجا می‌تونیم...
‫من که هیچی نمی‌بینم.
‫- بیا از اون بپرسیم و دیگه بریم. ‫- باشه.
‫ببخشید.
‫- سلام سلام. ‫- سلام.
‫مغازه عکس کجاست؟
‫عکس؟
‫- آره عکس و فیلم. ‫- اوه عکس.
‫- ساپان؟ پل. ‫- آره.
‫- اونجا استودیوئه؟ ‫- اون طرف پل.
‫- ممنون. ‫- خیلی ممنون.
‫اونجا رو ببین!
‫نوشته عکس.
‫- فیلم... داخل رو ببین. ‫- باشه.
‫- ببخشید! ‫- ببخشید!
‫- سلام؟ ‫- کسی هست؟
‫- لطفاً! ‫- کمک کتید!
‫- من عجله دارم! سلام؟ ‫- سلام؟ کسی اونجا نیست؟
‫- سلام. ‫- نه.
‫- ممنون. ‫- اشتباه گفتی.
‫ببخشید.
‫- لطفاً. ‫- ببخشید.
‫می‌شه به صاحبش خبر بدید...
‫- عکس... ‫- فکر کنم استودیو مال اون نیست.
‫- ای بابا حالا چی کار کنیم؟ ‫- دارم دیوونه می‌شم.
‫شاید دیگه باید بیخیال بشیم.
‫وقتی استودیو عکاسی نیست ‫چی کار باید بکنیم؟
‫باید شلوغش کنیم تا مردم ‫به صاحب عکاسی زنگ بزنن.
‫- لگد بزنم به در؟ ‫- چی؟
‫- من یه کاریش می‌کنم. ‫- صبر کن.
‫بیا یه راه دیگه پیدا کنیم. نکن.
‫اگه پلیس بیاد اینجا مغازه رو باز می‌کنن.
‫نکن. یه لحظه بهم فرصت بده.
‫این راهش نیست. وای!
‫واقعا؟ صبر کن!
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- شبتون بخیر. ‫- می‌شه درو باز کنید؟
‫لطفاً لطفاً.
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫- سه. ‫- سه ساعت؟
‫- سه ساعت؟ پس...
‫یعنی ساعت ۲ صبح.
‫ساعت ۲ صبح آماده می‌شه؟
‫- چی گفت؟ ‫- نمی‌دونم.
‫[دوم مه، ۱۹۹۸]
‫تا اون موقع باید صبر کنیم؟
‫سه روز؟ سه روز؟
‫سه روز؟
‫- آره. ‫- نه.
‫نه نه.
‫یک، دو، سه.
‫سه ساعت.
‫دیوونه‌ای؟
‫- برید برید. ‫- لطفاً لطفاً.
‫لطفاً کمکمون کنید. لطفاً.
‫اصلاً قبول نمی‌کنم!
‫- صبر کنید. ‫- صبر کنید.
‫باشه.
‫چقدر می‌خواید؟
‫ما بهتون...
‫- هزار بات پیشنهاد میدیم. ‫- باشه.
‫هزار بات.
‫چی؟ یه روز کم کرد؟
‫باشه. باشه.
‫- این. ‫- دو هزار.
‫باشه باشه.
‫باورم نمی‌شه. خب؟
‫سه هزار بات.
‫- راضی نشدین؟ ‫- بگین دیگه.
‫داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟
‫چی کار می‌کنی خانم اوه؟ ‫ته، نباید ببازم!
‫چی شد؟ مال بابات بود؟
‫فقط یه ساعت آوردم.
‫درش بیار. می‌دونی که ‫واسه این چیزها وقت نداریم.
‫- اما این... ‫- زود باش!
‫قبوله؟ این به اضافه‌ی ۳ هزار بات.
‫- قبوله؟ ‫- آره.
‫آره باشه.
‫باشه.
‫وای جدی؟
‫چی شد؟ برق رفت؟
‫چراغا رو خاموش کرد تا عکسا رو ظاهر کنه.
‫آهان.
‫پس توی مسیر درستی هستیم.
‫ساعت چند هست حالا؟
‫ساعتم پیشم نیست.
‫[فروشگاه بلوآ]
‫[فروش فوری]
‫گمونم امروز نمیاد.
‫اینجایی.
‫شیفتم دیرتر تموم شد.
‫نتونستم به موقع برسم فروشگاه ‫واسه همین اومدم اینجا.
‫ببخشید.
‫بیا بریم. تا خونه می‌رسونمت.
‫باشه.
‫رسیدیم.
‫حتماً خسته‌ای. برو استراحت کن.
‫می‌گم.
‫- جان؟ ‫- چی شده؟
‫چی شده؟
‫می هو، فقط...
‫اینجوری نمی‌شه. ‫بذار چند قدم برم عقب‌تر.
‫خانواده‌م امروز مجبور شدن ‫کافه رو جمع کنن.
‫اینجوری شد دیگه.
‫مجبور شدیم اونجا رو بذاریم برای فروش...
‫احتمالاً این مدت بریم خونه‌ی خاله‌م.
‫خب؟
‫فقط فکر کردم...
‫که باید بهت بگم.
‫آدم نباید از پارتنرش...
‫چیزی رو مخفی کنه.
‫چرا رفتی عقب تا اینو بهم بگی؟
‫نمی‌خواستم غصه‌ی من...
‫به تو هم برسه.
‫این فیلم هندی رو تمومش کن.
‫فقط بهم بگو که برات سخته.
‫صادق باش و ازم بخواه کنارت باشم.
‫باشه.
‫اینا رو ببین.
‫- عه، عکسامون. ‫- آره.
‫خدا رو شکر.
‫[ساوادی]
‫به زودی آماده می‌شن.
‫توی دادگاه می‌بینمت. ‫من میرم پول و مدارک رو بردارم.
‫پول؟
‫نمی‌دونیم که جریمه چقدره...
‫- باشه. ‫- مواظب باشیا خب؟
‫- حتماً. می‌بینمت. ‫- باشه.
‫[شرکت بازرگانی ساوادی]
‫[شرکت بازرگانی تایفون]
‫- از کره اومده. ‫- ممنون.
‫مرسی.
‫مرسی. خیلی ممنون.
‫بیا بیا.
‫آخی. مرسی.
‫مرسی. ممنون.
‫باشه باشه. موفق باشید. ممنون.
‫مرسی. ممنون.
‫[دادگاه کیفری مین بوری ‫دادگاه مدنی مین بوری]
‫ماجین اومد.
‫ظاهرش بهتره از چیزیه که امیدوار بودم.
‫راستی خانم اوه کجاست؟
‫باید الان برسه.
‫قیام کنید.
‫می‌‌تونی بشینی.
‫حالا چی کار کنم؟ وای نه!
‫حالا چی کار کنم؟
‫لعنتی، باورم نمی‌شه.
‫من به عنوان یک بیگانه پشیمانم..
‫که قوانین این کشور را دست کم گرفتم.
‫اگرچه در مورد میزان رشوه اختلاف نظر وجود دارد،
‫ اما حکم بر اساس ۱۰،۰۰۰ دلارِ ذکر شده
‫در شهادت شاهد صادر شده است.
‫پس...
‫صبر کنید لطفاً.
‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫من فقط پنجاه دلار بهش دادم. ‫۵۰ دلار. فقط ۵۰ دلار.
‫مدرکی دارید؟
‫مدرک؟ سند؟
‫من اصلاً اونقدر پول ندارم...
‫لطفاً ازش بپرسید چه جوری ‫ثابت کنم که فقیرم.
‫پس من حکم رو صادر می‌کنم.
‫ما مدرک داریم!
‫مدرک!
‫بذارید حرف بزنه!
‫تو کی هستی؟
‫- من رئیس اونم. ‫- رئیس منه.
‫می‌تونید برام ترجمه کنید؟
‫حتی قیمت کل کلاه‌ایمنی‌هایی که آوردیم هم...
‫به ده هزار دلار نمی‌رسه.
‫چرا باید انقدر برای رشوه هزینه کنیم؟
‫من همچنین...
‫ فرم اظهارنامه واردات و پیش فاکتوری که ‫ از طریق فکس برای گروه نیهاکام
‫ ارسال کرده بودیم رو هم آوردم.
‫علاوه بر این،
‫قرارداد خرید رو هم دارم.
‫درست می‌گید.
‫اما این به عنوان مدرک مستقیم کافی نیست.
‫شما ممکنه...
‫فکر کنم می‌گه مدارک...
‫کافی نیستن.
‫مدارک دیگه‌ای دارید؟
‫مدارک دیگه...
‫دیگه...
‫خب...
‫ما...
‫چه جوری بگم...
‫یه لحظه لطفاً.
‫- خوبی؟ ‫- عکسا...
‫عکسا افتادن زیر پل.
‫سعی کردم از آب درشون بیارم،
‫اما فقط همین فیلما رو داریم.
‫چی کار کنیم؟
‫متاسفم. نمی‌دونم چی کار کنم.
‫اشکال نداره. کارت خوب بود.
‫- چیزیت نشده؟ ‫- نه خوبم.
‫چی کار کنیم؟ واقعاً ببخشید.
‫عذرخواهی نکن.
‫حداقل اینا رو داریم.
‫فیلم...
‫با اشاره‌ی من چراغا رو خاموش کن. خب؟
‫خیلی خب.
‫خانم قاضی...
‫یعنی چی؟
‫۳۰ سال حبس برام می‌برن آره؟
‫همه توجه کنید لطفاً.
‫این رو ببینید.
‫تاریخ...
‫بندر...
‫این آقا...
‫و خورشید.
‫«قدم زدن تا آسمان»
‫اگه این پرونده تا ساعت ۴ بسته نشه ‫کلاه ایمنیامون رو می‌ریزن دور.
‫حداقل یه ساعت زمان می‎بره تا بریم بندر.
‫بهش فکر کردم و فهمیدم که ‫هیچ‌وقت اینو بهت نگفتم.
‫من فقط داشتم وظیفه‌مو انجام می‌دادم،
‫هر وقت که نیاز بود.
‫- نمیریم سر کار؟ ‫- چرا میریم.
‫اما اون طرفی نه.
‫این ورژن دوم بازرگانی تایفونه.
‫اطلاعیه‌ی جابجایی دفتر.
‫من برمی‌گردم.
‫قول میدم.
‫«مترجم:‌فائزه شاهمرادی»