‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫[بازرگانی تایفون]
‫من کیم جئونگ هیونم،
‫مدیر فروش کلاه ایمنی کانگ‌سئونگ.
‫- من بائه این‌هو هستم، مدیر توسعه. ‫- خوش‌وقتم.
‫من گو ماجینم، سرپرست تیم فروش.
‫- آقای گو ماجین. ‫- بله.
‫منم کانگ تائه پونگم، ‫مدیرعامل بازرگانی تایفون.
‫بفرمایید قهوه.
‫- من اوه می سئونم، کارمند ارشد. ‫- سلام.
‫بفرمایید قهوه.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫اول ما باید میومدیم دیدارتون.
‫نه بابا این چه حرفیه.
‫ما اومدیم چون کنجکاو بودیم.
‫می‌خواستیم شرکتی که می‌خواد...
‫کلاه ایمنی ما رو به یه کشور دیگه ‫بفروشه، ببینیم.
‫این جور اتفاقات به ندرت پیش میاد.
‫می‌خواستم قهوه‌تون رو هم تست کنم.
‫حالا اینا...
‫این کلاه ایمنی جلو بسته‌ست ‫و این جلوبازه.
‫کلاه جلوبسته محکم به نظر نمی‌رسه؟
‫اما کلاه ایمنی جلوباز، جلوش بازه...
‫واسه همین گذاشتن و برداشتنش خیلی راحته...
‫و خیلی هم ارزون‌تره.
‫که اینطور. اما اینا یه کوچولو...
‫به نظر میاد به راحتی می‌شکنن.
‫کلاه ایمنی باید بشکنه دیگه.
‫اگه نشکنه سرت می‌شکنه.
‫- آهان. ‫- و ضربه به سر می‌خوره.
‫خدای من!
‫سالمه.
‫اما باید داخلش رو ببینید.
‫این...
‫- خب مدیر کیم. ‫- بله؟
‫حداقل سفارش چقدره؟
‫ما از هزار تا کلاه ایمنی شروع می‌کنیم،
‫اما توی این شرایط می‌تونیم مذاکره کنیم ‫و با ۵۰۰ تا شروع کنیم.
‫امکانش هست قسطی خرید کرد؟
‫باید یه سری مدارک رو ببینم، ‫اما مقدارش زیاد نیست،
‫پس احتمالاً بشه.
‫ممنون که امروز تشریف آوردید.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- می‌بینمتون. ممنون.
‫- خدانگهدار. دیدار خوبی بود. ‫- خدانگهدار.
‫نیازی به بدرقه نیست.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫پس بدرقه‌تون نمی‌کنیم.
‫جنسمون جور شد.
‫بس کن. می‌خواستم اون کلاه ایمنی رو ‫بندازم دور.
‫به کجا می‌خوای بفروشیش؟
‫اونا الانش به آمریکا و اروپا،
‫کشورهای عربی، سنگاپور،
‫هنگ کنگ، تایوان و تقریباً همه جا می‌فروشن.
‫تو به کجا می‌فروشی؟
‫[صندوق بین‌المللی پول ‫ پس از توافق، کمک مالی ارائه می‌دهد]
‫[تایلند به دنبال دریافتِ ‫ ۸ میلیارد دلار کمک مالی است.]
‫[کارخانه مواد شیمیایی در ویتنام تکمیل شد، ‫نوشیدنی‌ها به تایلند صادر شدند.]
‫[گرینلند]
‫- به نظر میاد سرد باشه. ‫- اون جا خیلی شمال نیست؟
‫[آمریکای شمالی]
‫[آمریکای جنوبی]
‫[آرژانتین]
‫آرژانتین؟
‫این بالا.
‫[روسیه، آسیا]
‫[اقیانوس آرام شمالی]
‫اینجا چطور؟
‫وسط دریا چی کار داریم؟
‫اینجا هاواییه.
‫- این چطور؟ ‫- شاید استرالیا.
‫نه، استرالیا رو نمی‌تونیم.
‫- بازم حرکت می‌کنیم؟ ‫- جهان‌گردی می‌کنی؟
‫قراره اینجا باشه...
‫[تایلند]
‫تایلند.
‫تایلند؟
‫منظورت چیه که تایلند؟
‫اونا زودتر از ما دچار بحران مالی شدن.
‫دقیقاً.
‫اونا اول دچارش شدن ‫پس زودتر هم ازش عبور می‌کنن.
‫تا حالا نشده اولین ضربه رو تو بخوری؟ ‫خیلی دردناکه.
‫من معمولاً اولین ضربه رو می‌زنم.
‫فکر می‌کنی اینا رو بخرن؟ ‫اصلاً ممکنه؟
‫درآمد ناخالص ملی الانشون چقدره؟
‫- من عضو شرکت نیستم. ‫- ۳۷۰ میلیارد دلار.
‫مسئله اینه.
‫مهم‌ اینه که چقدر خرج می‌کنن ‫نه این که چقدر درآمد دارن.
‫جریان ماشینای گرون آلمانی رو که می‌دونید؟
‫بعد از آلمان کدوم کشور ‫بیشتر از همه اون ماشینا رو خرید؟
‫کدوم شهر بیشترین تعداد فروشگاه رو داره؟
‫تایلند.
‫اونا بالاترین قدرت خرید رو ‫توی اون منطقه دارن.
‫تازه دو ساله که کلاه ایمنی اجباری شده.
‫امسال قانون قراره سخت‌گیرانه‌تر باشه.
‫- امسال؟ چرا؟ ‫- برای چی؟
‫[تیم رویایی بیسبال عازم بانکوک خواهد شد]
‫- درسته، پارک چان هو. ‫- بازی‌های آسیایی بانکوک.
‫نظرتون چیه؟
‫به نظر من الان مهم‌ترین چیز نرخ ارزه.
‫نرخ مبادله بات در ژانویه ‫به بالاترین حدش رسید و بعد کاهش پیدا کرد.
‫این کاهش سریع بود، ‫بنابراین برگشتش هم سریعه.
‫برای ما مایه‌ی دلگرمیه.
‫حتی اگه الان یه قرارداد امضا کنیم ‫ماه‌ها بعدتر از ماه مه پولمونو میدن،
‫پس اگه نرخش انقدر بره بالا ‫زیاد بد نمی‌شه.
‫آره باشه. سخنرانی قشنگی بود. ‫مهم‌ترین چیز خریداره.
‫کی توی تایلند در واقع ‫کلاه ایمنی ما رو می‌خره؟
‫قبل این که برای فروش تلاش کنیم ‫باید یه مشتری پیدا کنیم،
‫پس بیاید یه واسطه‌ی بومی معتمد پیدا کنیم،
‫یکی مثل بازرگانی تایفون توی تایلند.
‫رئیس، نمونه‌های انبه رسیدن.
‫عه اومدین.
‫نمی‌دونم نمونه‌‌ها به درد می‌خورن یا نه.
‫سلام، ساوادی هستم.
‫رئیس، با شما کار دارن.
‫باشه.
‫کیه؟
‫گمونم نباید این کارو بکنم.
‫کی به من زنگ زده؟
‫ای خدا.
‫سلام، بازرگانی ساوادی بفرمایید.
‫من گو ما یونگ هستم.
‫ببین کی زنگ زده! گو ماجین!
‫چه عجب.
‫اوضاع و احوالت خوبه؟
‫نکنه بی‌ادبی کردی و نشسته...
‫بهم زنگ زدی؟
‫چی چی؟
‫کلاه ایمنی؟
‫آره دقیقاً. باشه. آره.
‫باشه. بهت زنگ می‌زنم.
‫خداحافظ.
‫هنوز که هنوزه کلافه‌م می‌کنه.
‫این فامیلمه،
‫الان ۱۵ سال بیشتره که توی تایلند ‫کاسبی داره.
‫فعلاً که به نظر میومد موافقه.
‫اول نمونه خواست.
‫- نمونه؟ ‫- کاری که می‌‌‌‌کنیم اینه.
‫من میرم کانگ‌سئونگ و جنس رو می‌گیرم.
‫- باشه. ‫- اونو برای نمونه بفرستیم.
‫- دیگه چی لازم داریم؟ ‫- اون عکس هم خواست.
‫عکسای قدیمی شرکت.
‫عکسای قدیمی شرکت؟
‫تو می‌تونی آماده‌ش کنی اوه. ‫ویزاهامونو حاضر کن.
‫- ویزای کاری. ‫- آره درسته.
‫آقای گو، اون دیگه اوه خالی نیست. ‫الان دیگه کارمند ارشده.
‫من خودم دنبال عکسا می‌گردم خانم اوه.
‫- باشه. ‫- باید توی دفترم باشه.
‫- اوه، یه لحظه اونجا بمون. ‫- باشه.
‫خیلی خب.
‫می‌گم اوه.
‫نه، خانم کارمند ارشد اوه.
‫من یه مسئله‌ای دارم.
‫ذاتم اینه.
‫از اون مردها نیستم که درمورد...
‫خانمایی که کار می‌کنن بد فکر می‌کنه.
‫هرچند من...
‫خب، اینو به خاطر خودت می‌گم خانم اوه.
‫اما این که مستقیما توی تیم فروش باشی ‫به نظر نمیاد که...
‫- زیاد درست باشه. ‫- جان؟
‫می‌تونی راحت باشی و دفتردار بمونی.
‫اگر هم می‌خوای کار بیشتری بکنی،
‫گمونم بتونی از کارهای آقای بائه هم ‫انجام بدی.
‫اما لطفاً توی مسائل فروش،
‫زیاد مداخله نکن.
‫نه که ازت خوشم نیادها،
‫به خاطر تحصیلاتت هم به دید حقارت ‫نگاهت نمی‌کنم.
‫البته دیپلمت هم به فروش بیشتر ‫کمکی نمی‌کنه.
‫من خودمم تحصیلات زیادی نداشتم.
‫در این صورت فقط کسایی ‫مثل آقای مانگ باید توی بخش فروش باشن.
‫تصور کن یه خانم جوونی مثل تو ‫به عنوان مدیر فروش بره خارج،
‫و سرشو بالا بگیره و راه بره.
‫مشتریا راجع به کارمون چه فکری می‌کنن؟
‫مشخصه.
‫فروش به این سادگیا نیست.
‫بهش فکر کن. چرا به ما می‌گن ‫بازرگان یا تاجر؟
‫چون توی این کار هیچ زنی نیست.
‫باشه آقای گو. مرسی از نگرانیتون.
‫اما می‌دونید،
‫اما من می‌ذارم که مشتریا ‫من رو به عنوان یه فروشنده ارزیابی کنن.
‫بعدش با عدد و رقم خودمو ثابت می‌کنم.
‫نمی‌دونم. چه جوری بگم؟
‫فکر نکنم مسئله زن بودن یا مرد بودن باشه.
‫من فقط واقعاً دلم می‌خواد...
‫که یه بازرگان باشم.
‫- من توصیه‌مو بهت کردم... ‫- باشه.
‫بعداً با چشمای گریون نیای پیشم...
‫و بگی چرا جلومو نگرفتی؟
‫آهای، چرخا رو خراب کردی!
‫گفتم که تنها میام. ‫حتی مجبور شدی مغازه‌تو ول کنی.
‫اشکال نداره. ‫الان مشتری خاصی نبود.
‫گوش کن.
‫تو اون‌وری میری؟
‫آره از کجا فهمیدی؟
‫ببین.
‫- اینجا خونه‌ته؟ ‫- آره.
‫خانم اوه خوشحال می‌شه. ‫یه لحظه بیا تو.
‫- برگشتی. ‫- سلام.
‫خیلی سرده.
‫چی؟ این چهره‌ی زیبا ‫حتی با این که نصف ابروهاش نیست،
‫قطعاً عشق منه، می هو.
‫اون تائه پونگ احمق ‫چرا اینجا زندگی می‌کنه؟
‫نمی‌دونستی؟ اون با ما زندگی می‌کنه.
‫مدیرعامل محل کار خواهرمه.
‫ای بابا. الان چه وقت اومدن بود؟
‫[تایلندی برای مبتدی‌ها]
‫دوباره می‌بینمتون.
‫موفق باشید.
‫دوباره می‌بینمتون.
‫موفق باشید. می‌بینمتون.
‫موفق باشید.
‫خانم اوه؟
‫- خانم اوه؟ ‫- وای.
‫- سلام آقای کانگ. ‫- من اینو قرض گرفته بودم.
‫دیگه نیازی نیست اینو بخریم.
‫وای، نیازی نبود.
‫- دسته‌ش باید محکم باشه. ‫- باشه.
‫خب آقای کانگ.
‫احیاناً،
‫اگه رفتن من خیلی نامربوطه ‫می‌تونم اینجا بمونم.
‫چیش نامربوطه؟
‫تو بازرگانِ بازرگانی تایفونی.
‫و سخت داری مطالعه می‌کنی.
‫این سرگرمی منه.
‫- تایلندیه؟ ساواسده خاپ. ‫- آره.
‫ساواسده ها.
‫آهای تائه پونگ!
‫- من شبو می‌مونم. ‫- چی؟ همینجوری یهویی؟
‫تویی پسرم؟
‫تو بابای گاپ شیک نیستی؟
‫به چه حقی بدون اجازه وارد خونه‌ای شدی ‫که پر از زنه؟
‫- آره پسر. ‫- اون کیه؟
‫- مامان‌بزرگمه. ‫- ما هیچی نمی‌خریم!
‫سلام مامان‌بزرگ.
‫عه تو هم اینجایی نام مو.
‫شب رو می‌مونی؟ ‫من توی اتاق خانم یئوم بمونم؟
‫- چیزی خوردی؟ ‫- آره خوردم.
‫بلدی چه جوری فرفره بچرخونی؟ ‫تردستی چی؟
‫از این کارها بلد نیست.
‫- تو کی هستی؟ ‫- کوچولومونه.
‫داداش کوچیکمه، بئوم.
‫بئوم؟ یعنی ببر.
‫تو هم سگ داری.
‫خوابی تائه پونگ؟
‫آره.
‫نه. خواب نیستم.
‫بهت درمورد اون توالتی که ‫موزیک پخش می‌کنه گفتم؟
‫آره گفتی. صد بارم گفتی.
‫توالتی که وقتی دستشویی می‌کنی ‫موسیقی پخش می‌کنه،
‫کلاه ایمنی درجه یک توی آمریکا،
‫و درمورد نخی که توی بدن ذوب می‌شه ‫و دوچرخه‌ی تاشو هم گفتی.
‫بارها شنیدم.
‫انقدر چیزهای مختلف برای فروش تو ذهنته...
‫که حتی نمی‌تونی بخوابی.
‫واقعاً امیدوارم زود خوابت ببره.
‫- خوابت میاد؟ ‫- نه.
‫توی این دنیا خیلی چیزها برای فروختن هست.
‫حتی دلم می‌خواد سنگ‌هایی که ‫توی خیابون می‌بینمو هم بفروشم.
‫آره حتماً. همه رو بفروش.
‫این بچه‌ی ساده چه جوری می‌تونه ‫کسب و کار اداره کنه؟
‫شب بخیر. من میرم بیرون.
‫واقعا همه‌شونو می‌فروشیم.
‫کوکو.
‫نه این درست نیست.
‫لک لک‌ها چه جوری می‌خونن؟
‫یک دو...
‫می‌تونی تنهایی بری؟
‫- من بیرونم. ‫- باشه.
‫- چرا نخوابیدی؟ ‫- چرا نفس نفس می‌زدی؟
‫دلم خیلی برات تنگ شده بود. ‫بذار ببینمت.
‫حتی نصف شب هم انقدر خوشگلی،
‫دقیقا اتاق بغلیم.
‫با این قلبی که داره از جاش ‫کنده می‌شه چه جوری بخوابم؟
‫نمی‌خوابم.
‫نمی‌تونم بخوابم.
‫چی کار می‌کنی. برو کنار. بس کن.
‫غافلگیر شدم.
‫گفتی اسمت بئوم بود؟
‫می‌شه بهت بگم برادرزن؟
‫بئوم، برادر زن من.
‫می هو، برو تو ببینم.
‫- چی؟ ‫- برو تو.
‫وای. باشه بابا.
‫آقای بئوم. بهم بگو آقای اوه بئوم.
‫بریم بخوابیم.
‫شب بخیر.
‫- نه، یه لحظه صبر کن. ‫- چرا؟ واسه مدرسه دیرم شده.
‫قبل رفتن یه چیزی بخور.
‫دهن باز. آفرین پسر خوب.
‫اینو بگیر. بیا.
‫خیلی خب.
‫ضربه‌ی اول!
‫نکن ببینم!
‫غافلگیرم کرد.
‫- من رفتم مدرسه! ‫- ندو. می‌خوری زمین!
‫منم میرم.
‫- خانوم اوه کوچیک. ‫- بله؟
‫اینو بگیر.
‫رفتنی بخور. ‫اگه غذا نخوری معده‌ت نابود می‌شه.
‫مرسی.
‫پسرم چی؟
‫- هنوز نیومده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫حتماً اتفاق خوبی افتاده. ‫صبح زود رفت
‫برات صبحونه درست می‌کنم.
‫خیلی خب. دارم می‌گیرم.
‫یه لحظه.
‫خیلی خب.
‫واسه پاسپورتته.
‫خوشگل شدی.
‫خیلی خب. یک دو سه.
‫یکی دیگه.
‫یک دو سه.
‫- خانم اوه می سئون از بازرگانی تایفون؟ ‫- بله.
‫- یه بسته براتون دارم. ‫- باشه.
‫- لطفاً اینجا رو امضا کنید. ‫- حتماً.
‫- مرسی. ‫- ممنون.
‫رسید.
‫بیداری.
‫انقدر نگرانی؟
‫حتماً اولین باره که از خونه میری خانم اوه.
‫آره.
‫خواهر و برادرت دیگه بزرگ شدن.
‫بدون تو هم از پس خودشون برمیان.
‫تازه منم اینجام.
‫شب بخیر.
‫- بخواب. ‫- باشه.
‫- اون طرفیه؟ ‫- آره.
‫تایلند!
‫- مرسی. ‫- بیا یه نگاه بکن.
‫سلام. اینا رو ببینید.
‫همه‌شون خوشگل و خوبن.
‫اینجاست؟ طبقه‌ی دومِ همینجا؟
‫پس این مرد کجاست؟
‫ماجین! گو ماجین!
‫- سلام ماجین! ‫- ما یونگ!
‫همونجا وایستید.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫ما یونگ!
‫وای خدا، فامیل کوچولوی خودم.
‫حتماً سفرتون طولانی بوده.
‫خدای من ما یونگ.
‫خارج اومدی خونگرم شدی.
‫امیدوارم کیمچی سبزیجات خردلی ‫بیش از حد تخمیر نشده باشن.
‫وای حیف.
‫مطمئنی هر چی گفتم رو آوردی؟
‫- به خاطرش مجبور شدم ۷۰۰ دلار اضافه بدم. ‫- سلام.
‫- خیلی سنگین بودن!
‫سلام.
‫حال پدرت چطوره؟
‫حالا می‌پرسی؟
‫ولش کن. بیا مدیر عامل شرکتمون ‫رو ببین، کانگ تائه پونگ.
‫سلام، من کانگ تائه پونگم.
‫من نامزد سابق سی و ششمین...
‫و سی و هفتمین دوره‌ی ‫انتخابات ریاست انجمن کره و تایلند...
‫ و مدیرعامل شرکت بازرگانی ساوادی هستم، ‫گو ما-یونگ.
‫- درسته. ‫- چه پسر خوش‌قیافه‌ای هستی.
‫عین خودمی!
‫- ایشون کی هستن؟ ‫- بله، سلام.
‫همونطور که می‌بینی، ایشون...
‫ایشون کی هستن؟ ‫چرا معرفیشون نمی‌کنی؟
‫یکی از کارکنان خانم ما هستن.
‫نه بگو دیگه. اون کیه؟ چی کاره‌ست؟
‫- بریم؟ ‫- آره.
‫می‌گه حتی واسه‌مون دفتر اجاره کرده.
‫توی خیابون که نمی‌تونید کار کنید.
‫دستت درد نکنه.
‫دیگه احوال پرسی و تعارف بسه.
‫همینجاست.
‫بفرمایید تو.
‫اینجاست.
‫این دفتر موقت ماست؟
‫- این نیست نه؟ ‫- نه بابا.
‫دفترتون یه قسمتی از اتاقه، فقط همین قسمت.
‫اینجا؟ انتظار داری سه‌تامون...
‫سر این میز کوچولو بشینیم و کار کنیم؟
‫مگه به جای این که برید بیرون کار کنید ‫قرار بود اینجا بشینید؟
‫همینه که به بحران مالی خوردید دیگه.
‫چقدر تنبلید.
‫بذار ببینم.
‫کاسم!
‫- صندلی بیار. سه تا صندلی. ‫- باشه.
‫خیلی خب.
‫بهت گفتم عکسای قدیمی رو بیار ‫که خیلی تاریخی به نظر می‌رسن.
‫- اینا چطورن؟ خیلی قدیمین. ‫- این خوبه.
‫اینا رو باید بذاری اونجا.
‫- اینم دارم. ‫- خوبه.
‫به نظر می‌رسه آداب و سنت دارید.
‫احیانا...
‫عکسی از کسی دارید که ‫لباس نظامی تنش باشه؟
‫قشنگ می‌شه یه دونه جلو بذارم.
‫سربازها توی تایلند خیلی قدرت دارن.
‫اینا قشنگن.
‫[جشن روز تجارت]
‫حالا بیاید همه باهم یه عکس بگیریم.
‫[رویداد وحدت بازرگانی تایفون]
‫باشه. چند تا می‌گیرم. ‫ژست قشنگ بگیرین.
‫خیلی خب.
‫خب آقای کانگ.
‫یه جوری شدین. ‫انگار آب شدین رفتین تو زمین.
‫طبیعی رفتار کنین. ‫بذارید اول یکی بگیرم.
‫عالیه. یک دو سه.
‫حالا شد. ژست دیگه‌؟
‫خوبه. «بازرگانی تایفون» عالیه.
‫یک دو...اینو می‌گیرم.
‫ژست قشنگیه. یک، دو، سه.
‫اشاره کنید.
‫آره، اما موازی نیستن. تمرکز کنید.
‫چی کار می‌کنی خانم می سئون؟
‫- جلوی چشمای آقای کانگ رو گرفتی. ‫- ببخشید.
‫عالیه. چشماتون همونجوری باشه.
‫ژستتون عالیه. یک دو سه.
‫عالی بود.
‫این دفعه به کلاه ایمنی نگاه کنید. خوبه.
‫بریم که کلاه ایمنی بفروشیم!
‫خیلی خب. یک دو سه!
‫تموم شد.
‫اینجا چقدر بزرگه.
‫قبلاً اومدی؟
‫اینجا رو مثل کف دستم بلدم.
‫گرسنمه.
‫چه خوشمزه.
‫تام یومتون آماده‌ست!
‫عالیه مادر.
‫نوش جانتون.
‫- مرسی. ‫- ممنون.
‫- خوشمزه‌ست. امتحان کنید. ‫- مرسی.
‫مسئول این مهمانسرا آشپزیش حرف نداره.
‫مخصوصاً وقتی بحث چاشنی باشه.
‫چاشنی همه چی عالیه.
‫خوشمزه به نظر میاد.
‫چی کار می‌کنی ها نئول؟
‫بیا به عموت و مهمونا سلام کن.
‫ها نئول کله‌پوک!
‫بیا بیرون بچه!
‫سلام.
‫سلام پسرم.
‫سلام بابا.
‫وای. این بار چه فکر مسخره‌ای تو سرشه؟
‫بانوی زیبا.
‫این اسمش معصومیت بانکوکه.
‫- اسمتون چیه؟ ‫- می سئون.
‫- سلام سئون. منو سکای صدا کن.
‫- چشمک برای چیه؟ ‫- مخش تاب داره.
‫بهش اهمیت ندید.
‫عشق سبزیجات، خب؟
‫تست کنید، تست کنید.
‫یالا.
‫تست کنید.
‫مزه‌ی لوازم آرایش میده.
‫بخور عمو. مردی مثلاً.
‫برو غذاتو بیار.
‫بذار اون اونجا باشه.
‫باشه. ‫- باشه.
‫بخورید.
‫- این چیه؟ ‫- سوپ تام یوم.
‫- مرسی. ‫- سوپ تام یوم.
‫- خیلی خوشمزه‌ست. ‫- منم همینو می‌گم.
‫این روزها چه خبر شده؟
‫جای مرد و زن همه‌ش عوض می‌شه.
‫می‌تونی اینو بخوری.
‫دیدی؟ اینم مزه‌ی لوازم آرایش میده. ‫مزه‌ی همه‌ی اینا یکیه.
‫خیلی خب.
‫کشورمون افتضاحه.
‫قدرت کشورمون شده اندازه‌ی مهاجرها،
‫اما این بحران مالی...
‫کره‌ایا رو از گرسنگی می‌کشه.
‫فقط بازرگانایی مثل من می‌تونن ‫یه جوری سر کنن،
‫اونم به خاطر پارتی‌ها و روابطی که دارم.
‫این پارتی‌ها رو از کجا پیدا می‌کنید؟
‫من خیلی وقت پیش مهاجرت کردم اینجا...
‫و موقع آموزش تکواندو به اونا...
‫تونستم با رده بالاهای جامعه آشنا بشم.
‫شنیدم الان جوونا توی کلوپ ‫باهم آشنا می‌شن.
‫همین روزها می‌تونید با پسرم برید.
‫اما کلوپ‌های این محل خیلی لوکسن...
‫و فقط کسایی رو قبول می‌کنن...
‫که پولدار یا خوش‌قیافه‌ن.
‫پس شانسمون زیاده.
‫آقای کانگ توی کره عضو مفتخرِ ‫نسل نارنجی بود،
‫واسه همین با این که زیاد پول نداره،
‫اما ظاهرو هنوز داره.
‫هر وقت می‌رفت کلوپ همه رو ‫جذب خودش می‌کرد.
‫من نسل نارنجی نیستم.
‫و دیگه کلوپ رفتن رو گذاشتم کنار.
‫وقتی بری اونجا، احتمالا با...
‫دختر رئیس گروه نیهاکام آشنا بشی.
‫- ها نئول می‌شناستش. ‫- چدی؟
‫جنس‌ها کی می‌رسن؟
‫اسمش لامچایا بود؟
‫انگار این خانوم جوون به کار اعتیاد داره.
‫منتظر یه باری هستم، ‫فردا میرم اونجا.
‫- می‌خواید شما هم بیاید. ‫- بله با کمال میل.
‫بعدش می‌تونیم بریم افسر گمرک رو ببینیم؟
‫می‌تونیم؟
‫وقتی با یه افسر گمرک آشنا بشیم ‫همه چی راحت پیش میره.
‫آره، منم دوست دارم بندرگاه رو ببینم.
‫اونجا رفتن مشکلی نیست ‫اما ماشینم پره.
‫فکر نکنم بتونم همه‌تونو ببرم.
‫مهم نیست.
‫من و آقای کانگ خودمون میایم، ‫مهم نیست.
‫اول اون گفت.
‫آره منم میرم.
‫تو چرا می‌خوای بری اونجا خانم اوه؟
‫دوزاریت بیفته دیگه.
‫مدیرعامل و مدیرفروش باید برن.
‫منم توی بخش فروش کار می‌کنم.
‫آره. خب که چی؟
‫اونجا چی کار می‌تونی بکنی؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫هر سه‌تامون می‌تونیم جمع و جور بشینیم ‫و باهم بریم.
‫یا هم من می‌تونم بمونم اینجا ‫ببینم کار دیگه‌ای هست بکنم یا نه.
‫نه، مدیرعامل باید بیاد.
‫اونم همه‌ش اینجوری رفتار می‌کنه...
‫چون تو همه‌ش هواشو داری.
‫نباید به خاطر اون این کارو بکنی.
‫- بس کنید... ‫- ببخشید.
‫اما من الان حالم خوب نیست، ‫با اجازه‌تون میرم.
‫شما شامتون رو نوش جان کنین.
‫- اما کلی غذای خوب داریم. ‫- خانم اوه.
‫برو استراحت کن.
‫واسه همین بودا.
‫واسه همین می‌گفتم فقط من ‫و تو باید میومدیم.
‫اون دخترِ به‌دردنخور الکی اومد.
‫- فقط سر راهمونه... ‫- آقای گو!
‫شما دو تا هر دوتون کارمند فروشین.
‫من اونو استخدام نکردم.
‫می‌دونی انتخاب کردن آدما ‫چقدر مهمه؟
‫این خیلی تنده.
‫- واسه کشتن من سرو کردن؟ ‫- چرا خوردیش؟
‫حرف بدی زدم؟
‫قبل خوابت اینو بخور، ‫نتونستی چیزی بخوری.
‫آقای کانگ.
‫خودم کارمو راه میندازم.
‫- چی؟ ‫- می‌دونی...
‫به خاطر رفتار تو اون این حرفا رو می‌زنه.
‫مگه من چی کار کردم؟
‫همه‌ش اینجوری بهم می‌رسی ‫و واقعاً باعث می‌شی...
‫معذب بشم.
‫مثلاً چی کار می‌کنم؟
‫ساکتو نگه می‌دارم و برات غذا میارم؟
‫حتی قبل این هم گفتی...
‫که دوستت دارم؟
‫فقط داشتم احساساتمو ابراز می‌کردم. ‫هیچ انتظاری ندارم.
‫دو تا همکار نمی‌تونن...
‫اینجوری ملاحظه‌ی همدیگه رو بکنن؟
‫اگه احساس معذب بودن می‌کنی ‫به خاطر احساس ناامنی خودته.
‫احساس ناامنیم؟
‫درموردش فکر کردم اما نمی‌فهمم.
‫فکر می‌کنی کافی نیستی؟
‫- آقای کانگ... ‫- به هر حال باید غذا بخوری.
‫خانم مسئول مهمونسرا پخته.
‫بگیر.
‫اون چشه آخه؟
‫ای خدا.
‫لعنتی.
‫چته آخه؟
‫بریم. مثل بچه‌ها رفتار می‌کنی.
‫پسر چقدر زورش زیاده.
‫- سر راهم نیا. اه. ‫- آهای.
‫وای.
‫- ظاهراً امروز داستان داریم. ‫- اصلاً.
‫- برو بالا. ‫- باشه.
‫- اول تو برو. ‫- باشه.
‫وای.
‫خیلی خب، رسیدیم!
‫- اینو برات بیارم؟ ‫- نه راحتم. خودم میارم.
‫- خرماپزونه که نه؟ ‫- محشره.
‫آسمونش خیلی بالاست.
‫آسمون همه جا همینجوریه.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫[هامسونگ]
‫اینا مال کجان؟
‫خدای من. چقدر بزرگن.
‫- وای. ‫- اینجا بندرگاه لامچایاست.
‫چقدر لوس‌بازی درمیاری. ‫چرا عکس می‌گیری؟
‫یادگاریه.
‫به جای یادگاری حواست به کارمون باشه.
‫همش الکی از این کارها می‌کنه.
‫انقدر غر نزن. ‫بذار یه عکس سه‌تایی ازتون بگیرم.
‫یادگاری خوبی می‌شه. اینجا وایستید.
‫یادگاری می‌خوام چی کار بابا!
‫هوا خیلی گرمه، بیاید بریم.
‫بیاید حالا یه عکس یادگاری بندازیم.
‫آقای گو، بیا اینجا لطفاً. ‫می‌تونی اینجا وایستی.
‫من اینجا وایمیستم و ازتون ‫یه عکس عالی می‌گیرم.
‫- اینجوری. ‫- باشه.
‫برو بریم. خیلی خب!
‫یه کاری می‌کنم که بندرگاه لامچایا بیفته.
‫بریم.
‫ماجین و خانم اوه بیاید تو کادر.
‫تو کادر نیستید.
‫توی عکس نمیفتید، ‫یه کم باذوق‌ باشید دیگه.
‫چی کار می‌کنی ماجین؟ برو اونجا دیگه.
‫- باشه. ‫- باید نزدیک‌تر شین تا قشنگ بیفتین.
‫- بیاید اینجا. ‫- خیلی خب. بگین کیمچی!
‫- گرفتم. ‫- کیمپی سبزیجات خردلی!
‫ماجین، مگه عکس پاسپورت میندازی؟ ‫خیلی جدی شدی.
‫الان می‌گیرم. خیلی خب.
‫صبر کنید، اینجوری.
‫- یک دو... ‫- کمیچی!
‫من نمی‌گیرم. ‫نمی‌خوام بگیرم.
‫چرا...
‫بی‌شعور.
‫ماشینه همه چی رو خراب کرد.
‫فقط پات افتاد خانم اوه.
‫- ولش کن. همون خوبه. ‫- منظورت چیه.؟ ای بابا.
‫پات؟
‫باشه آقای کانگ، بریم.
‫فقط می‌خواستم بهتر بشه.
‫خیلی اوضاع بی‌ریخته.
‫یعنی به خیر و خوشی تموم می‌شه؟
‫آقای گو!
‫من می‌خوام به جای دفتر گمرک ‫برم بندرگاه رو بگردم.
‫اونجا چیزی نداره که ببینی.
‫ای خدا.
‫باید یه سری مدارک به دفتر گمرک بدم،
‫واسه همین یه کم زمان می‌بره.
‫آرتیت بعدا میاد پیشمون، ‫باید باهاش آشنا بشید.
‫انگلیسیش خوبه.
‫راستی ماجین.
‫چیزی که بهت گفتمو آماده کردی؟
‫معلومه خب، با آمادگی اومدم.
‫خیلی خب، می‌تونی از اونا استفاده کنی.
‫سیگارهای اینجا خیلی سنگینن، ‫اینا خیلی معروفن.
‫خوشحال می‌شه.
‫- خیلی خب. می‌بینمتون. ‫- باشه.
‫سلام. اومدم یه مدرکی تحویل بدم.
‫تحویل مدارک این طرفه.
‫مرسی.
‫- من رفتم. ‫- باشه.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- معلوم نیست نه؟
‫الان ساعت چنده؟ ۱۱ ظهر.
‫می‌خوام اینو بفرستم تو ‫تا یه ناهار خوشمزه بخوره.
‫من به این می‌گم استعداد فروش.
‫نمی‌تونی هم بهش سیگار بدی هم پول نقد. ‫این رشوه‌ست.
‫- بده من. ‫- ولش کن خانم اوه.
‫آقای گو.
‫راحت باش دیگه، ‫منو به اسم صدا کن.
‫به اسم؟ واسه این کار سنت خیلی زیاده.
‫حداقل پول رو نبر. چرا همچین می‌کنی؟
‫نگاهش کن. فکر کردی فروش یعنی چی؟
‫یعنی به دست آوردن دل مشتریامون،
‫اما حتی دل مافوقت رو هم ‫به دست نیاوردی.
‫باید یه نگاه به خودت بندازی ‫و بدونی باید کجا باشی.
‫تو کی هستی؟
‫- چیه؟ تو چرا میای؟ برو اونجا. ‫- جان؟
‫اونجا کلی صندلی هست، برو دیگه.
‫از آشناییتون خیلی خوش‌وقتم.
‫من آقای گو هستم.
‫این یه هدیه برای شماست.
‫سیگار و پول نقده.
‫بگیرش، بگیرش.
‫حله؟
‫آقای کانگ کجاست؟ ‫چرا برنمی‌گرده؟
‫چی کار می‌کنی آخه؟
‫از چی همه‌ش عکس می‌گیری؟
‫آقای کانگ بهم گفت همه چی رو ‫ثبت کنم،
‫باید گزارش هم بنویسم.
‫حداقل تعادل داشته باش. ‫نمی‌دونی این کارت بی‌ادبیه؟
‫شبیه خبرنگارهای جنگی هستی.
‫نمی‌دونی چی مهمه...
‫و همه‌ش کارهای سطحی می‌کنی.
‫دقیقاً منظورم از این که تو ‫به درد فروش نمی‌خوری، همینه.
‫خب که چی؟
‫فروش یعنی یواشکی رشوه دادن؟
‫آره همینه.
‫اصلاً می‌دونی وقتی میگی فروش ‫معنیش چیه؟
‫- فکر می‌کنی اصول ابتدایی فروش چیه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫تو که تا حالا بهم نگفتی، از کجا بدونم؟
‫- اصول ابتدایی فروش چیه؟ ‫- چرا باید بهت بگم؟
‫فکر کردی کی هستی؟
‫تو فقط چند بار سفر کردی پوسان ‫و یه مشکل رو حل کردی.
‫یه دفعه‌ای احساس مهم بودن ‫بهت دست داد؟
‫حالا بگو ببینم. ‫کار تو بود یا آقای کانگ؟
‫اگه خودت نکردی نمی‌تونی بهش بگی فروش.
‫کاری که کردی به این معنیه که ته...
‫به زبون ما یه دستیاری.
‫مگه نه اوه؟
‫نوشابه گرفتم.
‫بیاید بخورید.
‫چی شده؟
‫بیا بخور خانم اوه.
‫با طعم انگوره.
‫آقای گو!
‫من نوشابه پیدا کردم.
‫آره بریم.
‫خیلی خب بریم.
‫ای خدا، بریم.
‫[بازرگانی ساوادی]
‫همگی خسته نباشین.
‫همه‌تون باید استراحت کنین.
‫بعدش میرین کلوپ آره؟
‫نه، شما جوونا برید. من می‌مونم.
‫منم نمی‌خوام برم.
‫صبر کنید.
‫این بخشی از کارتونه ‫پس سر موقع اینجا باشید.
‫وگرنه از فردا می‌تونید تنهایی سفر کنید.
‫پس بعداً میام دنبالتون.
‫- باشه ممنون. ‫- باشه مرسی.
‫مهمونی میری؟
‫ببین.
‫خوشگله.
‫آقای کانگ، تیپ زدی.
‫خب، با اینا راحت‌ترم تا گرمکن ورزشی.
‫- تو یه کمی... ‫- عجیب و غریب شدم؟
‫خانمه اینو بهم داد.
‫- کفشا هم راحت نیستن. ‫- نه اینو نمی‌گم.
‫چیزی ازت افتاد؟
‫اون مال منه؟
‫تموم شد.
‫تو واقعاً...
‫واقعاً چی؟
‫فکر کردن من بلد نیستم تیپ بزنم.
‫منم قبلاً جای شما بودم.
‫سلام، بفرمایید داخل لطفاً.
‫سلام.
‫بیاید پایین.
‫اون عقب هم...
‫کوچیکترین دختر رئیس گروه نیهاکامه.
‫ها نئول، حتماً از آقای کانگ ‫براش بگو باشه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- این چه آهنگیه؟ ‫- تلفظش برات سخته.
‫یعنی «بیا فقط همین یه بار ‫همدیگه رو ببینیم.»
‫- «پود ایک تی دای رو پلاو»؟ ‫- دای رو پلاو.
‫پس تو چرا نمی‌رقصی؟ بلند شو.
‫- برو برقص. ‫- می‌خوای رقصمو ببینی.
‫- سلام. ‫- عه سلام.
‫من نات نیشا های هستم. ‫دوستام نیشا صدام می‌کنن.
‫از آشناییت خوش‌وقتم. ‫من کانگ تائه پونگم.
‫- تعریفت رو از سکای شنیدم. ‫- سکای.
‫آره همون سکای.
‫میای تایلند پول دربیاری؟
‫نه، میام تا فرصت به وجود بیارم.
‫عالیه.
‫پس باید بخونی.
‫- من؟ ‫- حتماً. فقط یه آهنگ لطفاً.
‫فقط یه آهنگ. تو می‌تونی. آره.
‫- جدیه؟ ‫- برو بخون.
‫بیا بریم. بریم شروع کن.
‫♪ انقدر خوبی که واقعی به نظر نمی‌رسی ♪
‫♪ نمی‌تونم ازت چشم بردارم ♪
‫♪ دست نیافتی مثل لمس بهشتی ♪
‫♪ خیلی دوست دارم در آغوش بگیرمت ♪
‫♪ و از خدا ممنونم که زنده‌ام ♪
‫♪ انقدر خوبی که واقعی به نظر نمی‌رسی ♪
‫♪ ببخشید که اینطور خیره موندم ♪
‫♪ این قابل قیاس با هیچی نیست ♪
‫♪ با تماشای تو سست می‌شم ♪
‫♪ و حرفی برای گفتن نمی‌مونه ♪
‫♪ اما اگه احساس تو هم مثل منه ♪
‫♪ لطفا بذار بدونم که واقعیه ♪
‫♪ انقدر خوبی که واقعی به نظر نمی‌رسی ♪
‫♪ نمی‌تونم ازت چشم بردارم ♪
‫♪ دوستت دارم عشقم ♪
‫♪ و اگه مشکلی نداره ♪ ‫♪ بهت نیاز دارم ♪
‫♪ تا به تنهاییم گرما ببخشی ♪ ‫♪ دوستت دارم عزیزم ♪
‫♪ حرفمو باور کن وقتی می‌گم ♪
‫♪ حالا که پیدات کردم ♪ ‫♪ بمون و بذار دوستت داشته باشم عزیزم ♪
‫♪ بذار دوستت داشته باشم ♪
‫♪ انقدر خوبی که واقعی به نظر نمی‌رسی ♪
‫♪ نمی‌تونم چشم ازت بردارم ♪
‫♪ مثل بهشت دست‌نیافتنی هستی ♪
‫♪ خیلی دوست دارم در آغوش بگیرمت ♪
‫♪ بالاخره عشق از راه رسیده ♪
‫♪ از خدا ممنونم که زنده‌م ♪
‫احساس حماقت می‌کنم.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫آهنگم تموم نشده بود.
‫می‌خواستم استراحت کنم. ‫پام خیلی اذیته.
‫جدی؟
‫- بذار ببینم. ‫- نه برای چی؟ چی رو ببینی؟
‫چیزی نیست. منظورت چیه؟ من خوبم.
‫- ظاهرت خیلی خوبه. ‫- چی؟
‫- تو دلم نگه داشته بودم، زد بیرون. ‫- ای خدا.
‫یه لحظه.
‫- خوبم واقعاً. ‫- ولی من خوب نیستم.
‫من خوبم.
‫پاهات ساییده شدن.
‫مرسی.
‫خیلی خب.
‫کار سخته؟
‫نه.
‫سخت که نه.
‫فقط برام سواله چرا اومدم اینجا.
‫من که هیچ کاری نمی‌کنم. ‫الکی پول پرواز رو هدر دادم.
‫خانم اوه.
‫من بدجوری دلم می‌خواست...
‫که بابام تاییدم می‌کرد.
‫وقتی داشتم گل پرورش می‌دادم،
‫همه‌ش به خودم می‌گفتم که وقتی اونا...
‫بزرگتر و قشنگتر شدن بهش نشون میدم.
‫اما با نشستن و منتظر موندن ‫زمان مناسب از راه نمی‌رسه.
‫اما من مطمئنم که مرحوم آقای کانگ خبر داشت.
‫دقیقاً.
‫پس زیاد تلاش نکن. من می‌شناسمت.
‫باشه.
‫راستی،
‫توی مهمونسرا چی می‌خواستی بهم بگی؟
‫وقتی گفتی واقعاً... ‫می‌خواستی یه چیزی بگی.
‫بهت که گفتم خوشگل شدی.
‫تو واقعاً خوشگل شدی.
‫همیشه به بقیه میگی خوشگل؟
‫نه، معمولاً بقیه اینو بهم می‌گن.
‫خب، نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم خوشگلی یا نه ‫ولی خواننده‌ی خیلی خوبی هستی.
‫چه جوری انقدر خوب می‌خونی؟
‫- واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟ ‫- آره.
‫کی رفتی؟
‫♪ انقدر خوبی که واقعی به نظر نمی‌رسی ♪
‫آره، اونجاش بود.
‫♪ نمی‌تونم ازت چشم بردارم ♪
‫♪ دوستت دارم عزیزم ♪
‫♪ اگه اشکال نداره ♪ ‫♪ بهت نیاز دارم عزیزم ♪
‫♪ تا گرمابخش شب‌های تنهایی من بشی ♪ ‫♪ دوستت دارم عزیزم ♪
‫♪ حرفمو باور کن وقتی می‌گم ♪
‫♪ عشق زیبای من ♪
‫♪ دعا می‌کنم رومو زمین نندازی ♪ ‫♪ عشق زیبای من ♪
‫♪ حالا که پیدات کردم، بمون ♪
‫♪ و بذار دوستت داشته باشم عزیزم ♪
‫♪ بذار دوستت داشته باشم ♪
‫«قسمت هشت: روزهای روشن جوانی»
‫به به.
‫واقعاً بهش نیاز داشتم.
‫نمی‌تونم به غذای اینجا عادت کنم.
‫[تن ماهی فلفلی]
‫راستی من که تنهام.
‫من شبیهش هستم؟
‫فکر نکنم.
‫این چیه؟
‫تفنگه؟
‫بابام داشته چی کار می‌کرده؟
‫وقت خوابه.
‫چیه؟ شما کی هستین؟
‫- اون کره‌ایه؟ ‫- آره کره‌ایه.
‫- صبر کنید، شما کی هستید؟ ‫- شرکت تایفون؟
‫- بله.
‫موضوع چیه؟
‫شما کی هستین؟
‫دارین دستگیرم می‌کنین؟
‫- خانم اوه! ‫- چی؟
‫چرا؟
‫آقای کانگ.
‫ پلیس.
‫چی؟
‫باشه، اومدم.
‫- چی شده آخه؟ آهای! ‫- خوبی خانم اوه؟
‫چرا بدون این که چیزی بگن ‫دارن این کارو می‌کنن؟
‫خودم درستش می‌کنم.
‫اما چرا آقای کانگ؟ ‫دلیلشو بهمون نمی‌گن.
‫- زیاد محکم نگیریدش. ‫- موضوع چیه؟
‫- آروم‌تر. ‫- آهای!
‫چی شده؟
‫- چرا این کارو می‌کنید؟ ‫- خانم اوه!
‫چی کار می‌کنید؟ ‫ما اشتباهی کردیم؟
‫یه لحظه صبر کنید!
‫- اونا بهم حمله کردن! ‫- چرا؟
‫- چی کار می‌کنید؟ ‫- کجا داریم میریم؟
‫- چی شده؟ ‫- من که کاری نکردم!
‫چه خبر شده؟
‫مراقب باش.
‫نه صبر کنید!
‫- خیلی خب باشه! ‫- ما رو کجا می‌برید؟
‫- باشه فهمیدم.
‫خوبی خانم اوه؟
‫- خوبم. ‫- تو خوبی؟
‫معلومه که نه.
‫چه خبر شده آخه؟
‫فقط ساکت باش. ‫حتماً سوءتفاهم شده.
‫چه جوری تونستی لباس درست و حسابی بپوشی؟
‫اتفاقاً اینجور مواقع ‫باید لباسای خوب پوشید.
‫هر جا که هستی باید حواست باشه.
‫ببینید من چی کار می‌کنم.
‫سلام، سفارت کره لطفاً.
‫سلام، خیلی خب.
‫سفارت کره لطفاً.
‫- سفارت؟ ‫- سفارت کره لطفاً.
‫- پاس... چی؟ ‫- پاسپورتت رو می‌خواد.
‫آهان پاسپورت.
‫باشه. انگلیسی لطفاً.
‫نه، مسئله این نیست. ‫اول بگید برای چی اینجاییم؟
‫ چرا؟
‫چی میگی؟ خیلی خب.
‫خیلی خب. می‌شه از این تلفن ‫استفاده کنم؟ زنگ بزنم.
‫نه!
‫استفاده نکن!
‫نه نکن. گفت نه.
‫یه کم از زبانشون رو می‌فهمم.
‫- حرف نداری. ‫- خوب شد مطالعه کردم.
‫شما دو تا چی کار دارین می‌کنین؟
‫نیومدین که امتحان بدین. خب؟
‫شما به یه مامور پول دادین.
‫پول دادن یعنی رشوه.
‫پول؟ داره میگه پول.
‫پول دادین...
‫- آقای گو! ‫- چیه؟ چیه؟
‫فکر کنم همونو می‌گه. پنجاه دلار.
‫- صبر کن. ‫- چی کار کنیم؟
‫چرت و پرت نگو.
‫چرا پلیس باید سر ۵۰ دلار ‫این کارو بکنه؟
‫چیه؟ ۵۰ دلار چیه؟
‫اصلاً چیز خاصی نیست.
‫من به مامور گمرک شیرینی دادم. ‫چیز مهمی نیست.
‫عود؟
‫شیرینی. عود رو که می‌سوزونن
‫چیزی نیست.
‫موقع ناهار بود، منم واسه ناهارش پول دادم.
‫- اشتباهی نکردم. ‫- فقط واسه ناهار؟
‫نه اون کارمند دولته، ‫رشوه محسوب می‌شه.
‫رشوه؟ نباید این کارو بکنی!
‫- چرا جلوشو نگرفتی؟ ‫- گرفتم ولی هیچ‌وقت بهم گوش نمیده.
‫وقتی شما دو تا اینجوری می‌کنین ‫واقعاً اذیت می‌شم.
‫من فقط به خاطر خودم این کارو نکردم.
‫به خاطر...
‫می‌شه لطفاً ساکت باشید؟
‫باشه.
‫احمقا!
‫- گفت ساکت باشید احمقا!. ‫- آره خانم اوه. بس کن لطفاً.
‫- بس کن. ‫- باشه. آخه من فهمیدم.
‫یه چیزی آورد.
‫- برای ماست؟ ‫- آره.
‫عکس اونه.
‫اون شبیه من نیست.
‫اون کیه؟ آقای کانگ، ‫یه کم شبیهته.
‫کجاش شبیه منه؟
‫اینجور مواقع مسئولیت‌پذیر باش...
‫و مثل یه مدیرعامل گردن بگیر.
‫من دو تا بچه دارم که باید بزرگ کنم.
‫اون رئیس منه.
‫من رئیسم اما صبر کنید. ‫این اشتباه توئه.
‫اینه؟
‫نه من نبودم.
‫این کجاش منم؟ ‫چشماش از سوراخ بینی هم ریزتره.
‫- من نیستم. ‫- نمی‌تونی این کارو بکنی.
‫مردمک چشمم بزرگه.
‫چشمای تو کشیده‌تره.
‫منو ببین خانم اوه. ‫چشمام بادومی و کشیده‌ست ولی درشته نه؟
‫می‌گن این منم؟ خیلی مشکوکه.
‫اونه؟
‫اصلاً شبیه من نیست.
‫آره. بازداشتش کن!
‫این کجاش منم؟
‫باید خودت باشی.
‫- صبر کن، چی کار می‌کنن؟ ‫- چی؟
‫- چی کار می‌کنید؟ ‫- آهای!
‫- ولش کنید! ‫- نبریدش!
‫نه، نمی‌تونید ببریدش!
‫- صبر کنید! ‫- نبریدش!
‫فقط من؟
‫برگردین!
‫چی کار کنیم؟
‫«روزهای روشن جوانی»
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫نوشته تو ده هزار دلار رشوه دادی، ‫نه ۵۰ دلار.
‫ده هزار دلار که می‌شه ‫بیشتر از ۱۵ میلیون وون.
‫آقای کانگ!
‫من خودم دیدم. این درست نیست.
‫دیدارمون با گروه نیهاکام...
‫به عنوان مشتری احتمالیمون چی؟
‫حتماً واسه همین کلاه ایمنیامون نرسیدن.
‫اونا رو از بین می‌برن.
‫این کت رو از کجا آوردی؟
‫اصول ابتدایی مدیرعامل بودن چیه؟
‫اگه بابام بود بهم می‌گفت ‫از چی مراقبت کنم؟
‫تو خفن‌ترین و در عین حال ‫خوشگل‌ترین کسی هستی که به عمرم دیدم.