‫[اف‌وی ایمجین]
‫هل بده سمت لبه!
‫مراقب باش.
‫سلام، کاپیتان اینجاست؟
‫کاپیتان! آقا!
‫چی می‌خواید؟
‫سلام.
‫من کانگ تائه پونگم ‫از بازرگانی تایفون.
‫می‌خواستیم ازتون یه تقاضایی کنیم آقا.
‫شما چیزهای مختلف توی کشتیتون ‫بار می‌زنید؟ مثلا کفش.
‫ما ۵۰۰۰ تا کفش ایمنی داریم ‫که باید ارسال کنیم.
‫می‌تونید بفرستیدشون مکزیک؟
‫قبول کرد؟
‫- فکر کنم. ‫- آره؟
‫پسرها.
‫- چی گفت؟ ‫- چی؟
‫- مدرک یا رسیدی آوردی؟ ‫- نیاوردم.
‫- چی؟ چرا آخه؟ ‫- خدای من.
‫بیشعورا! نمی‌بینید الان سرم شلوغه؟
‫منتظر چی هستین؟ ‫بیشتر نمک بریزین!
‫از دست شماها آدم شاخ درمیاره!
‫مراقب باش.
‫- خدای من. ‫- مگه من چه اشتباهی کردم؟
‫اونو بده من. ای بابا.
‫خیلی خب، یه وقت دیگه میایم.
‫دیگه هیچوقت برنگردین احمقا!
‫- گم شین! ‫- ما باید کفش‌ها رو توی اون کشتی بار بزنیم.
‫اگه می‌خوای این کارو بکنی ‫باید اسمتو عوض کنی.
‫ای عوضی!
‫- احمق. ‫- پول ما کجاست؟
‫لطفاً دو روز دیگه بهم مهلت بدین. ‫قسم می‌خورم پولتونو میدم.
‫خواهش می‌کنم، التماستون می‌کنم.
‫- عوضی! ‫- رحم کنید لطفاً!
‫لطفاً بهم رحم کنید!
‫لطفاً رحم کنید...
‫[فرم بدهی]
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫هیون جون.
‫یادته چی درخواست داده بودم؟
‫- جایگاه شغلی جدید؟ ‫- آره.
‫- دمت گرم. ‫- روز خوش.
‫پیشنهاد کارک کنسل شد و...
‫دوست خوب برای همین روزاست دیگه.
‫- با منابع انسانی صحبت می‌کنم. برو پیششون. ‫- جدی؟
‫مطمئنی واقعاً می‌تونم این کارو بکنم؟
‫واقعاً مرسی.
‫آقای پیو.
‫ایشون مدیرعامل «یوریل» هستن.
‫یه وام پنج میلیونی با سودش داشت،
‫که می‌شه ۲۰ میلیون.
‫بده بهش.
‫می‌شه لطفاً جنسامونو پس بگیریم؟
‫واقعاً نیاز داریم ارسالشون کنیم.
‫چی کار می‌کنی...
‫پول منو ندادی.
‫- آهای! ‫- بگیریدش!
‫چی کار می‌کنی؟ نکن!
‫می‌فهمی داری چی کار می‌کنی؟
‫نکن!
‫- از اینجا ببریدش. ‫- کثافت!
‫- چند تا؟ ‫- یازده دسته.
‫- کشتی ماهیگیری آب‌های عمیق؟ ‫- بله.
‫نه.
‫- چرا نه؟ ‫- واضح نیست؟
‫آخه کی با کشتی ماهیگیری بار می‌بره؟
‫کل شب کجا بودین؟ ‫چی شد این فکر احمقانه به سرتون زد؟
‫ارزش این پول دانمارکی چقدره؟
‫کرون ۲۵۳ وون بود.
‫هیچ جوره نمی‌شه بارش زد؟
‫این چرت و پرتا رو بیخیال شو ‫و پیش خودم بمون خانم اوه.
‫من سه برابر بیشتر بهت پول میدم.
‫عمراً.
‫نه.
‫توی قرارداد چیزی درمورد این که...
‫چه جوری باید محموله رو ارسال کنیم نیست.
‫- اونا فقط باید جنس‌ها رو تایید کنن. ‫- درسته.
‫شما دو نفر چه‌تونه؟
‫اسم این کار قاچاقه!
‫- اسم کشتی چیه؟ ‫- اسمش...
‫اسمش...
‫[اف‌وی ایمجین]
‫- اف‌وی ایمجین. ‫- چی؟
‫اف وی ایمجین.
‫خدای من.
‫سرم درد می‌کنه.
‫سلام منم.
‫می‌خوام دو تا از نیروهامو بفرستم...
‫می‌خوای منم بیام؟
‫حتماً.
‫[کشتیرانی سیمیئونگ پوسان]
‫این چای گیاهیه.
‫دکتر پپر دارید؟
‫احتمالا تو پوسان نیست.
‫ندارن.
‫من نوشیدنی خودمو به سبک آمریکایی ‫درست می‌کنم.
‫ما لطفتون رو جبران می‌کنیم.
‫چی؟ جبران؟
‫یه زن به چه حقی حرف می‌زنه؟
‫الانه که دیوونه شم چون مهندسم فرار کرده!
‫فکر کردی به خاطر چندر غاز ‫نظرمو عوض می‌کنم؟
‫واسه همینه با کسایی که قایق دارن ‫معامله نمی‌کنم.
‫کسایی که قایق دارن؟
‫به چه حقی اون مزخرفات تبعیض‌آمیز ‫ و جاهلانه رو گفتی؟
‫مایه‌ی ننگی!
‫کانگ تائه پونگ.
‫- بله؟ ‫- کایسر اینجوری نبود.
‫اون مرد خیلی خوبی بود.
‫کایسر؟ کی هست؟ ‫چه اسم خنده‌داری.
‫اسم باباتو نمی‌دونی؟
‫اون کایسر کانگ بود.
‫این پسر کایسره؟
‫کپی خودشه.
‫بلند شو وایستا بچه جون.
‫گفتم بلند شو.
‫خبردار!
‫آزاد.
‫خبردار! آزاد.
‫خبردار!
‫آزاد، خبردار، آزاد، خبردار!
‫آزاد.
‫به درد نمی‌خوره.
‫واقعیت داره؟
‫چرا مجبورم می‌کنید این کارو کنم؟
‫من و بابات نون و نمک همو خوردیم، ‫سوار یه کشتی شدیم،
‫و حتی با همدیگه ماهی تن گرفتیم...
‫آره بابا، سونا هم رفتین.
‫می‌دونیم.
‫حالا چی کار می‌تونی براش بکنی؟
‫حالا فرضاً کشتی من تا مکزیک بره،
‫می‌خواید اونجا چی کار کنید؟
‫شما متوجه نیستین،
‫اما حتی اگه یه واسطه‌ هم اونجا باشه،
‫اگه جنسا رو از اونجا بفرستن ‫همیشه یه مشکلی پیش میاد.
‫- می‌دونید؟ ‫- اگه من با کشتی برم چی؟
‫پس بورام چی می‌شه؟
‫چیزیش نمیشه.
‫اگه منم سوار اون کشتی بشم ‫براتون راحت‌تره.
‫مدرک مهندسی کشتیرانی داری؟
‫من فارغ‌التحصیل دانشگاهِ ‫ دریانوردی یئونگدو هستم.
‫تا به حال توی قایق ماهیگیری کار نکردم، ‫فقط دو تا سفر با تانکر نفتی داشتم،
‫اما چون نمی‌خواستم نه ماه بمونم ‫پیاده شدم.
‫ظاهراً دو سال دیگه باید سوار شم.
‫به جز اون، یه مشکل دیگه هم هست.
‫چه جوری می‌خوایم ۵۰۰۰ تا کفش ایمنی رو...
‫توی یه کشتی جا کنیم؟
‫من...
‫یه راهی براش پیدا می‌کنم.
‫خاله.
‫- مار آبی مونده؟ ‫- این موقع؟
‫دو سال زیادی طولانی نیست؟
‫اینا همه‌ش تقصیر منه. ‫کمترین کاریه که می‌تونم بکنم.
‫پس دخترت چی؟
‫می‌فرستمش خونه مامانش.
‫بچه‌ست، ولی مطمئنم درک می‌کنه.
‫آقای پارک.
‫فقط یه مدت تحملش کن.
‫بعداً توی زندگیت کلی فرصت برات پیش میاد.
‫دقیقاً برنامه‌م همینه.
‫اینجوری می‌تونم این همه لطف رو ‫جبران کنم.
‫دقیقاً همینو می‌گم.
‫اما کانگ تائه پونگ دقیقاً می‌خواد...
‫چی کار کنه؟
‫واقعاً می‌تونه اون کفشای ایمنی رو ‫بار بزنه؟
‫خیلی زیادن.
‫منم نگران همینم.
‫[خرچنگ و غذاهای دریایی]
‫ما خرچنگ و غذای دریایی داریم!
‫اومد!
‫بریم که شروع کنیم.
‫مراقب باشید.
‫سنگینه. مراقب باشید.
‫بگیرید. مراقب باشید.
‫ما میاید توی کشتی ما.
‫تموم شد.
‫نگاه کنید.
‫[خرچنگ و غذاهای دریایی]
‫یالا بیا این بالا!
‫- اومدم کاپیتان! ‫- زود باش.
‫باید همینجوری به سبک خودت زندگی کنی.
‫جان؟
‫حتی وقتی پول یا اعتباری نداری،
‫تنها چیزی که لازم داری ‫اینه که یه نفر کنارت باشه.
‫هر چقدر هم که دنیا تغییر کنه مهم نیست،
‫در نهایت این مردمن که توی اون دنیا ‫زندگی می‌کنن.
‫ما همه‌مون مثل همیم.
‫- اونو می‌تونید بیارید اینجا. ‫- باشه.
‫مرسی.
‫بگیر کله‌پوک.
‫مرسی.
‫کفش‌ها چیزیشون نمی‌شه؟
‫«کفش‌های که حتی توی دمای زیر صفر...
‫هیچیشون نمی‌شه، کفش ایمنی شو پارک»
‫- جدی؟ ‫- آره، ببینید.
‫خورشید داره طلوع می‌کنه! بجنبید!
‫- به سبک خودم؟ ‫- به سبک خودت.
‫سبک خودم!
‫واقعاً از این کار مطمئنی؟
‫بعضیا حاضرن واسه یه غریبه ‫سر جونشون شرط ببندن.
‫- آخه بورام چی؟ ‫- یه کاریش کردم.
‫شو پارک هم مثل بچه‌ی منه.
‫باید مسئولیتش رو بپذیرم.
‫نگران من نباش.
‫آقای کانگ.
‫واقعاً بابت همه‌ی اتفاقاتی که ‫تا الان پیش اومده متاسفم،
‫و واقعاً ازت ممنونم.
‫دو سال دیگه که دوباره همو دیدیم،
‫قول میدم کسی باشم که بهم افتخار کنی.
‫بیخیال.
‫فیلم هندیش نکن.
‫- اما امروز خیلی خفن بودی. ‫- جدی؟
‫من کی اون کارو کردم؟ تو بودی...
‫که تاکید کردی پنج تا حق ثبت اختراع داریم.
‫کفش ایمنیِ...
‫- شوپارک. ‫- شوپارک.
‫باحال بود.
‫صدای چیه؟
‫آژیره؟
‫پلیسه. باید قایم شیم.
‫- اونجا. ‫- صبر کن...
‫توجه توجه، اف‌وی ایمجین.
‫لطفاً حرکت نکنید.
‫اجازه‌ی حرکت ندارید.
‫از کشتی پیاده شو تائه پونگ!
‫- من؟ ‫- پیاده شو!
‫من باید از اینجا برم.
‫لطفاً دست نگه دارید.
‫لطفاً حرکت نکنید.
‫اجازه‌ی حرکت ندارید.
‫از اونجا برو.
‫چه خبر شده؟
‫- اون کجاست؟ ‫- چی کار کنیم؟
‫سلام قربان، طوری شده؟
‫بهمون گزارش دادن ‫که ممکنه محموله‌ی مشکوکی...
‫توی کشتی شما باشه.
‫این همه سر و صدا به خاطر یه گزارشه؟
‫ما باید الان حرکت کنیم.
‫لطفاً کارت شناسایی خدمه...
‫و مجوز حرکت رو نشونمون بدید.
‫همگی جمع شید اینجا!
‫کارت شناسایی و پاسپورتاتون رو دربیارید!
‫- یالا زود باشید. ‫- جدی؟
‫منو کاور کن.
‫یالا!
‫ببینم.
‫- لطفاً کلاهتون رو بردارید. ‫- وای.
‫یه نفر گزارش داده که شما ‫مواد مخدر قاچاق می‌کنید.
‫خنده‌داره! اصلاً ارزشش رو نداره.
‫پارک یون چئول.
‫اما سرکار،
‫اگه به خاطر این کار شما نتونیم راه بیفتیم،
‫کی پاسخگوئه؟
‫به شرکتمون زنگ بزنم؟ چی کار کنم؟
‫فقط داریم چک می‌کنیم.
‫منتظر چی هستید؟ حرکت کنید دیگه!
‫خودمم.
‫مشکلی نیست.
‫خسته نباشید.
‫آقای کانگ.
‫چه خبر شده؟
‫نباید اون طرفی برن. ‫اگه نذارن راه بیفتیم چی؟
‫یه کاریش می‌کنم، جلوشونو بگیر.
‫- جلوشونو بگیرم؟ ‫- برو.
‫خسته نباشید!
‫قبل رفتن قهوه‌ای چیزی میل دارید؟
‫واسه همه یه فنجون قهوه‌ی خوشمزه ‫درست می‌کنم.
‫کاپیتان گفت شما خیلی زحمت می‌کشید...
‫و اصرار داشت برای قهوه بمونید.
‫- من درست می‌کنم. ‫- اونجا چیزی نیست.
‫- من اونجا رو چک می‌کنم. ‫- زود باش.
‫وایستا!
‫چی کار می‌کنی؟
‫آهای!
‫خیلی وقته این کارو نکردم!
‫دارم اوج می‌گیرم!
‫وایستید!
‫اون چیه؟
‫- چی؟ ‫- اونجا!
‫چی؟
‫اون چیه؟
‫اونجا رو ببین.
‫اون آقای کانگه؟
‫آهای!
‫من یه قایق ماهیگیری آب‌های عمیق می‌خواستم،
‫اما تانکر هم خوبه!
‫امشب تمام تلاشمو می‌کنم!
‫- میرم فضا! ‫- نگاهش کن...
‫مرغ دریایی سه!
‫محموله‌ی مشکوک به موادمخدر دیده شد!
‫درخواست پشتیبانی دارم!
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫من تو فضام!
‫مواد می‌ریزه؟
‫نه، داره می‌خوره.
‫پس بگو چرا نگاهش یه جوری بود!
‫اون دیوانه‌ست.
‫اون آرده؟
‫یعنی چی...
‫گشنش بود؟
‫چرا داره آرد می‌خوره؟
‫اینجوری مواد می‌زنن دیگه.
‫[آرد]
‫محشره!
‫خدای من.
‫مرغ دریایی سه!
‫مشکل حل شد. نیروی پشتیبانی نفرستید.
‫کاپیتان.
‫ببخشید معطلتون کردیم.
‫هنوز وقت زیاده، ‫برای حرکت آماده می‌شیم.
‫یالا افراد!
‫- برگردیم دریا! ‫- چشم آقا.
‫من خیلی بالام!
‫کفش ایمنی شوپارک.
‫ای وای.
‫- تو کی هستی؟ ‫- سلام.
‫- حتماً ترسوندمتون. من... ‫- بیا اینجا.
‫- باشه من... ‫- بیا اینجا.
‫- صبر کن.
‫گوش کن خواهش می‌کنم.
‫- کاپیتان! ‫- صبر کنید لطفاً.
‫- نگه دار. ‫- کاپیتان.
‫- یه دقیقه. ‫- چی شده؟
‫سلام کاپیتان. من کانگ تائه پونگم.
‫حتماً ترسوندمتون.
‫اتفاقی سوار شدم.
‫مشکوکی.
‫نیستم.
‫این پودر سفید مواد نیست، آرده.
‫من مشکوک نیستم.
‫دهنتو ببند!
‫- لطفاً بذارید پیاده شم. ‫- بهت گفتم خفه شو.
‫خوبه!
‫بذار ببینم.
‫الان ادبت می‌کنم.
‫اونا دیگه کین؟
‫اونجایی پس.
‫چی می‌خوای؟
‫من ریو هوی گیوام.
‫آقا.
‫اون مال خودمه.
‫بذار بره.
‫همه‌ی کفشا رو بار زدی؟
‫ای بابا.
‫از سر نگرانی اومدی؟
‫با اون بچه؟
‫اون عوضی خیلی رو مخه.
‫یه دستی بهم برسونید.
‫تائه پونگ.
‫اومدم سراغ چشمات.
‫پرسیدم بارشون زدی یا نه.
‫- چه جوری پیدام کردی؟ ‫- من از همه‌ی اتفاقای پوسان خبر دارم.
‫پس چرا می‌پرسی؟
‫- آشغال. ‫- صبر کن.
‫من می‌خوام این کارو کنم.
‫نمی‌خوای برگردی؟
‫تو هم ازم متنفری؟
‫من ازت متنفرم عوضی.
‫التماس کن نکشمت.
‫اینو می‌خوای؟
‫لطفاً بهم رحم کن.
‫لطفاً منو بکش.
‫اگه پولتو نمی‌خوای.
‫دریا هنوز سرده.
‫یه دقیقه هم توش دووم میاری؟
‫یالا.
‫اما اگه الان نتونی منو بکشی،
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی.
‫اینجوریه؟
‫اگه الان بکشمت که به پولم نمی‌رسم.
‫صبر کنید ببینم. همین؟
‫آهای!
‫فکر کردی فقط واسه همین ‫اومدم اینجا؟!
‫اگه اون پول رو من بهت بدم می‌کشیش؟
‫چقدر؟
‫چقدر نیازه؟
‫انقدر پولداری؟
‫پس...
‫بابات واسه این چقدر پول میده؟
‫چی میگی جانی؟
‫عقلتو از دست دادی؟
‫بابای من بهت پول نمیده.
‫اگه گوشمو براش بفرستی،
‫همه‌تونو می‌کشه.
‫می‌بینمت.
‫از سر راهم برید کنار لطفاً.
‫اون آب شوره!
‫وای، آب شور!
‫لباست که فیکه، چرا نگرانی؟
‫اصلشو بخر بابا.
‫ای بابا.
‫اینو ببر خشکشویی سرپرست ها!
‫کجاست؟ نمی‌بینمش. خیلی نگرانم.
‫کجا رفت؟
‫نکنه اونجا از قایق افتاد؟
‫چی؟
‫عجیبه.
‫آهای!
‫- چی کار می‌کنی؟ دیوونه‌ای؟ ‫- باید برم دنبالش بگردم!
‫نه، اونجا می‌میری!
‫من شناگر خوبیم.
‫- نه! ‫- اون شنا بلد نیست.
‫اگه غرق شه چی؟
‫- بیا صبر کنیم! ‫- نمی‌تونم!
‫پس کی نجاتش میده؟
‫آهای!
‫اینجام!
‫من اینجام!
‫اینجا!
‫من همینجام!
‫آهای!
‫- صحیح و سالم برگشتم! ‫- آقای کانگ!
‫چرا یه کاری می‌کنی از نگرانی دق کنم؟
‫- خیلی ترسیده بودم. ‫- خب...
‫برید یه جای خصوصی‌تر بابا.
‫خانم اوه.
‫ببخشید.
‫همیشه غافلگیرم می‌کنی.
‫آخه خیلی نگران بودم.
‫- ببخشید. ‫- تو که کله‌خراب‌تری.
‫حالت خوبه؟
‫- برمی‌گردی سئول؟ ‫- باید برم به بورام سر بزنم.
‫نگران نباش، من مواظبشم.
‫نگفتی باید سرم تو کار خودم باشه...
‫چون دنیا بی‌رحمه؟
‫حتی اگه دنیا بی‌رحم باشه هم ‫تو باید مهربون باشی.
‫من میرم.
‫دفعه‌ی دیگه که ماهی خام خوردین ‫اگه بهم زنگ نزنین کشتمتون.
‫چشم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- مرسی.
‫- ممنونم ازت. ‫- بابت همه چی ممنون.
‫- کفشاتو بپوش. ‫- وای آره.
‫- چیزیت که نشده؟ ‫- نه.
‫- کفشاتو بگیر. ‫- الان می‌پوشم.
‫جنسا باید به سلامت برسن نه؟
‫فقط باید از مرز رد بشن.
‫دستت چی شده؟
‫صدمه دیدی؟
‫حتماً وقتی می‌خواستم تیوپ بپوشم ‫اینجوری شده.
‫- چرا آخه... ‫- چیزی نیست حالا.
‫طوری نشده که.
‫خانم اوه.
‫فکر کنم دوستت دارم.
‫چی؟
‫الان کثیف و شلخته شدی.
‫اما زیبایی.
‫خودت هم همچین تمیز نیستی.
‫حالا که فکرشو می‌کنم،
‫می‌بینم تو همیشه همین شکلی هستی،
‫اما داری دوست‌داشتنی‌تر میشی.
‫وقتی که عصبانی هستی نازی،
‫وقتی هم که لبخند می‌زنی...
‫قشنگی.
‫چی میگی؟
‫- چقدر یهویی. ‫- همین.
‫دوستت دارم خانم اوه.
‫واسه همینه که خوشگلی.
‫حرفا میزنیا.
‫بهتره بری یه چرت بزنی. ‫فکر کنم کم‌خوابی داری.
‫شاید حق با تو باشه.
‫برو یه چرت بزن.
‫خیلی سنگینه.
‫چیزی که اون روزها رو دردناک‌تر می‌کرد...
‫این بود که ابتدایی‌ترین چیزها...
‫از دست رفته بودن.
‫هیچ راهی نبود...
‫که بفهمی همه‌ی اینا تقصیر کیه.
‫نه.
‫هیچکس اون موقع حتی ‫فکر این چیزها رو هم نمی‌کرد.
‫چرا ماشین نمیاد؟
‫- یخبندونه. ‫- ببخشید.
‫دارم رد می‌شم.
‫- مواظب باش. ‫- ببخشید.
‫همونه؟
‫اوناهاش.
‫این آخرین ماشین امروزه. سوار شید!
‫هی تو!
‫هل نده!
‫[هزار سول قبولی آزمون]
‫ما باید روزهای خیلی سختی رو ‫پشت سر می‌ذاشتیم...
‫- عزیزم! ‫- داریم می‌رسیم.
‫داریم می‌رسیم.
‫[ساعات ملاقات نوزاد]
‫و راه‌هایی پیدا می‌کردیم که ‫از خانواده‌مون محافظت کنیم.
‫تنها چیزی که نیاز داشتیم ‫یه جور نشونه بود،
‫هرچقدر کوچیک،
‫که نشون بده فردا از راه می‌رسه،
‫و ما تنها نیستیم.
‫می‌تونی از این اینجا استفاده کنی.
‫وای.
‫- تموم کردی؟ ‫- بله.
‫نگاهش کن. حالا شدی یه خیاط واقعی.
‫اون چیه؟
‫دارم لباس باشگاه پسر کوچیکمو تعمیر می‌کنم.
‫پسرت خیلی خوشش میاد.
‫«قسمت هفت: معنای زندگی»
‫- من برنده شدم. ‫- نه، من برنده شدم!
‫سلام! جوگو!
‫- جوگو! ‫- جوگوئه!
‫- جوگو! ‫- مراقب دستات باش.
‫خیلی خب.
‫بالا رو نگاه کن.
‫وقتی کسی رو می‌بینی باید بهش سلام کنی.
‫این خونه‌ی کوچولو خیلی شلوغه. ‫مگه نه؟
‫چرا هرچقدرم خودمو می‌شورم...
‫مثل جی‌هون خوشبو نمی‌شم؟
‫چی؟
‫چرت و پرت نگو.
‫تمیزِ تمیزی.
‫- پس کی دیگه تو رو می‌شوره... ‫- برو کنار.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫خیلی خب. آفرین.
‫بذار ببینم.
‫صورتتو بیار.
‫پسر خوب.
‫آهان.
‫پشت گوشاتو تمیز کن.
‫سرتو بگیر عقب. خوبه.
‫اگه می‌خوای بو ندی ‫باید کامل همه جاتو بشوری.
‫آفرین. پایینو نگاه کن.
‫آفرین بهت. باریکلا.
‫چه پسری.
‫حالا شد. تمیز شدی.
‫مثل شاهزاده‌ها شدی.
‫شاهزاده کوچولومونو ببین.
‫آهای!
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫می‌تونستی بزنی به حساب.
‫اومدیم که فرم بدهیمونو پس بگیریم.
‫جدی؟
‫باید پسش بدم.
‫پس حالا یه چیزی داری که ازش بترسی.
‫مگه نه؟
‫بریم.
‫مردک دیوانه.
‫چی گفتی؟
‫سرپرست ها!
‫تو چی کار می‌کردی پس؟!
‫ما فقط سعی می‌کنیم خودمون ‫از پس کارهامون بربیایم.
‫می‌دونی چقدر خسارت زدی؟
‫به خاطر تو کشتی ما ‫با کانتینر خالی راه میفته.
‫حالا باید یواشکی به خریدار خسارت بدیم،
‫حالا غیر از هزینه‌های دیرکرد!
‫- می‌دونی چقدر می‌شه؟ ‫- بابا.
‫اون خلافکاره گفت که اگه تائه پونگ ‫پول رو نیاره،
‫می‌کشدش و جنساشو میده به من.
‫این خوب نیست؟
‫اما کانگ تائه پونگ پولو جور کرد ‫در حالی که تو پول شرکتمونو به باد دادی!
‫چرا فقط نتیجه‌ی کار برات مهمه؟ ‫به پیشرفت فکر کن.
‫من واقعاً تمام تلاشمو کردم.
‫تو همش حرفِ ‫ اون بازرگانی تایفون کوفتی رو می‌زنی!
‫همیشه تعریف اونا رو می‌کنی.
‫اصلاً تو...
‫عرضه‌شو داری کانگ تائه پونگ رو ‫پایین بکشی؟
‫داری؟
‫احمق!
‫تو با اون هم‌سطح نیستی!
‫من شرکت بازرگانی‌ای که می‌خواستی رو ‫جور کردم،
‫پس انقدر سعی نکن ‫ادای کانگ تائه پونگ رو دربیاری.
‫زنگ بزن خاله‌ت بهش بگو...
‫چند تا جنس به‌دردبخور از آمریکا بفرسته.
‫فامیلای مامانت خوش‌سلیقه‌ا‌ن.‌
‫برو بیرون.
‫- تو! ‫- چشم آقا!
‫- ببرش بیرون. ‫- چشم آقا.
‫بیاید بریم.
‫زود باش بیا بریم.
‫ای خدا.
‫روز خوش قربان.
‫- سلام. ‫- نمایشگاه چطور بود آقای کانگ؟
‫کلی جنس خوب بود،
‫اما واقعاً به سبک ما نمی‌خورن.
‫اینو ببینید.
‫لوازم الکترونیکی و شیمیایی.
‫[اطلاعات نمایشگاه صادرات]
‫شرکتای تجاری بزرگتر این کارها رو ‫انجام میدن، مگه نه؟
‫گمونم آره.
‫نباید کل پولو می‌دادم به اون نزول‌خور.
‫دیگه هیچ‌وقت با همچین آدمای درنیفت.
‫حتی بعد خساراتی که داشتیم ‫بازم خیلی برامون مونده.
‫آقای بائه.
‫درس می‌خونی آقای بائه؟
‫[سوالات امتحانی ‫کتاب تواریخ جنگیری]
‫می‌شه خواهشاً به حریم شخصیم احترام بذاری؟
‫وای خدا.
‫گریه می‌کنی؟
‫خدای من، واقعاً داره گریه می‌کنه.
‫زندگی خیلی سخته.
‫چی؟
‫اینم پارچه.
‫الان جوونای خوش‌تیپ زیاد داریم.
‫[الماس کینک بهترینه!]
‫[سخنرانی ویژه از کیم گئوم اوک]
‫این روزها همه چی خیلی سخته، درسته؟
‫- بله! ‫- مطمئنم خیلی سخته.
‫خیلی سخته.
‫اما می‌دونید، من اصلاً سختی نمی‌کشم.
‫از شوق و ذوق فقط می‌خندم.
‫می‌پرسید چرا؟
‫چون ۳۰ میلیون وون...
‫هر ما میاد توی حساب بانکیم؟
‫[درآمد الماس کینگ]
‫[آکادمی رهبری موفقیت در زندگی کینگ ‫]
‫محشره.
‫سی میلیون وون...
‫نه، این چیزها منو خوشحال نمی‌کنن که.
‫خوشحالی حقیقی من برای اینه ‫که همه‌ی شما می‌تونید مثل من بشید.
‫ما می‌تونیم!
‫آیا ما تنهاییم؟
‫- کره‌ای‌ها اینجورین؟ ‫- نه.
‫نه، نیستیم.
‫ما باید باهم باشیم و این مشکل رو شکست بدیم.
‫اسمش چیه؟ نتورکینگ؟
‫بهش می‌گن بازاریابی.
‫گفتم آی‌ام‌اف مخفف چیه؟
‫من حالم خوبه.
‫دقیقاً.
‫همه‌ی شما می‌تونین مثل من ‫عقیق و یاقوت و الماسی مثل من بشین.
‫بیاید همه ماهی ۳۰ میلیون وون ‫درآمد داشته باشیم،
‫بچه‌های حرف‌گوش‌نکن رو برای مدرسه ‫بفرستیم خارج،
‫و پیش همسایه‌ی پررومون پز بدیم.
‫کشور ما به خاطر بحران مالی در خطره!
‫به کمکتون نیاز داریم مردم!
‫لطفاً در جمع‌آوری طلا مشارکت کنید.
‫کشور ما به خاطر بحران مالی در خطره!
‫لطفاً در جمع‌آوری طلا مشارکت کنید.
‫ما باید کشورمون رو احیا کنیم.
‫کشورمون در خطره.
‫خوش به حالشون، طلا دارن که مشارکت کنن.
‫ما باید کشورمون رو احیا کنیم.
‫- لطفاً به صف وایستید. ‫- لطفاً هر طلایی که استفاده نمی‌کنید رو...
‫اهدا کنید.
‫بیاید همه کمک‌های کوچیکمون رو ‫روی هم بذاریم....
‫با این وضعیتم من کی‌ام که کمک کنم؟
‫ما باید کشورمون رو احیا کنیم.
‫بیاید همه دست به دست هم بدیم ‫و کشورمون رو زنده کنیم.
‫لطفاً هر طلایی که استفاده نمی‌کنید رو ‫اهدا کنید.
‫کشور ما در خطره.
‫بیاید همه دست به دست هم بدیم ‫و کشورمون رو احیا کنیم.
‫تو بهم افتخار می‌کنی، مگه نه عزیزم؟
‫لطفاً هر طلایی که ‫ استفاده نمی‌کنید رو اهدا کنید.
‫بیاید همه دست به دست هم بدیم...
‫موج سرد و خشنی...
‫که از هوای زمستون هم بدتره ‫به ما حمله کرده،
‫اما عشق مردم ما به کشورمون...
‫به این سال نو گرما می‌بخشه.
‫وقتی طلای ارزشمندتون رو آوردین ‫به چی فکر کردین؟
‫نمی‌دونم.
‫شما به عنوان یه شهروند سربلند ‫چه حرفی دوست دارین بزنین؟
‫الان سر و وضعم خوب نیست.
‫«وضعیت کشور هم خوب نیست.» ‫مگه سر و وضعتون چه جوریه؟
‫نکن.
‫نکن! نمی‌تونم اجازه بدم خانمای دیگه ‫منو توی این وضعیت ببینن!
‫- اون چه‌ش شده؟ ‫- بیاید بریم اون طرف.
‫بس کنید.
‫ناراحتید که دارید لاکپشت طلا...
‫و مدال افتخار طلاتون رو اهدا می‌کنید؟
‫الان مردم برای زنده موندن دست و پا می‌زنن.
‫بودن اینا توی کمد من چه فایده‌ای داره؟
‫ما اول باید کشورو نجات بدیم.
‫همونطور که می‌بینید،
‫قهرمانای واقعی همه جای دنیا هستن،
‫فارغ از دوره یا سنشون.
‫- اینجایی. ‫- سلام.
‫باید می‌رفتیم یه غذای درست و حسابی ‫ می‌خوردیم.
‫من از جاهای شلوغ خوشم نمیاد.
‫حال مادرت خوبه؟
‫شاید.
‫واقعاً دیگه نمی‌دونم.
‫الان دیگه همه به فکر خودشونن.
‫خانواده‌ی منم ورشکست شدن.
‫عجب.
‫می‌دونم پسر.
‫حتی رفیق هم که نداشته باشی ‫شایعه مثل برق و باد پخش می‌شه.
‫ببخشید که نتونستم بیام تشییع جنازه.
‫به جون خودم یه روز اون ‫پیو هیون جون عوضی رو می‌کشم.
‫دیوونه.
‫یون سئونگ.
‫تو دنیا آدمای بد زیادن.
‫این که بخوای از همه‌شون ‫نفرت داشته باشی خیلی انرژی می‌بره.
‫پس بیا فقط به کسایی فکر کنیم ‫که می‌خوایم کنارمون باشن.
‫باشه؟
‫صبر کن.
‫- این دفعه واسه‌م چی آوردی؟ ‫- صبر کن.
‫گفتم که نیازی نبود.
‫بگیر.
‫این چیه؟
‫چیزیه که این چند روز ‫مشغول ساختنش بودم.
‫توی کارخونه‌ی کلاه ایمنی کار می‌کنم.
‫توی اروپا و آمریکا معروفه.
‫رئیسم خیلی پول درآورد و حتی ‫توی این بحران هم پولدار شد.
‫- خوش به حالش. ‫- آره.
‫می‌گم.
‫هر کاری می‌کنی، فقط مراقب خودت باش.
‫وقتی اون نگاه رو توی چشمات ‫داشته باشی، دیگه همه چی تمومه.
‫وقتی من پس‌انداز کردم،
‫دستگاه دست دوم می‌گیرم ‫و پیچ تولید می‌کنم.
‫بهت گفتم.
‫پولتو پس میدم.
‫گفتم که نمی‌خواد پس بدی.
‫معلومه خب. چندر غازه دیگه.
‫- من دیگه برم. ‫- صبر کن.
‫اول من میرم.
‫این اولین محصولیه که فروختم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- چی هست؟
‫فهمیدی؟ اینم به جای من ‫بنداز دور.
‫- آهای! ‫- می‌بینمت.
‫تا بعد.
‫اصلاً عوض نشده.
‫چه خوبه.
‫وای..
‫حقوقمو گرفتم.
‫می‌خواستم اول پولتو باهاش بدم.
‫ازت ممنونم.
‫[کافه‌ی مومو]
‫چی کار می‌کنی؟
‫می‌خوام اینو بفروشم.
‫- کلاه ایمنی؟ ‫- آره.
‫ظاهراً بهترین کلاه ایمنی توی آمریکاست.
‫اما نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫واقعاً دلم می‌خواد این دفعه ‫درست بفروشمشون،
‫اما نمی‌تونم دوباره از قایق ماهیگیری ‫استفاده کنم.
‫- وای. ‫- سلام.
‫بالاخره همه‌تون اینجایین.
‫خانم چا، از اینورا؟
‫خدای من.
‫بفرمایید.
‫[آبمیوه‌ی سبز مزرعه‌ی چوروک]
‫معلومه که نمی‌دونی. ‫هیچ‌وقت اینو یاد نگرفتی.
‫اول باید کفشاتو می‌دادی گو ماجین ‫بازرسی می‌کرد.
‫کفشامو؟ چرا؟
‫پاتو بیار بالا.
‫اینجا رو ببین، نوک پنجه‌ت.
‫اونقدری واکس زدی که برق بزنه؟
‫موقع دیدار به یه مشتری ‫طرز فکرت رو نشون میده.
‫حالا پاشنه.
‫چقدر ساییده شده؟ ‫نشون میده که خیلی بدو بدو کردی؟
‫چقدر قدیمی.
‫اون اینجا چی کار می‌کنه؟
‫چند تا خوردی؟
‫تازه داری جینسینگ هم می‌خوری.
‫تازگیا ضعیف شدم.
‫وای.
‫پس بخور.
‫- مرسی. ‫- سه تا.
‫[فرم سفارش مزرعه‌ی چوروک ‫تعداد: ۳]
‫خیلی خب.
‫خب، آقای گو خیلی وقته ‫که توی کار فروشه.
‫شاید آقای گو خیلی تند باشه ‫اما کارش عالی بود.
‫[تعداد:‌۲]
‫[تعداد: ۴]
‫- فقط دو تا لازم داریم. ‫- بچه‌ها.
‫هیچی توی زندگی رایگان نیست.
‫نه سن نه تجربه،
‫و مسلماً نه آبمیوه‌ی سبز.
‫درست میگی.
‫کارو نمی‌شه تنهایی پیش برد.
‫- گوش کن. ‫- بله؟
‫باید به زندگی کردن به سبک خودت ‫ادامه بدی.
‫جان؟
‫حتی اگه پول و اعتباری نداشتی،
‫تنها چیزی که بهش نیاز داری ‫اینه که یه نفر کنارت باشه.
‫کنارت باید باشن.
‫ببخشید.
‫عذر می‌خوام.
‫[مختصص تعمیرات کفش]
‫اول برو غذا بخور بابا.
‫بابا؟
‫باید بیشتر به خوراکت برسی.
‫بیا بریم یه غذای درست و حسابی بخوریم.
‫بابا؟
‫خیلی خسیسی.
‫واقعاً خیلی خسیسی.
‫حتی واسه دیدن نوه‌ت هم وقت نداری.
‫زنم دلش نمی‌خواست...
‫که بدون غذا روزتو سر کنی.
‫من میرم.
‫دیگه اونو نخور.
‫من رفتم.
‫چی کار می‌کنی؟
‫نکن.
‫چرا اینو بهم میدی؟
‫زنتو مجبور نکن کار کنه. ‫اون تازه زایمان کرده.
‫مرسی...
‫چی شد یهویی اومدی اینجا؟
‫دیگه چه کاری ازم می‌خوای؟
‫ما دیگه...
‫قراره جنس صادر کنیم.
‫صادرات؟ عجب. ‫توی این وضعیت خوبه.
‫اما باید جنس درستی داشته باشی.
‫توی شرکت کسی رو توی بخش فروش داری؟
‫خب...
‫مسئولش خانم اوهه. ‫اون الان کارمند ارشده.
‫پس اینطور، خانم اوه...
‫باشه، موفق باشید.
‫تو هم باید بیای پیشمون.
‫با چی؟
‫جنس درست رو داریم.
‫اما نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫پس لطفاً یادم بده که چه جوری ‫کارمو انجام بدم.
‫نه، من باید پول دربیارم. ‫بچه‌ی دومم تازه به دنیا اومده.
‫منم باید پول دربیارم. ‫این تنها راهشه.
‫از شرکتت چیزی به جز اسمش نمونده.
‫ولی داشتن همراه...
‫خیلی خوبه.
‫بگیر.
‫و من تو رو هم دارم.
‫این چیه؟ چی کار می‌کنی؟
‫فردا باید اون کلاه ایمنی رو ‫بیاری دفتر، متوجه شدی؟
‫اگه نیاری توی دردسر بزرگی میفتیم خب؟
‫قول بده بیاری!
‫[رزومه]
‫باید تشنه‌ت باشه.
‫[اتاق آزمون چئونریان]
‫جری مک‌گایور.
‫بهتر شدن.
‫[آی‌دی: بخشودگی شاوشنگ]
‫درسته!
‫[جری مک‌گایور: درست انجامش دادی]
‫ایول، سه بار پشت سر هم!
‫هشت ساعت شده.
‫گرمه.
‫[بخشودگی شاوشنگ: حالا دیگه ‫می‌تونم شروع کنم]
‫اگه این چت روم تاریخ انقضا داشته باشه،
‫می‌خوام تاریخش ۱۰ هزار سال باشه.
‫صبح بخیر.
‫[بازرگانی تایفون]
‫«معنای زندگی»
‫تایلند.
‫تازه دو ساله که کلاه ایمنی الزامی شده.
‫امسال قانون قراره خیلی سختگیرانه‌تر باشه.
‫جنسا کی می‌رسن؟
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫من و آقای کانگ که در هر صورت ‫قراره بریم، پس مهم نیست.
‫منم توی کار فروشم.
‫چی کار می‌تونی بکنی؟
‫از کجا این پارتی‌ها رو پیدا می‌کنی؟
‫جوونای امروزی بهش می‌گن کلوپ.
‫- وارث گروه نیهاکام میاد اونجا. ‫- اوه سلام.
‫شرکت تایفون؟
‫شما دیگه کی هستین؟
‫چرا دستگیرمون می‌کنین؟
‫خانم اوه!
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»