‫می‌تونی چشماتو بذاری وسط؟
‫چی شد؟
‫ترسیدی؟
‫باید قسم بخوری...
‫که هر وقت ۱۰۰ میلیون وونتو گرفتی ‫دست از سرمون برداری.
‫چی شد؟
‫ترسیدی؟
‫اسمت چیه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫من فقط یه بازرگانم...
‫از شرکت بازرگانی تایفون.
‫[فرم بدهی ‫وثیقه: دو چشم]
‫لعنتی!
‫خیلی سخته.
‫حالا می‌تونم...
‫کارو شروع کنم؟
‫«قسمت شش: افسانه‌ی بلندپروازی»
‫تائه پونگ!
‫آهای!
‫آهای تائه پونک! بیشعور!
‫چطور تونستی فرار کنی و منو ‫با این مرده تنها بذاری؟
‫وای خدا.
‫وقتی برای اولین بار تو عمرم ‫نزول‌خور دیدم، ترسیدم.
‫ترسیدی؟
‫اگه دو بار بترسی ‫کل محل رو با خاک یکسان می‌کنی!
‫- حالا چی؟ ‫- چی؟
‫مطمئنم داره ازت قدردانی می‌کنه. ‫هیچکس روی زمین مثل تو نیست.
‫دیروز باید میومدی.
‫دیروز بدجوری کتکم زدن.
‫ای بابا! خسته شدم!
‫وای.
‫دیروز؟
‫این دیگه زیادیه. ‫چرا من درگیر این داستان شدم؟
‫حداقل بیا قبل رفتن ‫برسونیمش بیمارستانی جایی.
‫نمی‌تونم.
‫یک دو سه!
‫می‌شه به جای بیمارستان ببریدم خونه؟
‫- اینجاست؟ ‫- چراغا روشنه.
‫یه لحظه لطفاً.
‫من...
‫چطور شدم؟
‫شبیه کتک‌خورده‌ها که نیستم؟
‫از ۱۰۰ متری هم مشخصه کتک خوردی.
‫- همه جات ورم و کبوده. ‫- آره.
‫جدی؟
‫بد شد که.
‫لوازم آرایش داری بتونم کاورش کنم؟
‫ندارم. من که آرایش نکردم.
‫به نظر میاد آرایش کردم ‫ولی من هیچ‌وقت کرم پودر نمی‌زنم.
‫انقدر خشن نباش، قرض بده دیگه.
‫می‌تونم یه کم از روی صورتت بردارم.
‫چطور جرئت می‌کنی؟ ‫انگشتاتو می‌شکنم.
‫اون دخترته؟
‫نخوابیده نه؟
‫امشب نمی‌تونم بیرون بمونم.
‫حالا چی کار کنم؟
‫- یه لحظه صبر کن ببینم. ‫- چیه؟
‫خب می‌گفتی بچه داری.
‫- مراقب باش. ‫- حتماً درد می‌کنه.
‫- آروم بزن. خیلی خب. ‫- میکاپ سنگین می‌کنمت.
‫بابایی!
‫وای خدا.
‫خیلی متاسفم که اینجا ‫تنها گذاشتمت بورام.
‫اشکال نداره. من دختر شجاعیم.
‫این چیه؟ ‫کریسمس خیلی وقته تموم شده.
‫می‌خواستم بهت یه هدیه بدم ‫واسه همین با گوزن بابانوئل اومدم، ایناهاش.
‫به کی رفتی که انقدر باهوشی؟
‫- به بابام رفتم. ‫- اینجوری نگو.
‫می‌خوای اینو فوت کنی بورام؟
‫تو عمو تائه‌پونگ دیوونه‌ای آره؟
‫عمو تائه‌پونگ دیوونه؟ ‫آره خودمم.
‫- خوش‌قیافه‌ای. ‫- جدی؟
‫مرسی.
‫به خاطر این خیلی ازت ممنونم.
‫خواهش می‌‌کنم.
‫کیک بخوریم؟
‫- آره. ‫- بخوریم.
‫بیاید کیک بخوریم. ‫من برم ظرف بیارم.
‫بابایی این خیلی نازه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫الو؟
‫خواب بودی؟
‫نه.
‫کارت تموم شد؟
‫آره، دارم با اتوبوس برمی‌گردم.
‫خسته نباشی.
‫خب...
‫خانم اوه.
‫جانم بگو.
‫خب...
‫این کار ما هیچ عاطفه‌ای توش نیست؟
‫- چی؟ ‫- عاطفه دیگه.
‫مثل محبت، عدالت،
‫یا اعتقاد و اینجور چیزها.
‫ولش کن.
‫این سوالم احمقانه‌ست؟
‫اینجور چیزها رو حتی نمی‌شه دید.
‫آقای کانگ.
‫آسمون رو نگاه می‌کنی؟
‫ستاره‌ها رو می‌بینی؟
‫نمی‌بینم.
‫هوا خیلی ابریه.
‫این یعنی چون الان نمی‌بینیشون ‫وجود ندارن؟
‫درست میگی.
‫به سلامت برگردی.
‫چرا لبخند می‌زنی؟
‫- چیه؟ ‫- چرا تو تنهایی لبخند می‌زنی؟
‫ولم کن دیگه.
‫تلویزیون رو روشن کن. ‫بیا جشن زنگ سال نو رو ببینیم.
‫اون جشنه هر سال هست دیگه. ‫چرا می‌خوای ببینیش؟
‫همیشه می‌خوای ببینیش!
‫[بلیت]
‫صبر کن...
‫چی؟
‫[باجه اتوبوس سریع‌السیر ۱۹۹۷ ‫از ساعت ۲۳:۰۰ بسته شد]
‫- شاهد لحظه‌ی تاریخی هستیم. ‫- بازاریابی تلفنی؟
‫- برای جشن در بوسنیگاک هستیم. ‫- موقع چت کردن پول دربیاری؟
‫وقتی که زنگ بوسینگاک ۳۳ بار ‫به صدا دربیاد...
‫- به سال ۱۹۹۸ خوشامد می‌گیم. ‫- آشپز ماهر؟
‫- ۲۰ نفر در زمینه‌های مختلف حضور دارن. ‫- منو می‌گه.
‫- کمکمون می‌کنن زنگ رو بزنیم. ‫- دیگه چی؟
‫بین اونا یه قهرمانی هست که ‫امسال بیشتر از همه آرامش به ما داد.
‫مربی چا بومکون از تیم ملی فوتبال.
‫نگاه کن. صورت قشنگت نابود شده.
‫می‌خوایم از سال پرحادثه‌ی ۱۹۹۷ ‫خداحافظی کنیم...
‫در حالی که به امید فردای بهتر هستیم ‫و رویای آن را در سر داریم.
‫امیدواریم سال نوی ما ‫سرشار از خنده‌ و اتفاقات خوب باشه.
‫فایده‌ای داره؟
‫- ما در بوسینگام هستیم. ‫- رطوبت پوستم رو حفظ می‌کنه.
‫- اینجا همه پر از شور و شوقن. ‫- نگاه کن.
‫امیدوارم زنگ به زودی به صدا دربیاد.
‫- مادربزرگ، دارن زنگ رو می‌زنن. ‫- ده ثانیه.
‫هشت، هفت، شش...
‫پنج، چهار...
‫- سه، دو، یک... ‫- نخورش مادربزرگ، کثیفه!
‫سال نو مبارک مادربزرگ!
‫- شگفت‌انگیزه. ‫- همیشه براش ذوق می‌کنی.
‫چرا محکمتر نمی‌زنن؟ ‫همیشه صداش خیلی کمه.
‫- کلافه‌کننده‌ست. ‫- سرده.
‫[تقویم ۱۹۹۸ ‫سال نو مبارک]
‫[۱ ژانویه]
‫یه تیکه از خیارو خوردی؟
‫زمستون امسال شب طولانی‌تر ‫به نظر می‌رسید.
‫هر چی شب عمیق‌تر باشه ‫خورشید صبح زودتر طلوع می‌کنه.
‫نزدیک بودها.
‫عاطفه.
‫خانم اوه!
‫- باید می‌رفتی خونه استراحت می‌کردی. ‫- نه، شب خوب خوابیدم.
‫- جدی؟ ‫- آره، راستی!
‫جنس‌ها اونجا نبودن؟
‫- اشکال نداره. ما... ‫- نه.
‫جنسا رو گرفتم.
‫اونجاست.
‫یه کم زیادن.
‫- یه کم؟ ‫- آره.
‫آره فقط یه کم.
‫یه کم یعنی چندتا؟
‫- حدود پ... ‫- پونصد جفت؟
‫شش هزار و پونصد.
‫فقط همیناست؟ ‫اونقدرها که فکر می‌‎کردم بد نیست.
‫- اون طرفه، کوچه پشتی. ‫- جدی؟
‫- قهوه هم دارن؟ ‫- جان؟
‫من صبح‌ها همیشه قهوه می‌خورم.
‫چند جفته؟
‫- ۷۰۰۰ جفت آوردیم. بیاید بریم. ‫- وگرنه میرم می‌خرم.
‫- نه، اینجا هست. ‫- ۷۰۰۰؟
‫من برند ریچ آروما دوست دارم ‫اما تو نمی‌خوری.
‫خوشم میاد، چون طرفدار بازیگرم، ‫آن سونگ کی.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫شاید خیلی زیاد به نظر بیاد،
‫اما می‌تونیم همه رو توی سه ماه ‫بفروشیم مگه نه؟
‫قراره پولدار بشیم.
‫حتماً عقلتو از دست دادی!
‫خانم اوه!
‫هر چی بیشتر با قهوه آشنا می‌شم،
‫بیشتر جذب این رایحه‌ی قویش می‌شم.
‫ریچ آروما.
‫قهوه‌ی سبک آمریکایی بهتر از همه‌شه.
‫- نسبتش چقدره؟ ‫- دو تا قهوه، چهار تا شکر و چهار تا خامه.
‫آمریکایی‌ها قهوه رو شیرین می‌خورن.
‫- جدی؟ ‫- انقدر غر نزن. مهلتش گذشته.
‫فردا پولمو بده، عوضی!
‫این بچه‌های بی‌عرضه هم ‫فقط بلدن به جونم غر بزنن.
‫بچه...
‫نفهمیدم چی گفت.
‫سی‌پی‌یو، ۱۱۶ مگ. ‫مموری ۱.۲ گیگ. هارد دیسک...
‫فضای هارد دیسکت کم شده.
‫- از کجا فهمیدی؟ ‫- من قبلاً مهندس بودم.
‫رشته‌ت مهندسی بوده؟
‫دانشگاه دریانوردی درس خوندم، نه مهندسی.
‫دانشگاه دریانوردی؟
‫درس کشتی‌ها و قایق‌ها رو خوندم، ‫بیشتر کشتی‌های بزرگ، مثل کاپیتان نمو.
‫بهترین کاپیتان، کاپیتان هارلوکه.
‫نه، بهترینش کاپیتان اسپاک توی استار ترکه.
‫زنده و پیروز باشید.
‫اینو بلدی؟
‫- معلومه که بلدم! ‫- این چی؟
‫- اینو از کجا بلد بودی؟ ‫- من طرفدار دوآتیشه‌ی استار ترکم.
‫- احیاناً توی چونریان نیستی؟ ‫- یه کوچولو.
‫از آشناییت خیلی خوشوقتم.
‫حالا که چی؟
‫۵۰۰ تا کجا و ۷۰۰۰ تا کجا؟ ‫این مقدار خیلی زیاده.
‫پروژه‌های ساختمونی متوقف شدن، ‫فرودگاه هم همینطور. کی اونا رو می‌خره؟
‫باید صادرشون کنیم.
‫این از فروش داخلی هم سخت‌تره که!
‫چرا اینجوری فکر می‌کنی؟ ‫این یعنی گزینه‌های بیشتر.
‫- گزینه؟ ‫- آره گزینه.
‫پس موفق باشی.
‫- صبر کن. ‫- هی.
‫- می سئون! ‫- صبر کن...
‫می‌دونستم اینجوری می‌شه.
‫آهای می سئون!
‫تا حالا خانم اوه رو ‫انقدر عصبانی ندیده بودم.
‫اگه کاری از دستم برمیاد بگید.
‫درو ببندید و برید.
‫بریم؟
‫- جالا بقیه کی میان سر کار؟ ‫- کلا همینه.
‫- همین؟ ‫- آره.
‫فقط آقای کانگ و خانم اوه هستن.
‫- پس تو چی؟ ‫- من؟
‫من جزو خانواده‌م.
‫یه مفت‌خور.
‫خانواده.
‫مفت‌خور.
‫[خودآزمایی]
‫حتماً یه زن پولداری که قبلاً ‫توی گانگنام زندگی می‌کرد.
‫- خب فقط ظاهرم مثل پولدارهاست. ‫- کارت خیلی بده.
‫اصلاً بلد نیستی.
‫من ۲۰ ساله این کارخونه رو می‌چرخونم،
‫و تو اولین دستیاری هستی ‫که بعد از تموم کردن یه باکس بانداژ رفت.
‫اخراجم می‌کنید؟
‫از فردا نیم ساعت زودتر بیا.
‫حتی اگه زودتر هم بیای نمی‌تونی ‫نصف بقیه هم کار کنی.
‫با این چی بهم میدن؟
‫سلام.
‫اینجا کار می‌کنی؟
‫می‌خوای یه چیز خوشمزه برات درست کنم؟
‫در عوض یه رازی رو ‫باید نگه داری.
‫راز؟
‫یعنی انقدر ناراحتی بابتش؟ ‫چرا انقدر ناراحتی؟
‫نگرانی که شرکت ورشکسته بشه؟
‫پس بیا واسه من کار کن. ‫من دو برابر بهت میدم.
‫آقای کانگ خودش این تصمیم رو گرفته.
‫خب که چی؟
‫- فکر می‌کنی بهت بی‌احترامی کرده؟ ‫- نه.
‫ وای می سئون.
‫تو چی از دست دادی؟
‫تائه پونگ همه چی رو از دست داد ‫به جز اسم و رسم کارش رو.
‫تو توی این کار چی رو گذاشتی وسط ‫که جوری رفتار می‌کنی انگار با اون برابری؟
‫آره کارش اشتباه بود.
‫هرچند، کار فرق داره.
‫[ذخیره‌ی انرژی منجر به ‫فراوانی می‌شود]
‫ای بابا.
‫خانم اوه کجا رفت؟
‫بله؟
‫- اگه انقدر نگرانی برو. ‫- نیستم.
‫به هر حال، تو مطمئنی؟
‫- اینجا خیلی سرد می‌شه. ‫- من توی کارخونه هم خوابیدم.
‫اینجا در برابر اونجا مثل هتل می‌مونه.
‫فکر کنم بهتر بود با من بیای خونه.
‫ای خدا.
‫اگه بیشتر از این مزاحمت بشم ‫دیگه روم نمی‌شه تو روت نگاه کنم.
‫من راحتم. تو برو.
‫اگه سردتر شد از این استفاده کن. ‫هر چی خواستی توی آبدارخونه هست.
‫می‌گم...
‫هیچی. خداحافظ.
‫شب خوش.
‫- چراغا رو خاموش می‌کنم. ‫- باشه.
‫تو چرا کار می‌کنی؟
‫راستش رو بگو.
‫- به خاطر یه مرد؟ ‫- نه.
‫من...
‫برای رویام کار می‌کنم.
‫رویات؟
‫رویا.
‫- حتماً بهش برس. ‫- باشه.
‫- برو کنار دیگه. ‫- باشه ببخشید.
‫- خدانگهدار. ‫- خدافظ.
‫مستقیم برو.
‫خانم اوه!
‫کجا بودی؟ نگرانت شدم. خوبی؟
‫خوب نیستم.
‫متاسفم.
‫قول داده بودم عصبانیت نکنم اما...
‫صبر کن، باید ازش استفاده کنم.
‫- از چی؟ ‫- کوپن آرزوم.
‫چی؟
‫[کوپن آرزو]
‫ای کاش خانم اوه عصبانی نبود... نه.
‫آرزو می‌کنم عذرخواهی کانگ تائه پونگ رو ‫قبول کنه.
‫نمی‌تونی پسش بگیری.
‫باشه.
‫اما بهم قول بده دیگه تنهایی ‫تصمیمی نگیری.
‫قول میدم.
‫ایش.
‫چیز دیگه‌ای هست که هنوز بهم نگفتی؟
‫فردا می‌خواد ۳۰ هزار جفت رو کنی؟
‫نه بابا. همچین خبری نیست.
‫خب...
‫راستش من...
‫می‌توی چشماتو بذاری وسط؟
‫هروقت ۱۰۰ میلیون وونتو گرفتی ‫دست از سرمون بردار.
‫من چشامو برای یه نزول‌خور ‫وثیقه گذاشتم...
‫یه چیز دیگه.
‫نباید صدمه ببینی.
‫فقط همینا رو ازت می‌خوام. ‫اگه سالم بمونی،
‫قول میدم قاتی نکنم.
‫ببخشید. گفتی چشمات چی شد؟
‫با یه نزول‌خور مسابقه‌ی زل‌زدن گذاشتیم.
‫آهان.
‫- برنده شدی؟ ‫- آره بابا.
‫- من هیچ‌وقت نمی‌بازم. ‫- واقعاً؟
‫می‌گم...
‫هیچی. خداحافظ.
‫خانم اوه، تو برو. ‫من یه چیزی تو دفتر جا گذاشتم.
‫- تو باید بری خب؟ ‫- باشه.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مراقب باش. ندو! وای خدا.
‫همین الان بهش گفتم ندوئه!
‫وای پسر.
‫لعنتی. اه!
‫[ترمینال اتوبوس سریع‌السیر سئول]
‫آقای پارک.
‫ببخشید.
‫آقای پارک!
‫می‌دونستم.
‫این اصلاً برای پوسان نیست، ‫برای جزیره‌ی واندوئه.
‫جزیره‌ی واندو؟
‫دنبالم بیا.
‫- آقای پارک! ‫- بگیریدش!
‫بعداً پولشو میدم!
‫لعنتی!
‫وای. وایستا.
‫عجب.
‫من توی کلاسمون تندترین دونده بودم!
‫- آهای! ‫- صبر کن!
‫- ولم کن عوضی. ‫- نه!
‫- باید حرف بزنیم. ‫- ولم کن.
‫ولم کن!
‫خب؟ کجا داری میری؟
‫نتونستم اون موقع ازت درخواست کنم، ‫اما با من بیا آقای کانگ.
‫توی جزیره‌ی واندو جزیره‌ها کوچیک زیادی هست
‫که وقتی قایم بشی هیچکس پیدات نمی‌کنه.
‫بعد این که چند سال اونجا بمونیم ‫دنیا عوض می‌شه.
‫چرا باید قایم بشم؟
‫من که اشتباهی نکردم.
‫خدای من.
‫من دیدم که بازرگانی تایفون ‫داره ورشکسته می‌شه.
‫چرا انقدر فوضولیت گل کرد؟
‫وقتی بدون فکر گفتی ۱۰۰ میلیون وون میدی
‫فکر کردم پول داری.
‫اما به جز اون کارمند خانم هیچی نداری.
‫این چه کسب و کار معقولیه؟
‫من حداقل ۵۰ تا حقوق‌بگیر داشتم،
‫ولی بازم از پسش برنیومدم.
‫صادرات؟
‫فکر کردی به ذهن خودم نرسیده؟
‫توی این دوره و زمونه ‫نمی‌تونیم با چین رقابت کنیم!
‫اونا هر چی که دارن رو با کمتر از ‫نصف قیمت ما توی بازار می‌فروشن.
‫چه جوری می‌خوای سه ماهه ‫اونا رو بفروشی و ۱۰۰ میلیون جور کنی؟
‫همه چی رو بذار کنار.
‫بورام چی؟
‫فرستادمش پیش خانواده‌ی زنم. ‫اونجا جاش امن‌تره.
‫پس نیروهات توی شو پارک چی؟
‫هان؟ اونا چی که توی این فصل سرد ‫دارن سخت کار می‌کنن؟
‫چی کار می‌تونم بکنم؟
‫پوسان پر از آدمای بی‌کاره.
‫شو پارک چی؟
‫سی سال عمرت چی؟
‫ثبت اختراعت چی؟!
‫آقای کانگ.
‫می‌دونی اون نزول‌خورها چه جورین؟
‫اون روز که منو دیدی.
‫اونا با فروختن جنازه‌ی آدما ‫کارشونو می‌چرخونن.
‫من ترجیح میدم بمیرم تا این که ‫دوباره ببرنم اونجا.
‫وای خدا، پسر برو بمیر!
‫چی؟
‫اما قبلش حداقل باید سعی کنیم ‫اول اینا رو بفروشیم!
‫هنوز همه‌ی راه‌ها رو امتحان نکردی!
‫مگه نه؟ من اینا رو می‌فروشم!
‫تو مطمئن نیستی؟ اما من هستم!.
‫اطمینان؟
‫اطمینان برای انجام دادنش کافی نیست.
‫همه‌ی کارای ساخت ‌و ساز دارن تعطیل می‌شن.
‫و تو نمی‌تونی با فروختن اینا به چین ‫یا عربستان ۱۰۰ میلیون وون به دست بیاری.
‫به کی می‌خوای بفروشی؟
‫کجا می‌فروشی؟
‫این...
‫[گل‌های وارداتی از اروپا]
‫- اونجا رو ببین. ‫- کجا؟
‫رد شد.
‫چی رد شد؟
‫آماده‌ای؟
‫- آره آماده‌م. ‫- خیلی خب.
‫آقای کانگ، می‌تونی روش راه بری.
‫آماده شو.
‫دکمه قرمزه رو بزن.
‫نگران نباش. ‫توی اتاق کوئیز چونریان پیش‌کسوتم.
‫توی ماهی سبز، ماک دونگ ‫به می آئه چی داد؟
‫- شال. ‫- می‌دونستم.
‫- چه رنگی بود؟ ‫- قرمز.
‫چرا یهو پریدی؟ ‫هنوز کاور لنز رو هم برنداشتم.
‫- چی؟ ‫- یه بار دیگه.
‫وقتی گفتم «آماده، حرکت.» بپر.
‫باشه. برو بریم.
‫هنوز حتی دکمه قرمزه رو هم نزدم.
‫تو چه‌ته پس؟
‫- بده من. من بهتر انجام میدم. ‫- نه این دوربین شخصی منه.
‫کیت، دوباره بریم.
‫- ما می‌تونیم. ‫- از اول.
‫آماده.
‫خیلی خب. آماده.
‫- حرکت! ‫- شو پارک پرو!
‫- خوب شد؟ ‫- آره!
‫زخمی شدی؟ زخمی شدی که!
‫بذار ببینم.
‫خون میاد.
‫- میرم دارو بیارم. ‫- چرا زودتر قطعش نکردی؟
‫- آخر باعث شدی صدمه ببینه. ‫- آدمیزاد اشتباه می‌کنه دیگه.
‫اشکال نداره. کارت عالی بود.
‫کارش عالی بود دیگه. ‫سخت نگیرین.
‫- یه لحظه تکون نخور. ‫- باشه.
‫- یه لحظه. ‫- باشه.
‫یه کم دیگه صبر کن.
‫- فشارش دادی. ‫- ببخشید.
‫- باید مراقب باشی. ‫- باشه، مراقبم.
‫گرسنه‌ت نیست؟
‫- دارم از گشنگی می‌میرم. ‫- جدی؟
‫- پیراشکی. ‫- پیراشکی بخارپز گرفتم.
‫عاشق این طعمم. ‫مرسی.
‫صبر کن، فکر نمی‌کنی ‫اندازه‌شون خیلی با هم فرق داره؟
‫منم از اینا دوست دارم.
‫- بخور. مرسی. ‫- باشه، نوش جان.
‫خوشمزه‌ست.
‫- می‌دونی چیه. ‫- چیه؟
‫واقعاً باید برای فیلم گرفتن ‫انقدر تلاش کنیم؟
‫من می‌خوام جنسامون و سلیقه‌ی خوبمون رو ‫نشونشون بدم،
‫چون ما بازرگانیم خب.
‫فقط صبر کن. یه روزی می‌رسه ‫که مردم همه چی رو با ویدیو می‌بینن.
‫مردم وقتی جنسمون رو ببینن ‫نمی‌تونن برای خریدنش مقاومت کنن.
‫بهت حسودیم می‌شه که می‌تونی ‫درجا اینجوری فکر کنی.
‫منظورت چیه؟
‫تو باید سخت‌ترین کارو اجرا کنی.
‫- مرسی. ‫- قربونت.
‫[بازرگانی تایفون]
‫نباید امنیتت رو به خطر بندازی.
‫شو پارک، امنه.
‫- من اینا رو با نهایت قیمت می‌فروشم. ‫- چه جوری؟
‫[آمریکا]
‫[اروپا]
‫اینجوری.
‫اینا همه‌ش برای آمریکاست؟
‫داخلش چیه؟
‫چیزهای تبلیغاتی برای کفش ایمنی.
‫- بیاید همه چی رو همین جا تمومش کنیم. ‫- نه نگاه کن.
‫کلیدش هزینه‌ی حقوق و دستمزه.
‫- هزینه‌ی حقوق و دستمزد؟ ‫- آره.
‫مگه اون گل رزها رو ‫توی ترمینال اتوبوس ندیدی؟
‫اونا از اروپا اومدن،
‫پس باید هزینه‌ی لجستیک داشته باشن، ‫اما اونا همینجوریش هم گرونن!
‫- از آشنایی باهات خوشحال شدم. ‫- چرا؟ چون دستمزدشون بالاتره!
‫- لطفاً نرید... ‫- جلومو نگیر.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- سلام آقا. من یه بروشور دارم.
‫مشاور نیستم. فقط یه بروشوره.
‫نمی‌تونی اینا رو اینجا بذاری. ‫لطفاً برو.
‫باشه.
‫آسیا هنوز هم کم‌دستمزدترین کارگرها رو داره ‫اما نیروی انسانی خیلی داره.
‫قوانین ایمنی بازم کافی نیستن.
‫فکر کردی توی اروپا یا آمریکا چه جوریه؟
‫اونا باید هزینه‌ی درمان بدن ‫و افراد جدید استخدام کنن.
‫و اگه مشکلی پیش بیاد، ازشون شکایت می‌شه.
‫اینجور مواقع این کفش‌ها به کار میان ‫و جلوی همه‌ی مشکلات رو می‌گیرن.
‫[شو پارک، ایمنه]
‫شو پارک.
‫[با بالاترین کیفیت]
‫این کفش‌های ایمنی...
‫از پنج لایه فیبر مخصوص ساخته شدن.
‫من می‌خوام شما...
‫بالاترین سطح محافظت رو داشته باشید.
‫این شو پارکِ باسابقه‌ست.
‫[شرکت بازرگانی تایفون]
‫پنج تا گواهی ثبت اختراع داره.
‫[بازرگانی تایفون ‫تلفن، فکس]
‫اینجا چقدر تمیزه.
‫قشنگه.
‫در حال حاضر ۷۰۰۰...
‫کفش ایمنی داریم...
‫خانم اوه.
‫- خانم اوه. ‫- بله؟
‫خوب نخوابیدی؟
‫خیلی استرس داشتم. ‫باید خطوط انگلیسی حفظ می‌کردم.
‫یه لحظه.
‫استرس داری؟
‫من که اصلاً استرس ندارم.
‫گمونم کار سختیه،
‫اما تو بهترین بازرگان شرکتمونی.
‫تموم شد.
‫تو می‌تونی.
‫می‌تونم.
‫- بریم. ‫- باشه. مرسی.
‫[رویال اینوست کمیکال]
‫به رویال اینوست کمیکال خوش اومدین.
‫- سلام. ‫- خوش اومدین. از دیدنتون خیلی خوشحالم.
‫از آشناییتون خوش‌وقتم.
‫- خوش اومدین. از دیدنتون خوشحالم. ‫- از دیدنتون خیلی خوشحال شدم.
‫[شو پارک بهترینه]
‫سلام به همگی، امروز مفتخرم که به شما...
‫یک طراحی کفش ایمنی معرفی کنم ‫که برای ایمنی کارکنان به عنوان اولویت اول هست.
‫ایمنی یک خط قرمزه...
‫و محافظت از پاهای شما هنگام کار ضروریست.
‫جهت اطمینان از حفاظت ‫حتی در سخت‌ترین شرایط کاری،
‫ما شو پارک را طراحی کرده‌ایم ‫که بالاترین سطح ایمنی را دارد.
‫اول، پنجه‌ی فولادی.
‫که از فولاد مقاوم ساخته شده...
‫و محافظت چشمگیری در مقابل ضربه...
‫و سقوط لوازم را دارد و ایمنی را ‫در هر محیط کاری تضمین می‌کند.
‫دوم...
‫سلام.
‫من رفتم.
‫فردا می‌بینمت.
‫- معطلت کردم؟ ‫- نه خیلی.
‫سردت نیست؟
‫- تو سردته؟ ‫- آره.
‫دستام دارن یخ می‌کنن.
‫یه لحظه.
‫چیه؟ چرا همیشه اینو بهم میدی؟
‫چون هنوز نمی‌تونم دستتو بگیرم.
‫اما این زود سرد می‌شه.
‫- اشکال نداره. بازم دارم. ‫- ولش کن اصلاً.
‫این طرفیه؟
‫این طرفیه.
‫من دیگه باید برگردم سر کارم.
‫باشه. خداحافظ.
‫صبر کن.
‫می‌تونی یه پیام بهم بدی؟
‫فکر کنم دلم بخواد صداتو بشنوم.
‫خب...
‫بهش فکر می‌کنم.
‫خب پس دیگه برم. چیه؟
‫می‌گم،
‫به نظرت زنگ می‌زنن و قرارداد رو ‫امضا می‌کنن؟
‫حتماً.
‫امروز کارت خیلی عالی بود.
‫مطمئن نیستم.
‫- اصلاً راحت نیستم. ‫- آروم باش.
‫تازه شروع کارمونه.
‫- راست میگی. ‫- وای.
‫اون داره لبخند می‌زنه. ‫تائه پونگ رو دوست داره؟
‫صبر کن. اون صدا رو می‌شناسم.
‫راستی. یه هدیه برات داشتم. ‫داشت یادم می‌رفت.
‫- بذار بیارم. ‫- هدیه؟
‫بهتره درنای کاغذی‌ای چیزی نباشه.
‫من ۹۹۹ تا درنا درست کردم ‫و تو باید آخریش رو درست کنی.
‫اینجوری آرزوت برآورده می‌شه.
‫آرزوی من ازدواج کردن با یه آدم پولداره.
‫خوبه. یه آرزو کن و بهم بگو.
‫من می‌تونم مرد مدنظرت باشم.
‫دفعه‌ی دیگه که اومدی،
‫فردا می‌بینمت.
‫باشه. فردا می‌بینمت. ‫پسفردا هم همینطور.
‫بیا همیشه همدیگه رو ببینیم!
‫شب خوش!
‫چه خبره؟
‫- روز خاصیه؟ ‫- روز خاصی نیست.
‫فقط یه کم مخلفات درست کردم. همین.
‫- بخور. ‫- وای خدا.
‫صبر کن.
‫- دستات چی شدن؟ ‫- هیچی بابا.
‫به کار خونه عادت ندارم.
‫بازم آخه چه جوری...
‫چه خوشمزه.
‫- مراقب باش. ‫- غذاتو بخور خب؟
‫خوشمزه‌ست، بخور.
‫بخور بئوم. زیاد بردار.
‫- خودت باید بخوری مامان. اون می‌خوره. ‫- منم دارم می‌خورم.
‫بیا.
‫چه آشپز خوبی هستما.
‫- بخور. ‫- باشه.
‫[صادرات به اروپا]
‫[لیست شرکت‌های آمریکا]
‫[صادرات به اروپا ‫افزایش ده درصدی]
‫یه چیزی داره میاد.
‫- هسنارف... ‫- به فرانسه.
‫- درسته. به فرانسه؟ ‫- فرانسه.
‫این چیه؟
‫- برای والیبال با پائه. ‫- خدای من.
‫- اینه آقای کانگ. ‫- آهان.
‫سلام، با شرکت بازرگانی تایفون تماس گرفتید.
‫بله من می‌سئون هستم.
‫بله.
‫ممنون، مرسی، مرسی.
‫بله، ممنونم! خدانگهدار!
‫چی گفت؟
‫فکر کنم قراردادو بستیم.
‫- جدی؟ ‫- آره! وای خدا!
‫- جدی؟ ‫- آره، بستیم!
‫نمی‌دونم چه جوری! ‫قلبم خیلی تند می‌زنه!
‫- آره! ‫- موفق شدیم!
‫خدای من. موفق شدیم!
‫بابا، برای اولین بار یه چیزی فروختنم.
‫چرا انقدر حس خوبی داره؟
‫با ارزش...
‫[انتشار خبرهای خوب]
‫با ارزش...
‫آقای محقق.
‫این خوراکی برای شماست.
‫مرسی.
‫خداحافظ.
‫[بازرگانی تایفون]
‫اینا مدارک مجوز صادراته،
‫بده به شرکت کشتیرانی یا هر چی.
‫باشه پس.
‫اینا دو روز دیگه میرن؟
‫من که اینجا کار نمی‌کنم ‫نمی‌تونی مجبورم کنی کار کنم.
‫پنج ساعت از کارت آنلاینه.
‫بعد این که تا ساعت ۶ ‫بایگانی کردی خبرم کن.
‫- اگه مشکلی پیش اومد پیجت می‌کنم. ‫- باشه.
‫من بعد از بازرسی ۲۰۰۰ جفت کفش ‫ توی کارخانه هواسئونگ، میام اونجا.
‫- شرکت هونگشین بود؟ ‫- آره، مهمونی گرفته.
‫تو هم می‌خوای باهامون بیای آقای بائه؟
‫نه، منم باید یه مهمونی باحال برم.
‫- امشب می‌بینمت. ‫- می‌بینمت.
‫- از الان شروع می‌کنی؟ ‫- آره، لطفاً ساعت رو چک کن.
‫پنج ساعت بود. ‫تا ساعت ۱:۱۰ بعدظهر.
‫ده دقیقه‌ رو بیخیال شیم ‫و ساعت ۸ شروع کنیم.
‫چی؟
‫منظورت چیه که الان ‫نمی‌تونی کفشامونو بار بزنی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫- تائه پونگ کجاست؟ ‫- مستقیم رفت شرکت کشتیرانی.
‫دارم دیوونه می‌شم.
‫ببینم، منظورت چیه که شرکت کشتیرانی ‫ارسال رو کنسل کرده؟
‫چی؟ بازرگانی تایفون توی لیست سیاهه؟
‫عقلتو از دست دادی؟
‫[اعلان: لیست سیاه کشتیرانی]
‫- چرا رفتیم توی لیست سیاه؟ ‫- من دلیلش رو نمی‌دونم.
‫اینا باید دو روز دیگه برن. ‫نمی‌تونید همینجوری کنسلش کنید.
‫بهمون دستور دادن، ‫چاره‌ای نداریم.
‫به قدر کافی وقت نداریم تا ‫یه شرکت کشتیرانی جدید پیدا کنیم.
‫می‌شه لطفاً کمکمون کنید؟ ‫التماستون می‌کنم.
‫این کارا فایده‌ای نداره. ‫من نمی‌تونم کمکتون کنم. قدرتی ندارم.
‫این عوضی کیه دیگه؟
‫- سلام آقا. ‫- این شیاد اینجا چی کار می‌کنه؟
‫موضوع چیه؟
‫آقای معاون.
‫بازرگانی تایفون رو یادتونه ‫که درموردش حرف زدم؟
‫این مرده همونه.
‫دفعه‌ی پیش درمورد مقدارش ‫سرمون کلاه گذاشت،
‫این بار حتی از نزول‌خورها جنس دزدید.
‫نه آقا.
‫نمی‌دونم چی بهتون گفته ‫ولی ما این کارو نکردیم.
‫لطفاً اجازه بدید طبق قول و قرارمون ‫جنس‌ها رو بار بزنیم،
‫بعدش می‌تونیم سوءتفاهامات رو رفع کنیم.
‫بریم رستوران ماهی خام؟
‫یه جای خفن رزرو کردم.
‫شنیدن حرفای همچین آدم ریاکاری ‫برای گوش‌هاتون خوب نیست.
‫جناب معاون، لطفاً یه بار به حرفام گوش بدید.
‫اگه شما نبودین توی دردسر بزرگی ‫میفتادم آقای پیو.
‫رستوران کجا بود؟
‫- بذارید راهنمایی‌تون کنم. ‫- خدانگهدار آقا!
‫- بریم آقا. ‫- کجاست؟
‫خداحافظ آقا.
‫می‌شه بری؟ ای بابا.
‫اون عوضی رو توی ‫کشتیرانی تجاری پیو می‌شناسی دیگه؟
‫خیلی دردسره.
‫آره.
‫با خانم اوه حرف زدم.
‫اما انگار راه دیگه‌ای نداره.
‫دنبال ارسال هوایی بودم ‫اما هزینه‌ش خیلی بیشتره.
‫باورم نمی‌شه این عوضیا نذاشتن ‫که اینا رو ارسال کنی!
‫کجا میری؟ هان؟
‫کجا میری تائه پونگ؟
‫می‌خواد چی کار کنه؟ ‫با اینا چی کار می‌خواد بکنه؟
‫جالب شد.
‫وای. ترسوندیم بابا.
‫احمق.
‫نظرت چیه؟ ‫از کله‌ت محکم‌تره نه؟
‫واقعاً اینا رو دوست دارم.
‫مرتیکه‌ی دیوانه.
‫نمی‌دونستی دیوونه‌م؟
‫دیدی که مردم میان توی تلویزیون...
‫و می‌گن: این محصول ‫مثل بچه‌ی من می‌مونه؟
‫هیچ‌وقت معنی حرفشونو نمی‌فهمیدم.
‫اما اینا برای من همونجورین.
‫این اولین محصولیه که فروختم.
‫مثل بچه‌ی خودم می‌مونه.
‫خب که چی دیوانه؟
‫هر کار دیگه‌ای می‌تونی بکن.
‫اما دفعه‌ی دیگه،
‫چیزی که می‌شکنه، این شیشه نیست.
‫اینجاته...
‫دقیقاً همینجا.
‫ و جئون سا دوک شکست می‌خوره.
‫بریم عزیزم.
‫جئون سا دوک شکست می‌خوره؟
‫لعنتی!
‫خیلی بد شد. ‫تا الان باید بارشون می‌زدن.
‫حتی اگه یه شرکت دیگه پیدا کنیم ‫بازم پیو نمی‌ذاره.
‫اگه آقای پارک بفهمه داغون می‌شه.
‫حالا برنامه‌ت چیه؟
‫معلومه خب...
‫برنامه دارم.
‫تو چه‌ت شده؟
‫چرا انقدر غیرعادی هستی؟
‫این آب نیست که!
‫آهای، این آب نیست!
‫چی میگی بابا؟
‫ای وای.
‫الکلی که می‌خواستم باهاش ‫سیرابی بشورمو جا گذاشتم اونجا.
‫چه جوری اومده اونجا؟
‫من همیشه یه برنامه‌ای دارم.
‫گوش کن.
‫کفش‌ها رو برمی‌دارم و همه رو می‌بندم.
‫- می‌بندی؟ ‫- آره.
‫بعدش می‌ذارمشون روی شونه‌ی بزرگم.
‫- اینجوری. ‫- خب.
‫شنای فری‌استایل یا پروانه میرم...
‫تا از اقیانوس آرام رد شم.
‫بعدش با کرال پشت از اطلس رد می‌شم.
‫خدای من!
‫من قبلاً توی تیم شنای کودکانِ ‫ «وای‌دبلیو‌وای‌سی» شناگر بودم.
‫باز خوب دووم آوردی.
‫وای خدا!
‫یه کم از پاهاتم مایه بذار احمق.
‫کی اومدی اینجا آقای پارک؟
‫خبرو شنیدی؟
‫چی کار می‌تونه بکنه؟
‫- اون تمام تلاششو کرد. ‫- بریم.
‫- خانم جونگ. ‫- بله؟
‫چقدر طول می‌کشه تا از اینجا ‫بریم جزیره‌ی واندو؟
‫جزیره‌ی واندو؟ برای چی؟
‫باید این جوون رو نجاتش بدیم.
‫گفتم از پاهات هم استفاده کن!
‫داریم می‌رسیم.
‫- کجا؟ ‫- خودتو جمع کن!
‫خیلی راه رفتم.
‫خدایا.
‫چراغا روشنن.
‫بورام هنوز بیداره و منتظرته؟
‫مرسی که نگران بورام هم هستی.
‫بورام!
‫صبر کن.
‫- آقا، چرا این کارو می‌کنی؟ ‫- چرا زودتر نیومدی احمق؟
‫چی کار می‌کنید؟
‫دیر کردی.
‫بهش دست نزن.
‫- بیدار می‌شه. ‫- بچه‌ها رو دوست داری؟
‫من دوست ندارم.
‫به چه حقی اومدی اینجا؟
‫خانم جونگ.
‫اجازه ندارم بیام اینجا؟
‫اینجا رو دوست دارم.
‫پس نتونستین جنساتونو بار بزنین؟
‫پول من چی می‌شه؟
‫تعقیبم می‌کنی؟
‫من از تمام اتفاقات پوسان خبر دارم.
‫می‌دونی چی دوست دارم؟
‫اون چشمای براقتو.
‫خیلی آشنان.
‫اینجا بود؟
‫یه ماه دیگه مال من می‌شن.
‫مراقبشون باش.
‫چی داره می‌گه؟
‫خانم اوه.
‫اون کیه؟
‫من کارمند ارشد بازرگانی تایفونم، ‫ اوه می سئون.
‫دختر توئه؟
‫میشه ازتون خواهش کنم در مورد ‫ چیزی که گفتید بیشتر توضیح بدید؟
‫[فرم بدهی ‫وثیقه: دو چشم]
‫جدی هستین؟
‫من هیچوقت شوخی نمی‌کنم.
‫باشه.
‫خانم اوه.
‫صبر کن خانم اوه.
‫- کجا میری این موقع شب؟ ‫- میرم سئول. یه راهی پیدا می‌کنم.
‫ببخشید. برات توضیح میدم.
‫- می‌خواستم بهت بگم ولی... ‫- آقای کانگ.
‫واقعاً زده به سرت؟
‫منظورت چیه؟
‫فکر کردی هر کاری که می‌کنیم ‫ و کردیم مسخره‌بازیه؟
‫یعنی میگی کارم مسخره بود؟
‫نبود؟
‫پس وقتی اون فرم رو امضا کردی ‫چه فکری با خودت کردی؟
‫- چه منطقی توش بود؟ ‫- منظورتو می‌فهمم.
‫اما جون آقای پارک در خطر بود!
‫خب که چی؟
‫دلت براش سوخت؟ می‌خواستی ‫کمکش کنی تا خفن به نظر برسی؟
‫باشه. همه چی عالیه.
‫اما باید شخصاً این کارو می‌کردی.
‫تو به عنوان مدیرعامل بازرگانی تایفون ‫رفتی اونجا تا جنسامونو پیدا کنی!
‫اما چی شد؟ رفتی قهرمان‌بازی دربیاری؟
‫قهرمان‌بازی دربیارم؟
‫اگه می‌خوای احساساتی رفتار کنی ‫این کارها هیچ فایده‌ای نداره.
‫نه.
‫مسئله فقط پول نیست.
‫بعد این که آقای کانگ فوت کرد چی شد؟ ‫چه جوری تونستی دوباره از حقت دست بکشی؟
‫اون‌وقت بازرگانی تایفون و من ‫مدیرعامل رو دو بار از دست می‌دیم.
‫اصلاً بهش فکر کردی؟ ‫خیلی راحت بود؟
‫من چه جوری به همچین مدیرعاملی ‫اعتماد کنم و بازم اینجا کار کنم؟
‫ما سازمان امداد و نجات نیستیم.
‫شرکت بازرگانی‌ایم!
‫تو نمی‌دونی مهم‌ترین چیز واسه ما چیه.
‫تو فکر می‌کنی چی از همه برامون مهم‌تره؟
‫ما یه شرکت بازرگانی‌ایم، ‫پس پول درآوردن،
‫بدهیا رو دادن و حفظ کردن کسب و کارمون.
‫مامانم همه‌ش برام بولگوگی می‌پزه ‫با این که من یه قرون هم بهش نمیدم.
‫همه‌ی حرفات درست بود.
‫من کافی نیستم،
‫و زیادی احساساتی‌ام.
‫اما هیچ‌وقت فکر نکردم این مسخره‌بازیه.
‫راستش...
‫راستش سخت و ترسناکه.
‫اما خانم اوه،
‫هرچقدر هم ترسناک و سخت باشه،
‫نمی‌تونیم وقتی کسی جلوی چشممون...
‫داره می‌میره و کمک می‌خواد رو ‫ نادیده بگیریم.
‫متاسفم که به قدر کافی ‫اعتمادتو جلب نکردم.
‫اما هرچقدر به عقب برگردم ‫بازم همین تصمیمو می‌گیرم.
‫دست خودم نیست.
‫ذاتمه.
‫بیا برگردیم سئول.
‫می‌دونی کجا داری میری؟
‫من هیچی نمی‌دونم.
‫حتی نمی‌دونم چی مهمه.
‫اگه بگم باید به سمت چراغا بریم،
‫فکر می‌کنی خیلی احساساتی‌ام؟
‫الان مثلاً کینه به دل گرفتی؟
‫- چی شد؟ ‫- بیا.
‫[احتیاط کنید:‌زمین لغزنده‌ست ‫چکمه‌ی ضدلغزش بپوشید]
‫ببین کی اینجاست. ‫شما همون دو تا سئولی هستین؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫نصف شبی اینجا چی کار می‌کنید؟
‫همینجوری.
‫دعواتون شده؟
‫- نه. ‫- آره.
‫- درست فهمیدی. ‫- چقدر بامزه.
‫نه بابا.
‫نگاهشون کن.
‫این چه ماهی‌ایه؟
‫اینا ماهی خال خالین، ‫اینا هم مقوا گوژپشت.
‫آهای کاپیتان!
‫خسته نباشی.
‫ماهیای مقوا گوزپشت خیلی تازه‌ن.
‫کاپیتان، اینا مال کجان؟
‫دریا انقدر وسیعه که معلوم نیست.
‫مال دریای نزدیک کشورمونن دیگه.
‫اما حتماً راه دوری رو تا اینجا شنا کردن،
‫از اقیانوس آرام.
‫آهای جئونگ گون! یالا.
‫ببخشید کاپیتان.
‫این قایق چقدر مسیرو می‌تونه بره؟ ‫تا مکزیک می‌تونه بره؟
‫- مکزیک؟ ‫- آره.
‫اگه تا مکزیک بره که غرق می‌شه.
‫اما یه سری قایقای ماهیگیری هستن ‫که تا آمریکای جنوبی میرن.
‫اونجا هم کشتی‌های صید آب‌های عمیق هست.
‫فقط نمیرن آمریکا.
‫آلاسکا، اروپا و همه‌جای زمین میرن.
‫چطور؟
‫- می‌خواید سوار شید؟ ‫- نه، ما نه.
‫بیخیال.
‫سوار بشید حداقل دو سال تو راهید.
‫جایی رو می‌شناسید که بتونم ‫همچین کشتی‌ای پیدا کنم؟
‫باید همین باشه.
‫[اف‌وی ایماگین]
‫سلام، کاپیتان هستش؟
‫کاپیتان! آقا!
‫چی می‌خواید؟
‫سلام.
‫من کانگ تائه پونگم ‫از بازرگانی تایفون.
‫یه تقاضایی ازتون داشتن آقا.
‫شما توی کشتی‌تون بار هم حمل می‌کنید؟ ‫مثلاً کفش؟
‫ما ۵۰۰۰ تا کفش ایمنی داریم ‫که باید صادر بشن.
‫می‌تونید ببرید مکزیک؟
‫الان گفت آره؟
‫- آره گمونم. ‫- آره؟
‫پسرها.
‫-یعنی شد؟ ‫- فکر کنم.
‫چی شد؟ چرا آخه؟
‫- وای خدا! ‫- چی شده؟
‫- چی کار می‌کنید؟ ‫- چرا آخه؟
‫«افسانه‌ی بلندپروازی»
‫چرا منو از نگرانی دق میدی؟
‫احمق!
‫می‌دونی چقدر خسارت زدی؟
‫تو اصلاً توانشو داری ‫تائه‌پونگ رو پایین بکشی؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫می‌خوام اینو بفروشم، ‫اما نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫حالا دیگه صادرات به تایلند رو شروع می‌کنیم.
‫فکر می‌کردم درست نیست که ‫خانم اوه می‌سئون توی بخش فروش باشه.
‫اما خانم اوه می سئون ‫بازرگانِ بازرگانیِ تایفونه.
‫و وقتی لبخند می‌زنی، قشنگ می‌شی.
‫فکر کنم دوستت دارم.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»