‫[شرکت بازرگانی تایفون]
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫یعنی چی؟
‫چی؟
‫آقای کانگ؟
‫آقای کانگ.
‫آقای کانگ!
‫- خدای من! ‫- ای وای!
‫ترسوندیم!
‫- حالتون خوبه؟ ‫- تو کی هستی؟
‫سلام.
‫مامان، گردنم نمی‌چرخه! فلج شدم!
‫- چی؟ ‫- گردنم!
‫- مامان! کمکم کن! ‫- چی کار کنیم؟
‫به بغل خوابیدی آقای کانگ.
‫به پهلو خوابیدی.
‫فلج نشدی. آروم باش. چیزی نیست.
‫اون حالش خوبه. لطفاً آروم باشید.
‫حالش خوبه.
‫ترسوندیم.
‫اینجا چی کار می‌کنید؟
‫چرا به جای خونه اینجایید؟
‫- سلام. ‫- صبح بخیر.
‫- این مامانمه. ‫- سلام.
‫صبحتون بخیر.
‫شما دو نفر اینجا چی کار می‌کنید؟
‫- حالتون خوبه؟ ‫- آره خوبم.
‫شما خوبی؟
‫برعکس پوشیدمش.
‫باور کن حالمون خوبه خانم اوه.
‫خوبیم.
‫- جایی برای موندن دارید؟ ‫- نه.
‫یه جا پیدا می‌کنم.
‫- پول چی؟ ‫- پول ندارم.
‫صبر کن، دارم. ‫پارچه‌ای که فروختیمو یادته؟
‫- آقای کانگ. ‫- هوم؟
‫اگه به اون دست بزنی اختلاس کردی. ‫این حرف رو نزن.
‫چرا؟ خودم فروختمش دیگه.
‫حالا بریم؟
‫درسته.
‫- خانم اوه بودی درسته؟ ‫- بله.
‫همونجوری که شوهرم می‌گفت باهوشی.
‫- مزاحمت نمی‌شیم. مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫مامان.
‫انقدر ادای آدمای قوی رو ‫در نیار و با من بیا.
‫- کارتون باهاش تموم شد؟ ‫- بله.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بیا.
‫آروم بندازش خب؟ خوبه.
‫الان می‌رسیم.
‫چندین بار اینو گفت.
‫- داریم می‌رسیم. ‫- باشه.
‫- همین بالاست. ‫- خوبی؟
‫- داریم می‌رسیم. ‫- باشه.
‫اینجاست؟
‫نه.
‫از این طرف.
‫جلوی پاتونو مراقب باشید. بفرمایید تو.
‫باورم نمی‌شه هنوز از این مدل خونه‌ها هست.
‫وای قلبم.
‫این برادر کوچیکمه. ‫سلام کن بئوم.
‫سلام، من اوه بئوم هستم ‫از دبستان چانگجئون.
‫کلاس اولم، شماره‌ی ۴۷، کلاس ۱۱.
‫- آهان. ‫- شما؟
‫این خواهر کوچیکمه.
‫- برو دیگه. ‫- داستان چیه؟
‫- اون عشق پنهونته؟ ‫- چقدر زشت...
‫- نه بابا. ‫- ما اینجوری نیستیم.
‫بلدی فرفره بچرخونی؟
‫- می‌تونی کاری کنی بپره؟ حمله کنی باهاش؟ ‫- به چی حمله کنم؟
‫دماغتو نخور.
‫کسی اینجاست؟
‫تو بابای گاپ شیکی؟
‫عزیزم!
‫خدای من.
‫وای.
‫اون بابای گاپ شیک نیست.
‫اصلاً بابای گاپ شیک کیه؟
‫گاپ شیک بابای ماست.
‫بالاخره اومدی خونه. ‫جنگ تموم شد؟
‫- جنگ؟ ‫- می‌دونی چقدر چشم‌به‌راهت بودم؟
‫- گاپ شیک خیلی بزرگ شده. ‫- مامان‌بزرگ.
‫حرفای خنده‌دار نزن مادربزرگ. ‫اونا هیچ شباهتی به هم ندارن.
‫برگرد داخل مادربزرگ. ‫برات برنج بوداده درست می‌کنم.
‫- برنج بوداده. ‫- خوبه.
‫برات درست می‌کنم. برو استراحت کن.
‫- برنامه‌ی کوئیز حیوانات شروع شد. ‫- برو تو.
‫یه اتاق خالی اونجا کنار در داریم.
‫تو گفتی اون اتاق رو میدی به من!
‫گفتی نمی‌خوای پول زغال بدی!
‫بفرمایید تو لطفاً.
‫- ورودیش یه کم... ‫- دوباره دیرم شد!
‫این همه سر قیمت زغال غر می‌زنه بعد...
‫پس به اونا بگو پول زغال رو بدن!
‫این فکر خوبیه؟
‫گیج شدم.
‫فکر کردم تعطیل نکردن، ‫اما کسی اینجا نیست.
‫آخه...
‫کلاهه رو در نظر نگیریم، اونقدرها هم ‫بدتیپ نشدم.
‫فقط لباس جمع کردی؟ ‫الانه که کمد بیفته.
‫- خودت گفتی چیزهای باارزش جمع کنم. ‫- اینا حتی داخلش جا نمی‌شن.
‫توی این چیزها هم به من رفتی.
‫اینجا تلویزیون هم دارن.
‫باورم نمی‌شه هنوز از این تلویزیونا دارن.
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫- بذار من امتحان کنم. ‫- چی کار کنم؟
‫مراقب باش.
‫- دستت رو بپا. ‫-...۲۹.% درصد...
‫داره کار می‌کنه.
‫بندر پوسان، پرتو درخشان صنعت صادرات کره.
‫حتی در میان بادهای سوزناک،
‫ عرق از چهره کارگران صادرات سرازیر می‌شود.
‫باز خوبه پتوهای اینجا تمیزن.
‫می‌گن اینجوری روی زمین خوابیدن...
‫برای کمر بهتر از تخته.
‫درسته.
‫- سال‌هاست این کارو نکردم. ‫- واقعاً.
‫- کیف میده. ‫- خیلی کیف میده.
‫- الان حالم خیلی بهتره. ‫- منم.
‫اما انگار والدینی ندارن.
‫- مادربزرگ؟ ‫- بله؟
‫چرا فکر کردی اون مرده شوهرته؟
‫گفتن شوهر من رو...
‫دوران جنگ گرفتن و توی جنگ مرد.
‫اون موقع ۲۲ سالم بود.
‫اون ۲۳ سالش ‫و گاپ شیک من ۴ سالش بود.
‫هر سه‌تامون کم‌سن بودیم.
‫نوه‌ی عزیزم. ‫حتماً از دیدن پدرت خیلی خوشحالی.
‫- پس اون مرده بابامه. ‫- آره.
‫پس اون خانمه کیه؟
‫من از مامانت خبری نشنیدم.
‫واسه همین تا الان از این خانواده ‫مراقبت کردم.
‫این یعنی...
‫حالا دیگه هم مامان دارم هم بابا.
‫چه باد سردی.
‫[کافه‌ی مومو]
‫واقعاً این چه وضعشه؟
‫چرا من باید بپوشمش؟ ‫می‌تونم نگهش دارم دیگه.
‫باید بپوشی تا توی چشم باشی.
‫واسه همین بهت پول میدیم دیگه.
‫اگه نمی‌خوای می‌تونی گورتو گم کنی.
‫اما باید خسارتمونو بدی.
‫باشه.
‫دیگه نیاز نبود خودمو تو زحمت بندازم.
‫[کافه‌ی مومو]
‫برنده شدین! مبارکه.
‫- اینم جایزه‌تون. ‫- پنجم شدم؟
‫یه دقیقه صبر کنید. ‫بذارید دوباره امتحان کنم.
‫ببخشید، اما فقط یه فرصت دارید.
‫یه بطری نوشیدنی دیگه! ‫حالا راضی شدی؟
‫چرا اون می‌تونه بهت دست بزنه پس؟
‫- بذار منم امتحان کنم. ‫- نمی‌تونید به این دست بزنید.
‫بس کن!
‫بشینید لطفاً. بفرمایید.
‫خوبی؟
‫آره.
‫یه دقیقه گردونه رو میدی من؟
‫حتماً.
‫مرسی.
‫خیلی خب، مسابقه رو ادامه میدیم!
‫بچرخونید! یالا!
‫سوم شدی!
‫سوم شد. اینم جایزه‌ت.
‫یه جایزه‌ی خیلی خوب برامون مونده.
‫پیداش کردم. ایناهاش.
‫یک دو سه.
‫عوضیا. به چه حقی به یه زن ‫دست می‌زنید؟
‫بیا اینجا ببینم.
‫اگه دوباره موقع انجام دادنش گیر بیفتی ‫به حسابت می‌رسم.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله.
‫من باید...
‫هی.
‫این عوضی رو بگیرید.
‫یه کاری کنید!
‫عوضی!
‫تکواندو!
‫داره گریه می‌کنه؟
‫می‌سوزه.
‫- آروم‌تر. ‫- نینی کوچولو.
‫وقتی نمی‌تونی دعوا کنی ‫چرا درگیر شدی؟
‫چطور می‌تونستم نادیده بگیرمش؟
‫منحرفایی که به زن‌ها دست‌درازی می‌کنن ‫باید درس عبرت بگیرن.
‫اینجور مردها همه جا هستن.
‫من اینجوری نیستم. ‫نمی‌تونم این چیزها رو تحمل کنم.
‫به خاطر تو امروز پولی گیرم نمیاد.
‫شرمنده. یه روز دیگه پولتو میدم.
‫من این زغال‌ماهی رو گریل کردم. ‫خوب شده نه؟
‫خانم شماره‌ی یک.
‫چی؟
‫من آقای شماره دو هستم، ‫وانگ نام مو.
‫به من بگید وانگ، یعنی پادشاه.
‫- همونی که توی «استودیو دوستت دارم» بود؟ ‫- چطوری؟
‫نمی‌دونستم اینجا کار می‌کنی.
‫مرغ می‌پزم.
‫چه دنیای کوچیکیه.
‫[فرم انتقال پول از بانک]
‫[گیرنده:‌ شو پارک ‫فرستنده: بازرگانی تایفون]
‫سلام.
‫بفرمایید.
‫- پول رو برای شو پارک انتقال دادی؟ ‫- آره.
‫اون چیه؟
‫این...
‫بعضی از اسناد مربوط به ایمنی رو چاپ کردم.
‫[تقاضای تجهیزات ایمنی]
‫- اینا رو من دریافت کردم. ‫- چی؟
‫برای یه بازرگان یه چیز ابتداییه.
‫اگه می‌دونستم، به جاش می‌رفتیم بازار.
‫- بازار؟ ‫- آره.
‫یه کفش‌فروشی مخصوص توی ‫دونگدایمون هست،
‫گفتم برای بررسی بازار ‫یه نگاهی بهش بندازم.
‫فکر خوبیه.
‫من درموردش تحقیق کردم،
‫کفش ایمنی فقط برای کارهای ساختمونی نیست.
‫توی کارخونه‌های تولیدی و مواد شیمیایی،
‫و جاهای حادثه‌دیده هم استفاده می‌شه.
‫عالیه. باید یه روز بریم سر بزنیم.
‫- لیزه، مراقب باش. ‫- خودت مراقب باش.
‫- چی شد؟ ‫- چی؟
‫- بیا برگردیم... ‫- آره، تا ساعت شلوغی شروع نشده.
‫نمی‌دونستم از قبل اینا رو پرینت گرفتی.
‫وای.
‫بئوم. چرا نرفتی مدرسه؟
‫- دیر بیدار شدم. ‫- منظورت چیه که دیر بیدار شدی؟
‫زود باش آماده شو برو مدرسه.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- سلام.
‫عزیزم.
‫من؟
‫- پسرم کو؟ ‫- اون پسر شما نیست.
‫گشنمه. برو یه چیزی بپز.
‫من؟
‫برادر و مادربزرگتون یه چیزی می‌خوان.
‫ولشون کن. خودشون پیدا می‌کنن.
‫منظورت چیه؟
‫چه جوری؟
‫ای بابا.
‫من که عضو خانواده‌شون نیستم.
‫بیا اینجا هاپو.
‫قهوه‌ت رو چه جوری دوست داری؟
‫- با خامه و شکر؟ ‫- من درست می‌کنم.
‫- نه خودم درست می‌کنم. ‫- نه.
‫نه، برو عقب.
‫تو چه جوری دوست داری؟
‫دو قاشق شکر و خامه لطفاً.
‫صبر کن چی کار می‌کنی؟
‫چی کار می‌کنی؟ گفتم قهوه، شکر و خامه.
‫قهوه و شکر خامه‌ست دیگه.
‫نه، همیشه اینجوری انجامش میدیم.
‫ببین.
‫قهوه.
‫شکر.
‫اینجوری خامه رو اضافه می‌کنیم.
‫البته اون دست منه.
‫فقط داشتم نشونت می‌دادم که معمولاً ‫چه جوری انجامش میدیم.
‫اینجوری؟
‫- آب داره می‌جوشه! ‫- من برش می‌دارم!
‫خودتو می‌سوزونی.
‫اون خیلی داغه.
‫داره می‌جوشه.
‫- با دست خالی نباید بهش دست بزنی. ‫- آره.
‫- برو بشین. من میارم. ‫- باشه مرسی.
‫چطوره بریم شرکت‌های ساخت و ساز...
‫و مناطق پروژه‌ای اطراف سئول رو ببینیم؟
‫- دارم مشتری‌ها رو جور می‌کنم. ‫- خوبه.
‫قراره کلی تو جاده باشیم.
‫می‌دونی اتیکت کاری برای بازرگان‌ها ‫چقدر مهمه دیگه؟
‫من یه کم مطالعه کردم.
‫منم با آمادگی اومدم خب.
‫اینجوری یه کارت ویزیت رو ارائه میدن.
‫با دقت تماشا کن.
‫اول ویزیتور اون رو ارائه میده.
‫دو دستی تقدیم می‌کنه ‫تا اسمش مشخص باشه.
‫سلام، من کانگ تائه پونگم ‫از بازرگانی تایفون.
‫آفرین. باریکلا.
‫اما ظاهراً دست دادن برعکسه.
‫مودبانه‌ش اینه که اول ‫فردی که جایگاهش بالاتره دستشو بیاره جلو.
‫- خب، بیا امتحان کنیم. ‫- باشه.
‫سلام، من اون می سئونم ‫از بازرگانی تایفون.
‫هوا امروز خیلی خوبه.
‫کی...
‫کی درمورد آب و هوا حرف می‌زنه؟
‫حرف زدن درمورد آب و هوا ‫یخ فضا رو می‌شکنه.
‫اینجوری اتفاقاً عجیب‌تره که.
‫بهتر نیست مثلاً بپرسی غذا خورده یا نه؟
‫- یا می‌تونی بپرسی مسیرش راحت بود؟ ‫- باشه پس.
‫تو سعی کن نقش کسی که جایگاهش ‫بالاتره رو بازی کنی و درمورد غذا ازم سوال کن.
‫سلام.
‫من کانگ تائه پونگ هستم ‫از بازرگانی تایفون.
‫غذا خوردی؟
‫جاده که لغزنده نبود؟
‫گفتی از کدوم شرکتی؟
‫- کجاست؟ ‫- بازرگانی تایفون.
‫«قسمت پنج: بهشت، جایی که ما هستیم»
‫داشت آتیش می‌گرفتا.
‫من...
‫دو قاشق شکر و خامه هم برمی‌دارم.
‫حتماً خسته‌ست.
‫اینجایی.
‫باید می‌رفتی خونه.
‫- فکر کنم خانم اوه خیلی خسته‌ست. ‫- چی؟
‫- یا خدا! ‫- خدای من.
‫شخصیت اصلی رو منتظر گذاشتید.
‫آقای بائه؟
‫می‌دونی...
‫من می‌خواستم زندگی عادی داشته باشم، ‫تائه سو.
‫تائه پونگم.
‫صدای چیه؟
‫کامپیوترو روشن کردی آقای بائه؟
‫همونطور که از رومی ‫انتظار می‌رفت... یعنی خانم اوه.
‫همه‌ی حرکاتمو زیر نظر داری.
‫اون دیگه کارمند ارشده.
‫- اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- پاهام منو آوردن اینجا.
‫[آزمون کارگزار گمرک]
‫کارگزار گمرک؟
‫- می‌خوای اینجا درس بخونی؟ ‫- نه، توی آموزشگاه درس می‌خونم.
‫- اینجا برای استراحت و تجدید قواست. ‫- چرا؟
‫آقای کانگ خودش گفت ما یه خانواده‌ایم.
‫اومدی از کامپیوتر استفاده کنی آره؟
‫امروز خیلی سوال می‌پرسی خانم اوه.
‫برای امروز کافیه.
‫- بهتره پول برق رو بدی. ‫- ولی ما خانواده‌ایم.
‫نه، نیستیم. ‫برای خودت دستمال توالت هم بیار.
‫این سوءاستفاده‌ست!
‫آقای کانگ، لطفاً یه چیزی بگو. ‫این درست نیست.
‫این چیه؟
‫این منو رو برای چی داری؟
‫کی دزدکی نگاه کردی؟
‫نه من...
‫می‌دونم تو ازم خوشت میاد.
‫اما نباید بری سراغ کیف کسی...
‫اون خیلی زحمت کشیده تا اینو جمع کنه.
‫- نمی‌تونی برداری واسه خودت. ‫- بده من.
‫دیگه چی برداشتی؟
‫- بذار کیفتو ببینم. ‫- هوی!
‫- تو... ‫- آقای کانگ!
‫- بس کن خانم اوه. ‫- واقعاً؟
‫- برای خودت هم خودت قهوه درست کن. ‫- قهوه؟
‫- باشه، نمی‌خورم. ‫- واسه تو نداریم.
‫- به این زودی میری؟ ‫- ببخشید.
‫همه چی آماده‌ست. ‫قبل رفتن یه چیزی بخور.
‫ببخشید، باید به قطار برسم. ‫تو برو.
‫تائه پونگ،
‫موفق باشی.
‫زیاد بدو بدو نکن خب؟
‫باشه.
‫اولین روزیه که جنسایی که براش ‫امضا کردم رو میارم.
‫به بیشتر از ده جا نشونش دادم،
‫بعضیاشون علاقه نشون دادن.
‫چقدر خوب پسرمو بزرگ کردم.
‫پسرم.
‫بعد این که همه‌ی جنسا دستم برسه،
‫امروز یه شام خوشمزه داریم.
‫قرار بود بریم کافه‌ی نام مو.
‫یادم رفته بود.
‫پس...
‫هروقت همه‌ی کفشای ایمنی رو فروختم ‫بریم استیک بخوریم.
‫عالیه.
‫مامان...
‫قول میدم برش گردونم.
‫هر جور شده خونه‌مونو برمی‌گردونم.
‫این چیه؟
‫- نیمرو. ‫- خوشمزه به نظر میاد.
‫- می‌شه بخورم؟ ‫- نه.
‫سرد شده. یکی دیگه برات درست می‌کنم.
‫بیا.
‫می‌تونید برید اونجا ‫راحت همه جا رو ببینید.
‫لطفاً اینو ببینید و امضا کنید.
‫[تاریخ رسید، ‫کالا و تعداد]
‫- جنس‌ها از پوسان میان؟ ‫- بله.
‫خیلی زمان می‌بره.
‫[نماینده: اوه می سئون]
‫من اینجا منتظر می‌مونم.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- اینجاست؟ ‫- بله.
‫معرکه نیست؟
‫این طرف.
‫چیه؟ چرا اونجا وایستادی؟
‫صبر کن. اونا همینجا بودن.
‫نگاه کن. اینجا خالیِ خالیه!
‫برق هم نداره.
‫همه‌ی جنس‌ها اینجا بودن.
‫می‌دونستم قضیه بوداره. ‫سرمون گلاه گذاشتن.
‫- بهت که گفتم! ‫- اینجا بود.
‫- کی جابجا شدن؟ ‫- صبر کن.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫کانگ تائه پونگ!
‫آقای پارک!
‫درو باز کن آقای پارک!
‫کانگ تائه پونگ!
‫یه چیزیت می‌شه ها!
‫وای خدا.
‫آقای پارک!
‫- امکان نداره اینجا باشه. فرار کرده. ‫- باید اینجا باشه.
‫اینجا نیست!
‫آقای پارک!
‫ببخشید...
‫خیلی متاسفم.
‫- چی... ‫- خیلی متاسفم.
‫متاسفم.
‫لطفاً منو ببخشید.
‫متاسفم.
‫اگه یه کم دیگه بهم زمان بدید،
‫قسم می‌خورم همه چی رو درست کنم.
‫- لطفاً منو ببخشید. ‫- آقای پارک.
‫از خلافکارها پول قرض کردی؟
‫- خدای من. ‫- مشخصه.
‫اونا یه شرکت نوپای دیگه رو هم ‫نابود می‌کنن.
‫تو جنسای تائه‌پونگ رو وثیقه گذاشتی ‫و همه‌شونو فروختی رفت.
‫حالا حتی همونم از دست دادی.
‫آره، می‌شه اینطوری گفت.
‫پس داشتی سرم کلاه می‌ذاشتی؟
‫سرت کلاه نمی‌ذاشتم...
‫فقط بدشانسی آوردم.
‫می‌دونی اون پول برای من ‫چقدر ارزش داشت؟
‫خیلی متاسفم.
‫چرا من؟
‫بگو.
‫چرا با من این کارو می‌کنی؟!
‫آخه چرا!
‫من واقعاً می‌خواستم با پولت ‫یه قسط ضروری رو بدم،
‫اما وقتی اوضاع بهتر شد ‫می‌خواستم برات جبران کنم.
‫خب؟
‫کی دیدی زندگی طبق برنامه پیش بره؟
‫اصلاً اون قسط‌ها...
‫چه جوری انقدر سریع روی هم جمع شدن؟
‫فراموشش کن.
‫بدهی‌ها و همه‌ی اینا رو فراموش کن.
‫پول من چی؟
‫پول من کجاست؟
‫تو پیش‌پرداخت منو برداشتی.
‫اون پول تنها دلیلیه که الان زنده‌م.
‫لعنتی.
‫واقعاً هیچی نمونده؟ واقعاً؟
‫لعنتی!
‫هیچ کوفتی نمونده؟
‫حالا برنامه‌ای داری؟
‫همه‌ی کارخونه‌ها، مغازه‌ها و بانک‌ها...
‫همه چی رو گرفتن.
‫دیگه هیچ موجودی‌ای نمونده.
‫فکر کنم...
‫فقط در صورت مرگم همه چی تموم بشه.
‫به چه جرئتی حرف از مردن می‌زدنی؟
‫وقتی بمیری کی بدهیاتو میده؟
‫اگه می‌خوای...
‫می‌تونی کتکم بزنی.
‫این مرتیکه عقلشو از دست داده.
‫خیلی خب باشه. بیا اینجا.
‫بیا اینجا عوضی!
‫وای.
‫واقعاً کلافه شدم.
‫آهای! تائه پونگ!
‫- کجا میری؟ ‫- میرم ازش شکایت کنم.
‫این چیزی رو درست نمی‌کنه.
‫اون حتی برق هم نداره.
‫خدای من. صبر کن. ‫بذار یه چند جا زنگ بزنم.
‫اونو چرا برداشتی؟
‫تا یه چیزی دستم باشه.
‫ارزش زیادی نداره.
‫[گواهی ثبت اختراع]
‫حتی گواهی ثبت اختراعشو هم برداشتی. ‫حالا چی کار می‌کنیم؟
‫باید به می سئون زنگ بزنی.
‫ولش کن، خودم می‌زنم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره معلومه.
‫بهتر از این نمی‌شم.
‫داری به عنوان یه مدیر ‫تمام تلاشتو می‌کنی.
‫[کتابچه راهنمای مکالمات تجاری انگلیسی]
‫[به آن‌ها بگویید کیفیت شما فرق دارد.]
‫[با عرض تبریک و بهترین آرزوها]
‫اینم نوشیدنی‌تون خانم.
‫خدای من!
‫- صورتت چی شده؟ ‫- سرم گیج رفت، خوردم زمین.
‫- مراقب باش دیگه. ‫- ممنون.
‫اونو می‌بری مراقب باش.
‫- یه سالاد حلزون دریایی تند لطفاً. ‫- الساعه.
‫چرا تو زحمت افتادی آخه؟
‫دستت درد نکنه.
‫تو حرف نداری خانم کیم.
‫چه جوری تونستی به این سرعت ‫یه کار راه بندازی؟
‫نه بابا. من ترسیده بودم واسه همین ‫دم بانک مغازه زدم.
‫اونا مشتری‌های قبلیمن.
‫- ولی بازم... ‫- سلام خانم کیم.
‫خوش اومدید، می‌تونید اونجا بشینید.
‫- یه بطری نوشیدنی لطفاً. ‫- چشم.
‫- بفرمایید. ‫- می‌شه بازم از این برامون بیارید؟
‫- خودتون می‌تونید بردارید. ‫- لطفاً.
‫خدای من.
‫- می‌شه منو رو ببینم لطفاً؟ ‫- منو کجاست نام مو؟
‫- اونجاست. ‫- باشه.
‫تائه پونگ.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫باید زنگ می‌زدی.
‫منتظرت موندم.
‫ببخشید. زمان خوبی نبود.
‫حتماً خیلی منتظر موندی.
‫- این چیه؟ مرغ سوخاری؟ ‫- آره، برای بئوم.
‫- نمی‌شه که فقط خودمون بخوریم. ‫- فکر خوبی کردی.
‫خوشمزه به نظر میاد.
‫چی شده؟
‫- اتفاقی افتاده؟ ‫- نه.
‫چیزی نشده. فقط خسته‌م.
‫باشه.
‫منم اگه جای تو بودم خسته می‌شدم.
‫مادرت حتی نفهمید که دارن خونه رو می‌گیرن...
‫و با این سن و سال وبال گردن پسرش شده.
‫این حرف رو نزن مامان.
‫ولی پسرم،
‫زیاد به خودت فشار نیار.
‫تا وقتی که من تو رو دارم ‫انگار همه‌ جای دنیا خونه‌ی منه.
‫و...
‫شاید مادربه‌درنخوری باشم، ‫اما تو هنوزم منو داری.
‫هیچ‌وقت نمی‌ذارم گرسنه بمونی.
‫چیزی که توی زندگیم بیشتر از همه ‫ازش پشیمونم...
‫اینه که حتی یه بار هم...
‫به بابات نگفتم که می‌تونه...
‫- بهم تکیه کنه. ‫- بیا اینجا.
‫مامان.
‫چیزی نیست.
‫من خوبم. قسم می‌خورم.
‫- تائه پونگ. ‫- بله؟
‫می‌تونی بهم تکیه کنی.
‫هر وقت شرایط خیلی سخت شد ‫می‌تونی بهم تکیه کنی.
‫باشه؟
‫- مامان. ‫- جان؟
‫خیلی داره بهم سخت می‌گذره.
‫خیلی سخت می‌گذره.
‫جنسام نیست شدن.
‫رفتن،
‫پولم هم رفته.
‫حتی نمی‌دونم از کجا شروع کنم ‫یا چی کار کنم.
‫من...
‫به خاطرش خیلی ترسیده بودم.
‫اشکال نداره.
‫اشکال نداره عزیزم.
‫اشکال نداره.
‫عیبی نداره عزیزم.
‫[حراج]
‫[بلوآ]
‫سلام.
‫- حالت چطوره؟ ‫- از کجا فهمیدی اینجام؟
‫اون روز بهم گفتی اینجا کار می‌کنی.
‫تا حالا ندیدم یه خانم ‫اون همه نوشیدنی بخوره.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- اومدم دستمزدتو بدم.
‫- بیخیال. برگرد سوخاری‌فروشیت. ‫- یه دقیقه وایستا.
‫امروز مرخصیمه، ‫نیاز نیست مرغ سوخاری درست کنم.
‫امروز هوا سرده، نه؟
‫بفرما.
‫سرده. اینو بگیر.
‫نمی‌خوامش.
‫خانم شماره‌ی ۱، اوه می هو.
‫- ای بابا. ‫- خیلی سرده.
‫این گرم نیست؟
‫انقدر دنبالم نیا.
‫ببخشید، اون هنوز نیومده.
‫یه لحظه. الان رسید خونه.
‫خوش اومدی.
‫شب خوش.
‫از پوسان زنگ زدن کارت دارن.
‫- پوسان؟ ‫- آره.
‫- سلام، خانم جونگ؟ ‫- آره منم.
‫فهمیدم کی جنسا رو برده.
‫واقعاً؟
‫- کجاست؟ ‫- کار یه نزول‌خوریه که می‌شناسم.
‫تا جای ممکن بهتره باهاش همکاری نکنی.
‫به هر حال موقعیتت رو براش توضیح دادم...
‫و بهش گفتم ۵۰۰ جفتش مال تو بوده.
‫اگه پنج میلیون وون دیگه بهش بدی ‫اونا رو برمی‌گردونه.
‫حالا اونا...
‫دست کی هست دقیقاً؟
‫چطور می‌تونه وسیله‌ی سی رو بدزده ‫و پول هم بخواد؟
‫اون جنس‌ها مال منن.
‫گوش کن، نصفش به‌دردنخوره ‫و از بین رفته.
‫اگه نمی‌خوای مجبور نیستی.
‫نه من...
‫سلام. من می سئونم خانم جونگ.
‫- گفتین چقدر می‌خواد؟ ‫- پنج میلیون وون.
‫پنج میلیون وون...
‫وقتی پولو جور کردیم زنگ می‌زنیم.
‫باشه.
‫ممنونم. شبتون بخیر.
‫بهش فکر نکن خانم اوه، پول نداریم.
‫یه کاریش می‌کنم.
‫چی کار می‌کنی؟
‫شخصاً میرم جنسا رو می‌گیرم.
‫تو که نزول‌خورها رو می‌شناسی.
‫ممکنه برای گرفتن پولشون ‫اولویت داشته باشن.
‫[فروشگاه بلوآ ‫حراج]
‫روز خوبی داشته باشید.
‫طبقه‌ی اول لوازم آرایش و ‫اجناس صادراتی لوکس داره.
‫میریم بالا.
‫طبقه‌ی ششم مبلمان و لوازم خانگی داره.
‫روز خوبی داشته باشید.
‫طبقه‌ی ششم مبلمان و لوازم خانگی داره. ‫میریم پایین.
‫خوش اومدید. لطفاً مراقب باشید.
‫خوش اومدید.
‫- یعنی چی؟ ‫- میریم پایین.
‫از کسانی که آخر از همه سوار شدن ‫خواهش می‌کنیم با آسانسور بعدی بیان.
‫- پیاده شید. ‫- پیاده شید دیگه.
‫- پیاده شید. ‫- ببخشید آقا.
‫لطفاً با آسانسور بعدی بیاید.
‫به من نگو چی کار کنم.
‫خودت باید پیاده شی!
‫تو پیاده شو!
‫لعنتی...
‫می هو.
‫چی شده؟
‫طبقه‌ی ششم مبلمان و لوازم خانگی داره. ‫میریم پایین.
‫خوش اومدید.
‫خیلی خفن شدی می هو.
‫معاون شعبه خیلی عصبانی شد ‫که اینو نزدم.
‫هیچکس اسمم رو ازم نمی‌پرسه.
‫ولی کارش بد نیست.
‫- جدی؟ ‫- تایم استراحت و غذای خوب بهم میدن.
‫بازم خوبه.
‫تازه بهم گفتن کارم خوبه.
‫من کاندید کارمندی این ماهم.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫چیزی می‌خوای بئوم؟
‫دهنتو پاک کن.
‫می هو.
‫بله؟
‫خیلی متاسفم.
‫برای چی؟
‫- دوباره لباسامو برداشتی؟ ‫- نه.
‫حتی با این که ۲۱ سالته ‫کارتو خیلی خوب بلدی.
‫خب که چی؟
‫- باید برگردم سر کارم. ‫- باشه.
‫وقتی رسیدی خونه دندوناتو مسواک بزن.
‫- شیفت خوبی داشته باشی. ‫- باشه.
‫بله ممنون.
‫[مرکز کسب و کارهای کوچک ‫اطلاعات وام اضطراری]
‫سلام، من کانگ تائه پونگ هستم ‫از بازرگانی تایفون.
‫بله.
‫بابت وام اضطراری برای کسب و کارهای کوچک ‫باهاتون تماس گرفتم.
‫دو ماه؟ مگه اضطراری نیست؟
‫چون نوشته بود اضطراری زنگ زدم.
‫[راهنمای پشتیبانی ‫بودجه اضطراری صندوق بین‌المللی پول]
‫سلام، بابت راهنمای پشتیبانیِ ‫بودجه اضطراری صندوق بین‌المللی پول زنگ زدم.
‫راستش یه کم پیش بهتون زنگ زدم.
‫گفتین تماس می‌گیرین، اما نگرفتین.
‫یعنی می‌گید نمی‌تونم؟
‫باشه. ممنون.
‫[راهنمای پشتیبانی ‫بودجه اضطراری صندوق بین‌المللی پول]
‫[حساب پس‌انداز]
‫[نام: کانگ تائه پونگ]
‫[۳،۳۰۰،۰۰۰ وون]
‫می‌شه یویو برام بخری می سئون؟
‫- باشه. ‫- خیلی خب!
‫وای.
‫اینا دیگه کین که انقدر ‫باهامون درمیفتن؟
‫پسرم.
‫به نظرت شکست یعنی چی؟
‫آهای...
‫یه چیزی مثل پدر موفقیته؟
‫شکست یعنی پول.
‫یه نفر باید ۱۰۰ وون ببازه ‫تا اون ۱۰۰ وون دست تو بیاد.
‫واسه همین شکست برای کسایی مثل ما ‫چیز معرکه‌ایه.
‫اینا کفش ایمنی هستن.
‫کفش ایمنی؟
‫- ازت می‌خوام بری پوسان. ‫- پوسان؟
‫می‌خوام حل و فصلش کنی.
‫چی؟
‫[کشتیرانی تجاری پیو ‫بازرگانی تایفون]
‫[بازرگانی تایفون]
‫- مگه امروز سرت شلوغ نبود؟ ‫- الان کار ندارم.
‫- چرا هنوز اینجایی؟ ‫- یه چیزهایی رو باید مرتب می‌کردم.
‫فردا هم میرم پوسان.
‫آقای کانگ.
‫پول رو جور کردی؟
‫از چند جا پرسیدم. ‫راحت نیست، اما به تلاشم ادامه میدم.
‫این چیه؟
‫این پول چیه؟
‫حسابیه که برام فرستادی.
‫- یه کم دیگه گذاشتم روش. ‫- نمی‌تونم قبول کنم.
‫شماها چه‌تونه؟
‫بابام می‌خواست این مال تو باشه.
‫می‌دونم. ازش ممنونم که به فکرم بود.
‫اما...
‫این پول واقعاً متعلق به من نیست.
‫می‌خواستم برش گردونم.
‫بازم درست نیست. ‫خودم یه کاریش می‌کنم.
‫اگه نتونستم یه راه دیگه رو ‫امتحان می‌کنیم.
‫عمراً.
‫برو جنسامونو پس بگیر.
‫بگیرشون تا گرون‌تر بفروشیم.
‫ما می‌تونیم.
‫سرتو بالا بگیر. دنیا که به آخر نرسیده.
‫کانگ تائه پونگ.
‫نزول‌خوری که جنساتو برده، ریو هیوگیوئه.
‫همونطور که دفعه‌ی پیش گفتم ‫کار کردن با اون عوضی ساده نیست.
‫اون بی‌رحمه.
‫پس هیچی نگو، فقط پولو بهش بده ‫و جنسا رو بگیر.
‫تموم شد و رفت.
‫فهمیدی؟
‫فهمیدم.
‫بابت اتفاقی که برات افتاد خیلی ناراحتم،
‫واسه همینه انقدر کمکت می‌کنم.
‫فهمیدی؟
‫- آره. ‫- بریم.
‫مشتاق دیدار.
‫سلام هم نمیدی؟
‫چی کار می‌کنی؟
‫آتیش بده.
‫حالا دیگه با عوضیای سئولی می‌گردی؟
‫شنیده بودم رشد کردی،
‫اما هنوزم همونی.
‫نباید با غریبه‌ها دربیفتی.
‫بده بهش.
‫بهتون میدیم، اما اول شما پول ما رو بدید.
‫جنسا؟
‫دنبالم بیا.
‫تکون بخورید. یالا.
‫چشم آقا!
‫اگه دست بجنبونید زود کارمون تموم می‌شه.
‫- ۵۰۰ تاشو گذاشتی کنار دیگه؟ ‫- بله آقا.
‫- ۵۰۰ تا بذار کنار. ‫- ۵۰۰ تا؟
‫اگه ۵۰۰ تا بذاریم کنار، می‌شه ۱۵۰۰.
‫پس گردش کنیم بشه ۳۰ میلیون.
‫وای نگاه کن، بازرگانی تایفون!
‫- فهمیدی؟ ‫- یه دقیقه صبر کن.
‫صبر کن. سرپرست ها!
‫منظورت چیه؟
‫چرا بعضی از جنسا رو ول می‌کنی؟
‫تائه پونگ.
‫خوشمزه‌ست ولی خیلی تنده.
‫سرپرست ها، دیگه نمی‌تونم بخورم.
‫بیاید به کارمون ادامه بدیم.
‫آهای.
‫حالا دیگه گانگستر شدی؟
‫فقیر باشی بهتر نیست ‫تا این که گانگستر باشی؟
‫عقلتو از دست دادی؟
‫آهای. فکر کردی چون من اومدم اینجا ‫ما مثل همیم؟
‫تو پول داری؟ پارتی داری؟
‫بس کنید لطفاً!
‫- بیا جلو! ‫- نه، نکن.
‫بیا یالا.
‫بیاید به کارمون برسیم رفقا.
‫بجنبید.
‫- اون آواره... ‫- به کی گفتی آواره؟
‫آروم باشید بچه‌ها.
‫- عوضی. ‫- ولش کن دیگه.
‫- تو فقط یه گانگستری. ‫- آشغال.
‫- نکن. ‫- جلو زبونتو بگیر!
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫ببرش یالا!
‫آقا.
‫حالتون خوبه؟
‫اینجا نباید چرت بزنی.
‫اینجا خیلی سرده آقا.
‫- برات مثل بازیه؟ ‫- آره، خیلی حال میده.
‫شل کن کثافت.
‫اگه بیای سر راهم می‌کشمت.
‫[روش‌های تست عملکرد کفش‌های ایمنی]
‫چرا انقدر طولش داد؟
‫اینو بگیر.
‫نمی‌تونم به این آدما پول بدم.
‫ارزشش بیشتر از ایناست.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- تائه پونگ.
‫- نمی‌تونی این کارو بکنی. ‫- تو برو خانم جونگ.
‫پاتو بذار زمین.
‫گفتم پاتو بذار زمین!
‫بیا بریم.
‫به حرفم گوش کن.
‫نگاه کردن به دفتر چه فایده‌ای داره؟
‫تو حتی نمی‌تونی یه جنس بفروشی.
‫- اون مرده چقدر بهت بدهکاره؟ ‫- واسه چی می‌خوای بدونی؟
‫۵۰ میلیون وون.
‫- با سودش می‌شه ۷۰ میلیون وون. ‫- بکنش ۱۰۰ تا.
‫من ۷۰۰۰ تا کفش ایمنی رو برات می‌فروشم ‫و ۱۰۰ میلیون وون بهت میدم.
‫۳۰ میلیون برای فروش مفتی؟
‫اگه نادون باشی، الماس هم برات سنگه.
‫اینجوریاست؟
‫پیشنهاد خیلی خوبیه،
‫اما یه خریدار هست.
‫کی؟ من؟
‫اگه نتونه بفروشه چی می‌شه؟
‫اون‌وقت سودشو ازش می‌گیرم.
‫زندگی آقای پارک که مشخصه.
‫[فرم تأیید بدهی ‫وثیقه: دو چشم]
‫خب،
‫می‌تونی چشماتو بذاری وسط؟
‫این کارو نکن. نکن تائه پونگ.
‫باورنکردنیه. ‫اگه انقدر ناچاری من می‌کشم عقب.
‫فقط به یه شرط.
‫باید بذاری یکی از چشماشو ‫من از حدقه دربیارم.
‫چی شد؟
‫ترسیدی؟
‫باید قسم بخوری...
‫که وقتی ۱۰۰ میلیونتو گرفتی ‫دست از سرمون برداری.
‫چیه؟
‫ترسیدی؟
‫جوهرو بیار.
‫[فرم بدهی]
‫اسمت چیه؟
‫به تو ربطی نداره.
‫من فقط یه بازرگانم...
‫از بازرگانی تایفون.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫«بهشت، جایی که ما هستیم.»
‫واقعاً باید انقدر تلاش کنیم؟
‫می‌خوام جنسامون و سلیقه‌ی خوبمون رو ‫نشونشون بدم.
‫داره لبخند می‌زنه. تائه پونگ رو دوست داره؟
‫چشمای براقت.
‫یه ماه دیگه مال من می‌شن.
‫چی داره میگه؟
‫ما سازمان نجات نیستیم.
‫شرکت بازرگانی‌ایم!
‫یعنی چی؟ چرا نمی‌تونید کفشامونو بار بزنید؟
‫هر چی داری بهم بده.
‫استرس داری؟ من که اصلاً استرس ندارم.
‫تو بهترین بازرگان شرکت مایی.