‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫[بازرگانی تیفون ‫مدیر عامل: کانگ تائه پونگ]
‫الان دیگه تو مدیرعاملی.
‫آره.
‫من حالا دیگه...
‫مدیرعامل شدم.
‫اما کارمندی ندارم...
‫و نه حتی پولی...
‫یا چیزی برای فروش.
‫اما می‌خوام بگم،
‫خانم اوه می سئون...
‫تو حاضری بیای و...
‫برای بازرگانی تایفون...
‫به عنوان یه بازرگان کار کنی؟
‫آره.
‫میام.
‫[از خیابان چهارم اولچی به ایستگاه آنیانگ]
‫- آقا. ‫- خدای من.
‫- سلام آقا. ‫- سلام.
‫اومدم کارتامو بگیرم.
‫- بازرگانی تایفون؟ ‫- بله درسته.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- ۵ هزار وون می‌شه. ‫- ۵ هزار وون؟
‫- ممنون از همکاریتون. ‫- ممنونم.
‫- صورتیه؟ ‫- بله.
‫[بازرگانی تایفون]
‫- اومدی. ‫- سلام.
‫- زود اومدی. ‫- آره.
‫یه فنجون قهوه بخور.
‫- مراقب باش. ‫- مرسی.
‫آهان راستی.
‫این هدیه برای توئه.
‫- برای من؟ ‫- آره.
‫[بازرگانی تایفون ‫کارمند ارشد اوه می سئون]
‫به امید یه همکاری خوب، خانم کارمند ارشد.
‫ممنونم،
‫آقای مدیرعامل.
‫مدیرعامل؟
‫- دیگه مدیرعاملی خب. ‫- آره درسته.
‫[ورشکستگی موسسه‌ی مالی ملی]
‫[پارک سئونگ گئون ‫بازرگانی یوسئونگ]
‫وای، بازرگانی تایفون.
‫اینا رو کجا میندازید؟
‫بابام خیلی بدش میاد که جنسا رو ‫زیاد اینجا نگه داریم.
‫می‌تونیم با اینا پولی به جیب بزنیم؟
‫دنبالشم، اما دو تا کانتیرن.
‫خیلی زیاده.
‫پارچه‌ش هم باکیفیته، ‫نگهداریش سخته.
‫تو فکر اینم که به یه شرکت چینی بفروشم.
‫قبل این که اینا رو بفرستی چین،
‫یه کمشو بدیم تائه‌ پونگ ‫تا یه شلوار برای خودش بدوزه.
‫حتماً شلوارشو خیس کرده.
‫تو از من بدتر می‌خندی که.
‫[ناوگان بازرگانی پیو]
‫عادت داری سرزده بیای؟
‫[بازرگانی تایفون]
‫اینا تاریخچه‌ی فکس‌هاییه که...
‫وقتی پارچه رو وارد کردیم ‫با ایتالیایی‌ها رد و بدل کردیم.
‫اگه ۳۰% هزینه رو بهشون بدین،
‫مرجوع می‌کنن، پس لطفاً براشون بفرستید.
‫با این که ۳۰ درصده،
‫اما با این نرخ ارز پول بیشتری گیرمون میاد.
‫چرا داری اینو بهم میگی؟
‫چون قول داده بودیم،
‫شرکت بهشون قول داده بود.
‫یعنی ترجیح میدی پولتو از دست بدی ‫ولی اعتبارتو نه؟
‫اگه قبول نکنم چی؟
‫خب، این کارو هم می‌تونی بکنی،
‫اگه تونستی با قیمت بیشتر از اصلی بفروش.
‫چرا شرکتو نمیدی به خودم؟
‫اون‌وقت بهت پول کافی میدم ‫تا اموراتتو بگذرونی.
‫تو گفتی شرکت من ارزشی نداره، ‫تعجب می‌کنم می‌خوای بخریش.
‫حتماً بازرگانی تایفون یه چیز مهمی داره.
‫برای یه کاسب هیچی مهم‌تر از پول نیست.
‫می‌دونی،
‫حتی اگه معامله رو قبول کنم،
‫بهتره تو از این کار بیای بیرون.
‫آدما هیچ‌وقت عوض نمی‌شن.
‫دوباره شکست می‌خوری، مثل همین بار.
‫آقای پیو.
‫فعلاً باید قدم برداشتن رو ‫به هیون جون یاد بدی.
‫من در حال حاضر...
‫دارم از پدرم...
‫پرواز رو یاد می‌گیرم.
‫من سقوط می‌کنم...
‫بارها...
‫و بارها.
‫بعدش یه روز،
‫از شما هم...
‫بیشتر اوج می‌گیرم، آقای پیو.
‫شرکتو بهت بدم؟
‫چقدر خنده‌دار.
‫- اینجا بازرگانی تایفونه... ‫- آهای!
‫چرا شما هیچ‌وقت تلفنو جواب نمیدین؟
‫الان جواب دادم.
‫کانگ تائه پونگ.
‫خبر نداری پارچه‌تو بردن هان؟
‫- بله؟ چه پارچه‌ای؟ ‫- اینا رو.
‫اینا چرا...
‫- اینا رو وارد کردی؟ ‫- چی؟
‫- چه جوری عین همونو داری؟ ‫- عجبا.
‫مگه نگفتی ارزش اینا اندازه‌ی ‫۲۶ سال از عمر باباته؟
‫یادت نمیاد؟
‫هان؟
‫دفعه‌ی پیش،
‫دودستی چسبیدی به اینا ‫و حسابی قشقرق به پا کردی.
‫- آره. ‫- وقتی باید اینا رو خالی می‌کردی،
‫پارکینگ خیلی کوچیک بود ‫و گفتی پول نداری.
‫اینا کج شدن. ‫نباید بذاریم بریزن.
‫اگه بریزن بیشتر هزینه داره.
‫باید اینا کیپ وایستن.
‫می‌تونی بیشتر پول بدی.
‫- پول ندارم که. ‫- جدی؟
‫ریخت؟
‫به نظر میومد دیگه جا نداشتی ‫که خالیشون کنی،
‫اینم می‌دونستم که که اگه خالی کنم ‫و برم برای شما دو تا سخت می‌شه.
‫واسه همین گفتم یه مدت ‫توی ماشینم نگهشون دارم.
‫ولی،
‫چرا تلفن رو جواب نمی‌دادی آخه؟
‫وای خدا، حالا چی کار کنیم؟
‫همش گو ما جین رو پیج می‌کردم ‫اما بهم زنگ نزد.
‫تا این که بالاخره تونستم باهات تماس بگیرم.
‫متاسفم.
‫اتفاقات زیادی افتاده.
‫می‌دونی با نگه داشتن اینا...
‫و کار نکردن چقدر ضرر کردم؟
‫خسارتمو میدی؟
‫- آره. ‫- با چی؟ تو که همه چیو از دست دادی.
‫نه.
‫همه چی رو از دست ندادم. ‫اینا رو دارم.
‫فقط همینا؟
‫همین الانم خبرش پیچیده که ‫آقای پیو چه جوری فریبت داده.
‫نه.
‫می‌تونم اینا رو بفروشم آقای بائک.
‫همه‌شونو می‌فروشم!
‫- جدی؟ ‫- معلومه!
‫باشه. پس برو بفروش.
‫چند تا رول دارم؟
‫می‌دونستم چندتاش کمه ها.
‫می‌دونستم.
‫همون موقع احساس کردم ‫که همه‌شو خالی نکردم.
‫هزینه‌ی لوجستیک نداره، ‫بیا اینا رو برگردونیم.
‫فایل‌ها کجان؟
‫تائه پونگ انقدر درگیره ‫که متوجه نمی‌شه اینا غیب شدن.
‫قرارداد کشتیرانیه.
‫[قرارداد چارتر کشتیرانی]
‫مقدارش رو نوشته ۵۰ هزار.
‫نگاه کن. ۵۰ هزار یارده.
‫مقدارش باید دقیقاً همون باشه.
‫می‌دونی...
‫چقدر برام سخت بود تا اینو ‫از دفتر بیارم بیرون؟
‫کار خیلی سختی بود.
‫[واگذارکننده:‌بازرگانی تایفون ‫جانشین: کشتیرانی تجاری پیو]
‫این مال شماست.
‫اینجا اینو بهم نده.
‫لیاقتشو دارم.
‫طبق رنگ داریم.
‫دو چهار شش هشت ده.
‫ظاهراً درسته.
‫برو ایتالیا! ببندش!
‫کانتینرو بیار پایین!
‫[سه روز قبل]
‫ایناهاش. شرط بازپرداخته.
‫اینه گفته اگه تغییری توی کمیت ‫یا کیفیت ایجاد نشه، شدنیه.
‫گفتی توی کامیون آقای بائک ‫چند تا رول بود؟
‫۱۰۰ تا رول، می‌شه ۵ هزار متر.
‫اما اگه کشتیرانی تجاری پیو بفهمه ‫که ده درصدش نیست...
‫اون‌وقت برای بازپرداخت اونو نمی‌فرسته.
‫برای همین...
‫من دقیق‌تر بررسی کردم و فهمیدم...
‫کجاست؟
‫کمیتش رو ببین.
‫واحدش نیست.
‫پس چطوری کاری کنم به نظر برسه...
‫می‌دونی، همون.
‫نظرت چیه کاری کنیم به نظر بیاد ‫که به یارده نه متر؟
‫- یارد؟ ‫- آره، اینجوری می‌شه ۵۰ هزار یارد، نه ۵۰ هزار متر.
‫و ۵۰ هزار یارد می‌شه ۴۵ هزار متر، ‫دقیقاً همونقدر که پیو الان داره.
‫فکر کنم اگه مقدارش یکی باشه ‫مرجوعش کنن.
‫این خیلی بهمون کمک می‌کنه.
‫کی اینو بهشو نبگه؟ ‫اگه خودت یهویی این کارو بکنی مشکوکه.
‫خب، یه نفر که دوست داره ‫بازرگانی تایفون ورشکسته بشه...
‫یا کسی که ازم متنفره.
‫یا...
‫شما دو تا اینجا بودین.
‫هنوز اینجا رو تعطیل نکردین؟ ‫اصلاً به من چه؟
‫آقای کانگ تائه پونگ.
‫این چیه؟ چرا اینو برام فرستادی؟
‫[حساب پس‌انداز، گو ما جین]
‫می‌خوای منو معذب کنی؟
‫من اصلاً هم معذب نشدم.
‫نه تنها این کسب و کار برام مهم نیست،
‫تازه به نظرم تو، خیلی فاجعه‌ای...
‫آقای کانگ تائه پونگ.
‫- پیداش کردیم. ‫- آره.
‫چی؟
‫رفت.
‫بگیرش.
‫حق شماست.
‫که چی؟ انتظار دارید نگهش دارم؟
‫این کار کلاهبرداریه.
‫هر جوری هم بهش فکر کنم،
‫من خائن نیستم، پس چرا ‫من باید نگهش دارم؟
‫اصلا‌ چرا رفتم دفتر ‫و خودمو درگیر این کار کردم؟
‫بگیرش.
‫- لطفاً اینو قبول کنید. ‫- نه.
‫بهت که گفتم. نمی‌خوام.
‫اینو پدرم برای شما گذاشته بود، ‫حقوق و مزایای بازنشستگیتونه.
‫[حساب پس‌انداز، گو ما جین]
‫این رو باید از سرمایه‌ی شرکت بهم بدن.
‫اما این...
‫از جیب آقای کانگه.
‫احساس می‌کنم اصلاً درست نیست. نه. ‫نمی‌تونم بپذیرم.
‫خیلی خب. کارمون تموم شد.
‫شما دو تا باید...
‫عاقلانه پیش برید.
‫خوشحالم که تونستم سر به سر آقای ها بذارم.
‫اما هر چی خیلی طول بکشه ‫ضایع می‌شه. من رفتم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫مراقب خودتون باشید.
‫خدانگهدار.
‫حالا فقط باید صبر کنیم.
‫آره.
‫به محض این که ایتالیا بازش کنه می‌فهمه.
‫اونا ده درصدِ گم‌شده‌ن.
‫شاید حتی عصبانی بشن ‫و فکر کنن فریب خوردن.
‫پس،
‫فکر می‌کنی آقای پیو این کارو می‌کنه؟
‫باید صبر کنیم ببینیم...
‫که اون کاسبیه که بیشتر به فکر ‫دستاوردهای فوریه...
‫یا اهدافش براش مهم‌ترن.
‫چی میگی تو؟
‫بازپرداخت نکردن؟
‫از ایتالیا تماس گرفتن...
‫و گفتن مقدارش مغایرت داره.
‫مقدارش؟
‫- مگه همشو نفرستادیم؟ ‫- چرا.
‫اما با مقداری که روی قرارداد ایتالیا ‫که به عنوان مدرک فرستادن
‫مغایرت داره.
‫آقای ها.
‫کارتو خیلی خوب بلدی.
‫من مقدارش رو چک کردم ‫اما واحدش یه ایرادی داشت.
‫واحدش فرق داشت.
‫توی قرارداد گفته ۵۰ هزار متر، ‫نه ۵۰ هزار یارد.
‫منم مابه‌تفاوتشون رو حساب کردم،
‫و دیدم از ۵۰ هزار متر...
‫۴۵،۷۲۰ مترش رو فرستادیم، ‫که یعنی ۵۰۰۰ مترش نبوده.
‫خب؟
‫اگه فوراً کل ۵۰ هزار مترو پس ندیم،
‫همه رو مجدداً برامون ارسال می‌کنن.
‫همه رو برمی‌گردونن؟
‫دوباره برگردونن؟ احمقانه‌ست.
‫خب؟
‫خب چی آقا؟
‫بله آقا.
‫بعدش،
‫طبق این قرارداد باید هزینه‌ی کشتیرانی ‫و لوجستیک رو ما بدیم،
‫و باید هر چه سریع‌تر ‫یه مشتری دیگه پیدا کنیم.
‫مغزتو خالی کن...
‫و یه ایده‌ی بهتر پیدا کن.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله آقا.
‫آقای پیو.
‫آقای کانگ تائه پونگ، ‫مدیرعامل بازرگانی تایفون تماس گرفتن.
‫کانگ تائه پونگ؟
‫مدیرعامل؟
‫نقشه‌ی جالبی کشیدی.
‫اگه کمک لازم داشتی باید زنگ می‌زدی.
‫من و هیون‌جون غریبه نیستیم.
‫چی می‌خوای بگی؟
‫این ده درصد پارچه‌ی باقی‌مونده‌ست.
‫۱۱،۲۴۰،۰۰۰ وون می‌ارزه،
‫و شرطش اینه که نقدی جلوتر پرداخت کنی.
‫[قرارداد فروش]
‫گفتی ۱۱،۲۴۰،۰۰۰ وون؟
‫نه.
‫اون قیمت تمام‌شده‌ست.
‫قیمتی که مطالبه می‌کنیم...
‫دو برابره؟
‫شما دو تا عقلتونو از دست دادین.
‫پس سه برابرش کنیم.
‫می‌شه ۳۳،۷۲۰،۰۰۰ وون.
‫واقعاً فکر کردی اینو می‌خرم؟
‫بهتر نیست بقیه رو بفرستی تا پولت رو بگیری ‫ تا اینکه هزینه لوجستیک رو...
‫ به عنوان جریمه بدی و در نهایت ‫جنسا باد کنن رو دستت؟
‫این خیلی بهتره.
‫در غیر این صورت،
‫می‌تونی پولتو از دست بدی و غرورتو حفظ کنی.
‫اینم خوبه.
‫انقدر مزخرف نگید، گورتونو گم کنید.
‫به چه حقی این کارو با ما می‌کنید؟
‫به آقای ها بگو بیاد اینجا.
‫- بله آقا. ‫- بابا، می‌خوای اینو بخری؟
‫بیا بریم دیگه.
‫اونقدری نمی‌‌ارزه که.
‫حداقل بهتره یه چیزی گیرم بیاد.
‫الان مهم اینه.
‫چرا این کارو می‌کنی؟
‫بیا این عوضی رو به درک واصل کنیم.
‫هوی.
‫خندیدی؟
‫این برات خنده‌داره؟!
‫چرا خندیدی؟
‫- احساس می‌کنی برنده شدی؟ ‫- نه.
‫سرگرم‌کننده‌ست.
‫جدی؟
‫بخند.
‫- صبر کن بابا. ‫- برید ببینم.
‫- خانم اوه. ‫- بله.
‫چه کیفی میده.
‫که بازرگان باشی.
‫چی کار می‌کنی؟
‫بیا بریم.
‫باید بریم.
‫[لوجستیک ساپداری]
‫«قسمت چهار: باد نمی‌تونه مانعم بشه»
‫سلام.
‫ببین کی اینجاست.
‫سلام آقا.
‫[انبار فلور پلن]
‫پول آوردی؟
‫لطفاً اینا رو قبول کنید.
‫بذار بشینم.
‫بگیر.
‫چرا برام چیزی آوری که نمی‌تونم بخورم؟
‫زیاد سختگیرانه انتخاب نکن. ‫هر چی دستت اومد بخور.
‫یه طعم خاصی رو دوست دارم.
‫اینایی که فیلینگ لوبیا قرمز شیرین ‫ دارن دوست دارم...
‫[پیراشکی بخارپز گیرین]
‫و این باید خودش باشه.
‫لوبیا قرمز شیرین.
‫ای خدا.
‫عین باباتی.
‫ذائقه‌ت مثل خودشه.
‫چیه؟
‫فکر کردی با سند دفترت فرار می‌کنم؟
‫خب...
‫بابت همه چی عذر می‌خوام آقا.
‫پول چیز قشنگی نبود.
‫یه چیز خیلی باارزش بود که ‫حتی می‌تونست باعث بشه...
‫خیلی احساس کوچیکی کنی.
‫اون روز،
‫می‌ترسیدم اگه چهره‌ی بابات رو ببینم...
‫نتونم کاری به اون زشتی بکنم.
‫اما یه وقتایی مدیرعامل یه شرکت ‫باید وارد عمل شه تا به نیروهاش...
‫ثابت که که مدیرعامل حاضره...
‫برای محافظت از اونا همه کار بکنه.
‫- هر کار و همه کار. ‫- به جز کار خلاف.
‫- البته. خلاف نه. ‫- البته که نه.
‫خیلی خب.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم آقا.
‫بابت پیراشکی ممنون.
‫همه‌شو تموم نکن. ‫برای منم نگه دار.
‫اینجا خیلی هست.
‫من زیاد نخریدم.
‫کانتینرها برای صادرات به بندر پوسان ‫ هجوم می‌آورند، اما کانتینرهای وارداتی
‫در حال توقفند که این موضوع در ‫ تحقیقات اخیر، دوگانگی را نشان می‌دهد.
‫در پانزدهم ماه گذشته، امور دریایی ‫ و شیلات پوسان اعلام کرد
‫که حجم کل صادرات در بندر پوسان ‫ در پایان ماه نوامبر
‫نسبت به ماه قبل ۱۲.۸ درصد افزایش یافته
‫ و نرخ افزایش دو رقمی را ثبت کرده است.
‫با این حال، حجم کل واردات ۲.۲ درصد ‫کاهش یافت که نشان‌دهنده‌ی تضاد بزرگی است.
‫داشتم گوش می‌دادم.
‫نباید موقع کار رادیو گوش بدی.
‫چقدر پول برامون مونده؟
‫حدود ۷ میلیون وون.
‫اما تا ماه آینده تمومه.
‫باید اجاره هم بدیم.
‫چطور پیش میره؟
‫باید چهار باید دیگه مطالبه می‌کردم.
‫این چیه؟
‫کارت‌های سال نومون خیلی داغونن.
‫مهر کریسمس حس و حال تعطیلاته.
‫[برای آقای چوی جونگ هو]
‫- دست‌خطت اینه؟ ‫- نمی‌شناسی؟
‫[از طرف بازرگانی تایفون]
‫«سال نوی سال ببره.»
‫«آرزو می‌کنم سال پیش رو ‫شانس مثل توفان به سراغت بیاد»
‫عجیبه.
‫تو بودی چی می‌نوشتی؟
‫«سال نو مبارک، دوستدار شما ‫بازرگانی تایفون.»
‫خیلی خشکی تو.
‫فردا میرم اداره پست ‫اینا رو هم می‎فرستم.
‫باشه. ولی می‌دونی،
‫می‌خوام اینجا رو از نزدیک ببینم.
‫شرکت هونگشین؟
‫توی پوسانه.
‫آره، پوسانه.
‫جایی که پر از دلار و صادراته.
‫[بلیت‌ها را می‌توان در روزهای هفته ‫و هر زمانی از متصدی قطار خریداری کرد.]
‫وای، ده سال بود نیومده بودم پوسان.
‫من اولین بارمه.
‫حالا واقعاً دعوت شده بودی؟
‫تعارف نبود؟
‫چرا، بهم گفتن حتماً بیام.
‫تعارف زدن بهت!
‫- وای، نکنه مزاحم بشیم؟ ‫- مزاحمیم؟
‫مردم اینجوری می‌گن.
‫- بیخیال. ‫- آقای کانگ تائه پونگ؟
‫آقای کانگ تائه پونگ. تویی؟
‫تویی آره؟ ‫فوری شناختمت!
‫وای، عین باباتی!
‫کپی خودشی، ‫با رنگ پوست روشن و گردن کشیده.
‫- چه مرد خوش‌قیافه‌ای. ‫- مرسی.
‫من جونگ چا رانم، از شرکت هونگشین.
‫همیشه به همه می‌گم بهمون سر بزنن ‫اما تو اولین کسی هستی که واقعاً اومدی.
‫پوسانی‌ها پای قولشون وایمیستن.
‫حالا تیپ زدی...
‫- تا این همه راه بیای پوسان؟ ‫- البته.
‫این استایل پوسانی نیست. ‫این شال گردن نمدی دیگه چیه؟
‫- بازش کن. خیلی گرمه. ‫- من سردمه.
‫نه، خیلی گرمه.
‫تو جوونی، بدنت باید گرم باشه.
‫- مگه نه؟ ‫- واقعاً سرده.
‫بگذریم...
‫تو کی هستی؟
‫سلام، من اوه می سئونم.
‫[بازرگانی جین‌وون ‫پرده، کیف هانسئوپ]
‫پوسان‌ چیزهای صادراتی زیاد داره.
‫خوب نگاه کنید.
‫خدای من.
‫عاشق انرژی اینجام.
‫پوسان به انرژیش معروفه،
‫اصلاً حرف از انرژی که بشه، ‫پوسان یادت میاد.
‫الان چی توی پوسان خیلی مشهوره؟
‫مشهورترین چیز توی پوسان؟
‫منم.
‫وای. منم توی سئول مشهورترینم!
‫- تو همون مرده‌ای؟ ‫- آره.
‫این یعنی...
‫کانگ تائه پونگ توی سئول حکومت می‌کنه ‫و چا ران توی پوسان.
‫- خب، فقط توی آپوجئونگ. ‫- آپوجئونگ؟
‫- آره. ‫- آپوجئونگ؟
‫- سلام خانم جونگ. ‫- سلام.
‫سلام.
‫این غذای نودل شیشه‌ای خوراک لذیذ پوسانه.
‫- باید تست کنید. ‫- می‌تونیم نودل شیشه‌ای صادر کنیم؟
‫- نودل شیشه‌ای؟ ‫- آره.
‫من می‌خوام نودل‌ شیشه‌ای ‫تخت‌تر و پهن‌تر درست کنم.
‫- تخت و پهن؟ ‫- آره.
‫من تا حالا تخت و پهنشو نخوردم.
‫- خوشمزه می‌شه؟ ‫- فکر کنم بافت خوبی داشته باشه.
‫لطفاً مراقب باش.
‫اونو می‌فرستی شانگهای؟
‫اینجا طبقه‌ی دومه.
‫باحاله.
‫معرکه‌ست.
‫من اینا رو می‌شمرم.
‫[حواله بانکی بین‌المللی ‫صرافی]
‫دقیقاً واسه همینه...
‫که هیچ‌وقت نتونستم با مردهای ‫خانواده‌ی کانگ قطع رابطه کنم.
‫شاید خیلی خوش‌زبون نباشن ‫اما رفتارشون خیلی فروتنانه‌ست.
‫قشنگ نیست؟
‫وای.
‫پول رو ببین.
‫تائه پونگ.
‫- بله؟ ‫- خب؟
‫بگو ببینم می‌خوای چی کار کنی ‫و چی بخوری.
‫خب، چیزی نمی‌خوام بخورم.
‫شنیدم اینجا دلار زیاده.
‫- دلار؟ ‫- بله.
‫ای بابا.
‫این بازار گوکجه...
‫جاییه که از جنگ کره و پیامدهای بعدش ‫جون سالم به در برده.
‫اینجا هر پولی رایجی که بخوای ‫و هر چی که دنبالشی هست.
‫سوال اینه که کی اول میاد بگیره.
‫بله.
‫- بیا بریم خانم جونگ. ‫- خوشحال شدم اومدیم.
‫- به این زودی؟ ‫- بله خانم.
‫باید یه مبلغی صرافی کنم.
‫فکر کن ببین چی کار می‌خوای بکنی.
‫ببخشید. اجازه هست منم بیام؟
‫فقط کنجکاوم.
‫- بیا بریم. ‫- منم بیرون یه دور می‌زنم.
‫باشه. حتماً. بیاید باهم بریم.
‫وای خدا. کار و کاسبی به راهه.
‫بس کن.
‫پول دانمارک رو تا حالا دیدی؟
‫تا حالا اینو ندیده بودم.
‫تا حالا دید من دست رد به پول بزنم؟
‫حتی پول رایج ماه رو هم قبول می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- خدانگهدار.
‫- روز خوش. ‫- خدانگهدار.
‫صبر کن. صبر کن.
‫مرسی.
‫باشه، ممنون.
‫این لطفاً.
‫امیدوارم تائه‌پونگ راحت بگرده.
‫احتمالاً همینطوره.
‫سخت بود.
‫[جلبک دریایی یوجئونگ ‫سمیل وینیل]
‫چه غلطی می‌کنی؟ ‫مراقب باش چیزیت نشه!
‫- همه چیو می‌شکنی. ‫- خوبی؟
‫خوبم.
‫خدای من.
‫- دارم رد می‌شم. ‫- زود باش.
‫اول اینو بگیر.
‫- کجاست؟ ‫- این برای تو بود.
‫- مراقب باش! ‫- به من توجه نکن.
‫نخوری زمین مثل دفعه‌ی پیش گمش کنیا!
‫- محکم بگیرش! ‫- باشه!
‫- دارم میام! ‫- اینجا شلوغه.
‫راهو باز کنید لطفاً.
‫ببخشید. دارم رد می‌شم.
‫دارم رد می‌شم. برید کنار لطفاً.
‫- اینجایی. ‫- سلام.
‫کار و کاسبی چطوره؟ چیزی فروختی؟
‫فقط یکی.
‫خیلی خب. ببین.
‫رقمش رو برای سه تا کشور محاسبه کن.
‫امروز ین چنده؟
‫بدون اعشار، ۱۱۵۰ وون.
‫باشه.
‫یوان ۱۸۱ وونه.
‫این چشه؟
‫باتریش تموم شده؟
‫چا ران هم داره پیر می‌شه ها.
‫ده سال بیشتره که چا ران پیر شده.
‫۲،۴۳۶،۹۱۰ وونه.
‫چه حرفه‌ای.
‫درسته؟
‫کارت بد نیستا.
‫پولشو بده. روز خوش.
‫- باشه. خدانگهدار. ‫- خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫[بازرگانی هیوندائه ‫بازرگانی میونگ‌سئونگ]
‫[آینده‌ی مدیریت]
‫- خوشت اومد؟ ‫- چی؟
‫صبر کن.
‫من پارک یون چئولم، مدیرعامل شو پارک.
‫برعکس بخونیش می‌شه پارک شو.
‫[شو پارک ‫مدیر عامل پارک یون چئول]
‫- ۳۰ سال این کارو کردی؟ ‫- دقیق بگم، ۳۲ سال.
‫کاری که بابام شروع کرد رو من ادامه دادم.
‫منم...
‫مثل شمام، آقای مدیر.
‫وقتی بقیه مدیر صدام می‌کنن ‫معذب می‌شم.
‫من کاسب نیستم.
‫من محققم.
‫مدیرعامل کانگ تائه پونگ؟
‫- اینا کفش ایمنین؟ ‫- بله درسته.
‫اگه خوشت اومده ‫می‌خوای چند تا نمونه ببینی؟
‫اینو ببین.
‫دیدی چی شد؟
‫با یه حرکت رد می‌شه. ‫بیا ادامه بدیم.
‫استیل ضدزنگ یه کم ‫از اون قابلمه ضخیم‌تره، مگه نه؟
‫اما حتی این هم فقط با چند تا ضربه ‫کارش تمومه.
‫- اینجوری. ‫- خدای من.
‫دیدی؟ همه چی سوراخ می‌شه.
‫- خیلی خب. ‫- خدای من.
‫نگران نباشید.
‫بعدی این تابه‌ست.
‫به نظرتون چی می‌شه؟
‫- من که فکر نکنم رد بشه. ‫- می‌ترسید سوراخ بشه؟
‫نه.
‫سوراخ شو!
‫نگاه کنید.
‫این یه کفش ایمنی عادی توی بازاره.
‫دیدین؟ پاره شد.
‫حالا اینو ببینید.
‫کفش ایمنی شو پارک.
‫اجازه بدید محصول شو پارک رو نشونتون بدم.
‫تا جای ممکن محکم می‌زنمش.
‫اینجوری.
‫دیدین؟ هیچیش نشد.
‫خودتون نگاه کنید.
‫سالمه.
‫اینا فقط کفش نیستن. علمن.
‫آره، سه سال طول کشید تا ساخته بشن.
‫آدما می‌تونن توی مزارع پاشون کنن.
‫اینا کاربردی‌ان.
‫- اینا مردم رو از کزاز در امان نگه می‌دارن. ‫- آره.
‫آره، درست میگی.
‫به زبون ساده،
‫اینا راحت‌ترین و ایمن‌ترین کفشای دنیان.
‫کفش ایمنی شو پارک.
‫این چیه؟
‫چرا؟
‫آهای!
‫خدای بزرگ.
‫- چه جوون بی‌باکی هستی. ‫- اینا چنده؟
‫من دنبال پول نیستم.
‫تا حالا اینا رو صادر کردی؟
‫به امید این که امنیت در سراسر جهان ‫برای مردم برقرار بشه.
‫کفش ایمنی شو پارک.
‫حالا که پوشیدی ‫بذار یه چیز دیگه بهت نشون بدم.
‫لطفاً نگران نشو.
‫نترس.
‫- چی؟ من؟ ‫- برو بریم.
‫- روی من امتحان می‌کنی؟ ‫- آره.
‫این کفش ایمنی شو پارکه.
‫چه احساسی داری؟
‫خوبی نه؟
‫گرمت شد؟
‫اصلاً!
‫خدای من.
‫کارخونه‌ی ما همین اطرافه.
‫می‌خوای سر بزنی؟
‫آره.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫گرمت نشد نه؟
‫می‌ترسم یه کم دیگه گرم شه.
‫نمی‌شه؟
‫بفرما تو.
‫اینا محصولات تموم‌شده‌ی ما هستن.
‫تو سایزهای مختلف پکشون می‌کنیم، ‫اینجوری.
‫این کفشا انگار توی شهربازین.
‫آقای پارک، درسته طمع‌کار نیستی ‫اما جاه‌طلبی.
‫چندتا هستن؟
‫زیاد نیستن.
‫حدود ۷ هزار جفت. ‫یعنی ۱۴ هزار تا دونه.
‫۱۴ هزارتا کفش دارید؟
‫ببین اینا چه جوری ساخته می‌شن.
‫از این طرف لطفاً.
‫دنبالم بیا.
‫این جاییه که...
‫کفشا تولید و ساخته می‌شن.
‫عجله نکن و نگاه کن.
‫خسته نباشید.
‫بذار یه چیز خفن نشونت بدم.
‫نگاه کن. این...
‫همه چی با چسب به هم وصل می‌شه،
‫و بعد پرس می‌شه.
‫- این فشردگی چهارطرفه‌ست. ‫- فشردگی چهارطرفه.
‫خفن نیست؟
‫خدای بزرگ.
‫گفتم که این کارو نکن.
‫کارکنای من انقدر قدیمین که نگو.
‫[بهترین کیفیت!]
‫خدای بزرگ.
‫از این به بعد این کارو نکن.
‫خجالتم میدی.
‫اینو ببین.
‫اینجا رو ببین. اینجا.
‫همه‌ش کار دسته.
‫لاین کاری سختیه، ‫واسه همین جوونا نمیان سمتش.
‫تا ده سال پیش ‫مردم پوسان با اینجور کارها...
‫معیشت می‌کردن.
‫اما بعدش...
‫چین تعداد زیادی نیروی کارِ ‫فوق‌العاده ارزون قیمت واسه ما فرستاد.
‫کارخونه‌هایی که به عنوان پیمانکار فرعی ‫ برای برندها کار می‌کردن،
‫در نهایت همگی مجبور شدن کارو تعطیل کنن.
‫بازار داخلی زیاد رونق نداره.
‫اما من می‌خواستم...
‫که تمام تلاشمو بکنم و شانسمو امتحان کنم.
‫پول زیاد برام مهم نیست.
‫اما من...
‫روحیه‌ی سرسختی دارم.
‫چرا تائه پونگ هنوز نیومده؟
‫نکنه مرد گنده گم شده؟
‫متاسفم.
‫خانم اوه!
‫خانم اوه! باید اینو ببینی.
‫سلام.
‫- حدس بزن چی گرفتم. ‫- چی؟
‫کیک ماهی معروف پوسان؟
‫این دیگه چیه؟
‫ما قراره اینو صادر کنیم.
‫چشماش گرد شدن.
‫قضیه چیه؟ چی هست؟
‫[توافقنامه‌ی خرید]
‫- اینجا کجاست؟ ‫- چیه مگه؟
‫بیا. اینو بگیر و قراردادو کنسل کن.
‫نه نمی‌تونم.
‫من اینا رو با پیش‌پرداخت مفت خریدم...
‫کانگ تائه پونگ!
‫آقای کانگ.
‫نام مو!
‫- مامان. چی شده؟ ‫- آهای.
‫دو تا نوشیدنی سبک و یه مرغ سوخاری.
‫چرا نوشیدنی رو از من می‌خوای؟ ‫دستگاه اونجاست.
‫درست میگی. ببخشید.
‫خودتو جمع کن!
‫باشه. ببخشید. وای نه.
‫خدای من!
‫چش شده؟ داغه!
‫چی شده نام مو؟
‫هیچی خوبم.
‫- سوختی؟ ‫- میز سه.
‫سوختی. روش یخ بذار.
‫- یا آب سرد بگیر. ‫- باشه.
‫برای میز سه‌ئه.
‫الهی. بمیرم برات.
‫وای، چه وضعیتیه.
‫- نوش جان. ‫- ببخشید.
‫- ما اول سفارش دادیم. ‫- بله درسته!
‫ببخشید. اول اون میز سفارش دادن.
‫بله متاسفم.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫از مشارکت شما توی رقابت ستاره‌ی نو ‫متشکریم.
‫شماره‌ی ۳۲، وانگ نام مو،
‫شما به فینال راه پیدا نکردید.
‫به کافه‌ی مومو خوش اومدی. ‫یه میز دونفره؟
‫- از این طرف لطفاً. ‫- سلام.
‫بفرمایید بشینید.
‫- سب زخم کجاست؟ ‫- برای دستت؟ اون پایینه.
‫زیر برگه‌ی موسیقی. آره.
‫- کجا میری مامان؟ ‫- قرار دارم.
‫سریع میام.
‫اما الان مغازه بازه.
‫چیز خوبیه. ‫بذار یه امروزو برم.
‫- واقعاً همینجوری میری؟ ‫- مرسی!
‫این چیه؟
‫[خمیردندان دنتوریچ پلاس]
‫خمیردندون؟
‫مرسی.
‫فقط مونده منو از اونجا بندازی پایین.
‫اگه نمی‌خوای بندازم برو.
‫ببین خانم اوه.
‫این کف کفش ایمنیه.
‫بهش می‌گن زیره، ‫خیلی هم محکم و مقاومه.
‫خب... یه لحظه.
‫نگاه کنید.
‫صدای چی بود؟
‫آهای.
‫فکر کنم مشتری دارید.
‫برید بهشون برسید.
‫دیدی؟
‫یعنی،
‫هزینه‌ی کارخونه برای این کفشا ‫۳۰ هزار وونه،
‫ولی ما با ۵ میلیون وون، ‫۵۰۰ جفت می‌گیریم.
‫جفتی میفته ده هزار وون.
‫حتی به قیمت کارخونه هم ‫سه برابر گیرمون میاد.
‫و اگه ۵۰ هزار بفروشیم، ۵ برابره.
‫حتماً پول خوبی گیرمون میاد.
‫چرا اینا انقدر ارزونن؟
‫واقعاً محصول رو دیدی؟
‫آره بابا.
‫یه عالمه کفش توی انبار دیدم.
‫فروشگاه گریت توی پوسان...
‫۷ هزار جفت برای ساخت و سازشون ‫سفارش دادن،
‫اما ورشکسته شدن، ‫واسه همین بارو همونجا ول کردن.
‫آره، اون فروشگاه لعنتی ‫خیلی از کسب و کارهای اینجا رو تعطیل کرد.
‫ولی بازم نباید درجا قرارداد رو امضا کنی.
‫راست میگه. ‫چرا انقدر زود امضاش کردی؟
‫- دیوونه شدین؟ ‫- اینجوری تونستم ارزون بخرم.
‫اگه واسه فکر کردن وقت می‌ذاشتم ‫شانسمو از دست می‌دادم.
‫عجب دل و جرئتی داره.
‫یه همچین آدم باجنمی ‫باید کار و کاسبی رو بچرخونه.
‫آخه اون پوله مال ما نیست.
‫باید هزینه‌هامونو بدیم، چرا آخه...
‫آره، خیلی زیاده‌روی کردی!
‫آره دقیقاً.
‫من می‌خواستم شروع کنم، ‫یه چیزی بفروشم و سود کنم.
‫خیلی خب داداش.
‫نمی‌دونم چه خبره،
‫اما اگه کاریه که شده،
‫دیگه از خیرش بگذر.
‫اما می‌دونی،
‫تمام تلاشتو بکن موفق بشی.
‫- آره درسته. ‫- می‌دونم.
‫آره درسته.
‫نوشیدنی بخورید و جبران کنید.
‫من کوکا کولا می‌خورم.
‫چی میگه؟ ببخشید!
‫یه قاشق می‌خوام تا گوشامو تمیز کنم.
‫من یه لیوان هم بخورم رفتم فضا.
‫چرت و پرت نگو.
‫من فوری قبول کردم بیام ‫چون تو ازم خواستی.
‫به چه جرئتی دست رد ‫به نوشیدنی می‌زنی بی‌شعور؟
‫نوشیدنی بخور. نه نداریم.
‫خطرناکه.
‫من به جاش می‌خورم.
‫خانم اوه می سئون.
‫اهل تفریحیا.
‫خب، بلدم چه جوری عشق و حال کنم.
‫خیلی هم عالیه.
‫اما می‌دونی، وقتی فقط ما دو تا باشیم ‫زیاد کیف نمیده.
‫اون پسرها رو یادته؟
‫یکیشونو می‌شناسم.
‫گفت تو خوشگلی.
‫- فقط چشمش به تو بود. ‫- جدی؟
‫صبر کن یه لحظه.
‫اومدی خوش گذرونی؟
‫مگه اون پسرها چی دارن،
‫و این چقدر خوشگله؟
‫وای. نگاهش کن، قلمروشو مشخص می‌کنه.
‫خیلی خب بچه جون.
‫راستی شو پارک.
‫من از همه‌ی کارهای این دور و بر خبر دارم.
‫چرا انقدر ناآشنا به نظر می‌رسه؟
‫به نظرم جدید میاد.
‫تائه پونگ.
‫اون چه‌ش شد؟
‫خدای من.
‫واقعاً تحمل نوشیدنی نداره؟
‫غافلگیرم کردی که.
‫چیه؟ چی شد؟
‫- یه لحظه. ‫- چی شده؟
‫اینجا.
‫اینجا رو ببین خانم اوه.
‫[من عصبانیت نمی‌کنم]
‫نگاه کن.
‫چیزی که می‌خوام بهت بگم ‫اینجا نوشته شده.
‫من...
‫از این به بعد،
‫- عصبانیت نمی‌کنم. ‫- ای خدا.
‫قول میدم عصبانیت نکنم خانم اوه.
‫[نمی‌کنم]
‫نوشته «نمی‌کنم».
‫دیگه این کارو نمی‌کنم.
‫هر دفعه می‌خوای این کارو بکنی؟
‫پس بذار آرزومو بهت بگم.
‫یا باید تو دلم نگهش دارم؟
‫منظورت چیه؟
‫اونجا من به جای تو نوشیدنی خوردم.
‫به خاطر من نخوردی که!
‫- بهم گفتی نخورم. ‫- هرچی.
‫این کارها رو فقط با من بکن.
‫باید آرزومو بنویسم.
‫- کاغذ داری؟ ‫- نه.
‫دستتو بده.
‫بده دیگه.
‫خب.
‫کوپنِ...
‫آرزوی...
‫من.
‫نگهش می‌دارم.
‫حتماً یه روزی ازش استفاده می‌کنم.
‫فهمیدی؟
‫فکر کنم...
‫باید یه کم قدم بزنیم.
‫وای خدا.
‫مراقب باش.
‫احساس اطمینان داری؟
‫باید سعیمو بکنم.
‫اون ۵۰۰ جفت کفش ده هزار وونی رو...
‫- مطمئنم می‌تونم بفروشم. ‫- نه، منظورم اون نیست.
‫می‌تونی یه مدیرعامل واقعی...
‫برای مجموعه‌مون بشی؟
‫بذار ببینم...
‫فکر نکنم...
‫که هنوز معنی مدیرعامل بودن رو ‫درک کرده باشم.
‫اما...
‫برای شرکت هر کاری، و همه کاری می‌کنم.
‫من که اطمینان دارم...
‫که می‌خوام بازرگان باشم.
‫خانم اوه، تو...
‫مثل عالم کیهان می‌مونی.
‫- سرده. ‫- وای.
‫خدای من.
‫پاهام خیس شد.
‫حالا چیزی نشده که.
‫- پاهات که خشکن. ‫- نه، خیس خالی شدن.
‫- بیخیال. ‫- کجا میری؟
‫- بس کن! ‫- هی جوونی!
‫یه کم پیش درب و داغون بودن ‫الان مثل توله سگ می‌دوئن.
‫واسه همینه که هنوز جوونن.
‫برگرد اینجا ببینم.
‫می‌دونم که می‌تونم اون کفشا رو بفروشم!
‫برگرد اینجا! یالا!
‫برو عقب دیگه!
‫[صندوق اهدایی ارتش نجات]
‫خیلی عجیبه.
‫من کلیسا نمیرم ‫اما توی کریسمس حس خیلی خوبی دارم.
‫سرودها شادن...
‫- سلام. ‫- و کیک‌ها خوشمزه.
‫حتی هر از گاهی دلم می‌خواد کار خیر هم بکنم.
‫شب خوش.
‫احساس می‌کنم وقتی که بیدار شدم ‫یه هدیه کنارم می‌بینم.
‫چطور بگم؟
‫احساس می‌‌کنم معجزه می‌شه.
‫[اخطار تخلیه]
‫در چرا بازه؟
‫مامان؟
‫- تائه پونگ. ‫- مامان.
‫- شما آقای کانگ تائه پونگ هستید؟ ‫- بله.
‫نامه دستتون رسید؟
‫چه نامه‌ای؟
‫متاسفم.
‫[اخطاریه دیرکرد]
‫آپارتمان شما به حراج گذاشته شده.
‫اموال منقول شما رو مصادره می‌کنیم.
‫می‌تونید ملزومات ادامه‌ی زندگی رو بردارید.
‫نیم ساعت بهتون زمان میدم.
‫کار ما هم عقبه.
‫همین خونه‌ست.
‫- زود بیاید. هر چی دستتون میاد بردارید. ‫- خدای من!
‫- زود باشید. ‫- خدای من.
‫- مامان. ‫- برید کنار!
‫- بس کنید ببینم! ‫- برام مهم نیست.
‫- این مداخله تو کار رسمیه! ‫- لعنتی!
‫چه غلطی می‌کنید؟
‫- اینو بردار. ‫- بس کن آقا!
‫چه‌تون شده؟
‫- وسایلاتو جمع کن. ‫- چی؟
‫نکنید آقا.
‫خانم! زود باشید.
‫می‌دونم بابانوئلی وجود نداره.
‫بذار بردارم.
‫یه لحظه.
‫صبر کن.
‫خدای من.
‫تائه پونگ، ما رو انداختن وسط خیابون؟
‫حالت خوبه مامان؟
‫چرا یه لباس گرمتر نپوشیدی؟
‫نذاشتن چیز باارزشی بردارم.
‫- ساعت چنده؟ ‫- چی؟
‫- چرا؟ چی شده؟ ‫- یه لحظه اینجا وایستا.
‫- کجا میری؟ ‫- همونجا بمون.
‫صبر کن کجا میری؟
‫نه، دروازه پشتی نه.
‫- الان برمی‌گردم. ‫- ندو.
‫مامان.
‫- ممکن بود خیلی بد بشه. ‫- چرا؟
‫فکر کنم خیلی زرنگی کردم ‫که گفتم اینو بعداً برمی‌دارم.
‫این آخرین هدیه‌ی بابات بود.
‫- دکمه‌شو ببند. ‫- باشه.
‫- بیا بریم تا کسی ما رو ندیده. ‫- بریم.
‫- من هردو رو برمی‌دارم. ‫- نه.
‫- من اینا رو میارم. ‫- یکیشو بده من.
‫- من برمی‌دارم. ‫- خدایا.
‫- بریم. ‫- ای بابا.
‫بله. خداحافظ.
‫باشه، مراقب خودت باش.
‫خداحافظ.
‫آدما چجوری انقدر سنگدلن؟
‫باورم نمی‌شه هیچکس قبول نمی‌کنه ما رو.
‫تائه پونگ، از اینجا کجا بریم؟
‫- مامان. ‫- بله؟
‫بیا بریم...
‫و امشب پیش بابا بمونیم.
‫چی داری میگی؟
‫ما باید قوی بمونیم و دنبال یه راهی ‫باشیم تا خودمونو نجات بدیم!
‫چطور می‌تونی به مادرت همچین چیزی بگی؟
‫تو چه‌ت شده؟
‫خیلی نامردی!
‫الانشم سردمه و گرسنمه!
‫چرا این دردو بهش اضافه می‌کنی؟
‫تو چه‌ته؟
‫[بازرگانی تایفون]
‫بابا اینجاست.
‫[رامیون یئوپجیپ]
‫الان خیلی خوب پخته.
‫خیلی خب.
‫نوش جان.
‫- مرسی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خیلی خوب رامیون درست می‌کنی.
‫تازه قهوه‌ی ترکیبی ۳-۲-۲ رو ندیدی.
‫بعد این برات درست می‌کنم.
‫واقعاً مثل کارمندهای اداری شدی.
‫خیلی خوشحالم طوری بزرگت کردم ‫که الان از پس همه کار برمیای.
‫می‌دونی چیه؟
‫فکر می‌کنی من به تو رفتم؟
‫معلومه خب.
‫خصوصیاتت و رنگ پوستت عین خودمه.
‫- واقعاً؟ ‫- اصلاً عجیبه.
‫یه کم پیش اشتها نداشتم ‫ولی الان خوردن این برام خیلی راحته.
‫چرا انقدر خوشمزه‌ست؟
‫- گرمه نه؟ ‫- آره خوبه.
‫اما بدون یه روزی مثل کریسمس،
‫این زمستون خیلی طولانی می‌شد.
‫خیلی سرد می‌شد.
‫توی دفتر یه سوزی میاد.
‫سردته؟
‫اگه تو سرما بخوری صورتت فلج می‌شه.
‫- اشک‌های اژدها رو دیدی؟ ‫- معلومه که دیدم.
‫تائه پونگ.
‫احساس می‌کنم همه چیز انگار کابوسه.
‫چه خوب می‌شد اگه وقتی بیدار شدم،
‫توی خونه‌مون باشم ‫و یه خواب حسابی کرده باشم.
‫ای خدا.
‫خب، تا وقتی که کنار همیم ‫خونه‌ی ما اینجاست.
‫ببین.
‫وای.
‫اینو با پولی که به زحمت ‫به دست آورده بودم خریدم.
‫خوشگل نیست؟
‫چرا.
‫خجالت‌آوره،
‫اما قبلاً،
‫وقتی آدما رو می‌دیدم که توی خیابون ‫کار سخت می‌کنن،
‫دلم براشون می‌سوخت.
‫واسه همین همیشه فکر می‌کردم ‫خیلی آدم دلرحمی هستم.
‫دلت مهربونه.
‫فهمیدم کسایی که زحمت می‌کشن ‫و عرق می‌ریزن...
‫سزاوار دلسوزی نیستن آدمای بزرگی هم نیستن.
‫روش پول درآوردنشونه دیگه.
‫پس بابا،
‫کریسمس مبارک.
‫وقت خوابه.
‫خب؟
‫- حواست به کانگ تائه پونگ هست؟ ‫- بله آقا.
‫مطمئن شدم از خونه‌ش رفته.
‫جدی؟
‫[پیمانکار: کشتیرانی تجاری پیو]
‫دوست دارم بدونم چه حسی داره ‫که توی جوونی...
‫دونه دونه همه چیزتو از دست بدی.
‫«باد نمی‌تونه مانعم بشه»
‫سلام.
‫من اوه بئوم هستم، ‫کلاس اول، شماره‌ی ۴۷.
‫- شروع! ‫- خیلی خب. شروع!
‫من به بیشتر از ده جا نشونش دادم ‫بعضیاشون خوششون اومد.
‫استرس داری؟ ‫من که اصلاً.
‫تموم شد.
‫خیلی متاسفم.
‫از خلافکار پول قرض کردی؟
‫پول من چی؟ پولم کجاست؟
‫اون پول تنها دلیلیه که الان هنوز زنده‌م.
‫- بهت خوش می‌گذره؟ ‫- آره. خیلی.
‫زیاد تلاش نکن.
‫وقتی اوضاع خیلی سخت می‌شه ‫می‌تونی بهم تکیه کنی.
‫- محصولات از پوسان میان؟ ‫- سلام.
‫باید علاقه نشون بدم.
‫گمونم حالا تو ترسیدی.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»