‫آهای! برو کنار!
‫ما نمی‌تونیم...
‫اونا رو به نساجی دبانگ تحویل بدیم!
‫ببخشید معطلتون کردم.
‫بعداً سرمون شلوغ می‌شه، ‫می‌خواید اول اینجا رو مهر کنید؟
‫ببخشید.
‫می‌شه از سرویس بهداشتی استفاده کنم؟
‫دم در سمت راسته.
‫- زود برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫بریم!
‫- یالا! ‫- همگی بیاید بریم!
‫بیاید از محل کارمون دفاع کنیم!
‫- حقوق ما رو بدید! ‫- حقوق ما رو بدید!
‫- از این طرف! ‫- از محل کارمون محافظت کنید!
‫از محل کارمون محافظت کنید!
‫- حقوق ما رو بدید! ‫- حقوق ما رو بدید!
‫از این طرف بیاید!
‫[شرکت رو تعطیل نکنید ‫حقوق ما رو بدید]
‫[کارخانه تعطیل می‌شود]
‫[نامه‌ی درخواست]
‫من نمی‌ترسم.
‫اصلاً نمی‌ترسم.
‫صبر کن!
‫تائه پونگ!
‫صبر کن!
‫صبر کن آقای کانگ!
‫یه دقیقه صبر کن!
‫چرا روی زمین خوابیدی؟
‫تو...
‫فکس رو فرستادی؟
‫نه، نفرستادم. اینو رو ببین.
‫خدای من.
‫بلند شو.
‫- اونجا نخواب. ‫- باشه.
‫اون رئیس بی‌شرف می‌خواست بدون ‫دادن حقوق‌ها با وسایلا فرار کنه.
‫حالا چی کار کنیم؟
‫باید برگردید.
‫- حتماً خیلی خسته‌‌اید. ‫- ما فقط انجام وظیفه می‌کنیم، مگه نه؟
‫جایی دارید اینا رو انبار کنید؟
‫بابا اولین بارمون که نیست.
‫یه انبار آماده می‌کنیم ‫و هزینه‌ی سفرتون رو میدیم.
‫تا دیر نشده باید برید.
‫- مدارک ابطال رو بیارید. ‫- باشه.
‫تو هم باید باهاش برگردی، تائه پونگ.
‫من زنگ می‌زنم دفتر و می‌گم ‫دنبال یه انبار بگردن.
‫- باشه. ‫- خوبه.
‫ماشیناتونو روشن کنین بچه‌ها.
‫- راه درازی در پیش داریم. ‫- مراقب باشید.
‫تائه پونگ.
‫- بله؟ ‫- اون آدما، مخصوصاً آقای بائک...
‫- توی این زمینه باتجربه‌ن. ‫- باتجربه‌ن؟
‫حواسشون خیلی جمعه.
‫که اینطور.
‫من یه جوری انبارو جور می‌کنم.
‫وقتی رسیدی اینچئون ‫حتماً برامون زمان بخر.
‫حله.
‫یه کم بخواب.
‫- راحتم. خوابم نمیاد. ‫- شک دارم.
‫نشستن توی ماشین سنگین ‫همه رو خوابالود می‌کنه.
‫ما بهش عادت کردیم.
‫از این بخور.
‫اسمت چیه؟
‫من کانگ تائه پونگم.
‫- تائه پونگ؟ ‫- بله.
‫- کی همچین اسمی رو بچه‌‌ش می‌ذاره؟ ‫- بابام.
‫اسم قشنگیه. آدمو به فکر می‌بره.
‫یه کم پیش نترسیده بودی؟
‫چرا.
‫پس چرا اون کارو کردی؟
‫شنیدم اگه اوضاع خراب شه ‫شرکت ممکنه ورشکسته بشه.
‫شرکتت از جونت مهمتره؟
‫ارزشش اندازه‌ی ۲۶ سال از عمر بابامه.
‫دلیل داشت که اینو بهت دادم.
‫- می‌تونی بخوری. ‫- مرسی.
‫[ششرکت بازرگانی تایفون]
‫بله، دو تا انبار.
‫می‌دونیم، اما برای ما هم یهویی بود.
‫انبار اضافه دارید؟
‫- وسایل تو راهه. ‫- ما به اون انبار نیاز داریم آقا.
‫من تونگ جونگم، از «ادبیات فرانسوی».
‫منو یادتونه؟
‫می‌خواستم ازتون یه تقاضایی کنم.
‫آخه کی انبارو با نسیه اجاره میده؟
‫باید درجا پرداخت کنید. ‫شرکت شما باید بهتر بدونه.
‫ناامیدم کردید آقا.
‫چون آقای کانگ نیست ‫رفتارتون عوض شده.
‫ما سه تا کانتینر پارچه تو راه داریم.
‫نصف شبی نمی‌تونم انبار پیدا کنم.
‫این روزها شرکت‌ها راه به راه ‫دارن ورشکسته می‌شن.
‫می‌شه لطفاً همین یه بارو کمک کنید؟
‫- شد آقای کو؟ ‫-از بانک‌ها و شرکت‌های وام سوال کردم.
‫هیچکس بهمون پول نمیده.
‫خوب می‌دونم که الان ‫همه در عذابن.
‫نتونستی یه کاریش بکنی؟
‫باز کنید!
‫اونا می‌دونن رئیس برگشته شرکت.
‫- مسئولیت‌پذیر باشید! ‫- مسئولیت‌پذیر باشید!
‫[توافقنامه فسخ قرارداد]
‫- بفرمایید. ‫- مرسی.
‫- ببخشید. ‫- ما معذرت می‌خوایم.
‫مهم‌تر اینه که ‫چه جوری از اینجا میرید بیرون؟
‫بریم!
‫[از کارخونه‌ی ما محافظت کنید]
‫- بیاید بریم! ‫- یالا!
‫دنبالشون برید!
‫بارو خالی کنید.
‫- زود باشید. ‫- صبر کنید لطفاً.
‫لطفاً به حرفم گوش کنید.
‫- یالا! ‫- می‌‌‌شه وایستید و گوش کنید لطفاً؟
‫- برو کنار. ‫- آقا! لطفاً صبر کنید.
‫داریم پیگیری می‌کنیم. ‫لطفاً بیشتر بهمون زمان بدید.
‫فراموشش کن.
‫- انقدر مسخره بازی درنیار. ‫- نباید اینجوری بارو خالی کنید.
‫- یالا. ‫- چشم آقا.
‫می‌خواید باهاش چی کار کنید؟
‫- یه کم صبر کنید. ‫- چرا باید صبر کنیم؟
‫یه ساعته داره وقتمونو تلف می‌کنه.
‫- گفتی انبار می‌گیرید. ‫- کانگ تائه پونگ.
‫- بهت زنگ زدن؟ ‫- یه دقیقه صبر کنید.
‫می‌شه لطفاً چند روز اینا رو ‫توی کامیونتون نگه دارید؟
‫- لطفاً. حداقل تا فردا. ‫- این دیگه چه حرف چرتیه؟
‫همین الان هزینه‌ی برگشتمون رو ‫بهمون بدید.
‫میدم.
‫قول میدم بدم. نندازیدشون!
‫می‌دونید اینا چقدر گرونن؟ نکنید!
‫- حالت خوبه؟ ‫- دیوانه شدی؟
‫چرا پریدی وسط خیابون؟ دیوونه‌ای؟
‫ببخشید. خب؟ برید.
‫بیا این کارو بکنیم کانگ تائه پونگ.
‫هزینه‌ی سفر امروز رو بعداً حساب کنیم.
‫اما باید بار رو تخلیه کنیم.
‫می‌فهمم که تو وضعیت دشواری هستی،
‫اما اونا هم روزمزد کار می‌کنن.
‫فهمیدی؟ حالا بلند شو.
‫- مرسی. ‫- تازگیا همه بیکار شدن.
‫- مردم واقعاً دارن سختی می‌کشن. ‫- درسته.
‫حتماً براتون سخته.
‫اون پارکینگ رو اونجا می‌بینی؟
‫اون پارکینگ‌ها...
‫قبلاً پر از کامیون‌هایی ‫مثل مال ما بودن.
‫الان خالیِ خالین.
‫هزینه‌ی پارکینگ گرونه؟
‫کدوم هزینه‌ی پارکینگ؟
‫بهت که گفتم، اصلاً کار نیست.
‫آهای، کانگ تائه پونگ.
‫«قسمت ۳: مهتاب در سئول»
‫[مسابقه‌ی موسیقی ستاره‌ی نو]
‫- شماره‌ی ۳۲، آقای وانگ نام مو. ‫- من وانگ نام مو هستم، شماره‌ی ۳۲.
‫همین الان؟
‫[نهمین دور مسابقه‌ی موسیقی ستاره‌ی نو]
‫ببخشید، دستم سر خورد.
‫- ببخشید خیلی استرس دارم. ‫- اشکال نداره. منم یه زمانی مثل تو بودم.
‫یه نفس عمیق بکش ‫و هروقت آماده بودی شروع کن.
‫باشه. ممنون.
‫♪ این موقع‌ها دلتنگت می‌شم ♪
‫♪ لحظاتی که تنهای تنهام ♪
‫♪ حتی با این که می‌دونم رفتی ♪
‫♪ همش بهت فکر می‌کنم ♪
‫♪ چرا اون موقع ولم کردی؟ ♪
‫♪ گفتی از همه چی خسته شدی ♪
‫♪ گمونم دلیلش این می‌تونست باشه ♪
‫♪ اما نمی‌فهمم ♪
‫♪ شب تنهایی، شب تنهایی ♪
‫♪ همه‌ش یادم میاد که چه جوری ولم کردی ♪
‫♪ شب تنهایی، شب تنهایی ♪
‫♪ اینجوری می‌خوام تو رو به یاد بیارم ♪
‫ازتون ممنونم. شماره‌ی ۳۲، وانگ نام مو.
‫برید عقب!
‫- ادامه بده. ‫- خیلی سنگینه.
‫- چه کار سختیه ها. ‫- خیلی خب، بسه.
‫بلندش کن.
‫ببر چپ.
‫چطوری هنوز بلد نیستی؟ ‫برو چپ.
‫زود باش.
‫زود باش آقای شماره‌ی ۲. ‫بعدی اینه.
‫- یک دو سه. ‫- این آخریه، مگه نه آقای شماره ۳؟
‫وای.
‫اون پرنده‌ها دارن میرن رو مخم!
‫انقدر داد نزن.
‫- انرژیت رو حفظ کن. ‫- انقدر منو پیج نکن.
‫فکر کردی تموم شد؟
‫- بازم هست. ‫- وای خدا.
‫یالا.
‫نذار از خط بزنه بیرون. ‫وگرنه هزینه‌ش بیشتره.
‫خب می‌تونی بیشتر پول بدی.
‫- پولم کجا بود. ‫- جدی؟
‫- باشه پس... ‫- صبر کن!
‫- بگیرش! ‫- داره می‌ریزه!
‫ای بابا.
‫زد بیرون؟
‫این طرفش خوبه. افتادم.
‫ای بابا.
‫- بگیرش. ‫- وای.
‫- لگدش نکن! ‫- حواسم نبود.
‫چرا لگدش کردی؟
‫باورم نمی‌شه مثل خر داری ‫ازم کار می‌کشی.
‫یالا.
‫زود باش.
‫یک دو سه.
‫خیلی خب. حواست بهش باشه. باشه.
‫- تائه پونگ چی گفت؟ ‫- گفت گذاشتشون یه جای امن.
‫نریم بهش سر بزنیم؟
‫گفت خودش ردیفش می‌کنه، ‫بیاید ما دنبال انبار بگردیم.
‫کجا هست؟
‫چی؟
‫نپرسیدی.
‫نپرسیدی کجا گذاشتشون.
‫- من... ‫- چی؟
‫ازش نپرسیدم.
‫نمی‌ذارم هیچکس دست به اینا بزنه.
‫چی بود؟
‫کانگ تائه پونگ!
‫تائه پونگ!
‫وای، تائه پونگ...
‫حالت خوبه؟
‫خدای من.
‫از دور عینهو فیلما بود.
‫تخت کهن‌دار.
‫ژنرال یون بود؟
‫هوانگه.
‫- آره، ژنرال هوانگ. ‫- وای.
‫نگاهش کنا.
‫در مقایسه با سرمای یخبندونی که...
‫ما بهش عادت داریم، ‫اینجا مثل خط استواست.
‫من که گرممه.
‫سربازی رفتی آره؟
‫کجا افتادی؟
‫- چانگ‌ون... ‫- راستی، یه جا پیدا کردیم.
‫بهمون نسیه دادن.
‫حتماً شنیدی، اما من توی نیروی دریایی بودم.
‫دسته‌ی ۴۹۸.
‫من واقعاً...
‫بذار شروع نکنم.
‫اون موقع توی دریا...
‫می‌دونی چیه، بیخیال. ‫تو دلم بمونه بهتره.
‫گمونم نمی‌خوری.
‫بیاید بریم بچه‌ها.
‫اونجا کلی کار داریم. ‫بیاید بریم ببینیم.
‫کمکش کن بلند شه.
‫- خیلی بلایی ها. ‫- یک، دو، سه.
‫پام خواب رفته.
‫اینجوری چه جوری می‌خوای کار کنی؟
‫- کیسه رو بذار زمین. ‫- پاهام بی‌حسن.
‫آماده‌ای؟
‫[ناوگان بازرگانی دریایی پیو]
‫باید زودتر بهم می‌گفتی این اتفاق افتاده.
‫من و پدرت غریبه نبودیم.
‫کار سخته نه؟
‫هنوز نمی‌دونم دارم چی کار می‌کنم.
‫کار هم مثل راه رفتن رو یاد گرفتنه.
‫اولش ضعیف و سست و دودلی.
‫فکر می‌کنی همه خوب دارن پیش میرن...
‫در حالی که تو تلاش می‌کنی ‫که بعد چند قدم نخوری زمین.
‫اما مسئله اینه.
‫تا وقتی زمین نخوری یاد نمی‌گیری.
‫روالش همینه.
‫بفرمایید.
‫آماده‌ست؟
‫باشه.
‫آماده‌ست، برو ببینش.
‫- وای، خیلی ازتون ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ما باید هوای همو داشته باشیم.
‫ممنونم.
‫این باید کافی باشه.
‫- نگاه کردی؟ ‫- آره، خوب نگاه کردم، از نزدیک.
‫قرارداد خیلی پرجزئیاته.
‫- ببخشید. ‫- یا خدا!
‫گمونم زیاد از اینجا ‫استفاده نمی‌کنید نه؟
‫خیلی فرسوده‌ست.
‫یه تعمیراتی انجام دادیم. ‫منظورت چیه که فرسوده‌ست؟
‫نه، ترک‌های زمین مشکل ندارن،
‫اما اگه اینجا رو ببینید، ‫نه تنها ترک داره،
‫سقف هم کلا سوراخه، درسته؟
‫اون برای تهویه‌ست؟
‫اگه اینجا رو نگاه کنید ‫حتی میلگردها هم زنگ زدن.
‫انگار می‌خواد بریزه.
‫اونجا هم مثل لگو پر از ترکه.
‫اونجا هم سوراخه.
‫پنجره‌های اینجا هم...
‫وای، آقای کو!
‫چرا با این سن و سال این کارو می‌کنید؟
‫- چرا انقدر به خودتون فشار میارید؟ ‫- من خوبم.
‫چقدر گلایه دارید.
‫گمونم قرارداد رو نمی‌خواید.
‫من می‌خواستم بهتون کمک کنم، اما باشه.
‫- من دیگه رفتم. ‫- نه بابا. نه.
‫بیاید جناب سرپرست.
‫ما خیلی هم متشکریم،
‫واسه همین می‌خواستیم با احتیاط ‫از اینجا استفاده کنیم.
‫اما...
‫واسه همین داریم همه چی رو ‫چک می‌کنیم. بیاید قراردادو ببندیم.
‫- ولی این یه کم... ‫- مرسی.
‫[طرف قرارداد: بازرگانی تایفون]
‫خیلی خب.
‫- اینجا رو به هم نریزید. ‫- ممنون.
‫مراقب خودتون باشید.
‫حواستون باشه چی می‌گید دیگه بچه‌ها!
‫تو این زمونه کی نسیه میده آخه؟
‫- آه ولی بازم... ‫- پس می‌خوای چی کار کنیم؟
‫همه‌ی اینا رو برگردونیم؟
‫مراقب کلید باش خب؟
‫بیخیال. من بهت اعتماد ندارم. ‫بده به خودم.
‫بده بیاد.
‫آخ کمرم.
‫خوب شد قبل از تحویل فهمیدیم ‫که دبانگ ورشکسته شده.
‫حداقل بیاید یه رولش رو بفروشیم...
‫و فردا ناهار سوپ قلم بخوریم.
‫چه جوری باید اون همه رو بفروشیم؟
‫من شنیدم الکیه که آب قلم ‫به ترمیم استخونا کمک می‌کنه.
‫اما می‌دونید، داشتیم ‫فتیله‌پیچ می‌شدیما، نه؟
‫پیچ برای محکم‌کاریه.
‫تو زبان کره‌ای مشکل داری؟
‫راستش، یه حس بدی بهش داشتم.
‫شما که از حس شیشم من خبر دارید.
‫[حس شیشم مزخرف]
‫کدوم حس شیشم؟ زیادی کندی.
‫- خانم اوه. ‫- بله؟
‫با این دقت به چی نگاه می‌کنی؟
‫فقط می‌خواستم یه بار دیگه چکش کنم.
‫تک تک جزئیاتش منطقیه.
‫تک تکش منطقیه.
‫اصلاً معنیش چیه؟
‫با این دقت چی رو نگاه می‌کنید؟
‫چیه؟ بذارید ببینم.
‫[لیست محصولات غذایی]
‫چرا محصولات غذایی رو نگاه می‌کنید؟
‫نکنه می‌خواید گوچوجانگ و دوئنجانگ رو ‫لای پارچه بپیچید؟
‫نمی‌دونم آخر توی چه شرکتی بری ‫اما بیچاره اون شرکت شکنجه می‌شه.
‫دوران سختی در پیش داری.
‫- خانم اوه. ‫- بله؟
‫- می‌شه برامون قهوه بیاری؟ ‫- حتماً.
‫- مرسی. ‫- خانم اوه. من ترکیب دو- دو می‌خورم.
‫- منم همون همیشگی. ‫- باشه.
‫- شما چی خانم چا؟ ‫- من نمی‌خورم.
‫انقدر مجبورش نکنید قهوه درست کنه.
‫- تو هم می‌خوری؟ ‫- نه مرسی.
‫یک دو سه چهار.
‫هشت، هفت، صفر، پنج.
‫- ترسوندیم. ‫- ساعت ۱۱ شبه.
‫تا حالا تا این وقت شب کار نکرده بودم.
‫معرکه نیست؟
‫واقعاً می‌تونم به هر چیزی دست پیدا کنم.
‫چی شده؟
‫قطار آخر.
‫- قطار آخر! ‫- ترسوندیم!
‫- کیفتو بردار. ‫- آره باید بریم.
‫چرا اصرار داری تا خونه باهام بیای ‫وقتی خودم می‌‌تونم برم؟
‫زیاد دور نیست که.
‫جدیداً بیرون امنیت نیست.
‫دیروقته. باید بری خونه.
‫می‌تونم بیام.
‫ببین...
‫ازت ممنونم.
‫بابت روز تشییع جنازه.
‫حرفایی که درمورد غم زدی.
‫اون حرفا برای خودم هم بود.
‫یعنی، از فوت آقای کانگ ‫غمگین بودم،
‫اما...
‫از رویام دست کشیده بودم.
‫انگار یه نعمت بود.
‫رویای تو چیه؟
‫- مجبور نیستی... ‫- که کارمند دفتری بشم.
‫وظایف خودمو داشته باشم، ‫نه این که دستیار باشم.
‫مثلاً یه مهندس بازرگانی.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫- من دیگه باید برم. فردا می‌بینمت. ‫- باشه.
‫- مراقب خودت باش. ‫- به سلامت بری.
‫یه اصطلاحی بین شرکتای بازرگانی هست،
‫«از ساخت موشک تا درست‌ کردن نودل رامیون».
‫یعنی وظیفه‌ی یه فروشنده...
‫اینه که محصول و مشتری خوب پیدا کنه.
‫[از ساخت موشک تا درست کردن نودل رامیون]
‫[مهندس بازرگانی]
‫این مهارت یه مهندس بازرگانیه.
‫- اسم امارات رو شنیدی؟ ‫- امارات متحده‌ی عربی...
‫همون بیابونه.
‫اونا خیلی ثروتمندن، چون نفت دارن.
‫اما به خاطر سنت‌های مذهبی،
‫مرد‌ها و زن‌ها لباسای بلند می‌پوشن.
‫اونجا بود که بازرگان‌ها یه نقشه کشیدن.
‫بهترین پارچه مال کجاست؟
‫ایتالیا. بهترین تکنولوژی پردازش برای کجاست؟
‫کره‌ی جنوبی.
‫وقتی شرکت ما از ایتالیا پارچه وارد می‌کنه
‫و به نساجی دبانگ می‌فروشه،
‫اونا دوباره پردازشش می‌کنن ‫و به امارات صادر می‌کنن.
‫اینا رو از کجا می‌دونی تو؟
‫من تحسینشون می‌کنم.
‫به نظرم تاجرها خیلی جالبن.
‫[تاجر]
‫تاجر.
‫- سرده. ‫- موش آب‌کشیده شدی که.
‫حتماً سردته.
‫- خیس خالی شدی. ‫- می سئون، اینو بزن.
‫کرم خیلی گرونیه. ‫همکارم بهم داده.
‫نه مرسی. خودت استفاده کن.
‫- نکن! ‫- صورتت خیلی داغونه.
‫باشه.
‫- به بئوم هم بزن. ‫- فکر خوبیه.
‫- کدومو می‌خوای بئوم؟ ‫- بزن.
‫یخ کردی.
‫باید شلوارتو عوض کنی. خیس شده.
‫بیا، گرمه. برات گرمش کردم.
‫- گرمه. ‫- دیدی؟
‫بیا اول موهاتو خشک کنیم.
‫- کارت توی فروشگاه چطوره؟ ‫- کارم؟
‫- بد نیست. ‫- خوبه پس.
‫[فروشگاه بلوآ]
‫سلام و احوال‌پرسی رو شروع کنیم.
‫یه روز روشن با لبخند شما شروع می‌شه.
‫صبحتون بخیر.
‫خوش اومدید.
‫[اوه می هو]
‫تو، اسمت کج شده.
‫رفتارت هم همینطوریه؟ ‫جریان چیه؟
‫- تگ اسم تو کو؟ ‫- ببخشید.
‫ای بابا.
‫خیلی خب، همه لبخند.
‫دوباره احوال‌پرسی رو شروع می‌کنیم.
‫یه روز روشن با لبخند شما آغاز می‌شه.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- چطور انقدر یهویی اینجوری شد؟
‫[بانک هانجین ‫شعبه‌ی دوم اولچی]
‫خیلی بی‌رحمانه‌ست.
‫بعد این همه سختی‌ای که کشیدیم.
‫این عادلانه نیست!
‫ما کلی تلاش کردیم. ‫چرا بیکار شدیم؟
‫مامان!
‫بهت گفتم که نیای.
‫تو خیلی زحمت کشیدی.
‫بالاخره بعد ۳۲ سال آزاد شدی.
‫سه و دو سال؟
‫فقط سه سال مونده بود تا من...
‫پاداش پایان‌خدمتم رو بگیرم.
‫می‌دونستم اینجوری می‌شه.
‫ای خدا...
‫تقصیر تو نیست مامان.
‫اشکال نداره.
‫هر چقدر می‌خوای گریه کن.
‫من ۳۰ ساله‌م بود که شوهرم مرد...
‫می‌دونم.
‫نام مو...
‫[کیم یول نیو ‫معاون شعبه]
‫گریه نمی‌کنم.
‫سلام، من کانگ تائه پونگم ‫از بازرگانی تایفون.
‫بله.
‫ما پارچه‌ی چندرنگ جذابی ‫از ایتالیا وارد کردیم،
‫و در حال حاضر...
‫نمی‌خواید؟ باشه.
‫- نمی‌خوان. ‫- اصلاً؟
‫خانم چا، با نساجی فیوری ‫توی ته‌گو تماس گرفتی؟
‫خیلی وقته بهشون زنگ نزدم.
‫[جونگ چا ران]
‫خدمات اف‌ایکس...
‫- تائه پونگ؟ ‫- بله؟
‫- به پوسان زنگ زدی؟ ‫- دارم زنگ می‌زنم.
‫سلام، من کاگ تائه پونگم ‫از بازرگانی تایفون.
‫بازرگانی تایفون، سلام.
‫ما مقداری پارچه وارد کردیم.
‫پارچه؟ من دیگه با اونا کار نمی‌کنم.
‫که اینطور. می‌شه یه جای دیگه رو ‫بهمون پیشنهاد کنید؟
‫شنیدم خیلی از کارخونه‌ها توی ته‌گو ‫دارن ورشکست می‌شن.
‫- متاسفم. ‫- ایراد نداره.
‫ممنون که جواب تلفن ما رو دادین.
‫جریان آقای کانگ رو شنیدم. ‫متاسفم که نتونستم بیام.
‫لطفاً اگه گذرتون به پوسان خورد ‫باهام تماس بگیرید. بی‌تعارف می‌گم.
‫پوسان؟
‫چشم. ممنون.
‫زمین رو باید طی بکشیم خانم اوه.
‫چشم.
‫کسی نمی‌خواست؟
‫- من انجام میدم. ‫- باشه.
‫ای کاش می‌خواستن.
‫کی توی همچین وضعیتی ‫کسب و کار جدید شروع می‌کنه؟
‫کم نیستن که.
‫- خانم اوه. ‫- بله؟
‫- بعدش یه فنجون قهوه برام بیار. ‫- چشم.
‫عجله نکن.
‫- حالت خوبه؟ ‫- می‌خوای چی کار کنی؟
‫هیچکدوم از مشتریامون نمی‌خوان.
‫ممکنه واقعاً کارمونو از دست بدیم.
‫باز خوبه شوهر تو سرکار میره.
‫دیگه چیزی نمونده که من ‫پول پوشک بچه‌مو از بابام بگیرم.
‫خانم اوه، هنوز مشغول اونی؟
‫سریع باش.
‫چرا اون انقدر قهوه می‌خواد؟
‫ببخشید.
‫چرا اونا رو پس نمیدیم؟
‫من قرارداد رو چک کردم، ‫یه بندی داره.
‫اما فقط برای حوادث طبیعی صدق می‌کنه.
‫بحران صندوق بین‌المللی پول ‫حادثه‌ی طبیعی نیست؟
‫نمی‌شه اینجوری گفت. ‫حادثه‌ی غیرطبیعیه.
‫قربانی هست اما مجرم بخصوصی نیست.
‫فا... جعه‌ی...
‫تمام... عیاره.
‫فاجعه‌ی تمام‌عیاره.
‫به کل بدبخت شدیم.
‫اما به نظرم این هنوزم می‌تونه شدنی باشه.
‫ولی شرایط خیلی سخته.
‫اگه کمیت و کیفیت همونجوری بمونه ‫هزینه‌ی پس دادن ۱۵ درصده.
‫راستش ۱۵% خیلیه.
‫مشکل قیمت نیست. ‫اینه که قبول کنن یا نه.
‫احتمالاً نکنن.
‫به نظرم...
‫بیاید مقدارش رو ببریم روی ۳۰%.
‫بعدش قبول می‌کنن.
‫یه دفعه مفتی بده بره.
‫اینجا نوشته نرخ ارز بالا رفته.
‫[افزایش نرخ ارز]
‫فکر بدی نیست.
‫نرخ ارز توی قرارداد...
‫۹۰۷.۵ وون بود و امروز ۱۸۲۳ وونه.
‫اگه همینجوری بیاد پایین...
‫همه‌ی اونا رو حفظ کرده؟
‫حفظشون کردی؟ خیلی عجیبی.
‫صبر کن، بذار حساب کنم.
‫باید...
‫اینجوری یه سال طول می‌کشه. گوش کنید.
‫هر روز نرخ ارز ۲۰۰ وون میره بالا...
‫و روز بعدش ۱۰۰ وون میاد پایین.
‫پس میانگین بگیریم می‌شه ۱۶۰۰ وون.
‫حتی ۳۰% هم بازم سود می‌کنیم.
‫اگه پس نگیرن، بهشون می‌گیم...
‫که پارچه رو نصف قیمت میدیم بازار.
‫ممکنه صرر کنیم ‫اما باید جنس‌ها رو بفروشیم.
‫درسته.
‫اما ارزش اون پارچه...
‫افت می‌کنه و دوباره نمیره بالا.
‫درست مثل لاله هلندی.
‫هیچکس برای چیزی که قیمتش سه هزار شده ‫ده هزار وون نمیده.
‫دیگه ارزش نداره.
‫قبول دارین؟
‫به نظرتون این ریسک رو می‌کنن؟
‫- نه، قبول می‌کنن. ‫- خیلی ظالمانه‌ست.
‫بهتره من طرف اون بمونم.
‫گردن‌کلفته.
‫اما چیزی تا کریسمس نمونده.
‫چی؟ کلیسا میری؟
‫بهت نمی‌خوره زیاد مذهبی باشی.
‫اروپایی‌ها توی کریسمس میرن مسافرت.
‫هیچکس نیست که فکسمون رو دریافت کنه.
‫خیلی باهوشی آقای بائه.
‫- نابغه‌ای. ‫- قسمت شش «همسایگان جهانی».
‫اونی که درمورد ایتالیا بود.
‫آره، اون سخت‌کوش نیستن.
‫ولی بازم به بحرانِ ‫ صندوق بین‌المللی پول نخوردن.
‫ولی باید همینجوری فکسمونو بفرستیم.
‫اضافه‌کاری می‌کنیم؟
‫کار می‌کنه؟
‫هان؟
‫- درست انجام دادی؟ ‫- آره.
‫اونا فرستادن؟
‫- نه. ‫- اون نیست.
‫ما فرستادیم.
‫- اون تا حالا این کارو نکرده. ‫- صبر کنید.
‫- یکی زنگ زد. ‫- اینجاست.
‫بفرمایید.
‫الو؟
‫وقتی فکس هست جواب نده!
‫زنگ می‌خورد.
‫[تمرین تایپ]
‫[بدمینتون]
‫[گیم اور]
‫سنگ، کاغذ، قیچی!
‫- سنگ، کاغذ، قیچی! ‫- سنگ، کاغذ، قیچی!
‫آره! برنده شدم!
‫برو بریم!
‫شاید دشمن ابدی هم نباشیم،
‫اما من انتقام مرگ اربابم رو می‌گیرم ‫و اونو گیرش میندازم...
‫این دیگه چه جوری داستانیه؟
‫خیلی قدیمیه.
‫حواست به فکس هست؟
‫همیشه اینو می‌خونی. ‫پس واسه همین انقدر خوابالو می‌شی.
‫چشم از دستگاه فکس برندار.
‫تو بهش نزدیک‌تری.
‫دیگه گول مزخرفات تو رو نمی‌خورم.
‫رفتارت فاجعه‌ست.
‫احمق.
‫یه درسی بهت میدم.
‫بذار ببینم.
‫این شخصیته آدمو غافلگیر می‌کنه.
‫- ببین. ‫- آره.
‫دارم می‌خونمش.
‫داشتم اشتباه متوجه می‌شدم.
‫به هر حال، چرت نزن. ‫چشمت به فکس باشه.
‫بیاید بریم خونه بچه‌ها.
‫خیلی دراماتیک شده.
‫- نفس می‌کشه؟ ‫- آره.
‫بذارید بخوابه. ‫همیشه شب‌زنده‌داری می‌کنه.
‫چرا چراغا رو خاموش کردی. ‫هنوز خانم اوه اینجاست.
‫- شب بخیر خانم اوه. ‫- مراقب خودت باش.
‫تائه پونگ؟
‫یه فکس داریم.
‫- چی؟ ‫- بیدار شو.
‫- فکس داریم؟ ‫- آره.
‫«ما پیشنهاد شما رو به دقت بررسی کردیم.»
‫«کاملاً در جریان بحرانِ ‫ صندوق بین‌المللی پول کره هستیم.»
‫من نمی‌تونم بخونم.
‫چی شده؟ دلدرد داری؟
‫«ظاهراً این مسئله از کنترل افراد خارجه.»
‫«برای همین ما حاضریم استثنا قائل شیم...
‫و پیشنهاد شما رو قبول کنیم.»
‫یعنی پس می‌گیرن؟
‫فقط در صورتی که کمیت و کیفیتش ‫به همون شکل بمونه.
‫هورا!
‫- موفق شدیم! ‫- بالاخره!
‫آره! خیلی نگران بودم که چی کار ‫قراره بکنیم.
‫فقط دو هفته دیگه زمان می‌خوام. ‫درست می‌شه.
‫خیلی خوشحالم!
‫همین الان براشون بفرستید!
‫- آره، همین الان بفرستید. ‫- چه روز خوبی. این عالیه.
‫توی چنین روزی باید ضیافت نودل‌خوری ‫داشته باشیم.
‫- موافقم! ‫- عالیه!
‫معرکه‌ شد.
‫بریم!
‫بفرمایید.
‫[نقره، طلا]
‫[گواهی وثیقه]
‫ببخشید...
‫این کمتر از چیزیه که انتظار داشتم.
‫ما روزانه ۳۰، ۴۰ تا از این کیسه‌ها داریم.
‫گانگنام هم از بحران آی‌ام‌ف ‫در امان نیست.
‫من فقط سه بار ازش استفاده کردم.
‫خب پس چرا طلاتون رو نمیدین؟ ‫بیشتر می‌ارزه.
‫- کدوم طلا؟ ‫- حلقه‌ای که دستتونه.
‫نه! این حلقه‌ی ازدواجمه.
‫همه دارن حلقه‌ی ازدواجشون...
‫و انگشتراشونو می‌فروشن.
‫من نمی‌خوام.
‫خیلی خب.
‫خیلی بالاست. بیارش پایین.
‫فکر کنم می‌خواد بارون بیاد. ‫بیاید عجله کنیم!
‫[کافه‌ی مومو]
‫مامان. سخت نگیر. برو یه کم مرغ بخور.
‫من خیلی مرد بی‌نقصیم.
‫حتی مرغ پختنم هم خوبه.
‫یه کم شوره. تست کن.
‫- شوره؟ ‫- آره.
‫شوره.
‫بازم درست کن و به کارگرها هم بده.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫سلام آقا.
‫- سلام. ‫- کجا بودین؟
‫- می‌بینم که دیگه تابلو زدین. ‫- دارم کافه می‌زنم.
‫- دفعه‌ی دیگه سر می‌زنم. ‫- بله حتماً.
‫- لطفاً برای شام تشریف بیارین. ‫- چشم.
‫ممنونم. روز خوش.
‫آهای آقا! ‫لطفاً سمت چپش رو یه کم بیارید پایین.
‫بیچاره شدیم.
‫بارون چقدر شدیده.
‫- من میرم بیرون مامان. ‫- این موقع شب کجا میری؟
‫بارون میاد. چترتو بردار تائه پونگ!
‫[اخطار اجرای حکم اجباری]
‫منم آقا، می‌سئونم!
‫لطفاً درو باز کنید آقا!
‫آقا!
‫- اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- وضعیت اضطراریه. لطفاً کمکم کنید.
‫- بارون خیلی شدیده. اینو لازم دارم. ‫- باشه.
‫- وای خدا چه خبر شده؟ ‫- بارون خیلی شدیده.
‫مرسی!
‫خدای من.
‫تائه پونگ!
‫خانم اوه.
‫- چرا اومدی اینجا؟ ‫- بارون خیلی شدید بود.
‫- نگران شدم، اومدم. ‫- بیا بریم تو.
‫قفله.
‫برو عقب.
‫یعنی چی؟
‫یه چراغ قوه اینجاست.
‫- کلید برق کجاست؟ ‫- کجاست؟
‫اوناهاش.
‫مراقب باش.
‫می‌دونستم اینجوری می‌شه.
‫مراقب باش.
‫ای بابا!
‫خدای من.
‫وای نه.
‫یک، دو، سه.
‫بگیر.
‫اونجاشو بگیر.
‫باید کافی باشه.
‫باید خوب باشه.
‫- درست شد؟ ‫- یه دقیقه.
‫- مراقب باشه. ‫- باشه.
‫- خیلی خب. ‫- خوبه.
‫من تهشو نگه می‌دارم.
‫- بکش پایین. ‫- یه لحظه.
‫- خیلی خب.
‫- اونجاشو نگه دار. ‫- باشه.
‫- من میرم زیرش، لطفاً بکش. ‫- باشه.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫مراقب باش!
‫مرسی.
‫- چه خبر شده؟ ‫- درست شد.
‫همه‌تون اینجایید که.
‫کی اومدی اینجا؟
‫یه ساعت پیش. ‫توی اونیکی انبار بودیم.
‫این بدتره.
‫چی شده؟
‫اسم اینو گذاشتین انبار؟
‫می‌دونستم این اتفاق میفته.
‫ناوگان بازرگانی دریایی پیو...
‫واقعاً خیلی بی‌شعورن. ‫باید از همه‌شون شکایت کنیم.
‫عوضیا.
‫بیاید سریع‌تر انجامش بدیم.
‫من وقتی سرما بخورم، دیگه خوب نمی‌شم.
‫اما...
‫چرا همه‌تون اومدین؟
‫معلومه که میایم. ‫این منبع معیشت ماست.
‫واسه این چیزها وقت نداریم.
‫- بیاید عجله کنیم. ‫- آره.
‫من میرم اونجا.
‫بیاید درستش کنیم.
‫یک دو سه.
‫بگیر.
‫- سنگینه. ‫- بذار این بالا.
‫آماده، بریم!
‫- گرفتیش؟ ‫- اینجا.
‫یکی دیگه.
‫حالت خوبه آقای گو؟
‫- منو بیخیال. خودت خوبی؟ ‫- من خوبم.
‫تا وقتی جوونی خوبی.
‫وقتی پیر بشی ‫بدنت دیگه جواب نمیده.
‫این روش خوب نیست.
‫مراقب باش.
‫صدمه نبینی.
‫- باید بازم بچینیم. ‫- باشه.
‫«همه چیز را سوزاند... ‫تا جایی که از همه چی پاک شد.»
‫- چی؟ ‫- آشیتا نو جو، از اوسامو دزاکی.
‫نگاه کن. تا کارمون تموم شد ‫بارون هم بند اومد.
‫انقدر گشنمه که نمی‌تونم تکون بخورم.
‫بریم غذا بخوریم.
‫امروز چه تاریخیه؟
‫خدای من! بریم غذا بخوریم.
‫الان؟
‫ساعت ۷ صبحه.
‫مگه نمی‌دونید؟
‫این ساعت روز روشنِ بندره.
‫بلند شید. بیاید بریم.
‫بیاید بریم خونه.
‫می‌تونیم بریم خونه غذا بخوریم. ‫من کلی غذا دارم.
‫من دیگه مخلفاتم تموم شده.
‫بفرمایید.
‫روز سختی داشتیم ‫یه کاسه سوپ جلبک داغ برامون خوبه.
‫اونی که گوشتش بیشتره رو بدین به اون.
‫بالاخره تولدشه.
‫چرا انقدر بزرگش می‌کنید؟
‫بس کن! همه جا خودشیرینی می‌کنی!
‫از کجا می‌دونستین؟
‫- می‌دونید فردا چه روزیه؟ ‫- سالگرد تاسیس شرکت.
‫آره، فردا سالگرد تاسیس شرکتمونه.
‫روز بعد تولدته. ‫موقعی که شرکتمون افتتاح شد.
‫واسه همین اسمش بازرگانی تایفونه.
‫این یه آهنگ جدیده که ‫یکم ژانویه منتشر می‌شه.
‫انگار واقعاً بهش نیاز داریم.
‫بیاید با هم بشنویم.
‫مسخره‌ست.
‫خوشمزه‌ست.
‫خوبه.
‫برو.
‫چی کار می‌کنید؟
‫نکنید! شما کی هستید؟
‫بذاریدش توی ماشین.
‫- یالا بچه‌ها! ‫- ببخشید!
‫ای وای.
‫می‌خواستم بهتون زنگ بزنم. ‫چرا اومدین؟
‫چی کار می‌کنید؟
‫داریم اجناس انبار ۲۲ و ۲۳ رو ‫ضبط می‌کنیم.
‫- چی؟ ‫- منظورتون چیه؟
‫این چه کاریه؟
‫بس کن. بذارش زمین!
‫- آهای! ‫- خانم چا!
‫خانم چا!
‫معلومه چی کار می‌کنید؟
‫- چرا این کارو می‌کنید؟ ‫- چرا؟
‫قراردادو بیار آقای کیم.
‫من سعی کردم به شما کمک کنم،
‫ولی شرکتتون نه هزینه رو داده ‫نه اجناستون رو برده.
‫حتی با یه حساب سرانگشتی،
‫هزینه‌ی دیرکرد هم باید بدید.
‫چه هزینه‌ی دیرکردی؟ ‫ما چیزی بهتون بدهکار نیستیم!
‫حرفاتون بی‌معنیه.
‫حرفام تموم شد.
‫«شرکت ناوگان بازرگانی پیو ‫بنا به درخواست شرکت بازرگانی تایفون،
‫موافقت می‌کند که کالاها را ‫در انبارهای ۲۲ و ۲۳ نگهداری کند.»
‫دقیقاً. چه هزینه‌ی دیرکردی؟
‫چرا همش اون تیکه رو می‌خونید؟
‫- پشتش رو هم بخونید. ‫- پشتش؟
‫صفحه‌ی دوم هم داره؟
‫«مدت زمان نگهداری تا ۷۲ ساعت...
‫از تاریخ درخواست است.»
‫۷۲ ساعت شده!
‫«اگر در این مدت بازپرداخت نکرده
‫ یا درخواست تمدید ندهید،
‫ پارچه دریافتی ممکن است ‫مصادره و معدوم شود.»
‫دیدین؟ درست گفتم پس.
‫- همه رو ببرید! ‫- چشم.
‫بریم بچه‌ها.
‫ببریدشون!
‫وای نه! چی کار کنیم؟
‫- چطور تونستید... ‫- نه، نمی‌تونید!
‫لطفاً صبر کنید!
‫لطفاً نکنید!
‫- زود باشید! ‫- نکنید!
‫[ناوگان بازرگانی پیو]
‫می‌تونم کمکتون کنم؟
‫- برای چی تشریف آوردید؟ ‫- اومدم مدیرعامل رو ببینم.
‫هماهنگ کردید؟ وایستید!
‫- لطفاً جلوشو بگیرید. ‫- ولم کنید!
‫نباید اینجا باشید.
‫ولم کنید!
‫گفتم ولم کنید.
‫- نیستن. ‫- آقای پیو!
‫چی کار می‌کنی؟
‫اگه حرفی داشتی می‌تونستی به خودم بگی.
‫من حرفی با تو ندارم. ‫فقط باید با آقای پیو حرف بزنم.
‫- آقای پیو! ‫- ببریدش بیرون.
‫- آقای پیو اینجا نیست! ‫- بذارید بیاد تو.
‫سلام آقای پیو.
‫فکر کنم توی قرارداد مشکلی هست.
‫- می‌شه لطفاً نگاه کنید؟ ‫- تو اول باید...
‫آداب اولیه‌ی کاری رو یاد بگیری.
‫کی بدون هماهنگی میره تو دفتر مدیرعامل؟
‫متاسفم آقا. عجله داشتم.
‫بهت که گفتم بابا.
‫این پسره احمقه.
‫واسه همین وقتی باباش مرد ‫توی کلوپ می‌پلکید.
‫متاسفم آقا. ‫اما این قرارداد اصلاً منطقی نیست.
‫اینجا نوشته که مهلت نگهداری ‫فقط تا ۷۲ ساعته،
‫و در صورتی که درخواست ندیم،
‫پارچه مصادره یا معدوم می‌شه.
‫اگه این درست باشه...
‫اگه این درست باشه، ‫پس از اولش...
‫این کلاهبرداری بوده.
‫جدی؟
‫من فقط یه کاسبم...
‫که فرصتی برای سود کردن دید. ‫چه کلاهبرداری‌ای؟
‫باید قرارداد رو به دقت می‌خوندید...
‫و به موقع جنسا رو می‌بردید.
‫چرا میندازید تقصیر من؟
‫به خاطر بی‌احتیاطی شرکتتون ‫اینجا قشقرق به پا نکن.
‫این اهانته.
‫این قرارداد مسخره‌ست.
‫بذار بقیه رو ببینم.
‫کثافت عوضی.
‫عقلتو از دست دادی؟ ‫از اینجا ببریدش!
‫واقعاً دیوونه شدی؟ هوی!
‫اگه دست بهم بزنی،
‫می‌کشمت.
‫آقای پیو!
‫این مسخره‌ست!
‫آقای پیو! لطفاً باقی قراردادها رو ‫نشونم بدید!
‫آقای پیو! ولم کنید!
‫اینم به باباش رفته.
‫[بازرگانی تایفون]
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداریم. متاسفم.
‫بله؟ شما؟
‫که اینطور.
‫در جریانیم، اما به مشکل خوردیم.
‫به مدیر خبر میدم تماس گرفتید.
‫متاسفانه امروز نمی‌تونیم پرداخت کنیم.
‫الان نمی‌تونم تاریخ دقیق بهتون بدم.
‫متاسفم. بهتون زنگ می‌زنم.
‫متاسفیم.
‫الو؟
‫چند بار زنگ زدید؟
‫بارها بهتون گفتم.
‫- بفرمایید. ‫- نمی‌دونم این شایعه رو از کجا شنیدید.
‫- اما حقیقت نداره. ‫- به من نگید عوضی.
‫شرایطتون رو درک می‌کنم اما...
‫انگار ورشکسته شدیم.
‫- بهت زنگ می‌زنم. ‫- ازم شکایت کن.
‫پس ازم شکایت کن!
‫کسی رو پیدا کردی؟
‫همه‌ی بانک‌ها و وام‌دهنده‌ها جواب رد دادن.
‫چه جوری این اتفاق افتاد؟
‫حالا چی کار کنیم؟
‫کلی درموردمون شایعه‌پراکنی کردن.
‫فکر کنم واقعاً داریم ورشکسته می‌شیم.
‫می‌ترسم بیان سراغمون!
‫به درک، بگو بیان. ‫ما که کارمون تمومه.
‫[حساب پس‌انداز ‫نام: چا سئون تائک]
‫همه‌شون به اسم توئن.
‫- اسم من؟ ‫- آره.
‫[دفتر مدیرعامل]
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫داشتیم یه چیزی رو مرتب می‌کردم.
‫راستی، این برای توئه.
‫تولدت مبارک.
‫تولد سختی بود نه؟
‫خب...
‫امروز...
‫به‌یادموندنی بود.
‫- ازت ممنونم. ‫- امروز خیلی زحمت کشیدی.
‫بفرما!
‫کیک بیکری براونه، همونی که دوست داری.
‫به سختی تونستم بگیرمش.
‫- شمع رو فوت کن. ‫- بیا باهم فوت کنیم.
‫- آره، منم حق دارم. ‫- دقیقاً.
‫- یک دو سه. ‫- یک دو سه.
‫- تولدت مبارک! ‫- مرسی.
‫درو باز کن!
‫- درو باز کن یالا! ‫- ساکت.
‫اگه ساکت باشیم میرن.
‫- خانم کانگ! ‫- بیا بیرون!
‫کسی خونه نیست؟
‫درو باز کنید!
‫رفتن.
‫بیا بخوریم.
‫بخور پسرم. بولگوگی بخور.
‫جاپچا هم هست.
‫بخور باشه؟
‫- مامان. ‫- بله؟
‫ما هم باید مثل خانواده‌ی ‫یون سئونگ فرار کنیم؟
‫- جایی که کسی پیدامون نکنه. ‫- من نمی‌خوام.
‫نمی‌خوام این کارو بکنیم.
‫اما ترسناکه.
‫و غم‌انگیزه.
‫این بدبختیه.
‫شاید دیگه هیچ‌وقت بهم نگن بانو،
‫اما نمی‌خوام آدم بده بشم.
‫اشکال نداره بدبخت باشی.
‫اما حتی اگه فقیر هم باشم ‫نمی‌خوام شرافتمو بذارم کنار.
‫بابات اینجوری نبود.
‫یالا بخور دیگه. ‫کلی برای درست کردنشون زحمت کشیدم.
‫- باشه. ‫- بخور.
‫بیف هم بخور.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- جدی؟
‫آره.
‫می‌خوای همه رو یه جا بخوری؟
‫باورم نمی‌شه این کارو کردی.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫ببین.
‫می‌شه لطفاً تکون نخوری؟ ‫نمی‌شه تمرکز کرد.
‫تو هم باید وسایلات رو جمع کنی.
‫فکر کردی از این کار خوشحالم؟
‫چاره‌ی دیگه‌ای دارم؟ ‫خوراک خانواده‌م داره تموم می‌شه.
‫باید یه جایی برم کارگری.
‫چه کار دیگه‌ای میشه کرد؟
‫شما راه حلی دارید؟
‫- یه چیزی بگو آقای کو! ‫- می‌شه بس کنی لطفاً آقای گو؟
‫اینجا حال همه‌مون مثل همه. ‫چرا داد می‌زنی؟
‫خانم چا.
‫- تو هم وسایلات رو جمع کردی؟ ‫- آره.
‫خانم اوه.
‫باید اینجا زنگ بزنی. ‫بری مصاحبه.
‫[پخش سیئونگ]
‫یه شرکت پخش کوچیکه.
‫ولی مگه نباید ما...
‫نباید سعی کنیم شرکت رو ‫سرپا نگه داریم؟
‫خانم اوه.
‫کارمند نباید این کارو بکنه!
‫وظیفه‌ی شرکته که مراقب ‫کارمندهاش باشه.
‫من باید برای خودم خوراک تهیه کنم، ‫زیر یه سقف بخوابم،
‫و بچه‌مو بزرگ کنم.
‫اینجوری بود که می‌تونستم ‫ده ساعت کار توی اینجا رو تحمل کنم.
‫وقتی نساجی دبانگ ورشکسته شد، ‫کار ما هم تموم شده بود.
‫هنوز تموم نشده.
‫حس نمی‌کنید بهتون ظلم شده؟
‫صبر کنید. نباید به این راحتی تسلیم بشید!
‫راحت؟ به نظرت راحته؟
‫همه‌ی ما...
‫به این شرکت متکی هستیم ‫تا غذا ببریم سر سفره‌مون.
‫آره، راحته بابا!
‫تائه پونگ.
‫بیا با واقعیتا روبرو بشیم. ‫همه‌مون تمام تلاشمونو کردیم.
‫من ۲۶ سال توی این شرکت کار کردم.
‫ما فقط به شرکت تدارکات سپداری ‫بدهکار نیستیم.
‫می‌شه اون سند رو بدی خانم اوه؟
‫این فرم تعطیلی کسب و کاره.
‫بده به اداره مالیات.
‫امروز برو.
‫معلوم نیست چه اتفاقی بیفته.
‫خانم چا...
‫محض احتیاط، از ارث صرف نظر کن.
‫همچنین دنبال اعلام ورشکستگی باش.
‫آقای بائه.
‫ما هم باید بریم.
‫[فرم تعطیلی کسب و کار]
‫[اداره‌ی مالیات جونگنو]
‫میوه‌ی رز.
‫وقتی آدما ریختن گلبرگ‌ها رو می‌بینن،
‫می‌گن گل‌ها دارن پژمرده می‌شن.
‫اما اینطور نیست.
‫گل‌ها فقط دارن تمام تلاششونو می‌کنن...
‫تا موفق بشن میوه بدن.
‫ازت ممنونم...
‫که میوه دادی.
‫بی‌ثباتی مداوم در بازارهای مالی،
‫اقتصاد کره را با بلاتکلیفی مواجه کرده است.
‫سرمایه‌گذاران خارجی همچنان ‫ سرمایه خود را خارج می‌کنند،
‫ و رتبه اعتباری کشور ‫بار دیگر تحت فشار قرار گرفته است.
‫دولت در پاسخ به الزاماتِ صندوقِ ‫ بین‌المللی پول، تعدیل نیرو انجام داد...
‫[پخش سیئونگ]
‫[رزومه ‫نام: اوه می سون]
‫اون کجاست؟
‫تائه پونگ؟
‫تویی تائه پونگ؟
‫تائه پونگ!
‫اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫صورتشو ببین.
‫- تا اینجا پیاده اومدی؟ ‫- خدا رو شکر.
‫نگران بودم خواب باشی.
‫این موقع شب برای چی اومدی اینجا؟ ‫یخ بندونه.
‫می‌خواستم یه چیزی بگم.
‫برای...
‫تعطیلی کسب و کار اقدام کردی؟
‫فردا نرو مصاحبه.
‫جان؟
‫یه چیزی برات دارم.
‫من رفتم اداره‌ی مالیات...
‫و درخواست تغییر نماینده دادم.
‫گفتن باید ضمانت پرداخت بدم.
‫[بازرگانی تایفون ‫مدیرعامل کانگ تائه پونگ]
‫پس مدیر عامل شدی.
‫آره.
‫من...
‫دیگه مدیرعامل شدم.
‫اما کارمندی ندارم..
‫پولی هم ندارم...
‫هیچی برای فروش هم ندارم.
‫اما می‌خوام بگم...
‫خانم اوه می سئون...
‫تو حاضری بیای...
‫و به عنوان یه تاجر...
‫برای شرکت تایفون کار کنی؟
‫آره.
‫«مهتاب در سئول»
‫می‌خوام حضوری برم اینجا.
‫- آقای کانگ تائه پونگ؟ ‫- اوناهاش.
‫اینجا هر پول رایجی پیدا می‌کنید.
‫من پارک یون چئولم، مدیر عاملِ شو پارک.
‫و اگه ۵۰ هزار وون بفروشیمش، ‫می‌شه پنج برابر.
‫چرا شرکت رو نمیدی به من؟
‫حتماً شرکت بازرگانی تایفون ‫چیز مهمی داره.
‫اینو بگیر و توافقنامه رو کنسل کن.
‫من چون جلوتر پولشو دادم ‫مفت خریدمشون...
‫کانگ تائه پونگ!
‫آدما هیچ‌وقت عوض نمی‌شن.
‫باحاله.
‫مطمئنی؟
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»