‫خوشحال نیستی یه جایی رو پیدا کردیم ‫ که این وقت شب هنوز بازه؟
‫چرا.
‫وای، همه‌ی اینا باکیفیتن.
‫یه نفر حتماً خرمالوی رسیده خیلی دوست داره.
‫مدیرعاملمون.
‫می‌خوام فردا بخوره.
‫واسه همین باید قشنگترینش رو جدا کنم.
‫- این خوشگله نه؟ ‫- آره خوشگله.
‫اون قشنگه. مراقب باش.
‫مگه مدیرعاملمون در حق شما ‫چه بدی‌ای کرده؟
‫چطور تونستی نیای؟
‫آره جون خودت، سرت شلوغ بود.
‫پس چون سرت شلوغ بود ‫گل مصنوعی فرستادی؟
‫گل مصنوعی، عجب عزاداری خوبی!
‫الو؟ ای بابا. الو؟
‫بی‌‌شعور قطع کرد.
‫ای بابا.
‫آره.
‫اینجوری شد.
‫آقای کانگ اومد اداره...
‫و ازمون عذرخواهی کرد.
‫دلیلی نداشت عذرخواهی کنه.
‫من... حتماً.
‫فکر نکنم بتونم الان صحبت کنم.
‫چرا...
‫چرا اون عذرخواهی کرد؟
‫جین یونگ،
‫زندگی برای تو چطور بود؟
‫می‌خواستم وقتی یه کم ‫سنمون رفت بالاتر بپرسم.
‫بد... بدرود.
‫خدانگهدار.
‫[آزمون توانایی تحصیلی دانشگاه، برگه شناسایی ‫اوه می-سون]
‫خط دو بخش شمالی متروی سئول...
‫تحت بازسازی است،
‫از سئونگسو دونگ، سئونگدونگ گو...
‫روزنامه می‌خونی؟
‫دارم میرم.
‫بابا همیشه ازم درخواست می‌کرد ‫که کفشاشو واکس بزنم.
‫وای خدا. ‫کفشام مثل همیشه برق می‌زنن.
‫نگاه کن.
‫می‎‌گفت وقتی کفشایی رو که پسرش...
‫واکس زده رو می‌پوشه ‫روز خوبی داره.
‫- روز خوبی داشته باشی بابا. ‫- خداحافظ.
‫- روز خوبی داشته باشی. ‫- خداحافظ!
‫خداحافظ بابا.
‫واسه همین ۱۰۰ تا کوپن آرزو گیرم اومد.
‫[کوپن آرزو]
‫می‌بینی چه قشنگن؟
‫حوصله‌سربره.
‫منظورت چیه؟
‫می‌بینی این گل‌ها چه جوری می‌ریزن؟
‫بعدش قراره زردآلوی خوشمزه بدن.
‫راستی.
‫ببین تائه پونگ.
‫وقتی آدما ریختن گلبرگ‌ها رو می‌بینن،
‫می‌گن گل‌ها دارن پژمرده می‌شن.
‫اما اینطور نیست.
‫گل‌ها دارن تمام تلاششونو می‌کنن ‫تا پیروز بشن...
‫و میوه بدن.
‫من می‌خواستم بابام ببینه...
‫که به لطف اون چیزی که ‫دوست دارم رو پیدا کردم.
‫که منم داشتم تمام تلاشمو می‌کردم...
‫تا گل‌هام بشکفن و میوه بدن.
‫اما این فرصت رو بهم نداد.
‫آخرین مکالمه‌ای که باهاش داشتم چی بود؟
‫سه روز تمام فقط به این فکر می‌کردم.
‫- بفرمایید لطفاً. ‫- ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اینجا بازرگانی تایفونه؟
‫- بله، اینجا رو امضا کنید. پاکت‌ها... ‫- راستش ما اومدیم...
‫- تا این پول رو بگیریم... ‫- آهای نکن!
‫- چی کار می‌کنید؟ ‫- ولش کنید!
‫- تائه پونگ! بیا بیرون! ‫- ازش بگیرش!
‫- اونا کین؟ ‫- چه خبر شده؟
‫- نمی‌تونید اینو ببرید! ‫- جلوی این مردو بگیرید!
‫- ازم دور شو! ‫- دست بهش نزن عوضی!
‫امروز ادبت می‌کنم.
‫تائه پونگ!
‫اونا چه‌شونه؟
‫- چه خبر شده؟ ‫- تو...
‫پسر آقای کانگی؟
‫من مدیرعامل شرکتی‌ام که پدرت ‫باهاش همکاری داشت.
‫هنوز از بدهیش مونده.
‫از بدهیش مونده؟
‫چیه مگه؟
‫نمی‌دونی چیه؟
‫بهم بدهکاره!
‫همه توی صنعت شنیدن که ‫آقای کانگ ورشکست شد...
‫چون نتونست بدهیاشو بده!
‫چی کار کنم؟ ‫چاره‌ای به جز بردن اون ندارم.
‫یا هم می‌تونی الان باهام تسویه کنی.
‫آقا، اینجا جاش نیست.
‫بریم بیرون حرف بزنیم خب؟ ‫اونو ولش کن.
‫- ببریدش. ‫- چشم آقا.
‫- نه! ‫- نمی‌‌تونید ببریدش!
‫- ولم کن! ‫- نکنید!
‫- خدای من! این چه وضعیه؟ ‫- وای خدایا!
‫نام مو!
‫[کمک‌خرج مراسم]
‫- ولش کنید! ‫- بذارید ببرن.
‫- نه این اشتباهه. ‫- اونا اومدن پولشونو بگیرن،
‫بهشون بدید بذارید برن.
‫بذارید ببرن.
‫واقعاً ولش کنم؟
‫حتماً ناچار شده.
‫حتماً انقدر مستاصل شده...
‫که وقت نداره با شریک کاری‌ای که...
‫تن سردش اونجا خوابیده ‫خداحافظی کنه.
‫همه‌ش به خاطر یه مقدار پول بی‌ارزش.
‫چی؟
‫یه مقدار پول بی‌ارزش؟ ‫ببین بی‌شعور.
‫فکر کردی چرا پدرت ورشکست شد؟ هان؟
‫فکر کردی چرا فوت کرد؟
‫- ببریدش! ‫- چشم آقا.
‫- نه نمی‌تونید! ‫- خودش بهمون گفت ببریم!
‫گم شین!
‫چه خبر شده؟
‫[کمک خرج مراسم]
‫من دفتردار شرکت بازرگانی تایفونم.
‫آره می‌دونم. خودتی.
‫آقای کانگ گفت خیلی باهوشی.
‫بدهی‌ باقیمونده‌ای نداریم. ‫دوره‌ی کاری ما ۷۰ روزه.
‫باشه پس. اینو ببین.
‫نگاه کن.
‫از مهلتش گذشته.
‫توی بند ۳ ماده ۵ قرارداد ما ‫با شما اومده که:
‫«پرداخت باید در تاریخ فاکتور...
‫یا تاریخ مهر پستی، ‫ هر کدام که دیرتر است، انجام شود.»
‫- دقیقاً. ‫-
‫تاریخ فاکتور ۱۲ سپتامبره اما به خاطر ‫«چوسئوک»، مهر ابطالش ۱۸ سپتامبر خورده.
‫[۱۸ سپتامبر ۱۹۹۷]
‫چی؟
‫خدای من. ‫چه جوری این چیزها رو یادته؟
‫این سرمایه‌ی شرکت ما نیست. ‫متعلق به خانواده‌ی کانگه.
‫متوجهید که بردنش دزدی محسوب می‌شه؟
‫چی شد؟ پرروبازی در نیار.
‫تو یه دختری که مسئول کارهای بانکیه.
‫- هی! ‫- چه‌تونه؟
‫شمایید آقای چوی؟
‫- سلام. ‫- مشتاق دیدار.
‫بله.
‫آقا.
‫هنوزم مثل جوونا قلچماقی.
‫[کمک خرج مراسم]
‫آقای کانگ.
‫چشماتو باز کن.
‫باید چشماتو ببینم تا بفهمم.
‫کجاست؟
‫بهم بگو.
‫کجاست؟
‫قبول کرد؟
‫گفت بهش فکر می‌کنه.
‫حالا که قبول کرده ‫قلبش هم باید تبعیت کنه.
‫- بریم. ‫- چشم.
‫نام مو.
‫- نام مو. ‫- چیه؟
‫- برو داخل بخواب. ‫- نه، یه وقت اینو می‌برن.
‫باید مراقبش باشم.
‫سلام به همگی.
‫شما در حال تماشای ‫میز خبر شب آخر هفته هستید.
‫هفته گذشته عمیقاً ننگین و تحقیرآمیز بود.
‫ظهور الگوی اقتصادی جدید...
‫باعث شد فکر کنیم ‫به جمع کشورهای پیشرفته پیوسته‌ایم،
‫اما ناگهان در انبوهی از بدهی گرفتار شدیم
‫ و یک شبه به کشوری درجه سه تبدیل شدیم.
‫در این دوران سخت،
‫من معتقدم که مردم باید به عنوان ملت کشور،
‫ با غم و اندوه و درد مبارزه کنند.
‫چه مسخره.
‫غم...
‫چیزی نیست که باهاش بجنگی.
‫باید بذاری بگذره.
‫بقا مهم‌تره مگه نه؟
[سطح حمایت: وام صندوق بین‌المللی پول]
[وام از بانک جهانی و دیگران، ۵۰ تا ۷۰ میلیارد دلار‫]
«قسمت ۲: مرد آسفالت»‫
به لطف تو،‫
می‌تونیم با ماشین بابات برگردیم خونه.
اوایل که این ماشین رو خرید،
باهاش تا دریاچه‌ی چئونگ‌پیونگ رفتیم...
و باهمدیگه گالبی گوشت خوردیم.
بعد خریدن این ماشین...‫
‫خیلی به خودش افتخار می‌کرد.
به ندرت لبخند می‌زد ولی اون روز لبخند رو لبش بود.
مامان.
اصلاً غصه‌ی هیچی رو نخور.
می‌دونی که من همه‌فن‌حریفم؟‫
به جز توی پارک کردن.
معلومه که می‌دونم.
من تو رو جوری بزرگت کردم که توی همه چیز خوب باشی.
نه.
تائه پونگ. صبر کن. وایستا.
نه، باید اون طرفی بچرخونی.
- الان؟ - آره.
- فقط... - باشه.
- نه صبر کن. - باشه فهمیدم.
- آروم برو. - باشه.
آهسته.
- مراقب باش. - وای، وایستا.
- خیلی خب. درست شد. - خوبه.
- تو می‌تونی. - حالا درست شد.
- حالا برم چپ؟ - آره.
- بچرخون به چپ. - چپ؟
- چپ. - صبر کن.
نه، یهویی نه.
نه، نچرخون. وایستا!
وایستا!
واسه همینه که...
بابات باید خیلی وقت پیش برات ماشین می‌خرید.
چرا انقدر براش سخت بود؟
هیچ‌وقت حرف گوش نمی‌کرد.
نگران نباش. چیزی نیست.‫
چرا عقب رو نگاه می‌کنی؟ مواظب باش.
صبر کن. الان می‌زنی بهش.
- وایستا! - نه!
نگه دار! وایستا.
زدی بهش؟
نمی‌دونم.
خوبی؟
آره خوبم.
‫- چی کار می‌کنی؟ - آخ.
این موقع کجا میری؟
خب.
- مصاحبه‌ی کاری. - چه مصاحبه‌ی کاری؟
مگه هر سه تا مصاحبه رو توی فرودگاه کره قبول نشدی؟
برای اون نیست.
فقط خیلی مسخره‌ست.
استخدامم کنسل شد.‫
به خاطر بحران صندوق بین‌المللی پول.
چی؟ کنسل شد؟
نباید بیکار بشینم، کار پاره‌وقت پیدا می‌کنم.
باورم نمی‌شه.
اولین باره که کنسل می‌کنن،
و اون شخص باید من می‌بودم.
چقدر مسخره.
- باید اینو ببینید، معاون. - نگاه کنید.
چطور تونستن باهامون این کارو بکنن؟
[اخطار انتقال پرنسل]
- حالا چی کار کنیم؟ - وای.
به نظرتون زیاده‌روی نیست؟
همگی خودتونو جمع کنین.
بیاید نترسیم.
اما یادتون باشه.
کورکورانه استعفانامه‌تون رو امضا نکنین.
اجازه دارن این کارو بکنن؟
- چی کار می‌کنید؟ - هی!
- اون میز منه! - صبر کنید!
- ولش کن! - جلوشونو بگیرید.
- ول کن! - نمی‌تونید این کارو بکنید!
میزو ول کن!
ولش کن! چرا اینو می‌بری؟
- پای زندگیمون وسطه! - نکنید!
آهای.
آقای تایفون.
چرا تو هیچ‌وقت گریه نمی‌کنی؟
اگه وقتی که نیاز داری گریه نکنی،
دیر یا زود مریض می‌شی.
دلیل خاصی نداره.
اشکام نمیان.
نمی‌دونم ناراحتم یا عصبانی،
گمونم هنوز نفهمیدم.
منو ببین.
می‌شه نگاهم کنی؟
نمی‌تونم بفهمم به چی فکر می‌کنی.
قبلاً همه چیزت تابلو بود.‫
برای شرکت رفتن باید کت و شلوار بپوشم درسته؟
نمی‌دونم. تا حالا نرفتم.
چی باید بپوشی؟
باید تا جای ممکن رسمی باشم.
[فروشی، برای اجاره]
[حراج، همه چیز نصف قیمت]
[بازرگانی تایفون]
همه‌شون استعفا دادن.
به نظرت این زیاده‌روی نیست؟
مگه اصلاً کار پیدا کردن؟
این روزها همه دارن اخراج می‌شن.
بچه‌های امروزی تعهد حالیشون نیست.
بچه‌های بعد از ۱۹۷۰،
همه‌شون باید موهاشونو از ته بزنن و روانشونو اصلاح کنن.
من سال ۱۹۶۸ به دنیا اومدم، سال میمون.
نگه داشتن کسایی که رفتن بی‌فایده‌ست.
بیاید کارهای معامله‌مون با نساجی دبانگ رو تموم کنیم...
و به قدر کافی پول جور کنیم تا بخ حقوق عقب‌افتاده‌مون برسه.
یه لحظه صبر کنید.
ما ۵۰ هزار متر سفارش گرفتیم ارزشش چقدر می‌شه؟‫
متری چند بود؟
یه لحظه.
من مسئول تدارکاتم،
- واسه همین قیمت واحد رو نمی‌دونم. - صبر کن.
۱۱۲،۴۰۰،۰۰۰ وون بود،‫
‫بدون احتساب مالیات بر ارزش افزوده.
‫آره.
‫خوبه که پول ایتالیا رو از قبل دادیم.
‫به نرخ ارز فکر کن.
‫فکرشم تنم رو می‌لرزونه.
‫وقتی قرارداد رو امضا کردیم ۹۰۷ وون بود،
‫ولی امروز صبح دیدم شده ۱۰۸۰ وون!
‫آقای کانگ چند تا پیش‌پرداخت ‫رو از جیب خودش داد.
‫خیلی واسه‌ش زحمت کشید،
‫ولی حالا دیگه نیست.
‫آپارتمان‌های اون منطقه
‫یه واحد ۱۱۲ متری حدود ۲۰۰ میلیون وون می‌ارزه؟
‫به این میگن حباب.
‫همین الانشم ۲۰ میلیون وون افت کرده.
‫حتی پولدارا هم نمی‌تونن از بحران ‫صندوق بین‌المللی پول جون سالم به در ببرن.
‫چطوره این کار رو کنیم؟
‫همگی با هم سقوط کنیم، خوبه؟
‫خیلی بد میشه اگه فقط فقیرا سقوط کنن.
‫اون پسر آقای کانگ نیست؟
‫پسرش؟
‫پسر آقای کانگ؟
‫چی پوشیده؟
‫تیپشو نگاه کن.
‫زیرش چی پوشیده؟
‫شبیه گروه «سالید» لباس پوشیده.
‫وای خدای من. درست مثل «سالید».
‫یه چوب بیلیارد یا یه چیزی بهش بدین.
‫تیپ خواننده‌های پاپ رو زده.
‫اومده بعد از تموم شدن ‫مراسم ختم به ما شیرینی بده؟
‫ای بابا، احمق.
‫جشن که نبود.
‫صبح بخیر.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫اومدم وسایل پدرم رو ببرم.
‫باید بهش بگیم، نه؟
‫بله، حتماً.
‫بله.
‫حالا که اینجاست،
‫بهش بگیم که قراره از نساجی دِبانگ پول بگیریم.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫بذارین اول خوب فکر کنیم،
‫بعد سهم آقای کانگ ‫ هر چی که هست رو بهش بدیم.
‫منظورم اینه که، اگه پسر آقای کانگ ‫به عنوان وارث،
‫همه دارایی شرکت رو برداره
‫و شرکت رو تعطیل کنه چی؟
‫- کی جوابگوئه؟ ‫- این کار رو نمی‌کنه.
‫اونقدرام باهوش نیست.
‫یادتونه سر دانشگاه رفتنش ‫چه بساطی داشتیم؟
‫آها، راست میگی.
‫[شرکت بازرگانی تایفون]
‫همه چیو بریزین پایین!
‫شرکت بازرگانی تایفون حتماً کارش خیلی خوبه.
‫تو این بحران صندوق بین‌المللی پول، ‫نشستین اینجا بخاری روشن کردین.
‫نه تنها نتونستم حقوق کارمندامو اینجا بدم،
‫بلکه الان تو خونه‌شون هم هیچی برای خوردن ندارن.
‫هی، راستش،
‫من تو نیروی دریایی خدمت کردم، ‫پس بیا مرد و مردونه حرف بزنیم.
‫نمی‌تونی همین‌جوری بدون وقت قبلی ‫سرتو بندازی بیای تو…
‫همین‌جوری؟
‫- من همین‌جوری سرمو انداختم اومدم تو؟ ‫- وای خدای من!
‫- همین‌جوری؟ ‫- هی، آقا!
‫- چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫- وای خدای من.
‫هی.
‫اون دختره باهوشه کجاست؟
‫- هی تو، حسابدار. ‫- من؟
‫- بیا اینجا. ‫- صبر کن!
‫[قرارداد]
‫ببین.
‫دیگه حرفی برای گفتن نداری. ‫پول منو بده!
‫هی، مگه تو دفترمون پول نقد تلنبار کردیم!
‫آره، معلومه که نه.
‫من که اونقدر بی‌فکر نیستم.
‫حالا، ببین.
‫این ضمانت‌نامه مشترک میگه ‫که تو تا یه تاریخ مشخصی پول منو میدی.
‫[ضمانت‌نامه مشترک]
‫باید اینو امضا کنی.
‫مدیرعامل اینجا کیه؟
‫جانشین آقای کانگ کیه؟
‫کیه؟
‫- چته تو؟ ‫- من کوتاه نمیام!
‫من اون ضمانت‌نامه مشترک رو امضا می‌کنم.
‫تو پسرشی.
‫چه حقی داری؟
‫اینجا چی کاره‌ای؟
‫کارمندم.
‫کارمند؟ از کی؟
‫- از امروز. ‫- باشه.
‫امضاش کن.
‫- باید یه وثیقه پیدا کنم. ‫- نمی‌تونی…
‫اینجا اتاق مدیرعامل بود، درسته؟
‫این قرارداد اجاره این دفتره.
‫یه دفتر به این بزرگی تو اولچیرو ‫می‌تونه وثیقه باشه.
‫برو کنار.
‫اونو پس بده. مال پدرم بود.
‫گفتم مسئولیتش با منه.
‫هی، تائه پونگ.
‫معامله همیشه شرط و شروط داره.
‫عجیب‌تر این بود که من برم،
‫فقط با اعتماد به حرف یه کارمند ساده.
‫وقتی یکی بی‌دلیل بهت خوبی می‌کنه،
‫بهش شک کن و ببین ‫چه نقشه‌ای تو سرش داره.
‫فهمیدی؟
‫ضمناً، حالا دیگه
‫وظیفه توئه که اینو از من پس بگیری.
‫- هنوزم نمی‌تونی… ‫- بریم.
‫لعنتی.
‫- آخ دردم اومد! ‫- لعنتی!
‫- خب… ‫- لامصب.
‫حالا، می‌خواد چی کار کنه؟
‫نمی‌دونه ضمانت‌نامه مشترک چقدر ترسناکه؟
‫اگه ندونه چیه چی؟
‫اینجوری بدبخت می‌شیم.
‫می‌تونیم وقتی پول رو از نساجی دِبانگ گرفتیم
‫پرداخت رو انجام بدیم؟
‫بهش می‌خوره از اونایی باشه ‫که بی‌فکر تو هر کاری دخالت می‌کنن.
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- می‌ سون.
‫چرا داری میری تو؟
‫باید اینو امضا کنه.
‫اگه قراره اینجا کار کنه، ‫باید مدارکش رو بگیرم.
‫[اتاق مدیرعامل]
‫می‌دونین، این از همه بیشتر منو می‌ترسونه.
‫اگه این فضولی یا جاه‌طلبی نیست. پس چیه؟
‫فداکاری برای شرکت.
‫فداکاری برای شرکتش؟
‫[فرم سوابق شغلی]
‫- من حسابدارم… ‫- بله، منم تائه پونگ‌ام.
‫من او می‌ سون هستم.
‫خانم او می‌ سون.
‫حسابدار او می‌ سون.
‫- پس اسم شما او می‌ سونه. ‫- بله.
‫این…
‫لطفاً فرم سوابق شغلی رو پر کنید.
‫نام: کانگ تائه پونگ
‫تاریخ تولد
‫خب…
‫دیگه چی باید…
‫صلاحیت‌هاتون.
‫[پسر]
‫منظورش گواهینامه‌ها و مجوزهاست.
‫همین‌جوری برای خنده گفتم.
‫[تکواندو دان ۳]
‫- همین کافیه؟ ‫- بله، باید کافی باشه.
‫باشه.
‫امیدوارم همکاری خوبی داشته باشیم، ‫خانم او می‌ سون.
‫چرا این‌قدر زیاده؟
‫ای بابا.
‫چرا این روشن نمیشه؟
‫مامان.
‫مامان؟
‫مامان.
‫وای خدای من! از دست تو!
‫- وای! ‫- خدایا!
‫وای خدای من.
‫چرا یهو پریدی تو؟
‫اینا چیه، مامان؟
‫الان دسامبره،
‫و کریسمس هم نزدیکه.
‫نظرت چیه؟
‫این پالتو پوست مینک رو بابات برام گرفته.
‫خیلی قشنگه.
‫برقمون قطع شده.
‫خب طبیعتاً،
‫شوفاژ هم از کار افتاده.
‫حتماً سردته.
‫- برات ژاکت بیارم؟ ‫- چی؟
‫نه، من خوبم.
‫راستی،
‫- اوضاعمون اینقدر خرابه؟ ‫- هست.
‫بدون بابات خیلی ‫احمق به نظر می‌رسم، نه؟
‫تو واقعاً احمقی، مامان.
‫- تلفن از پریز کشیده شده. ‫- نه، به اون دست نزن!
‫چی؟
‫بدون برق کار می‌کنه؟
‫- الو؟ ‫- نه!
‫ عوضی‌ها!
‫بعد از اینکه پول منو دزدیدین، ‫دارین از زندگی‌تون لذت می‌برین؟
‫- پول منو… ‫- وای. حالا چی کار کنم؟
‫شوکه شدی؟
‫خوبی؟ وای نه.
‫آره، خوبم. من و دوستامم
‫به هم فحش میدیم ‫و همدیگه رو آشغال صدا می‌کنیم.
‫- من خوبم. آره. ‫- خوبی؟
‫الان سرده. ‫چیزی بخوریم؟
‫نه، باید برگردم دفتر
‫- تا چند تا وسیله بردارم. ‫- آها. باشه.
‫چرا بابا این همه خرت و پرت نگه داشته؟
‫به این میگن ردپای زمان.
‫آدم منظمی بود،
‫ولی ۲۶ سال آخر رو عملاً اونجا زندگی می‌کرد.
‫کلی خرت و پرت باید جمع شده باشه.
‫ردپای زمان؟
‫اون کتاب‌ها و دفترایی که خیلی دوست داشت.
‫همه اون‌ها خودِ اون هستن.
‫خلاصه مامان، تو به این تلفنا جواب نده.
‫از این به بعد من جواب میدم.
‫باشه. از پریز کشیدمش.
‫کار خوبی کردی.
‫بیا اینو با هم بپوشیم.
‫خیلی سرده.
‫وای خدا.
‫حتماً سردته.
‫بازم شمع داریم؟
‫نه، اینا همه‌شه.
‫[آزمون توانایی تحصیلی دانشگاه]
‫چرا این اینقدر تمیزه؟
‫[سوالات امتحانات گذشته، ادبیات]
‫چی کار می‌کنی؟
‫این چیه؟
‫امتحان ندادی؟
‫چرا؟
‫پول ندارم درس بخونم.
‫هی، نگران خودت باش.
‫اگه امسال استخدام رو لغو کردن،
‫سال دیگه دوباره استخدام می‌کنن.
‫گفتم هر کاری می‌کنم ‫تا پول دانشگاهت رو بدم.
‫همون‌طور که تو از من حمایت کردی، ‫منم از تو حمایت می‌کنم.
‫تو مامان بابای من نیستی!
‫چرا همه‌ش بار همه چیو به دوش می‌کشی؟
‫من هر کاری بتونم می‌کنم تا جبران کنم!
‫این کار رو نکن.
‫- پاشو، می‌ سون. ‫- ولم کن.
‫- نه! ‫- لعنتی!
‫معلومه که باید جبران کنی، آدم احمق.
‫درس خوندنت چی میشه؟
‫هر چی خوندم هنوز مال خودمه.
‫همه‌ش تو ذهنمه.
‫من خوبم.
‫می ‌سون.
‫اشکالی نداره. گریه نکن.
‫گریه نکن. من خوبم.
‫این چه وضعیه؟
‫هم خونه، هم سر کار، ‫همه‌چی به هم ریخته‌س.
‫به به.
‫- آقا. ‫- بله؟
‫آقای تایفون!
‫هی، می‌دونستم تویی.
‫- من اول تو رو گرفتم. ‫- هر چی.
‫- یه گاوصندوق مخفی؟ ‫- آره.
‫هی.
‫اگه توش شمش طلا باشه چی؟
‫خیلی عالی میشه.
‫هی، شنیدم شرکت بابام ‫یه حساب پرداخت‌نشده داشته.
‫می‌دونی چیه؟
‫آره، چیزی که پرداخت نشده. ‫وگرنه پرداخت شده بود.
‫- اگه بتونیم پرداختش کنیم خوب میشه. ‫- چی؟
‫- باید به بچه‌های شرکت بگم، نه؟ ‫- چرا؟
‫گاوصندوق اونجاست ‫چون یه رازی وجود داره.
‫اگه رازه، ‫منم نباید ببینمش، درسته؟
‫هر چی پیدا کردی، ‫با خودت به گور ببر.
‫- خلاصه، می‌خوای اونجا به کارت ادامه بدی؟ ‫- نه.
‫وقتی همه چی تموم شد برمی‌گردم گلخونه.
‫ولی اون شرکت بابات بود.
‫دقیقاً. مال من نبود.
‫راستی، چرا تو اون لیوان بزرگ ‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫مادر عزیزم، خانم کیم، ‫تو محل کارش بلاتکلیفه.
‫بلاتکلیفه؟
‫تو این سرما، تمام روز ‫بیرون تو راهرو می‌شینه.
‫بهش گفتم استعفا بده، ‫ولی همه‌ش اصرار داشت که بمونه.
‫ولی من هنوز یه برگ برنده دارم.
‫دیگه چی؟
‫چیه؟
‫چی؟ مرحله مقدماتی رو قبول شدی؟
‫- آره، شدم! ‫- جدی؟
‫وقتی آزمون نهایی رو قبول شم،
‫دیگه کارم رو شروع می‌کنم و اینور و اونور، ‫همه جا اجرا می‌کنم، بچه.
‫هی، رفیق. بچه‌ها!
‫این می‌خواد خواننده بشه! بیاین اینجا.
‫نام مو می‌خواد خواننده بشه!
‫- نگاش کن! ‫- هی، بس کن!
‫- موهامو خراب کردی! ‫- این ورشکسته‌های آشغال چقدر سر و صدا می‌کنن.
‫رفیق من، تائه پونگ،
‫حتی بعد از اینکه خانواده‌ش ‫ورشکست شد هم خفه نمیشه.
‫بیخیالش بشیم.
‫هی، حمّال خان.
‫با توئم، حمّال.
‫هی.
‫از دستش خسته نشدی؟
‫اون که یوریم نیست…
‫فهمیدم. دوباره قالت گذاشتن.
‫اون دختره؟
‫خیلی حرفا در موردش دارم.
‫باباش اشتباهی یه ضمانت‌نامه مشترک امضا کرده و
‫افتاده زندان یا یه همچین چیزی.
‫چقدر آدم باید بدبخت باشه.
‫شما دو تا می‌تونین یه سری بهش بزنین ‫حالا که همه‌تون ورشکسته شدین.
‫هی، تائه پونگ.
‫بریم.
‫مامانت نگران میشه.
‫باشه.
‫خوب بود.
‫بچه‌های این دوره زمونه اینجورین.
‫یه ذره هم رحم و مروت ندارن.
‫[کامپیوتر من]
‫[پردازنده هون‌مین جونگ‌اوم]
‫شرکت بازرگانی تایفون بفرمایید. ‫گو ما جین صحبت می‌کنه.
‫وای!
‫باورم نمیشه خودتون زنگ زدین، قربان.
‫اونو به مدیر دادم.
‫ساعت ۱۱:۳۰ صبحه.
‫بیاین قبل از ناهار جلسه‌مون رو داشته باشیم.
‫در مورد پارچه از ایتالیا.
‫دیروز،
‫صورت‌حساب‌های عقب افتاده رو ‫برای بندر اینچئون فرستادم.
‫اگه امروز برسه به بندر، ‫دو روزه تحویل داده میشه؟
‫بله، اگه فوراً از اینچئون ‫راه بیفته، می‌رسیم.
‫اگه این کار خراب بشه بدبخت می‌شیم.
‫می‌دونی، درسته؟
‫ورشکست می‌شیم.
‫چرا اینو میگی؟ ‫داری نفوس بد می‌زنی؟
‫ورشکستگی؟ حرف از دهنت درمیاد یه قدرتی داره ها!
‫خانم چا.
‫- بزن به تخته! ‫- باشه. می‌زنم.
‫مواظب حرف زدنت باش.
‫فقط دارم میگم این قضیه اینقدر مهمه.
‫وقتی پول رو از نساجی دِبانگ گرفتیم،
‫سهم آقای کانگ رو حساب کنین ‫و بهش بدین.
‫بله، باید همین کار رو کنیم.
‫وای.
‫من به جشن تولد…
‫بله؟
‫وای خدای من. دیگه مردی شده واسه خودش.
‫منظورم اینه که، آقای کانگ، ‫من تو جشن تولد یک‌سالگی‌تون بودم.
‫یادتونه آقای کو؟
‫اون موقع پول برداشتین.
‫- درسته؟ ‫- آره برداشت.
‫بله، متوجهم. ممنونم.
‫خدای من.
‫راستی،
‫به نظرتون مهم‌ترین
‫عدد چهار رقمی برای شرکت بازرگانی تایفون چیه؟
‫- بریم سر کارمون. ‫- آره.
‫من که گشنمه.
‫ای بابا.
‫از جواب دادن طفره رفتن.
‫[یک نقشه بزرگ برای ۱۰۰ سال]
‫ناهار چی، تائه پونگ؟
‫میریم چواوتانگ بخوریم.
‫من همبرگر می‌خورم. ‫خیلی از چواوتانگ خوشم نمیاد.
‫نون می‌خوری؟
‫- یه کم برنج بخور. ‫- نوش جان.
‫اصول اولیه زندگی کارمندی رو نمی‌دونه.
‫ببخشید.
‫چرا می‌خواستین اون ‫عددای مهم رو بدونین؟
‫برای اهداف آموزشی.
‫دو، صفر، هفت، دو.
‫- چی؟ ‫- اون خطاطی
‫تو اتاق جلسه رو دیدین؟
‫«یک نقشه بزرگ برای ۱۰۰ سال.»
‫آقای کانگ رویای ساختن یه شرکتی ‫رو داشت که ۱۰۰ سال دووم بیاره.
‫پس، صدمین سالش میشه سال ۲۰۷۲.
‫پس میشه ۲، ۰، ۷ و ۲.
‫این فقط نظر منه.
‫- ناهار نوش جان. ‫- ممنون. شما هم نوش جان.
‫شما چواوتانگ دوست دارین؟
‫- نه. ‫- پس چرا میرین اگه دوست ندارین؟
‫با من ناهار بخور.
‫تو محیط کار باید تیمی حرکت کنیم ‫حتی اگه خوشت نیاد.
‫اینم بخشی از کارته.
‫ناهار رفتن هم بخشی از کاره؟
‫سالگرد ازدواج؟
‫تولد مامان.
‫گوشی پزشکی؟ ‫این چیه؟ چرا نام‌مو اینو به من داده؟
‫باشه.
‫باز شو دیگه.
‫لعنتی! تکون هم نمی‌خوره.
‫دو، صفر، هفت، دو.
‫باز شد؟
‫[حساب پس‌انداز]
‫چا سئون تائک.
‫او می‌ سون.
‫گو ما جین.
‫بائه سونگ جونگ.
‫[کانگ تائه پونگ برای آرزویش]
‫[کانگ تائه پونگ]
‫سپتامبر.
‫اکتبر. نوامبر.
‫[فاکتور مالیات فروش]
‫امروز تائه پونگ رو نمی‌بینم.
‫در هر حال موقتیه.
‫فکر کنم ترجیح میده خونه غذا بخوره.
‫حسودیم میشه که می‌تونه خونه غذا بخوره.
‫بعد از اون همه ادا و اطوار، ‫بالاخره خسته شد.
‫خب، بچه‌های این دوره زمونه همه‌شون اینجورین.
‫بریم ناهار. چی بخوریم؟
‫- چواوتانگ چطوره؟ ‫- دیگه حالم ازش به هم می‌خوره.
‫- سولونگ‌تانگ. ‫- وای.
‫- کتلت گوشت چطوره؟ ‫- باید برنج بخوریم.
‫خانم او می ‌سون!
‫امروز با هم ناهار بخوریم.
‫من؟
‫- نوش جان. ‫- هنوز داغه.
‫می‌تونین با من حرف بزنین.
‫حتماً حرفی برای گفتن به من دارین.
‫یه کم خنده‌داره که همچین چیزی ‫رو اینجا بگم،
‫ولی لطفاً کمکم کن.
‫شما تنها کسی هستین که می‌تونم ازش کمک بخوام.
‫خب…
‫می‌خوام کارم رو یاد بگیرم.
‫می‌خوام بدونم وظایفم چیه
‫و الان باید چی کار کنم.
‫یه همچین چیزی.
‫چرا یهویی؟
‫بهش فکر کردم
‫و فهمیدم که
‫احتمالاً دنبال تأیید پدرم بودم.
‫اما،
‫بالاخره دارم می‌فهمم که پدرم
‫چی رو مهم می‌دونست.
‫و اون چیه؟
‫شرکت بازرگانی تایفون.
‫خب…
‫برای همینه که
‫می‌خوام عضوی از این شرکت باشم.
‫یه کارمند واقعیِ
‫شرکت بازرگانی تایفون.
‫من باید یه جایی سر بزنم، ‫شما می‌تونین اول برین.
‫- باشه. ممنون بابت ناهار. ‫- خواهش می‌کنم.
‫و…
‫آقای کانگ حرفای آخرش رو به من گفت.
‫می ‌سون.
‫بله؟ چیه؟
‫تائه پونگ
‫کارش رو خوب انجام میده.
‫پس، لطفاً…
‫لطفاً مراقبش باش.
‫«اون کارش رو خوب انجام میده.»
‫این چیزی بود که گفت.
‫گفت که تو کارت رو خوب انجام میدی.
‫ای بابا.
‫بابام…
‫چرا نتونست صبر کنه؟
‫ممنونم که حرفای آخرش ‫رو به جای من شنیدی.
‫- خواهش می‌کنم. بعداً می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫سلام، کارت ویزیت‌ها آماده شدن؟
‫- برای شرکت بازرگانی تایفون؟ ‫- بله، ممنونم.
‫[کارمند، کانگ تائه پونگ]
‫عالی شده. ممنونم.
‫منظورت چیه که من کارم رو خوب انجام میدم؟
‫«کارت رو خوب انجام بده»؟
‫[کانگ تائه پونگ ‫حساب پس‌انداز]
‫[کانگ تائه پونگ]
‫[پسر عزیزم به تائه پونگ]
‫من از رویای تو حمایت می‌کنم
‫تو عزیزترین آدم زندگی من هستی
‫پسر عزیزم به تائه پونگ
‫من از رویای تو حمایت می‌کنم
‫پسر عزیزم، به تائه پونگ.
‫[نام فرستنده: بائه تائه پونگ]
‫من از رویای تو حمایت می‌کنم.
‫تو همیشه
‫عزیزترین آدم زندگی من هستی.
‫اما، می‌خواستم بدونی
‫که چیزایی که باهاشون روبرو میشی و به دست میاری
‫تنها چیزایی هستن که واقعاً می‌تونی مال خودت بدونی.
‫- ۳۰۰٬۰۰۰ وون میشه. ‫- باشه.
‫یادت باشه.
‫آدم‌ها از نتیجه مهم‌ترن.
‫ما خوشبوتر از گل‌ها
‫و باارزش‌تر از پول هستیم.
‫این آرزوی منه.
‫پسرم، همیشه شاد باش و…
‫[کانگ تائه پونگ برای آرزویش]
‫[حساب پس‌انداز]
‫بابا…
‫[تائه پونگ]
‫کارش رو خوب انجام میده.
‫بابا…
‫متاسفم.
‫دلم برات تنگ شده.
‫بابا…
‫[شرکت بازرگانی تایفون]
‫[رویدادها و برنامه‌های دسامبر]
‫[۱ دسامبر ۱۹۹۷]
‫- همین خوبه. ‫- پس من می‌فرستمش.
‫- اینم صورت‌حساب فروش. ‫- باشه.
‫[فاکتور مالیاتی]
‫- ساعت حرکت رو چک کن. ‫- باشه.
‫- با آقای بائک صحبت کردم. ‫- بفرمایید.
‫خیله خب. بهشون بگو که به زودی راه می‌افتیم.
‫ببخشید دیر کردم.
‫وای خدای من. چه اتفاقی براش افتاده؟
‫چه خبره؟
‫اون کیه؟
‫اصلاً نمیشه شناختش.
‫- استایلش اینطوری نبود. ‫- وای خدای من.
‫خدای من.
‫بپرسیم کجا میره؟
‫چه جمالی.
‫مرد خوش‌تیپی هستی.
‫این حرف رو به خانما نمی‌زنن؟
‫اغلب از اصطلاحاتی استفاده می‌کنه ‫که ازشون مطمئن نیست.
‫برای تحویل بار ‫به نساجی دِبانگ میرین؟
‫بله، درسته.
‫بله، میرم.
‫می‌تونم منم بیام؟
‫چرا شما دو تا باید با من بیاین اینجا؟
‫من به عنوان تازه‌کار باید بیام.
‫فکس خرابه، برای همین نتونستم ‫صورت‌حساب دقیق رو بفرستم،
‫و باید زود پول رو بگیریم.
‫یه روز تأخیر ما رو به دردسر نمی‌ندازه.
‫- چقدر خشکی. ‫- بهتره که دیر نکنیم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫لطفاً مراقب باشین.
‫- پارچه لوکسه، خط نندازین. ‫- باشه.
‫بله، باشه.
‫می‌تونین بار بزنین.
‫یه کم بالاتر. باشه.
‫حالتون خوب بوده؟
‫این چیه؟ لازم نبود این کار رو بکنین.
‫اون چیه؟
‫سیگاره؟ مطمئن نیستم.
‫باید خوشحال باشیم ‫که اصلاً کاری داریم.
‫کشور داغون شده.
‫آره والا.
‫امروز چقدر طول می‌کشه؟
‫این روزا جاده‌ها شلوغ نیستن، درسته؟
‫- اونا کی هستن؟ ‫- اونا؟
‫- سلام. ‫- اون پسر آقای کانگه.
‫لازم نیست بهش اهمیت بدین.
‫امکان نداره زیاد دووم بیاره.
‫آقای گو ما جین.
‫شما کی باشی که قضاوت کنی؟
‫- هی. ‫- آقای کیم!
‫بیا اینجا.
‫- من؟ ‫- بیا اینجا.
‫چشم، قربان.
‫بیا اینجا.
‫هی،
‫از نگاهِ تو چشمات خوشم میاد.
‫ولی می‌دونی، این یه کار سخته.
‫سخت خواهد بود.
‫ولی خودت رو مرده فرض کن ‫و دووم بیار.
‫اینجوری بعد از یه روز سخت امروز، ‫زنده می‌مونی که فردا رو ببینی.
‫چشم، قربان.
‫- متوجه‌ام، قربان. ‫- خوبه.
‫خیلی‌خب. راه بیفتیم.
‫نذار بنزین تموم بشه. بریم!
‫بفرمایید برید!
‫مواظب باشین!
‫از این طرف، لطفاً.
‫لطفاً مواظب باشین!
‫خداحافظ!
‫وای خدا.
‫بدون ما رفت؟
‫ما هم باید راه بیفتیم.
‫به دالسونگ گون، نونگونگ اوپ، نام ری، پلاک ۱۵-۱.
‫شما همیشه آدرس‌ها رو حفظ می‌کنین؟
‫موسیقی خاصی دوست داری؟
‫هی، ۲۰۰ متر جلوتر بپیچ به راست.
‫- از خروجی ساعت سه خارج شو. ‫- کجا؟
‫این طرف. آره.
‫- سمت ساعت سه خودت. ‫- الان؟
‫آره، همین الان. از این طرف.
‫- صبر کن. ‫- بپیچ به راست.
‫همینجاست.
‫باشه.
‫صبر کن.
‫هی. مواظب باش.
‫آروم برو.
‫- آروم! ‫- وای نه، اشکالی نداره.
‫نگاه کنم؟
‫- نه، صبر کن. خدایا. ‫- رسیدیم. وایسا.
‫رسیدیم. عالی بود.
‫- صاف پارک کردی؟ ‫- آره.
‫خیلی عالیه.
‫لطفاً پیاده شین.
‫قلبم داره میاد تو دهنم.
‫فکر کنم ما اول رسیدیم.
‫نقشه‌خونیت عالی بود.
‫- وای. سلام. ‫- سلام.
‫شما باید از شرکت بازرگانی تایفون باشین.
‫بله.
‫پارچه‌ها کجان؟
‫ما اول رسیدیم.
‫اینطوره؟
‫خب، هوا سرده.
‫- بیاین تو یه فنجون چای بخورین. ‫- حتماً.
‫- باشه. ‫- بریم.
‫راه خیلی طولانی نبود؟
‫- واقعاً بود. ‫- که اینطور.
‫ولی ترافیک نبود،
‫- برای همین زود اومدیم. ‫- این مثل نقشه می‌مونه.
‫صورت‌حساب دقیق رو آوردم.
‫- که اینطور. ‫- می‌تونم با رسید فکسش کنم؟
‫البته. دفتر ما همونجاست،
‫- پس بفرمایید. ‫- باشه.
‫- ممنونم. ‫- ممنونم.
‫دستگاه فکس کجاست؟
‫- این طرف. ‫- آها.
‫از این طرف، لطفاً.
‫شنیدم نساجی دِبانگ سابقه طولانی داره.
‫من از ۲۳ سالگی اینجا شروع کردم، ‫پس بیشتر از ۳۰ سال میشه.
‫که اینطور.
‫- و همیشه اینجا بوده؟ ‫- بله، درسته.
‫اون کارخونه اونجا ‫۱۵ سال پیش ساخته شد.
‫آها، راستی. من برم ‫مهر و رسید رو بیارم.
‫- باشه. ‫- بله، حتماً.
‫تو واقعاً احمقی، مامان.
‫- تلفن از پریز کشیده شده. ‫- نه! به اون دست نزن!
‫[پاکت‌های بزرگ قابل استفاده مجدد]
‫[پاکت‌های متوسط قابل استفاده مجدد]
‫ردپای زمان؟
‫اون کتاب‌ها و دفترایی که خیلی دوست داشت.
‫آدم منظمی بود،
‫ولی ۲۶ سال آخر رو عملاً اونجا زندگی می‌کرد.
‫کلی خرت و پرت باید جمع شده باشه.
‫خانم او، یه چیزی عجیب به نظر می‌رسه.
‫چی؟
‫همه‌چی زیادی ساکت و تمیزه.
‫خوبه که.
‫منظورم این نیست.
‫این ردپای زمانه.
‫من که نمی‌بینمش.
‫امکان نداره اینقدر مرتب باشه ‫اگه ۳۰ ساله که اینجا هستن.
‫هیچ فکس ارسال شده‌ای نیست،
‫و تو سطل‌های زباله هم هیچی نیست.
‫و اون دستگاه فکسی که خراب شده
‫مال ما نیست، مال اوناست.
‫پریز اونجا رو نگاه کن.
‫از پریز کشیده شده.
‫راست میگی.
‫یعنی نمی‌تونن تماس قبول کنن.
‫یا باید چیزی باشه ‫که می‌خوان پنهان کنن،
‫مثل دفتر حساب‌ها.
‫اینجا یه کم سرد نیست؟
‫می‌دونم زمستونه،
‫ولی کار کردن با این کاپشن‌های ‫ضخیم زمستونی باید سخت باشه.
‫- فکس رو نفرست. ‫- چی؟
‫منظورت چیه؟
‫مهر رو نزن، باشه؟
‫خواهش می‌کنم فقط همین یه بار بهم اعتماد کن. لطفاً؟ باشه؟
‫کجا میری؟ هی.
‫چه خبره؟
‫نمی‌تونی بری. برگرد!
‫هی! برو کنار!
‫ما نمی‌تونیم
‫اونا رو به نساجی دِبانگ تحویل بدیم!
‫برو کنار!
‫این یارو چشه؟
‫چشه این؟
‫چه مرگته، آقای کانگ؟
‫یه لحظه، آقا.
‫- دِبانگ… ‫- چی؟
‫- نه. ‫- چی؟
‫اون چیه؟
‫نباید اون‌ها رو به دِبانگ تحویل بدیم.
‫چرا اینو میگی؟
‫- نمی‌خوانش؟ ‫- نه، اون نه.
‫اون نیست.
‫یه چیزی درست نیست.
‫- اینطوره؟ ‫- بله.
‫این چه چرت و پرتیه؟
‫فکر می‌کنی می‌تونی سر کار شوخی کنی؟
‫هی!
‫چه خبره؟
‫بالاخره میریم یا نه؟
‫یه لحظه، آقا.
‫خیلی متاسفم.
‫میریم.
‫می‌دونی این چقدر ارزش داره؟
‫ای بابا، حتماً ناخوشی.
‫دیوونه شدی؟ برو کنار!
‫- فقط برو کنار. ‫- صبر کن.
‫نه، نمی‌تونیم بریم.
‫اگه اونا رو تحویل بدیم، آخرش…
‫آره، حساب پرداخت‌نشده. ‫پولمون رو نمی‌گیریم.
‫- اینقدر نفوس بد نزن و فقط گمشو! ‫- نه.
‫- فقط گمشو! ‫- لطفاً!
‫پولمون رو نمی‌گیریم!
‫گفتم گمشو!
‫عجب مصیبتی!
‫نه.
‫نمی‌تونیم بریم.
‫اصلاً نمیشه.
‫حالا فهمیدم.
‫تو یه دیوونه به تمام معنایی.
‫فقط از روش رد شین، آقا.
‫می‌ترسه و میره کنار.
‫- واقعاً؟ ‫- بله.
‫فقط از روش رد بشم؟
‫پسر جوان.
‫اگه می‌تونی همونجا بمون.
‫من نمی‌ترسم.
‫اصلاً نمی‌ترسم.
‫چقدر قشنگه.
‫بابا…
‫[مرد آسفالتی]
‫[خانواده تایفون]
‫نمی‌دونم آخرش تو کدوم شرکت کار می‌کنی،
‫ولی عذاب می‌کشن.
‫- ببخشید. ‫- وای خدای من!
‫فکر کنم زیاد از این استفاده نمی‌کنین؟
‫یه کم کهنه‌س.
‫حتی بعد از ۳۰ درصد کارمزد هم، ‫بازم سود می‌کنیم.
‫علاقه‌مند هستین؟
‫- حالت خوبه، نه؟ ‫- بله.
‫ای بابا.
‫آقای کانگ!
‫می‌دونستم این اتفاق می‌افته.
‫این قرارداد مسخره‌س.
‫فکر کنم واقعاً داریم ورشکست می‌شیم.
‫هنوز تموم نشده.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه اینو بگیره.