‫[شرکت بازرگانی تایفون]
‫«چهار اژدهای آسیایی.»
‫همزمان که ما اینجا در سئول، کره‌ی جنوبی ‫ صحبت می‌کنیم، این افسانه ثبت می‌شود.
‫من اینجا در شرکت بازرگانی تایفون هستم، ‫یکی از کسب و کارهای کوچکِ الچیرو...
‫که در رشد اقتصادی کشور ‫نقش اساسی دارد.
‫[مدیرعامل کانگ جین یونگ ‫شرکت بازرگانی تایفون]
‫این شرکت ۲۶ سال است...
‫که در بازارِ شدیداً رقابتیِ واردات ‫پابرجا مانده.
‫همکاری حدوداً ۱۰ کارمند...
‫و سختکوشی آن‌ها ‫رسیدن به این موفقیت را ممکن کرده.
‫یک نکته‌ی قابل‌توجه این است ‫که تمامی نیروها...
‫که خوشحالی آن‌ها نه در منافع شخصی،
‫بلکه در موفقیت شرکت...
‫و تضمین زندگی بهتر برای همسایگان ‫و هموطنانشان است.
‫ما توی ساعات کاری به ندرت گپ می‌زنیم ‫تا تمرکزمون رو روی وظایف روزانه‌مون بذاریم.
‫[مدیر گو ماجین ‫شرکت بازرگانی تایفون]
‫البته ممنون می‌شم اگه افزایش حقوق بدن.
‫اما آینده‌ی شرکت ما می‌تونه ‫به روشنی آینده‌ی ملتمون باشه.
‫بعلاوه، فقط آینده‌ی شرکته...
‫که می‌تونه آینده‌ی منو تضمین کنه.
‫پس زیاد نگران دستمزدم نیستم.
‫[معاون بائه سونگ جونگ]
‫نه. روالش اینجوری نیست.
‫خب، متاسفم.
‫نه، با شما نبودم.
‫[سرپرست کو میونگ گوان]
‫شریک کاری ما توی سنگاپور ‫این ارکیده رو به ما هدیه داده.
‫«دوستی گروموِل و ارکیده.»
‫- به عبارتی، دوستی حقیقی... ‫- کات!
‫زیادی خسته‌کننده نیست؟
‫ببخشید.
‫کار برای شما سخت نیست؟
‫[دفتردار اوه می سئون]
‫با من بودین؟
‫از ۸ صبح تا ۷ شب،
‫من روزانه مجموعاً ۱۱ ساعت کار می‌کنم.
‫اما اصلاً سخت نیست. ‫جزو روتین روزانه‌ی منه.
‫همه‌ی وظایف‌ من برای من معنادارن، ‫حتی وظایف ناچیز.
‫آخ ببخشید.
‫اقتصاد کشور ممکنه بالا پایین داشته باشه.
‫به نظرم چیزی که مهمه عزم راسخ ماست.
‫من می‌خوام کل کشور همیشه متحد بمونن.
‫این افراد سختکوش کسب و کارهای ‫کوچک و بومی را به سطح جهانی می‌برند.
‫به لطف زحمات آنان،
‫افسانه‌ی چهار اژدهای آسیایی...
‫و معجزه‌ی رودخانه‌ی هانگانگ ‫ادامه خواهد داشت.
‫[عزیزم، تا پای جونم عاشقتم]
‫[هر لحظه و هر روز عاشقتم]
‫این پیاما دیگه چیه...
‫تائه پونگ!
‫اومدی سر بزنی؟
‫وای، اتاق رو اشتباه اومدم. ببخشید.
‫- خوش بگذره. ‫- صبر کن تائه پونگ.
‫سریع باشید بچه‌ها. یالا.
‫- خیلی دلتنگت بودم! ‫- خدای من، یو ریم.
‫- همینجا خوش بگذرون. ‫- عمراً...
‫برای کانگ تائه پونگ عادیه.
‫فکر کردی همینجوری می‌تونی ‫مهمونی منو به هم بریزی و بری؟
‫باشه، پول غذایی که ریختی رو میدم.
‫بذارید یه نصیحتی بهتون کنم.
‫برید برقصید خب؟
‫اومدید کلوپ، پس برید برقصید.
‫با اجازه.
‫بیا جدی باشیم. اینجوری بی‌حساب می‌شیم.
‫حالا دیگه واقعاً میرم.
‫آهای.
‫برو کنار دیگه اه.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫مغرور عوضی.
‫چی گفتی؟
‫منو صدا کردین جناب؟
‫هوف.
‫لعنتی.
‫- تو. ‫- بله آقا؟
‫گوش کن.
‫- چی کار داری می‌کنی؟ ‫- مگه نگفتم این اتاق رو دوست ندارم؟
‫منو نگاه.
‫بسه دیگه.
‫یادت رفته که از من دستمز می‌گیری؟
‫عوضی.
‫دست بردار، خب؟
‫به قدر کافی زدیش.
‫می‌تونی بری.
‫بس کنید دیگه.
‫باید بری.
‫اینجا نباش.
‫- کارش تموم شد. ‫- کی؟ رفیقت؟
‫نخیر، رفیق جنابعالی احمق.
‫لعنتی.
‫لباس آرمانیم...
‫امپاریو هم نه.
‫جورجیا.
‫برو کنار!
‫- بیاید جیم شیم. ‫- هی تو!
‫گم شین کثافتا!
‫این عوضی رو سر پا نگه دار.
‫وای پسر.
‫بیا اینجا عوضی.
‫جرئت داری از نزدیک بزن.
‫- بریم؟ باشه پس! ‫- آره!
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»
‫[مرکز آمادگی آزمون سئودو]
‫[آزمون ورودی کالج ‫آزمون ورودی دبیرستان]
‫- از این طرف. ‫- بریم.
‫برا من فرقی نداره.
‫- نگاه کن. ‫- خدای من.
‫[دفتر مشاوره]
‫سلام.
‫دوره‌ی جغرافیای جهانی پر شده.
‫من صندلی نمی‌خوام. می‌تونم ‫انتهای سالن سخنرانی وایستم.
‫اما اگه بیشتر از ۱۲۰ تا شاگرد ‫ثبت نام کنیم برامون دردسر می‌شه.
‫دوره‌ی ویژه‌ی ماه آینده رو بردارید.
‫این ماه دوره‌ی زمین‌شناسی بردارید.
‫باشه.
‫بفرمایید.
‫شهریه زیاد شده. ‫۴۰ هزار وون.
‫چی؟ چهل هزار وون؟
‫وای نه.
‫یه لحظه.
‫بلیت اتوبوس قبول نمی‌کنید؟
‫[زمین‌شناسی ‫اوه می سئون، بدهی ۵۰۰۰ وون]
‫[جامعه‌شناسی، ‫زبان انگلیسی جامع، زمین‌شناسی]
‫[کلانتری گانگنام]
‫- هی تو! ‫- نمی‌تونم تحملش کنم!
‫- بریم! ‫- بس کنید دیگه!
‫- وای. ‫- معلوم هست چی کار می‌کنید؟
‫- وانگ نام مو. ‫- آهای، یول نیو‌ام.
‫یول نیو؟ به چه حقی اسم منو میگی؟
‫- برای چی اومدی اینجا؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫فکرکردی من شاگردتم؟
‫من تو رو زاییدم بی‌شرف.
‫چرا پیرهنتو گم کردی پسره‌ی لاغرمردنی؟
‫- سینه‌م! ‫- وای نه....
‫خدای من.
‫حالت خوبه تائه پونگ؟
‫- پسر طفلکی من. ‫- من خوبم.
‫- هی تائه پونگ! ‫- بله؟
‫نکنه می‌خوای اونم بزنی؟!
‫البته. نباید فرق بذاریم. ‫ما هر دو برای این پسرها مسئولیم!
‫- خواهش می‌کنم. ‫- لطفاً، اون یه پسربچه‌ست!
‫- نه، اون یه مرد بالغه. ‫- وای نه.
‫باشه ولی توی صورتش نزن.
‫لطفاً پشت سرش بزن. ‫به هر حال از مغزش که استفاده نمی‌کنه.
‫- مامان، سرم زخمیه. ‫- - بازم اینجوری بهتره.
‫صورت رو بگیر. ‫یه زمانی دماغ منم مثل وون بین بود، اما...
‫- وای نه. ‫- لطفاً خانم کیم!
‫- باورنکردنیه. ‫- ای وای.
‫الان دیگه هر ننه‌قمری می‌تونه کار پیدا کنه. ‫شما چرا یه تکونی به خودتون نمیدین؟
‫هی خانوم!
‫- می‌شه ساکت باشی؟ ‫- خودت ساکت باش بی‌شعور!
‫- به چه حقی دخالت می‌کنی؟ ‫- کافیه دیگه! بس کنید!
‫کافیه دیگه. آروم باشید.
‫چون از طریق مشت زدن حمله شده ‫مسئله‌ای پیش نمیاد.
‫اما کلوپ بابت اخلال در کسب و کار ‫و خسارت به اموال شکایت کرده.
‫اگه بیشتر از دو نفر دخیل باشن ‫مجازاتشون سنگین‌تره.
‫باید توافق کنید.
‫- با اون عوضی؟ ‫- اون شروع کرد.
‫ما رضایت نمی‌دیم.
‫اون باید مسئولیت کارهاش رو بپذیره.
‫- اما عزیزم. ‫- بیا بریم خونه.
‫اون دیگه بزرگ شده. ‫بذار خودش از خودش دفاع کنه.
‫اگه ولشون کنید ممکنه سوءسابقه براشون بشه.
‫متاسفانه با آدم اشتباهی داری حرف می‌زنی.
‫لطفاً با خودش مستقیم حرف بزن.
‫بله.
‫تو که واسه‌ت مهم نیست چی به سر ‫پسری که عاقش کردی میاد.
‫ساکت تائه پونگ.
‫- اینجوری نکن دیگه عزیزم. ‫- خوشحال شدم دیدمتون آقای کانگ.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫نمی‌شد کاریش کرد نه؟
‫به هر حال من حلش کردم.
‫خیالتون راحت باشه و برید خونه.
‫چشم.
‫بریم.
‫- می‌شه... ‫- برید دنبالشون!
‫می‌شه بریم؟
‫آقای پیو!
‫[کشور امن و عزیز ‫پلیس گانگنام]
‫فقط می‌خواستم بگم...
‫که اگه مشکلات رو برای جوونا حل کنید،
‫هیچ‌وقت به خودشون نمیان.
‫- چطوره بذاریم خودشون... ‫- به قدر کافی مشکلات ناخوشایند داریم، مگه نه؟
‫بیا اینو دیگه به یه مشکل تبدیل نکنیم.
‫متوجهم.
‫یه دقیقه.
‫و این که...
‫بابت پولی که دفعه‌ی پیش آوردم،
‫لطفاً زیاد نگران نباشید.
‫مثل گربه‌ای هستی که داره ‫یه موش رو بازی میده.
‫وای نه. به هیچ وجه آقای پیو.
‫من متوجه جایگاهت هستم.
‫بذارید درو باز کنم.
‫شب خوش.
‫آخر گوشامو دراز می‌کنی.
‫مطمئن باش دراز نمی‌شه.
‫- واقعاً نمی‌فهممت! ‫- شب خوش.
‫- واقعاً بابت پسرم متاسفم. ‫- برای فردا برنامه‌ای داری؟
‫برای چی می‌پرسی؟ ‫که دوباره همو ببینین؟
‫وایستا ببینم بی‌شعور!
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫- نکن دیگه مامان. ‫- ساکت باش.
‫- بمون خونه و به کارهات فکر کن. ‫- می‌دونی که من باید برم جایی.
‫آشغال.
‫اینجوری نگو عزیزم.
‫هر ابله دیگه‌ای بود ‫از پدر و مادرش عذرخواهی می‌کرد...
‫که این وقت شب کشوندتشون کلانتری.
‫ادب نداری نه؟
‫وقتی می‌بینم یه احمقی مثل تو رو ‫عین پسرم فرض کردم...
‫از خودم خجالت می‌کشم.
‫حرفات تموم شد؟
‫- چی؟ ‫- اگه تموم شد، ده هزار وون بهم میدی؟
‫دیگه دیر شده.
‫چطور تونستی این کارو بکنی عزیزم؟
‫حالت خوبه تائه پونگ؟
‫چرا این کارو کردی؟
‫وای نه. تائه پونگ...
‫تائه پونگ.
‫ایستگاه اینچئون لطفاً.
‫زود باش جوون. ‫قطار آخر به زودی می‌رسه.
‫مرسی.
‫قطار آخر به زودی از راه می‌رسد.
‫لطفاً عجله کنید.
‫این آخرین قطار امروز می‌باشد.
‫بچه‌ها.
‫امروز بابام بهم سیلی زد...
‫برای اولین بار تو عمرم.
‫حتی ازم نپرسید چرا دعوا کردم.
‫[ترانه‌های مشهور ۱۹۹۷]
‫برو بریم!
‫ببخشید.
‫قطار نزدیک می‌شود.
‫لطفاً جهت امنیت خود عقب بایستید.
‫جهت حفظ نظم قطار...
‫ببخشید.
‫لطفاً به نزدیک‌ترین مامور یا کارکنان ایستگاه ‫گزارش دهید.
‫می‌شه اونو بدین به من؟
‫- می‌خواید بخونید؟ ‫- بله.
‫ممنونم.
‫[۲۳ اکتبر سال ۱۹۹۷ ‫اقتصاد سرسام‌آور آسیا]
‫[روزنامه‌ی اقتصاد دائیل]
‫درها در حال بسته شدن هستند. ‫لطفا عقب بایستید.
‫ایستگاه سئول.
‫درها سمت چپ شما قرار دارند.
‫[جورجیا در فروشگاه هیونگانگ ‫بوتیکش را افتتاح می‌کند]
‫[۳۰% تا ۵۰% تخفیف ‫روی پیراهن و کت و شلوارها]
‫درها در حال باز شدن هستند.
‫قطار بعدی در راه است.
‫«قسمت ۱: فصل توفان»
‫[شرکت بازرگانی تایفون]
‫[هرگز منابع را هدر ندهید.]
‫پس از گذشت دو ماه ‫از توافق‌نامه‌ی بخشودگی بدهی،
‫هنوز تصمیمی در مورد اعلام ورشکستگیِ ‫ شرکت گویو موتورز گرفته نشده است.
‫حکم قطعی برای ایجاد ثبات در شرکت صادر شد.
‫اوایل امروز، مقامات و بانک‌های اصلی طلبکار ‫ توافق کردند که...
‫مدت بازپرداخت اصل بدهی را تمدید کرده
‫و نرخ بهره را به نرخ پایه ‫برای شرکت گویو موتورز کاهش دهند.
‫اکنون شرکت گویو موتورز ‫کورسوی امیدی برای پابرجایی دارد.
‫از سوی دیگر، بازرسی از ‫شرکت آسیان موتورز نشان داده است...
‫که بعید است این شرکت...
‫ای وای.
‫وای خدا.
‫اصلاً نباید بهش سیلی می‌زدی.
‫تموم شب از عذاب وجدان نخوابیدی.
‫اگه انقدر نگرانشی ‫می‌تونی براش ماشینی چیزی بگیری...
‫مزخرف نگو!
‫تائه پونگ اینجا تنها بچه‌ایه ‫که ماشین نداره.
‫چرا باید ماشین براش بگیرم؟
‫انقدر لوسش کردی که ‫وضعش اینجوری داغون شده.
‫آروم باش. باشه تقصیر منه.
‫بازم اون بچه انقدر به فکر باباشه ‫که کفشاشو برق میندازه.
‫مگه من ازش خواستم؟
‫- ترجیح میدم به جاش کار پیدا کنه. ‫- صدات رو بیار پایین.
‫اون بچه...
‫چرا انقدر حرفای بی‌معنی می‌زنه؟
‫واقعاً فهمیدن این آدم خیلی سخته.
‫ببخشید. هی آقا!
‫چقدر بی‌احتیاط!
‫لعنتی.
‫بیدار شو تائه پونگ. ‫گوشیو جواب بده. با تو کار دارن.
‫- بیدار شو. می‌دونی ساعت چنده؟ ‫- بیدارم.
‫- ای حقه‌باز. ‫- بیدارم دیگه.
‫- پنج دیقه‌ست بیدارم. ‫- نگاه چقدر اینجا به‌هم‌ریخته‌ست.
‫- از جات بلند شو ببینم. ‫- نکن دیگه!
‫چرا پرده‌ها رو می‌زنی کنار؟
‫بفرمایید.
‫سلام نام مو.
‫چرا نخوابیدی؟ ‫واسه زنگ زدن زود نیست؟
‫همینجوری یهویی؟
‫چرا؟
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫- صبح همگی بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫صبح من که زیاد خیر نیست. ‫اشتهامو از دست دادم.
‫ای پاییز عزیز.
‫فصل آسمون صاف ‫و چاق شدن خانم چائه.
‫- یعنی میگی من چاق شدم؟ ‫- عذر می‌خوام.
‫وای این لوبیا فیلینگ داره؟
‫لوبیا قرمز به من نمی‌سازه.
‫- جایی خانم اوه؟ ‫- جانم؟
‫قهوه می‌خوام خانم اوه. ‫ترکیب دو-دو-سه.
‫من ترکیب دو-دو-چهار می‌خوام.
‫- منم همون لطفاً. ‫- باشه.
‫تو نمی‌خوای صبح بخیر بگی سونگ جونگ؟
‫از حالا به بعد منو جونگ صدا کنین.
‫چطور؟ نکنه بودایی شدی؟
‫منم می‌خوام مثل کانگ مین توی سریال ‫ستاره‌ی قلبم، اسمم تک هجایی باشه.
‫پارسال که مثل چا این پیو ‫همه‌ش کف دستتو به هم فشار می‌دادی.
‫- چه‌ته آخه؟ ‫- واقعاً...
‫منم شین الا بشم؟
‫فکر نکنم اینجوری بشه.
‫[آینده‌ی کره، ام‌بی‌اس]
‫وای، الانه که دیوونه شم.
‫- اومدی. ‫- سلام.
‫مگه دامادی تو؟ ‫این خیلی زیاده‌رویه.
‫- خفن شدم؟ ‫- اصلاً.
‫پسر صورتت! ‫نمی‌تونستی بپوشونیش؟
‫من میک‌ آپ کردم تا زخم‌هامو بپوشونم.
‫- ولش کن بیا بریم. ‫- وایستا ببینم.
‫اول بگو موضوع چیه.
‫اون یون سئونگ عوضی جواب منو نمیده.
‫نه تلفنشو جواب میده نه پیجرش رو.
‫دیگه داشتم کنترلمو از دست می‌دادم.
‫نکنه یون سئونگ مریض شده؟
‫نمی‌فهمم چرا جواب نمیده.
‫- خب؟ ‫- منظورت چیه؟
‫تو جای اون اومدی.
‫- چی؟ ‫- فقط همین یه بار. خیلی برام ارزش داره.
‫من عاشق کت چرم تمساحیتم.
‫- این شخصیتت رو نشون میده. ‫- شما تیم امروزید؟
‫- نه! ‫- بله، ماییم.
‫- لطفاً سریع حاضر شید. ‫- به هیچ وجه!
‫- همه مناسب تلویزیون نیستن که. ‫- فقط یه ساعته.
‫نمی‌تونی مجبورم کنی. ‫من نمی‌تونم جاش بیام.
‫- فقط نیم ساهت. ‫- مدتش برام مهم نیست که!
‫[استودیو دوستت دارم]
‫مراقب باشید مردم سیاتل. ‫سئول هم یه عالمه مجرد بی‌خواب داره.
‫اونا تنها هستن. ‫و حالا آقای شماره‌ی یک.
‫من دیو نیستم، اما دنبال دلبرم می‌گردم.
‫ببخشید، یه کم استرس گرفتم.
‫[آقای شماره‌ی ۱ ‫کیم چو سئوک، ۲۷]
‫دنبال یه خانم می‌گردم تا از قدم زن ‫زیر درختای کهن‌دار طلایی لذت ببریم.
‫من آقای شماره‌ی ۱ هستم، کیم چو سئوک،
‫چو یعنی پاییز و سئوک یعنی غروب.
‫پس پاییز باید فصل خوش‌شانسیت باشه، ‫آقای کیم چو سئوک.
‫- بله. ‫- عالیه.
‫اما اگه روی میوه‌ی کهن‌دار پا بذارید ‫بوی گندش باهاتون می‌مونه.
‫دقیقاً.
‫- وقت دیدار با آقای شماره‌ی دوئه! ‫- آقای شماره‌ی دوئه!
‫♪ ماهی که اون عاشقشه... ♪
‫♪ داره غروب می‌کنه ♪
‫♪ ماه داره از بین میره ♪
‫حتی اگه ماه از بین بره،
‫و زمین دیگه نچرخه، ‫من کنار عشقم می‌مونم.
‫من آقای شماره‌ی دو هستم، وانگ نام مو.
‫به من بگین وانگ، یعنی پادشاه.
‫ایده‌های خوبی تو سرش داره.
‫نفر بعد، آقای شماره‌ی ۳!
‫چقدر تو خوبی!
‫[اوه می هو، کیم سه نی، یون می هوا]
‫- چقدر جذابه! ‫- یه خوبشو داریم!
‫سلام.
‫من کانگ تائه پونگم.
‫- گل دوست دارم. ‫- خدای من.
‫دوست منه ها.
‫درسته. من آقای شماره‌ی ۳ هستم.
‫[کانگ تائه پونگ، ۲۶، بی‌کار ‫رشته: باغبانی]
‫من دنبال عروسم می‌گردم.
‫حالا که سنم داره می‌ره بالا،
‫- نگاه کن. ‫- خانواده‌م پیله کردن ازدواج کنم.
‫کجا میری؟
‫بخش بعدی «هر چی توی دلته بریز بیرون» ‫هستش، که شرکت‌کننده‌ها از هم سوال می‌کنن
‫تا همدیگه رو بهتر بشناسن.
‫لطفاً از این فرصت نهایت استفاده رو ببرید ‫تا شخصیتتون رو نشون بدید...
‫و بی‌پرده از علاقیاتتون بگید.
‫- ببخشید. ‫- بله؟
‫من از خانم شماره‌ی ۲ سوال دارم. ‫خانم کیم سه نی.
‫خانواده‌ی من هر سال ‫هشت تا آیین اجدادی دارن.
‫می‌خوام نظرتون رو درمورد خانواده‌هایی که ‫آیین‌های زیادی دارن بدونم.
‫من معتقدم یه خانواده فقط زمانی ‫پیشرفت می‌کنه که به اجدادشون احترام بذارن.
‫اما زمونه عوض شده ‫و خانما هم کار می‌کنن.
‫این ممکنه یه کم انقلابی به نظر برسه،
‫اما من پیشنهادم اینه ۴ بار بشه.
‫اگه آقا قبول نکنه واکنشتون چیه؟
‫مطمئنم می‌تونم با شخصیت بانشاطم ‫متقاعدش کنم.
‫می‌شه یه مقدار از ‫شخصیت بانشاطتون رو ببینیم؟
‫باورنکردنیه.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، آیین‌های اجدادی ‫رسم‌های منسوخ‌شده‌ای هستن.
‫هیچکدومو انجام نمیدم.
‫با اجازه‌تون، من از آقای شماره‌ی ۳ ‫سوال دارم.
‫شما قبل‌تر گفتید گل دوست دارید.
‫گل مورد علاقه‌تون چیه؟
‫گل شاه اشرفی گل موردعلاقه‌مه.
‫اما خیلی معمولیه که.
‫به نظر من معمولی نیست،
‫و انعطاف‌پذیره.
‫ممنونم.
‫بفرمایید.
‫نیازی به این کار نبود.
‫صبر کن.
‫این چیه؟
‫هنوز روز تسویه‌مون نشده که.
‫قرارداد نساجی دِبانگ ماه گذشته ‫سود قابل توجهی برای ما داشت.
‫برای همین تصمیم گرفتم بهتون پاداش بدم!
‫از زحماتتون متشکرم!
‫خدای من آقای کانگ!
‫ممنونم!
‫وای خدا آقای کانگ.
‫چی بگم واقعاً؟
‫این خیلی خوبه آخه.
‫یه حسی بهم می‌گه دوباره دبانگ زنگ زده.
‫نکنه می‌خوان اون سفارش عمده‌ای ‫که گفته بودن رو بدن؟
‫- خانم اوه. ‫- بله.
‫شرکت بازرگانی تایفون.
‫ایول.
‫حرف نداری.
‫♪ ولی می‌خوام برگردی ♪
‫♪ و به خاطرش از خودم متنفرم ♪
‫حتماً همین دیروز پسره ولش کرده.
‫اجی مجی لاترجی.
‫- اجی مجی لا ترجی. ‫- باشه دیگه. مرسی.
‫- دیگه کافیه. ‫- تکوان!
‫- تکواندو؟ ‫- یه بار دیگه تشویق لطفاً.
‫بیاید تشویق جانانه بکنیمش.
‫- عالیه. ‫- وای خدای من.
‫جمعاً چقدره؟
‫منم همین سوالو دارم!
‫اینا واقعاً ارقام بالا می‌گن!
‫باید مارماهی بگیریم بنیه‌مون قوی شه.
‫موافقید آقای کانگ؟
‫نمی‌دونم.
‫حقیقتش،
‫به نظرم سخت شد.
‫شریک کاری ایتالیاییمون ‫درخواست پیش‌پرداخت داره.
‫گرفتن این همه وسیله برای منسوجات دبانگ،
‫به نظرم خیلی ریسکی میاد.
‫ولی آقای کانگ.
‫این می‌تونه پیشرفت بزرگی واسه ما باشه.
‫بیاید قبول کنیم. ‫منسوجات دبانگ خیلی اسم در کرده.
‫درست می‌گید که ریسک بزرگیه.
‫اما برای توسعه‌ی شرکت ‫به همچین قرارداد بزرگی نیاز داریم.
‫صبر کنید. چقدر می‌ارزه؟
‫باید حساب کنی؟
‫حداقل دو تا هزار دلار می‌ارزه.
‫نرخ ارز ۹۱۸ وونه.
‫به اضافه مالیات و حاشیه سود... ‫یک، هفت، پنج.
‫- وای، بیشتر از صد میلیون وونه. ‫- چی؟
‫- این... ‫- خدای من.
‫صد میلیون وون؟
‫بیشتر از صد میلیون.
‫اینطوری باشه که...
‫بفرمایید.
‫- می سئون. ‫- بله آقا؟
‫نظرت چیه؟
‫- بله؟ ‫- درمورد قرارداد منسوجات دبانگ.
‫دوست دارم نظرت رو درموردش بشنوم.
‫راستش من باشم می‌گم نکنید.
‫اینطور فکر می‌کنی؟ ‫می‌تونی بگی چرا؟
‫دِبانگ به دلیل شرایط نامساعد، ‫فقط نرخ مطلوب رو به ما میگه.
‫شریک ایتالیایی ما فقط معاملات انحصاری ‫در مورد پیش پرداخت ها رو به ما میگه.
‫به این خاطر همونطوریه که خودتون گفتید.
‫در این صورت،
‫اهرم مالی باید مبلغ خیلی زیادی باشه.
‫سود ما عملاً با بهره‌ای که ‫باید پوشش بدیم مطابقت داره.
‫آقا.
‫اگه اجازه هست بپرسم،
‫تصمیم شما چیه؟
‫مشترک مورد نظر در دسترس نیست.
‫- خبری از یون سئونگ شنیدی؟ ‫- گفتم که غیب شده.
‫مطمئنی به خونه‌ش زنگ زدی؟
‫- مشترک مورد نظر در دسترس نیست. ‫- شاید اشتباه گرفتی.
‫امکان نداره. سه بار زنگ زدم.
‫چرا حتی ما رو پیج هم نمی‌کنه؟ ‫چی کار داره می‌کنه؟
‫شاید با خانواده‌ش رفته تعطیلات.
‫در هر صورت اگه تو اونجا نبودی ‫برنامه خراب می‌شد.
‫- بیخیال. ‫- چی برات بگیرم؟
‫- دسر پارفه؟ ‫- پارفه که کافی نیست.
‫- شوخی می‌‌کنی؟ ‫- گوشت خوک چی؟
‫گوشت خوک؟ لاقل بگو گوساله.
‫- خسته نباشید. ‫- خسته نباشید.
‫♪ زمانی که ما باهم بودیم ♪
‫♪ هیچ‌وقت نشد بهت بگم ♪
‫- زود باش! ‫- احساساتم...
‫سلام.
‫می هو.
‫واسه بیرون رفتن خیلی دیره.
‫ساکت باش. برو بازیتو بکن.
‫به کسی نگو.
‫هی!
‫مراقب باشید خانم.
‫چشم.
‫اوه می هو.
‫صبح زود رفتی ام‌بی‌اس.
‫باز کجا داری جیم میشی؟
‫باور کن یه قرار مهم دارم.
‫برگرد تو.
‫برو.
‫برو ببینم.
‫من اومدم مامانبزرگ.
‫سلام من اومدم. بیا بریم تو.
‫سلام.
‫من اوه می هو هستم، ‫از دانشکده‌ی فنی اینهو، ورودی ۱۹۹۸.
‫آروزی من اینه که الهه‌ی مادر آسمونی بشم.
‫من مثل یه مادر مراقب ‫تمام نیازهای مسافران رو برطرف می‌کنم.
‫ولی ما که مادر نداریم.
‫نه ندارید.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫به فرودگاه بین‌المللی سئول خوش آمدید.
‫برای تیک آف آماده می‌شیم.
‫اون چی میگه؟
‫عزیزم؟
‫این یانکی پرنسس رو ‫از کجا پیدا کردی؟
‫- می‌بینی چه خوشگله؟ ‫- بیخیال. انجام نمیدم.
‫جای من تضمین‌شده‌ست.
‫هیچ شغلی تضمینی نیست.
‫دوباره تمرین کن.
‫مثل افسر آموزشی واسه مصاحبه‌ی تمرینی ‫بهم دستور میدی.
‫[حتی وقتی توی دانشگاهم، اون می سئون...]
‫این چیه؟
‫«حتی وقتی توی دانشگاهم، ‫قسم می‌خورم دیت گروهی دیگه‌ای نرم.»
‫- بده من. ‫- نمیری؟
‫پس گمونم اینجوری بورسیه بشی!
‫- بده‌ش به من! ‫- دیت گروهی برو دختر!
‫سنت داره میره بالا!
‫- این نوشته‌ی ملودرام دیگه برای چیه؟ ‫- بده‌ش من دیگه!
‫- خوهر بزرگه، من گرسنمه. ‫- حتماً باید منو می‌زدی؟
‫- غذا بهم میدی؟ ‫- منم می‌خوام.
‫حتما، سریع یه چیزی حاضر می‌کنم. ‫باید گرسنه باشی.
‫- بلند شو دیگه. ‫- می‌ سئون با من بدرفتاری می‌کنه مامان‌بزرگ.
‫ای بابا.
‫یخ زدم.
‫ای وای. بذار ببینم.
‫[بازرگانی تایفون]
‫- این توافقنامه‌ی خریده. ‫- باشه.
‫- آقای بائه. ‫- بله؟
‫- کدوم بندرگاه میاد؟ ‫- اینچئون.
‫شماره‌ش چی؟
‫- یه لحظه. بذار چک کنم. ‫- باشه.
‫من مدیر بائه سونگ جونگ ‫هستم از بازرگانی تایفون.
‫ما یه سفارش عمده داریم. ‫ سریع‌ترین زمان آماده شدنش کیه؟
‫شنیدم رفتی استودیو دوستت دارم.
‫آبروی همه‌ی مردها رو بردی.
‫- واقعاً رفتی؟ ‫- حقیقت داره تائه پونگ؟
‫کجا میری؟
‫- باز شروع کرد. بیا بریم. ‫- آهای!
‫سوار چی شده؟
‫- راه برو. ‫- چرا این کارو کردی؟
‫چرا رفتی اون برنامه؟
‫همینجوری.
‫وقتی ازت خواستم باهم قرار بذاریم ‫گفتی علاقه‌ای بهش نداری.
‫آره.
‫همونجا وایستا.
‫یو ریم.
‫باورم نمی‌شه.
‫ببین.
‫تو از اون عوضی خواستی باهات قرار بذاره؟
‫هیون جون.
‫می‌تونی بری؟
‫گفتی منو می‌بری خونه، حالا اینجاییم.
‫تائه پونگ.
‫- باید باهات حرف بزنم. ‫- هی صبر کن...
‫عقلتو از دست دادی؟
‫دختره‌ی...
‫زود برگرد.
‫سه ساعت منتظرت بودم.
‫بیا بریم.
‫- چه مرگته؟ ولم کن! دردم گرفت! ‫- بیا.
‫ولم کن دیگه!
‫خدایا.
‫اون به وضوح گفت دوست نداره.
‫من برات روشن‌ترش کنم؟
‫هی یو ریم. بپر بالا دیگه!
‫اون چشه؟
‫وگرنه از روتون رد می‌شم.
‫از کانگ تائه پونگ دور شو!
‫چی کارش کنیم؟
‫فقط سه نفرید؟
‫حیف شد.
‫جمع ما چهار تا مردیم.
‫ببین.
‫می‌‌تونی از تلفن شهری من استفاده کنی.
‫پسر این چیز مزخرف برای چیه؟
‫فقط کنار تلفن عمومی کار می‌کنه.
‫می‌خوای توی یه روز سرد زمستونی ‫کنار باجه یخ بزنی؟
‫- اینجوری لکنت می‌گیری. ‫- فقط پیشنهاد دادم.
‫- برگشتی. ‫- سلام.
‫یو ریم برمی‌گرده آمریکا یا چی؟
‫خبر ندارم.
‫آمار جابه‌جایی باعث شده ‫دانشجوهای خارجی اینجا باشن.
‫واسه همین خیابون رودئو انقدر شلوغه.
‫هر وقت اون اینجاست ‫پیو هیون جون دیوونه می‌شه...
‫و با این در میفته.
‫- مگه چه چه اشتباهی کرده؟ ‫- خب باهاش قرار بذار.
‫از کلاس هشتم پیگیرته.
‫انقدر مزخرف نگو احمق.
‫بسه دیگه.
‫خبری از یون سئونگ شنیدین؟
‫مریضی چیزی شده؟
‫لابد بواسیرش بدتر شده.
‫- بواسیر؟ ‫- مگه بواسیر داشت؟
‫آره، خیلی چندشه.
‫بچه‌ها.
‫من شنیدم یون سئونگ نصف شبی ‫از شهر فرار کرده.
‫- چی؟ ‫- شیفت شب شده؟
‫- بس کن دیگه. ‫- دارم می‌گم فرار کرده.
‫خانواده‌ش ورشکست شدن و غیبشون زد.
‫مامانم با مامانش صندوق مشترک دارن.و
‫اون چه‌شه؟
‫بیشعورِ بی‌معرفت.
‫رفیقمون تو دردسر افتاده، ‫اون‌وقت تو نگران اینی؟
‫[هشدار دیرکرد پرداخت]
‫واقعاً از اینجا رفتن؟
‫[هشدار فوری دیرکرد پرداخت]
‫[هشدار مصادره]
‫هی تو. کی هستی؟
‫آهای!
‫یون سئونگ!
‫هوانگ یون سئونگ!
‫منم، تائه‌پونگ!
‫یه لحظه وایستا.
‫یه لحظه.
‫فقط برگشتم تا برای آخرین بار ‫خونه‌مو ببینم.
‫نمی‌تونی بیخیالم بشی؟
‫کل حرفت همینه؟
‫صورتت چی شده؟
‫بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫اگه با من ببیننت تو دردسر میفتی. برو.
‫دردسر؟ چه دردسری؟
‫خودم ردیفش می‌کنم.
‫بس کن دیگه.
‫تائه پونگ، به آدما اعتماد نکن.
‫اعتماد خانواده‌ی منو به این منجلاب کشوند.
‫ظاهراً پول نسبت به آدما اولویت داره.
‫اینو یادت باشه خب؟
‫چی داری میگی تو؟
‫ببین.
‫اینو بگیر دیوانه.
‫- من میرم. ‫- باشه.
‫وایستا.
‫برو پیش مامانت خب؟
‫من قرار نیست بمیرم.
‫تنها وارث خانواده منم.
‫چه مزخرفاتی!
‫[ماکگئولی، سوپ سونده]
‫وای چقدر سنگینه.
‫ای وای.
‫فکر کنم یه چیزیم شد. ‫بیا بریم خونه تائه پونگ.
‫آهای.
‫خودت پیشنهاد جبران دادی.
‫آقای شماره‌ی ۲ رو یادته؟
‫گفتن بعد اینکه برنامه پخش بشه ‫از آژانس‌ها زنگ می‌زنن.
‫اما تنها کسی که همش زنگ می‌زنه ‫آقای شماره یک، چو سئوک یا چو نامه.
‫رسیدن به رویای من سخته رفیق.
‫پس این رویای توئه.
‫بذار ببینم.
‫وای پسر، چقدر اینا خوشگلن.
‫نه؟
‫پس اینا گل‌های رزی هستن که پرورش دادی.
‫- آره. ‫- گونه‌ش چیه؟
‫من اسم خودمو روش می‌ذارم، ‫کانگ رز.
‫یا نه. کی رز؟
‫تو و خانواده‌ت توی اسم گذاشتن ‫اوضاعتون خرابه.
‫یعنی این اولین گونه‌ی رز خونگیه؟
‫درسته.
‫الان گلخونه‌ها برای پرورش گل رز، ‫ گونه‌های وارداتی رو پیوند می‌زنن.
‫اما وقتی گونه‌ی مال من بره تو بازار ‫می‌تونیم رزهای کاملاً خونگی رو...
‫با قیمت و رنگ بهتر داشته باشیم.
‫متوجه منظورت هستم. ‫اما مگه رز فقط قرمز نیست؟
‫رنگشون کردی؟
‫دیگه وقتش نیست به بابات نشونشون بدی؟
‫چیزی نمونده.
‫به زودی نشونش میدم.
‫بذار ببینم...
‫بفرمایید خانم اوه.
‫ممنون.
‫مثل کامپیوتر دقیقی.
‫شنیدم شرکت‌‌های بزرگ برای همه چی ‫از یه برنامه‌ی کامپیوتری استفاده می‌کنن.
‫آفیس بود؟ اکسل بود؟
‫تا کی باید با روشای قدیمی بریم؟
‫چه اکسل باشه چه ترمز ‫برای شرکت خیلی هزینه داره.
‫اون چه‌شه؟
‫چرا نیشت تا بناگوش بازه؟
‫امروز قراره با حقوق این ماهش ‫ماشین جدید بگیره.
‫آتوس می‌گیری؟
‫مخصوص مسابقه، لاموس!
‫- لاموس. ‫- خدای من.
‫از آجین موتورز ماشین بگیر. ‫تخفیف خوبی گذاشتن.
‫نگاه کن.
‫می‌تونی با چهار میلیون «لابلا» بخری ‫در حالی که شش ملیونه.
‫نگاه کن. ببین.
‫من بخرم یا نخرم برای اونا فرق نداره.
‫شرکت داره ورشکست می‌شه.
‫هیچکس فکرشو نمی‌کرد شرکت بزرگی ‫مثل هانجو سقوط کنه.
‫ای وای.
‫همه چی غیرمنتظره‌ست.
‫اعصابم داره خرد می‌شه.
‫آقای کانگ.
‫- اومد بچه‌ها. ‫- سلام آقای کانگ.
‫برگشتین.
‫- خسته نباشید. ‫- آقا.
‫- ممنون. ‫- سلام.
‫خوش اومدین.
‫- بچه‌ها. ‫- جان؟
‫برای همه‌ی کارکنان شرکت بازرگانی تایفون ‫یه خبر دارم.
‫همین الان از یه جلسه با بانک...
‫دارم برمی‌گردم.
‫سفته‌ای که از شرکتِ ‫ مواد شیمیایی گیسونگ گرفتیم
‫پرداخت نشد.
‫متاسفانه این ماه باید برای حقوقاتون ‫صبوری کنید.
‫خب،
‫البته یه مدتی.
‫گی... گیسونگ...
‫اما مواد شیمیایی گیسونگ ‫سال‌هاست که وجود داره.
‫من هر چی که داشتم رو...
‫تا قرون آخرش...
‫بابت پیش‌پرداخت شریک ایتالیاییمون دادم.
‫در حال حاضر دستم تنگه.
‫راستی،
‫محموله‌ی منسوجات دبانگ ‫کی می‌رسه بندرگاه؟
‫آهان اون. به خاطر هوای نامساعد ‫کشتی توی کانال سوئز مونده.
‫این معامله خیلی ریسکی به نظر می‌رسید.
‫دیدین که حس شیشمم بهم گفت.
‫بهتون گفتم من دارم ‫ سه سال فاجعه‌ی عمرمو می‌گذرونم؟
‫دست بردار.
‫الانا دیگه کدوم شرکتی پیدا می‌شه ‫که بدون تاخیر حقوق بده؟
‫مگه نه؟ ‫این اولین بارمونه.
‫درسته. ‫سه سال فاجعه‌ی من داره تموم می‌شه.
‫چیزی نمی‌شه.
‫ثمره‌ی سختی‌ها شیرینه.
‫ببینیم چطور می‌شه.
‫ازتون ممنونم.
‫در هر صورت...
‫من...
‫تمام تلاشم رو می‌کنم...
‫تا اجازه ندم...
‫حقوقتون زیاد عقب بیفته.
‫قول میدم تمام تلاشمو بکنم.
‫ازتون عذر می‌خوام.
‫- وای نه. ‫- خدای من.
‫اشکال نداره.
‫عیب نداره.
‫واقعاً؟
‫- نه. ‫- به کارتون برسید.
‫تحمل می‌کنیم.
‫- صبح بخیر. ‫- باشه.
‫- چی شد؟ ‫- چی شده؟
‫- آقای کانگ! ‫- چه خبر شده؟
‫- چی شد؟ ‫- صدامونو می‌شنوید؟
‫- وای. ‫- زنگ بزنید آمبولانس.
‫[بیمارستان دانشگاه هانام]
‫متاسفم.
‫ببخشید.
‫مامان.
‫تائه پونگ.
‫من اینجام.
‫باورم نمی‌شه این بلا سر بابات اومده.
‫حالش چطوره؟
‫دارن ازش آزمایش می‌گیرن.
‫نمی‌دونم.
‫حالش خوب می‌شه.
‫آره، مطمئنم.
‫حالش خوب می‌شه.
‫[کاربرد توابع مثلثاتی]
‫خیلی سرده.
‫یخ زدم.
‫چندتا زغال فشرده برامون مونده؟
‫گمونم شیش تا.
‫خیلی سرده...
‫شیش تا؟
‫[حساب پس‌اندازِ ‫ اوراق بهادار بلندمدت کارگران]
‫[صاحب حساب:‌اوه می سئون]
‫چرا اونو درآوردی؟
‫ترسوندیم.
‫فقط صبر کن.
‫می‌گن چون به آزمون سوم رسیدم پس قبول می‌شم.
‫چه خبر خوبی.
‫صبر کن. این اینجا چی کار می‌کنه؟
‫امروز دامن منو پوشیدی؟
‫آره یه کم.
‫یه کم؟ بیخیال!
‫منو نخندون!
‫صبح ساعت ۶ میری،
‫و ۱۲ ساعت بعد میای خونه، ‫اون‌وقت میگی یه کم؟
‫پارچه‌ش کلا وا رفته!
‫باشه حالا.
‫دیگه نمی‌پوشمش. ‫راضی شدی؟
‫- مهم نیست. ‫- خودت همیشه میگی.
‫اینو بردار و واسه من جدیدشو بخر.
‫عین همین دامنو واسه‌م بخر، چاقالو!
‫- گوشم رفت. چقدر صداش بلنده! ‫- عجب...
‫این آخرین باریه که تحمل می‌کنم.
‫باشه بابا. برام مهم نیست.
‫- زود باشید. ‫- عجله کنید.
‫[آزمون توانایی تحصیلی دانشگاه ۱۹۹۸ ‫روز آشنایی]
‫[اداره آموزش و پرورش سئول ‫منطقه ۲۱، مرکز امتحانات ۲۵]
‫[آزمون توانایی تحصیلی دانشگاه، برگه شناسایی ‫اوه می-سون]
‫مامان‌بزرگ.
‫این سر و صدا برای چیه؟
‫انگار قراره به زودی بارون بیاد.
‫اما هنوز بارون نمیاد.
‫احتمالاً بارندگی شدید باشه.
‫- پسرم، بیا بخوابیم. ‫- باشه.
‫چی کار می‌کنی؟
‫می‌خوام برم به رئیسم سر بزنم.
‫چه فداکار!
‫به کسی سر بزنی که حتی نمی‌تونه ‫حقوقت رو بده؟
‫درست حرف بزن دختره‌ی نمک‌نشناس.
‫مگه نمی‌دونی شهریه‌ی ترم اولتو اون داده؟
‫واسه اون کاری نداشت.
‫زغال فشرده ۱۲ ساعت می‌سوزه ‫هر چقدر هم پولدار باشی.
‫خانواده‌ی اون باید بویلر نفتی داشته باشن.
‫سرده. زیاد بیرون نمون.
‫حالا که مصاحبه‌ی کاریت تموم شده ‫بیخودی اینور اونور نگرد.
‫بمون خونه.
‫آروم بگیر خب؟
‫حداقل شرایطش پایداره، اما نمی‌دونم...
‫علامت خوبیه یا نه.
‫باید استراحت کنید.
‫حواستون به خورد و خوراکتون هم باشه.
‫- اون حالش خوب می‌شه؟ ‫- فعلاً خوبه،
‫اما باید تحت نظرمون باشه.
‫ممنونم.
‫یک پیغام دارید.
‫تائه پونگ. من توی جولیانی‌ام.
‫اوضاع خیلی بده.
‫هیون جون یون سئونگ رو کشوند اینجا.
‫نام مو و جئونگ گوان اینجان ‫اما تعداد هیون جون و آدماش از ما بیشتره.
‫یو ریم رو هم با پسرهای ما ‫کشوندن آوردن اینجا.
‫در قفله و نمی‌ذارن من برم تو.
‫اون عوضی...
‫من همراه کانگ جین یونگم.
‫این شماره‌ی منه.
‫لطفاً هر اتفاقی افتاد این شماره رو پیج کنید.
‫زود برمی‌گردم.
‫- لطفاً پیجم کنید. ‫- باشه.
‫- زود میام. ‫- نه، باید اینجا بمونید.
‫نید!
‫می سئون.
‫آقای کانگ!
‫بله؟
‫تائه پونگ...
‫عه، تائه پونگه.
‫- بازیگریت پیشرفت کرده آره؟ ‫- خوب بودم؟
‫ببخشید تائه پونگ.
‫هیون جون همش ازم می‌خواست ‫که همین یه بارو کمکش کنم.
‫حالت خوبه یو ریم؟
‫انقدر ادای پسر خفنا رو در نیار احمق.
‫حتی پول این نوشیدنی رو هم نداری.
‫دیگه از دستت در رفته.
‫بچه‌ها.
‫امروز روز ورشکستگی تائه پونگه.
‫این واقعاً یه موقعیت خوشحال‌کننده‌ست،‌
‫واسه همین گفتم بیاد ‫تا از هم خداحافظی کنیم.
‫اینجا چی کار می‌کنی تائه پونگ؟
‫چرا پیجرت رو چک نمی‌کنی؟
‫سریع برو بیمارستان!
‫تاکسی!
‫وایستا.
‫بقیه‌ش مال خودتون.
‫[سقوط شوکه‌کننده‌ی کره]
‫[بازار مالی در آشفتگی]
‫[مغز و اعصاب، محل تشییع جنازه]
‫[مغز و اعصاب]
‫کجا بودی؟
‫چطور تونستی تنهاش بذاری ‫وقتی داشت از دست می‌رفت؟
‫این همه مدت کجا بودی؟
‫چرا انقدر دیر اومدی؟
‫کجا بودی؟
‫وای نه...
‫[محل تشییع جنازه]
‫[مغز و اعصاب ‫کانگ جین یونگ، آقا، ۵۲ ساله]
‫بینندگان عزیز، دولت بالاخره تصمیم گرفته که ‫ از صندوق بین‌المللی پول درخواست کمک مالی کند.
‫کره، که زمانی به خاطر موفقیت اقتصادی‌اش ‫تحسین می‌شد،
‫و عملاً باید خود را ورشکسته اعلام کند،
‫و برای جبران دوباره از صندوق بین‌المللی پول ‫تقاضای پول کند.
‫این واقعاً ویرانگر است.
‫امشب ساعت ۱۰، ‫معاون نخست وزیر، لیم چانگ یوئل،
‫تصمیم دولت را رسماً اعلام می‌کند.
‫خبرنگار جونگ گیونگ سو گزارش میدن.
‫لیم چانگ-یوئل، معاون نخست وزیر ‫ و وزیر دارایی و اقتصاد،
‫امشب به همراه سه نامزد ریاست جمهوری ‫از احزاب اصلی،
‫در ضیافت رئیس جمهور کیم یونگ-سام، ‫ در کاخ آبی شرکت کرد.
‫مدیر عامل صندوق بین‌المللی پول ‫از قرن بیستم به بعد...
‫ در کره بوده است و طی این رویداد...
‫[فصل توفان]
‫تو نگران هیچی نباش.
‫می‌دونی که من همه‌فن‌حریفم؟
‫می‌گم، اگه پسر آقای کانگ از جایگاهش ‫به عنوان وارث استفاده کنه...
‫- تا کل دارایی شرکت رو بالا بکشه چی؟ ‫- اونجا رو ببین.
‫اگه اوضاع بد بشه توی دردسر بزرگی میفتیم.
‫اگه داخلش شمش طلا باشه چی؟
‫به نظر شما چهار رقم مهم ‫برای بازرگانی تایفون چیه؟
‫بیاید لبخند بزنیم.
‫وای، حتماً حالت خرابه.
‫شروع کن.
‫نمی‌تونم.
‫برید!
‫خانم اوه، بیاید امروز باهم ناهار بخوریم.
‫من می‌خوام عضوی از این شرکت باشم.
‫کارمند واقعی شرکت بازرگانی تایفون.
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»