‫بابا.
‫من برگشتم.
‫من خودمو پیشنهاد میدم.
‫دقیق بگم، جایگاه شغلیمو.
‫بعداً با چشمای گریون نیای پیشم.
‫[۳. اگر سفته بازگردانده نشود،]
‫[کانگ تائه پونگ از بازرگانی تایفون ‫استعفا می‌دهد.]
‫[اما باقی کارکنان بازرگانی تایفون،]
‫[مشمول شرایط این قرارداد نخواهند شد.]
‫حتماً بابا هم...
‫[کانگ تائه پونگ]
‫همینجوری از کارمندهاش محافظت کرده.
‫[پیو باک هو]
‫«قسمت پانزده: مبارزه‌ی آخر»
‫بازرگانی تایفون!
‫ما می‌تونیم!
‫راستی.
‫پیو باک هو کجا رفته؟
‫توی همچین روز خوبی ‫اونو بیخیال شو.
‫بی‌صبرانه منتظرم اون سفته رو پیدا کنیم،
‫و کارمون با اون آدما تموم شه.
‫تو چرا از دفتر مدیرعامل استفاده نمی‌کنی؟
‫می‌خوام اینجا همین شکلی بمونه. ‫اینجا رو هم دوست دارم.
‫راستی آقای بائه کجاست؟
‫رفت بیرون تلفنشو جواب بده.
‫چی؟ نصف روز پای تلفن بوده.
‫- برگشت. ‫- آقای بائه.
‫بیا رایس کیک بخور آقای بائه.
‫بیا بخور.
‫- آقای بائه. ‫- چی شده؟
‫چیزی شده؟
‫چی شده؟
‫آقای بائه.
‫چی شده آقای بائه؟
‫بابام.
‫می‌خواد خودکشی کنه.
‫حالا من چی کار کنم؟
‫- خدای من! ‫- اون بالا رو ببینید!
‫- وای خدا! ‫- وای نه!
‫- چی شده؟ ‫- مامان.
‫چی کار کنیم سونگ جونگ؟ ‫بابات رفت اون بالا و...
‫- ای پروردگار... ‫- چیزی نمی‌شه مامان.
‫- من باهاش حرف می‌زنم، مامان. ‫- سونگ جونگ...
‫- می سئون. ‫- باشه برو.
‫برو بالا.
‫- همونجا بمون. ‫- حتماً. برو!
‫سمت چپ! اون طرف.
‫[انبار]
‫- خدای من! ‫- باز کن!
‫محض رضای خدا آقای بائه! ‫چه‌تون شده آخه؟
‫این کارو نکنید.
‫بابا... بابا!
‫من اینجام بابا.
‫بابا می‌شه لطفاً حرف بزنیم؟
‫بابا!
‫منم. لطفاً باهام حرف بزن.
‫بابا!
‫زود باش. درو باز کن بابا!
‫جواب نمیده.
‫ما گریه کردیم، التماس کردیم ‫ولی بابات تکون نمی‌خوره.
‫خودت که می‌شناسیش. ‫درو هل دادن فایده نداره!
‫- بیشتر از این تحریکش نکن! ‫- آقای بائه.
‫راه دیگه‌ای به پشت بوم هست؟
‫پلکان اضطراری!
‫- ترسوندیم! ‫- آخه...
‫- این درو می‌شکونم! ‫- نه!
‫وای آقای بائه! ‫لطفاً این در لعنتی رو باز کن!
‫باید بتونیم بریم بالا.
‫[خطر! از نردبان بالا نروید]
‫آقای بائه.
‫من به جات میرم.
‫اما خیلی خطرناک به نظر می‌رسه.
‫- اگه افتادم برام آمبولانس بگیر. ‫- ولی آقای کانگ. فکر نمی‌کنم...
‫ما یه خانواده‌ایم.
‫جلوی پاتو مراقب باش آقای کانگ.
‫آقای کانگ.
‫تو کی هستی؟
‫خب...
‫من همکار بائه سونگ جونگم. ‫اسمم کانگ تائه پونگه.
‫حتماً رئیسشی.
‫- این درست نیست آقای بائه. ‫- لطفاً آقای بائه!
‫- این کارو نکن! ‫- خواهش می‌کنم...
‫- به فکر خانواده‌ت باشه! ‫- بس کن لطفاً!
‫ببخشید آقا.
‫همه خیلی نگرانن.
‫آقای بائه!
‫- خطرناکه! ‫- لطفاً آقای بائه...
‫[اخطار بدهی]
‫- به خاطر اینه که... ‫- فقط دو روز مهلت دارم.
‫خیلی عجیب نیست؟
‫کی فکرشو می‌کرد نتونم ۳۰ میلیون وون ‫ناقابل رو پس بدم...
‫وقتی این شرکت بزرگ رو دارم؟
‫تقصیر بحران مالیه.
‫ببین، همکارهای من شب آخر اینو بهم دادن...
‫تا کمکم کنن بدهی رو بدم.
‫الان سه ماهه حقوقشونو ندادم،
‫اما اونا گلریزون کردن...
‫تا به من کمک کنن.
‫مطمئنم درک می‌کنید ‫چون شما هم شرکت دارید.
‫این درست نیست. ‫من به عنوان مدیرعامل مایه‌ی تاسفم.
‫هر چی زودتر بمیرم، ‫اونا زودتر از بدهی من خلاص می‌شن.
‫فکر کردم این آخرین کاریه که ‫می‌تونم برای همه بکنم،
‫واسه همین موقع طلوع آفتاب اومدم اینجا.
‫اما دودل شدم.
‫خیلی مسخره‌ست نه؟
‫اگه دندونامو به هم فشار می‌دادم ‫و می‌پریدم، اینجوری غوغا نمی‌شد.
‫حالا فقط یه راه هست.
‫تو...
‫هلم میدی...
‫تا برم پایین؟
‫وقتی بابام فوت کرد...
‫بقیه بهم توصیه کردن ‫که شرکت رو تعطیل کنم...
‫و با ارثم...
‫همه‌ی بدهیاشو بدم.
‫اما من به توصیه‌شون گوش ندادم...
‫چون احساس کردم...
‫اینجوری بابام رو هم از بین بردم.
‫درسته من یه مدیرعاملم...
‫اما جلوتر از اون،
‫من پسر بابامم.
‫هروقت اتفاق خوبی برای شرکتم میفته،
‫دلتنگ پدرم می‌شم.
‫هروقت اتفاق ناراحت‌کننده‌ای میفته،
‫بیشتر دلتنگتش می‌شم.
‫نه، اینجوری نباید بیانش کرد.
‫حتی وقتی تو خواب عمیقم ‫یا دارم غذا می‌خورم...
‫حقیقش رو بخواید، ‫من هر روز...
‫دلتنگ پدرم می‌شم.
‫هر روز دلتنگش می‌شم.
‫- بابا! ‫- آقای بائه!
‫زود باش درو باز کن!
‫- لطفاً این کارو نکن! ‫- آقای بائه!
‫آقای بائه!
‫بابا.
‫سونگ جونگ.
‫بابا...
‫بابا.
‫برای من،
‫بدهی در مقابلِ...
‫از دست دادن تو، هیچه.
‫پس خواهش می‌کنم به مردن فکر نکن.
‫خدا رو شکر رئیسشون زنده موند.
‫ای کاش رئیس ما هم یه کم بیشتر ‫دووم میاورد...
‫بابا، خبر معرکه‌ای برات دارم.
‫می‌تون حدس بزنی این چیه بابا؟
‫اینو می‌بینی؟
‫زود باش نگاه کن.
‫[تفاهم‌نامه]
‫حالا دیگه قراره توی لیگ‌های بزرگ بازی کنم.
‫احمق.
‫بچه‌های نازپرورده‌ای که هیچ‌وقت ‫طعم سختی رو نچشیدن...
‫همیشه گنده گنده حرف می‌زنن.
‫من نازپرورده نیستم. ‫حتما باید گشنگی بکشم تا بشه گفت سختی کشیدم؟
‫بیا این مزخرفاتو تمومش کنیم بابا.
‫من کارتامو رو کردم. ‫نوبت توئه کارتاتو رو کنی.
‫اون تائه پونگ عوضی،
‫اومد دفتر.
‫اما همه‌ش سراغ تو رو می‌گرفت.
‫مدیرعامل کجاست؟
‫ببینم. بابات کجاست؟
‫همه‌تون منو اینجا دیدین.
‫یه داستانی هستش.
‫مطمئنم چیز مهمیه.
‫چی می‌تونه باشه؟
‫متاسفم بابا.
‫تاریخش کیه بابا؟
‫با اون عوضی چه برنامه‌ای داری؟
‫توی دفتر که نبود. ‫اون لعنتی کجاست؟
‫[ضمانت‌نامه]
‫۳. در صورت بازگردانده نشدن سفته،
‫[کانگ تائه پونگ از بازرگانی تایفون ‫استعفا می‌دهد.]
‫پس این بود.
‫[دپارتمان مونتاژ فوکوس]
‫اینجا دفتر پدرمه.
‫وای.
‫داری حواسمو پرت می‌کنی. ‫می‌شه یه جا وایستی؟
‫این چیه دیگه؟
‫با صدا فعال می‌شه.
‫می‌تونه حرکاتمو دنبال کنه؟
‫منبع صدا رو دنبال می‌کنه. ‫بابام ثبت اختراعش کرده.
‫وای پسر.
‫اینجا.
‫این معرکه‌ست.
‫بابام بیشتر از ۲۰ تا ثبت اختراع داره.
‫اختراع کردن سرگرمیشه.
‫چرا همش کارهایی می‌کنه که پول توش نیست؟
‫این خیلیه.
‫وای پسر. لنز، دوربین، آژیر امنیتی...
‫فن خنک‌کننده‌ی میکرو برای دوربین.
‫این چیه..
‫دوربین‌های کوچیک بدون وجود دستگاهی که ‫خنکشون کنه، کار نمی‌کنن.
‫وای.
‫اونجا امتحان کن.
‫وای.
‫دارین بهم سرگیجه میدین.
‫[دابونتک، برو بریم!]
‫- این کارخونه کوچیک نیست. ‫- اصلاً.
‫- خدای من. ‫- خیلی بزرگه.
‫- وای. ‫- نگاه کن.
‫همه‌ی این محصولات آماده‌ی فروشن؟
‫حتماً تقاضا بوده که ‫همه‌ی اینا رو تولید کردید.
‫خب درسته.
‫اما مشتریای ما محدود به بانک‌ها ‫ادارات دولتی یا شرکت‌های بزرگه.
‫اما کی الان به فکرش می‌رسه اینو بخره؟
‫حتی دستگاه‌ها هم دارن تغییر ساختار میدن.
‫صادر کردنشون چی؟
‫مهندسایی مثل ما ‫از این چیزها سر درنمیارن.
‫این سود زیادی برای شرکتای بزرگ نداره،
‫واسه همین هیچ وقت اهمیت ندادن.
‫دوربین‌های امنیتی...
‫به نظرم آینده‌داره.
‫آقای کانگ.
‫کدوم کشور بازار دوربین‌های امنیتیش سرتره؟
‫توی بحث دوربین، ژاپن بهترینه.
‫اما تکنولوژی و کیفیت ما هم ‫دست کمی از اون نداره.
‫قیمتش هم خیلی رقابتیه.
‫آره، رقابت تنگاتنگ می‌شه.
‫ما یه مزیت خوب داریم.
‫- برق چشماشو. ‫- آره.
‫به من بگو ببینم آقای کانگ،
‫نظرتون چیه؟ می‌خوای یه امتحانی بکنین؟
‫وای.
‫با توجه به منابع مالی ما ‫فکر کنم بتونیم پیش‌پرداخت بدیم.
‫اگه از پول درجا استفاده نکنیم،
‫هدر میره.
‫واقعاً بچه‌ها.
‫شما رو مثل خواهر و برادرهای خودم دوست دارم.
‫من همیشه باورم این بوده ‫که یا باید قدم بزرگی برداری یا بری خونه‌ت!
‫- قدم بزرگ برمی‌داریم. ‫- باشه.
‫بابا.
‫- یا قدم بزرگ بردار یا برو خونه‌ت! ‫- یا قدم بزرگ بردار یا برو خونه‌ت!
‫- بیاید قدم بزرگ برداریم! ‫- بابا.
‫- قدم بزرگ برداریم! ‫- بریم تو کارش!
‫ایول!
‫- تصمیم خوبی گرفتی. ‫- عالیه!
‫حالا می‌تونی آرامش داشته باشی.
‫من اومدم. می هو کجاست؟
‫چی کار داری می‌کنی می هو؟ ‫بیا بیرون هندونه بخور.
‫نه مرسی، نمی‌خوام.
‫گرمت نیست؟ بلند شو دیگه.
‫گفتم نمی‌خوام. ولم کن دیگه.
‫- چی شده؟ ‫- ای بابا!
‫گریه می‌کردی؟
‫کی این کارو باهات کرده؟ ‫زود باش همه چی رو بگو!
‫می سئون.
‫وانگ نام مو...
‫وانگ نام مو رابطه‌شو باهام به هم زد!
‫- چی؟ ‫- گفت همه چی تموم شده!
‫چی؟ اون پسره‌ی ایکبیری گفت؟
‫کی گفت؟ بعد گردشمون به ساحل؟
‫تقصیر خودته که به دوست سابقت زنگ زدی!
‫ما کلاً یه هفته باهم بودیم. ‫اون اصلاً حساب نیست!
‫انقدر احمق نباش!
‫هیچکس نمی‌خواد حرفای منو بشنوه.
‫دارم می‌گم اونطور که به نظر میاد ‫نیست، خب؟
‫من یه برنامه داشتم.
‫اون عوضی اول پیشقدم شد ‫و گفت ازم خوشش میاد.
‫بعدش جرئت کرد باهام کات کنه!
‫چرا گریه می‌کنی؟ ‫مگه نمی‌تونی بدون اون زندگی کنی؟
‫نمی‌دونم!
‫- دختره‌ی احمق! ‫- آخ!
‫چرا زدی مامان‌بزرگ؟
‫حقته وقتی چشم‌بسته به مردها ‫اعتماد می‌کنی!
‫به گاو اعتماد کنی بهتره!
‫توی کارهای مزرعه کمک می‌کنه ‫و هیچ‌وقت بابت غذا غر نمی‌زنه.
‫راست میگه.
‫نام مو یه وراجِ بی‌مصرفه.
‫اما همه‌ی مردها همینجورین.
‫پسر من استثناست.
‫خودم می‌دونم.
‫اما من خیلی دوستش دارم.
‫می‌دونی اون چی گفت می‌ سئون؟
‫گفت دیگه هیچ‌وقت نرم دیدنش.
‫حتی گوشیش رو هم خاموش کرد!
‫کجاست؟ راهو نشونم بده. آماده شو.
‫- لباساتو عوض کن. بیا بریم پیشش. ‫- آره، بلند شو نشون بده.
‫میریم دنبال اون حقه‌بازی که ‫دل اونو شکسته!
‫تکوان!
‫تا الان می‌تونستم کمربند سبز بگیرم. ‫نمی‌گفتم منو ثبت نام کنید؟
‫- بیاید بریم! ‫- برو بیرون.
‫- لباساتو عوض و کن و بیا. ‫- بیخیال، من نمیام!
‫همین که گفتم.
‫بیا بیرون و ما رو ببر پیشش.
‫خدایا. نرید دیدنش خب؟
‫ولی فکر کنم باید بریم.
‫عجب.
‫[کافه مومو]
‫دلال تویی، درسته؟
‫از این طرف لطفاً.
‫شما آقای وانگ نام مو هستید درسته؟
‫- چرا موبایلتونو جواب ندادید؟ ‫- بله؟
‫من وو تائه مین هستم.
‫می هو بهتون نگفت؟
‫[اکس‌دی‌جی انترتینمنت ‫مدیر وو تائه مین]
‫اون خیلی اصرار داشت که ‫بهتون یه فرصت بدم.
‫متوجه نمی‌شم چرا بهتون نگفته.
‫مسئولیت تولید آلبوم با منه ‫و می هو جریان رو برام گفت.
‫ما خیلی وقته همو می‌شناسیم.
‫محض اطلاعتون، ‫هیچ گونه رابطه‌ای باهم نداریم.
‫می‌تونید برام بخونید؟
‫[توافقنامه‌ی خرید]
‫برای شروع ۵۰۰ واحد می‌خریم.
‫ما توی این بازار تازه‌واردیم ‫واسه همین به مرور رقم رو می‌بریم بالا.
‫فردا پیش‌پرداخت ذکر شده رو ‫براتون واریز می‌کنیم.
‫اینجوری می‌تونید بدهیتون رو صاف کنید ‫و کارخونه و جنس‌ها رو نگه دارید.
‫آخه چطوری می‌تونیم محبتتون رو ‫جبران کنیم؟
‫من به لطف شما دیگه مجبور نیستم ‫اعلام ورشکستگی کنم.
‫نمی‌دونم به چه زبونی ازتون تشکر کنم.
‫ما دیگه میریم.
‫- ممنونم. ‫- کاری نکردیم.
‫- مراقب باشید. ‫- تا بعد. خدانگهدار.
‫فعلاً.
‫خدانگهدار. به سلامت برید.
‫[درخواست تایید پرداخت]
‫[کارمند مسئول: اوه می سئون]
‫مهلت سفته تا کیه؟
‫فردا.
‫[مدیر: گو ما جین]
‫حالا فقط باید بفروشیمشون.
‫- آماده‌ایم؟ ‫- خب آره.
‫بسیار خب.
‫آماده به کاره.
‫- آقای گو برنامه‌ی پرداخت رو تایید کرد. ‫- باشه.
‫همچین محصولاتی ‫مشتریای بالقوه‌‌‌ی مشخص خودشونو دارن.
‫آره، من پیشنهاد میدم که اگه ‫نمایشگاه بازرگانی مناسبی بود، ثبت نام کنیم.
‫من یه نمایشگاه بازرگانی امنیتی پیدا کردم ‫که توی آلمان برگزار می‌شه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫شرکت بازرگانی بین‌المللی ‫ممکنه اطلاعات بیشتری داشته باشه.
‫باشه، پس در این صورت...
‫بس کن آقای کانگ. ‫حواس آدمو پرت می‌کنی.
‫مگه نگفتی بابات واسه اختراعات مشابه ‫کلی حق ثبت اختراع داره؟
‫معلومه که داره. ‫اما جزئیاتش رو نمی‌دونم.
‫چرا اون...
‫گواهی‌هاش رو گذاشته کنار...
‫و ازشون استفاده نمی‌کنه؟
‫توی بحران مالی ‫با گواهی ثبت اختراع چی کار می‌شه کرد؟
‫کسب و کارهای کوچیک شانسکی دووم آوردن.
‫چون سخته که اختراعت رو ‫به یه چیز کاربردی تبدیل کنی.
‫تکنولوژی به تنهایی کافی نیست. ‫یه چیز قابل عرضه تو بازار هم باید داشته باشه.
‫فقط شرکتای بزرگ از محصولات جدید ‫رونمایی میکنن.
‫اونا حق انحصار دارن.
‫یه دفعه کل بازارو بدید به اون دیگه!
‫خیلی باهوشی.
‫- اونا کین که یهو اومدن تو؟ ‫- یعنی چی؟
‫چه خبر شده؟
‫ما مبلمان سفارش ندادیم.
‫ببخشید. شما از کدوم شرکت هستید؟
‫برای کی کار می‌کنید؟
‫- یه دقیقه. ‫- سلام.
‫درود به همگی.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمتون.
‫تائه پونگ. خودت می‌دونی چرا اینجام.
‫تو با پدرم یه معامله‌ای داشتی.
‫- تو اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- صندلی تائه پونگ کجاست؟
‫صبر کن.
‫اینا کین؟ ‫این مبلمان چیه؟
‫همگی اینجا رو جمع کنین.
‫- چشم قربان. ‫- چشم قربان.
‫صبر کنید. چی کار می‌کنید؟
‫- نمی‌تونید همینجوری بیاید تو. ‫- برو کنار.
‫- برید کنار. ‫- نمی‌تونید این کارو بکنید.
‫نمی‌تونید اینجوری بیاید تو!
‫این درست نیست!
‫حق ندارید این کارو بکنید!
‫بعداً با چشمای گریون نیای پیشم.
‫من خودمو پیشنهاد میدم.
‫دقیق بگم، جایگاهم رو.
‫قید همه چی رو می‌زنی ‫و کسب و کارتو ول می‌کنی؟
‫پس میگی جایگاه مدیرعاملی ‫ توی بازرگانی تایفون؟
‫الان معامله برابره؟
‫گم شید بیرون!
‫آقای ها، چرا وکیلم ‫انقدر دیر کرده؟
‫آقای چوی تو راهه.
‫همگی به کارتون برسید. ‫قراره بیایم توی دفتر جدیدمون!
‫- این آت و آشغالا رو بردارید! ‫- چطور جرئت می‌کنی؟
‫من اینجا کار می‌کنم!
‫وای.
‫مرتیکه‌ی بی‌سروپا!
‫داداش، بیا متمدنانه پیش بریم.
‫آهای.
‫چه دفتر خوبی.
‫اینو ببین.
‫بابات چه جوری بود؟
‫یه دفعه کنجکاو شدم.
‫چی انقدر دورش کرد؟
‫تو بابات رو تا پای جون ‫دوستش داری مگه نه؟
‫چرت و پرت نگو و حرفتو بزن عوضی.
‫می‌خواستم بگم احمق.
‫اینجا رو ببین.
‫خودت نوشتیش.
‫[ضمانت‌نامه]
‫[پیو باک هو ‫کانگ تائه پونگ]
‫اما من سر قرار اومدم. ‫بابات نیومد.
‫خودت دیدی.
‫اشتباه گرفتی. ‫بذار حقیقت تلخ رو بهت بگم.
‫تو سفته رو ارائه ندادی.
‫- فقط دستکشای جراحی منو قاپیدی. ‫- مسخره کردی منو؟
‫خانواده‌ت از بابام پول قرض کردن ‫و هیچ‌وقت برنگردوندن.
‫مدرک داری؟
‫خب، من که دارم.
‫مدرک؟
‫مدرک؟!
‫یادت رفته شماها به خاطر ‫اون تیکه کاغذ زندگی یه نفرو داغون کردین؟
‫همون زن آبمیوه‌فروشه؟
‫میرم شر اون عوضیا رو کم کنم.
‫اگه درست بهش فکر کنی، ‫تو یه عوضی خودخواهی.
‫اگه بدون داد و بی‌داد ‫فقط گورتو گم می‌کردی،
‫حداقل افرادی که بیرونن ‫کارشونو از دست نمی‌دادن.
‫اگه به لجبازیت ادامه بدی،
‫فکر می‌کنی چی بشه؟
‫به هیچ وجه مشمول شرایط نمی‌شوند.
‫ولش کن بابا. ‫همه رو میندازم وسط خیابون.
‫هوی..
‫تصمیمش با توئه.
‫پس من برم راضی میشی؟
‫مجبورم نکن نفسمو هدر بدم.
‫آقای چوی!
‫بیا تو.
‫این یه استعفانامه‌ی استاندارده.
‫لطفاً امضاش کنید.
‫آخرین ساعت کارم کیه؟
‫همین لحظه.
‫۴:۵۷ بعدظهر.
‫بکنیمش ۵ بعدظهر.
‫می‌شه ۱۷:۰۰ درسته؟
‫نگاه کن چه به جزئیات توجه می‌کنه.
‫[تاریخ و ساعت آخرین روز کاری: ‫۳۰ ژوئن سال ۱۹۹۸، ساعت ۱۷:۰۰ بعدظهر.]
‫[مدیرعامل: کانگ تائه پونگ ‫شرکت: بازرگانی تایفون]
‫مهر شرکتتون رو لازم داریم.
‫انقدر زل نزن و گم شو بیرون.
‫حتی ذره‌ای از غبار اینجا هم ‫مال تو نیست.
‫می‌دونم.
‫بهتره پای حرفت بمونی.
‫به وسایل اینجا دست نزن.
‫به بقیه کاری نداشته باش ‫و قراردادشون رو نگه دار.
‫حق نداری هیچ تغییری بدی.
‫فهمیدی؟
‫منم یه مدیرعاملم.
‫مدیرعامل بازرگانی تایفون.
‫کثافت عوضی!
‫کلاسور پایان کار رو بیار!
‫- چی کار می‌کنی؟ ‫- جلوشو بگیرید!
‫[ما از شما می‌خواهیم که با این پرداخت ‫موافقت کنید، ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸]
‫نه!
‫آهای.
‫قبل از ساعت ۵ مهر زدم.
‫برو کنار ببینم.
‫خانم اوه.
‫مرسی بابت زحماتت.
‫چی؟
‫- آقای کانگ. ‫- آقای کانگ.
‫چه خبر شده؟ چه اتفاقی داره میفته؟
‫- آقای کانگ. ‫- بهمون بگو چی شده.
‫نه، نمی‌ذارم بری.
‫برگرد بشین توی دفتر مدیرعامل.
‫تو مدیرعامل اینجایی!
‫مدیرعامل بازرگانی تایفون!
‫- متاسفم. ‫- برای چی؟
‫آخه چرا...
‫چرا قیافه‌تو این شکلی کردی؟
‫هیچی نشده. برو تو دیگه.
‫متاسفم نمی‌تونم.
‫لطفاً نرو.
‫لطفاً.
‫امروز قراره...
‫آخرین روز کاری من باشه.
‫صبر کن.
‫لطفاً تا آخرش...
‫بمونید...
‫و مراقب شرکت باشید.
‫اما...
‫می‌سپرمش دست شما.
‫- صبر کن. ‫- نه آقای کانگ!
‫- تائه پونگ! ‫- بذارید باهاش حرف بزنم.
‫صبر کن. وایستا آقای کانگ.
‫یه لحظه.
‫چرا داری میری؟
‫خانم اوه.
‫لطفاً کارهای قراردادمون رو ‫تا آخرش انجام بده.
‫برگرد اونجا. همه منتظرن.
‫نه نمیرم. الان این مهم نیست.
‫لطفاً نرو.
‫من به عنوان مدیرعامل شرکتمون ‫تمام کاری که از دستم برمیومد همین بود.
‫یه لحظه بمون و با من حرف بزن.
‫فقط همینو می‌خوام. لطفاً.
‫لطفاً...
‫بهتره من برم.
‫وای نه.
‫چه خاکی به سرم بریزم...
‫یه خونواده در نبود نان‌آورش ‫چه جوری ادامه میده؟
‫اون به عنوان شازده‌ کوچولوی گانگنام ‫زندگی خوبی داشت.
‫خب...
‫می‌خوام یاد بگیرم چه جوری ‫کارمو انجام بدم.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونم ‫ازش کمک بخوام.
‫لطفاً کمکم کن.
‫سلام، من کانگ تائه پونگم ‫از بازرگانی تایفون.
‫کار می‌کنه؟
‫- تائه پونگ؟ ‫- بله؟
‫- به پوسان زنگ زدی؟ ‫- الان دارم می‌زنم.
‫حالت خوبه آقای گو؟
‫همه چی سوخت و پاک شد.
‫تو الان مدیرعاملی.
‫اما کارمندی ندارم...
‫پولی هم ندارم...
‫اصلاً چیزی برای فروش ندارم.
‫اما می‌خوام بگم...
‫خانم اوه می سئون.
‫حاضری بیای و...
‫به عنوان یه بازرگان...
‫برای بازرگانی تایفون کار کنی؟
‫کفش ایمنی شو پارک.
‫بو میدم آره؟
‫سی‌دی رو پخش کن.
‫- پیامبر ما... ‫- آقای کو!
‫لطفاً کمکمون کن.
‫لطفاً به بازرگانی تایفون کمک کن.
‫می سئون.
‫- چی گفتی؟ آخ! ‫- صبر کن.
‫- خوبی؟‌ چی شد؟ ‫- صبر کن. لعنتی.
‫حالت خوبه؟ ماشین چیزیش نشد؟
‫قید چی رو زدی؟ ‫جایگاهت به عنوان مدیرعامل رو؟
‫چی داری میگی؟
‫نمی‌تونستم دست رو دست بذارم ‫تا شرکت ورشکست بشه.
‫نمی‌تونم کاریش کنم.
‫من همینم که هستم.
‫تمام کاری که تونستم به عنوان ‫مدیرعامل شرکتمون بکنم این بود.
‫کسی که واقعاً دوستش داری؟
‫کسی که عاشقشم.
‫حالا کجا برم؟
‫برای رسیدن به رویات من پشتتم.
‫بابا...
‫تو همیشه...
‫عزیزترین کس من هستی.
‫یادت باشه.
‫آدما از نتایج مهم‌ترن.
‫ما خوشبوتر از گل‌ها...
‫و باارزش‌تر از پولیم.
‫این خواسته‌ی منه.
‫خیلی خب، بریم سراغ کارهای مهم.
‫ت.م حتی بیرون رفتنی هم ‫مهرو زد...
‫و درخواست پرداخت ما رو امضا کرد.
‫آقای کانگ برای من خیلی کارها کرد. ‫خیلی احساس بدی دارم.
‫آقای کانگ همچین آدمیه دیگه.
‫راست میگی.
‫ما هم...
‫به هر قیمتی شده ‫از شرکت محافظت می‌کنیم.
‫خیلی تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫بریم.
‫کاناپه رو ببرید تو.
‫- چشم قربان. ‫- چشم قربان.
‫می هو.
‫اینو بگیر. من که بهش نیازی ندارم.
‫[اکس‌دی‌جی انترتینمنت ‫مدیر وو تائه مین]
‫چرا؟
‫این شرکت خوبیه ‫اونم اونجا خیلی حرفه‌ایه.
‫فکر کردی من یه بی‌عرضه‌ی بدبختم ‫که کمکِ دوست سابقت رو قبول می‌کنم؟
‫فکر کردی چون همیشه لبخند می‌زنم، اسکلم؟
‫اشتباه برداشت کردی.
‫من فقط می‌خواستم کمکت کنم ‫تا بفهمی رویات چیه.
‫رویای من...
‫خوشبخت کردن توئه.
‫من فقط همینو می‌خواستم.
‫من دیگه میرم.
‫آهای.
‫آهای وانگ نام مو!
‫تو واقعاً فکر می‌کنی وقتی ‫رویات رو رها کنی...
‫و با اکراه سخت کار کنی ‫می‌تونی خوشحال باشی؟
‫فکر نمی‌کنی تویی که ‫گمون کردی من اسکلم؟
‫منم وقتی کنار توام محتاطانه رفتار می‌کنم.
‫من کی باعث شدم این کارو بکنی؟
‫تو همیشه توی کافه گیتار می‌زنی و می‌‌خونی.
‫می‌دونم واقعاً اون کارو دوست داری. ‫منو بهونه نکن!
‫اینجوری واقعاً دلسردم می‌کنی.
‫دیگه خسته شدم. ‫بیا واقعاً تمومش کنیم.
‫من باهات قطع رابطه کردم، فهمیدی؟ ‫بهم زنگ نزن.
‫تائه پونگ.
‫چرا گوشیتو جواب ندادی؟ ‫نگرانم کردی.
‫شام خوردی؟
‫متاسفم.
‫اینجا چی کار می‌کردی؟ ‫چی تو سرت بود؟
‫خب...
‫نتونستم به نتیجه برسم...
‫که چی کار کنم...
‫یا کجا برم.
‫همین.
‫واقعاً سخته.
‫تو رسماً بی‌کاری تائه پونگ.
‫راست میگی.
‫این دفعه واقعاً نه کارمندی داری،
‫نه پولی، و نه چیزی برای فروختن.
‫و حالا...
‫شرکتی هم نداری.
‫ولی حرفامو گوش کن تائه پونگ.
‫حتی اگه...
‫وضعیت خیلی ناراحت‌کننده ‫به نظر برسه...
‫ما همیشه...
‫منتظرتیم برگردی.
‫پس تو حاضری...
‫همچنان مدیرعامل بازرگانی تایفون باشی؟
‫[بازرگانی تایفون ‫مدیرعامل کانگ تائه پونگ]
‫اگه دوباره این افتخار نصیبم بشه...
‫با کمال میل انجامش میدم.
‫منتظرم باش بابا.
‫من هیچ وقت تسلیم نمی‌شم.
‫[مدیرعامل پیو هیون جون]
‫تاییدیه می‌تونم بگیرم ‫که دفترچه حساب رو بردارم؟
‫برای دابونتک؟
‫این آخرین روز بازپرداخته ‫پس بیاید سریع باشیم.
‫باشه، یه لحظه اجازه بده.
‫[درخواست دفترچه حساب]
‫چی کار می‌کنی؟
‫دارم فرم درخواست دفترچه حساب رو می‌کشم.
‫چی؟
‫اول به تاییدیه نیاز دارید.
‫چرا یه فرم جدید درست می‌کنی؟
‫بهت که گفتم عجله داریم،
‫اون‌وقت این کارو می‌کنی.
‫[مسئولین:‌مدیر، مدیر عمومی، سرپرست، مدیرعامل]
‫- آماده شد. ‫- تموم شد؟
‫- تموم شد. ‫- باشه.
‫الان پنج تا امضا لازم داریم؟ ‫عمداً دارن این کارو می‌کنن.
‫میرم ازش امضا بگیرم.
‫[مجوز کسب]
‫[بازرگانی تایفون ‫پیو هیون جون]
‫آهای کک مکی.
‫نظرت چیه؟ صافه؟
‫برای بردن دفترچه حسابمون ‫به تاییدیه‌تون نیاز دارم.
‫واقعاً؟
‫باشه پس.
‫چرا نمیری یه قهوه‌ی دبش و خنک ‫برام بیاری؟
‫انگار آماده‌ای که یه مشت بزنی.
‫مگه گفتم امضاش نمی‌کنم؟
‫بیا سخت نگیریم و آروم باشیم خب؟
‫اگه دفترچه حساب رو می‌خوای ‫برو برام قهوه بیار.
‫بفرمایید. امیدوارم به بدهیتون کمک کنه.
‫[بانک پس‌انداز مشترک بوهو]
‫الو؟ آقای بائه وارد بانک شد؟
‫- آره همین الان. ‫- باشه.
‫الان برمی‌گردم دفتر.
‫باشه.
‫رسید بانک.
‫- بزن بریم! ‫- آره!
‫خوب پیش رفت؟
‫آره. همه چی ردیفه.
‫[آقای بائه از دابون]
‫آقای کانگ، یه مشکلی داریم.
‫بانک زود تعطیل کرد ‫و نتونستم پول رو واریز کنم.
‫حالا چی کار کنم؟
‫[درخواست تعیین بانک بوهو ‫به عنوان بانک اصلی]
‫[درخواست‌دهنده: مارک چوی]
‫گروه دومینیون رکس می‌تونست ‫با هر بانک تجاری دیگه‌ای همکاری کنه.
‫و با این حال، شما بانک پس‌انداز مشترک ما رو ‫به عنوان بانک اصلی خود انتخاب کردید.
‫این باعث افتخاره.
‫خارجی‌های اطلاعات مالیشون بیشتره.
‫- می‌شناسیدشون که. ‫- البته.
‫امیدوارم بتونیم مشتری‌های ‫خارجی بیشتری جذب کنیم.
‫راستی آقای کیم...
‫دابونتک رو یادتونه؟ ‫همون شرکتی که قبلاً درموردش ازتون سوال کردم.
‫اوضاع اونا چطوره؟
‫مهلت سفته‌شون تا امروز بود.
‫متاسفانه،
‫امور داخلی شعبه ما رو مجبور کرد ‫که امروز کمی زودتر تعطیل کنیم.
‫حیف شد.
‫توی بد دردسری افتادن.
‫آقای بائه.
‫چی کار کنم؟
‫- پول رو قبول نمی‌کنن. ‫- چی؟
‫نتونستید واریز کنید؟
‫ساعت کاری رسمی این بانک ‫تا چهار و نیمه.
‫ظاهراً یه ساعت زودتر تعطیل کردن.
‫این یعنی...
‫همه چی تموم شد.
‫یعنی تعطیل کردن؟
‫اونا...
‫برای شرکت من اعلام ورشکستگی کردن.
‫چطور این اتفاق افتاد؟
‫- چقدر بی‌رحم. ‫- آقای بائه.
‫همینجا بمون و جایی نرو. ‫زود برمی‌گردم.
‫همینجا بمون.
‫- ما دیگه تعطیل کردیم. ‫- اوه...
‫زیاد طولش نمیدم.
‫- فقط یه دقیقه وقت می‌خوام. ‫- متاسفم.
‫به من دستور دادن.
‫بیاید برگردیم آقا.
‫ببخشید. شما مسئول بانک ‫پس‌انداز مشترک بوهو هستید؟
‫بله.
‫برای شرکت دابونتک اعلام ورشکستگی کردن...
‫چون نتونستن امروز سفته‌شون رو تسویه کنن.
‫هنوز ساعت کاریه.
‫اگه اجازه بدید بیایم تو ‫می‌تونیم فوراً پرداخت رو انجام بدیم.
‫برای امروز دیگه تعطیل کردیم.
‫- ما رو ببخشید. ‫- صبر کنید.
‫سرنوشت یه شرکت رو هواست.
‫اگه شرکتی که صدها میلیون وون می‌ارزه ‫به خاطر ۳۰ میلیون وون شکست بخوره،
‫تمام کارکنان و خانواده‌هاشون عذاب می‌کشن.
‫لطفاً همین یه بارو کمکمون کنید.
‫عاجزانه ازتون تقضای کمک می‌کنم.
‫بهشون توجه نکیند آقای کیم. ‫بیاید بریم داخل.
‫کسب و کارهایی که مدیریت نادرست دارن ‫کشورو وارد بحران مالی کردن.
‫وقتی ۳۰ میلیون وون پول هم ندارید ‫نباید شرکتی رو اداره کنید...
‫که میلیون‌ها وون می‌ارزه.
‫شما باعث ایجاد حباب اقتصادی شدید، ‫جامعه‌مون رو فلج کردید،
‫و کشورمون رو از بین بردید.
‫- باید خجالت بکشید. ‫- اول شما بفرمایید.
‫حرف از خجالت زدید؟
‫خجالت؟
‫گوش کنید آقا!
‫جامعه‌ی ما قطعاً فلج شده،
‫اما نه به خاطر مردم زحمتکش.
‫بلکه به خاطر کلاهبردارای فرصت‌طلبی ‫که برای پول مفت اونا رو طعمه کردن.
‫محض اطلاعتون، ‫کشورمون هنوز سرپاست.
‫- چه غلطی می‌کنی؟! ‫- خودتون اول ساعات کاریتونو رعایت کنید!
‫گوش کنید.
‫اوضاع واقعاً خیته.
‫محوطه‌ی کارخونه هم ‫متعلق به شرکته درسته؟
‫هیمن خودش مبلغ زیادی می‌شه.
‫با این حال اونا فوراً ‫اعلام ورشکستگی کردن.
‫منم نمی‌‌فهمم.
‫ما دستگاه و محصولات بی‌شماری داخل داریم.
‫مشکوک به نظر می‌رسه،
‫اما عجیبش اینه که ‫اونجا هیون جون رو دیدم.
‫چرا باید شرکت کوچیکی مثل ‫شرکت بابامو اذیت کنن؟
‫گریه نکن.
‫راستی آقای کو کجاست؟
‫- آقای کانگ! خانم اوه! ‫- سلام آقای کو.
‫ببخشید منتظرتون گذاشتم.
‫وا، شلوارت چرا کوتاه شده؟
‫اونا ایشون رو منتقل کردن ‫به تیم حراست شرکت پیو.
‫- چی؟ ‫- عوضیا.
‫حتی یونیفرمش اندازه نیست.
‫اون شلوار کپریه؟
‫اون همینجوریش هم خوشتیپ نیست ‫یه کاری کردن داغون‌تر به نظر بیاد.
‫راستی شرکت بابات چه جوری ورشکست شد؟
‫- یعنی چی... ‫- اومدن!
‫- زود باشید بیاید بیرون! ‫- بهمون ملحق شین!
‫سریع!
‫خدایا. چی کار کنیم؟
‫بیاید همه دستای همو بگیریم.
‫وای نه...
‫- برید کنار. ‫- صبر کنید.
‫این کارها چیه؟
‫بس کنید دیگه.
‫- شما از طرف کی اومدین؟ ‫- برید کنار!
‫حداقل اول بگید از کجا اومدید!
‫من مامور دادگاه بخشم.
‫این آدما چی؟
‫می‌خوام هر کسی که ‫موظف نیست اینجا باشه از ملک ما بره بیرون.
‫اگه شما تو کار تیم من ‫دخالت نمی‌کردید، اون نیازی به کمک نداشت.
‫آقایون لطفاً توی محوطه بمونید.
‫از این لحظه تمام لوازم داخل این کارخونه
‫بدون مجوز رسمی حق جابجایی ‫خروج یا استفاده نداره.
‫حالا توقیف اموال و ارزیابی برای حراج رو ‫ آغاز می‌کنیم.
‫بریم شروع کنیم.
‫- لطفاً حواست به اونا باشه آقای بائه. ‫- چشم.
‫درست می‌شه آقا.
‫خدایا.
‫می‌شه آروم باشید؟
‫- حرفی داری؟ ‫- نه، نه راستش.
‫[اعمال حق ضبط]
‫این کار واقعاً نیازه/
‫برش ندارید.
‫برید کنار.
‫بهشون دست نزنید.
‫دیگه نمی‌تنید به این دست بزنید.
‫اگه دستگاه‌ها رو فعال نگه نداریم ‫زنگ می‌زنن.
‫روی همه‌ چی برچسب نزنید.
‫از کارافتادگی این دستگاه‌ها ‫بهشون آسیب می‌زنه.
‫ببخشید جناب.
‫نمی‌شه به خاطر نگهداریشون ‫بذاریم کار کنن؟
‫امکانش نیست.
‫همیشه وقتی تائه پونگ رو نمی‌خوای ‫دخالت می‌کنه.
‫پسر، وقتی اموال شرکت به حراج گذاشته بشن ‫تمام وسایل اینجا مال من می‌شه.
‫تو می‌خریشون؟
‫همه چی رو تعیین قیمت کنید.
‫[ضبط شد]
‫- صبر کن آقای کانگ. به منم جا بده. ‫- باشه.
‫هر جوری بهش نگاه می‌کنم عجیبه.
‫موافقم.
‫چرا داریم نصف شب اینا رو می‌سابیم؟
‫شنیدی که ماشین‌های بلااستفاده ‫چقدر راحت خراب می‌شن.
‫به این کار می‌گن نگهداری.
‫متوجهم که لازمه ‫ولی چرا ما داریم...
‫گمونم باید به عهده بگیریم.
‫البته. ما یه خانواده‌ایم.
‫- البته. ‫- ببین.
‫همچنان نمی‌فهمم که چرا هیون جون ‫توی حراج شرکت می‌کنه.
‫چرا اونم هست؟
‫اون بعدش حوصله‌ش سر رفت ‫و نشست عقب ماشینش.
‫اسمش چیه...
‫مارک بود؟ اون مرده اومد ‫و یه مدت توی دفتر بود.
‫آره همونجا.
‫چرا هیون جون از کشور غریب ‫یه خارجی رو آورده؟
‫بفرمایید.
‫چرا همه‌ش دستاتو می‌خارونی آقای گو؟
‫- همه‌ش تقصیر منه. ‫- نه بابا.
‫نذارید باز شروع کنم.
‫اون عوضیا به خانم اوه پیله می‌کردن ‫که قهوه بیاره یا ظرفاشونو بشوره.
‫- نتونستم تحمل کنم. ‫- اون همه‌شو انجام داد.
‫واسه همین خودم انجام دادم.
‫خوبم.
‫- دستات خوبن؟ ‫- دستای من که خوبن.
‫- همه‌ی کارها رو اون کرد. ‫- اگزما گرفتم.
‫- من هیچ کاری نکردم. ‫- بازم...
‫کسی که درماتیت اگزما داره منم.
‫من.
‫- برام می‌خارونی؟ ‫- حتماً.
‫راستش حالم بهتر شد.
‫واقعاً کمک‌کننده‌ست...
‫آهای سئون تائک.
‫- خانم چا. ‫- چه جوری...
‫مادر سونگ جونگ بهم گفت ‫براتون خوراکی بیارم.
‫شما اصلاً اینجا چی کار می‌کنی خانم؟
‫آقای بائه!
‫- اونطوری که فکر می‌کنید نیست. فقط... ‫- نه.
‫من ازش خواستم بهم لطف کنه.
‫- خانم چا. ‫- مرسی...
‫بابت اینا ممنونم.
‫لطفاً دچار سوءتفاهم نشو آقای کو.
‫- همه‌مون می‌دونیم که... ‫- از دست شما!
‫- همه‌مون می‌دونیم شرایط سختی داره. ‫- کافیه دیگه.
‫اولویت ما رسیدن به مانعیه که ‫الان جلومونه.
‫بیاید برگردیم سر موضوع قبلمون.
‫ظاهراً اون پسره، مارک، ‫به این شرکت چشم دوخته.
‫عجیب‌ترش اینه که یه بیگانه ‫قراره سود کنه.
‫درسته، وقتی ما رفتیم شرکت پیو،
‫اونا داشتن باهم دست می‌دادن ‫و یه قرارداد جلوشون بود، درسته؟
‫چی؟
‫آقای پیو کجاست؟
‫راست میگی.
‫پس در این صورت جواب ما ‫توی اون سنده.
‫چه جوری پیداش کنیم؟
‫یعنی میگی دزدی کنیم؟
‫بیاید سطح خودمونو انقدر نیاریم پایین.
‫منظورت چیه؟ ما فقط می‌خوایم ‫اونجا یه چرخی بزنیم.
‫آقای کو راست میگه.
‫در اصل ما از شعبات شرکت پیو هستیم.
‫خیلی خب باشه. پس...
‫یه حرکتی بزنیم؟
‫باید یه نگاه بندازیم.
‫بیاید اول دنبال کلید بگردیم.
‫من می‌دونم کلیدش کجاست.
‫میونگ گوان کجاست؟
‫آقای کو؟ امشب شیفته.
‫دیرش شده بود و با عجله رفت.
‫- مطمئنی خوبی؟ ‫- آره بابا.
‫اگه اون هیون جون عوضی ‫یه بار دیگه اذیتت کرد...
‫- سریع بهت می‌گم. ‫- جدی می‌گما.
‫واقعاً رو اعصابمه.
‫سر هیچ و پوچ داری خودتو نگران می‌کنی.
‫شما دو تا به طرز عجیبی ‫نزدیک هم راه میرید.
‫خب راه خیلی باریکه.
‫- به قدر کافی بزرگه. ‫- جدی؟
‫- یه کم فاصبه بگیرید، خب؟ ‫- باشه.
‫بیشتر دور شید.
‫مراقب باش خب؟ ‫ممکنه احساساتت درگیر بشه.
‫تمرکزت باید روی کارت باشه خانم اوه.
‫نباید عاشق بشی.
‫- بیا مراقب باشیم خب؟ ‫- چشم.
‫خیلی خب دیگه. اول شما.
‫- الان وقت عشق و عاشقی نیست، باشه؟ ‫- باشه.
‫چیه؟
‫انقدر وول خوردی فکر کردم حالت خوب نیست.
‫بیخیال.
‫انگار آقای کانگ حالش عجیب و غریبه.
‫کک مکی، آیس کافی برامون بیار.
‫نه، تو بمون.
‫- وای نه. ‫- نه، تو بشین.
‫- من می‌برم. ‫- اما دستای تو...
‫نمی‌سوزن؟
‫وای.
‫برای این که روزمو با حال خوبی شروع کنم ‫باید آیس کافیِ کک مکی رو بخورم.
‫- نمی‌خوایم کت و شلوار لوکستون لک بشه... ‫- بس کن دیگه.
‫- زیاده‌روی می‌کنی آقای گو. ‫- نه مرسی.
‫بهت که گفتم اون نمی‌خوره.
‫چند بار باید بهت یادآوری کنم؟
‫آخ.
‫- خانم اوه! ‫- عمداً این کارو کردی مگه نه؟
‫چی شده؟
‫- خانم اوه چطور تونستی... ‫- خدایا!
‫- ای وای. ‫- منو شبیه دلقک کردی.
‫وای خانم اوه. ‫نباید این کارو می‌کردی.
‫لعنتی.
‫- چقدر رو اعصابید. ‫- وای نه.
‫بس کن خانم اوه.
‫مطمئنم عمداً این کارو کرد.
‫عه یه پهپاد!
‫- کره‌ی شمالیه! ‫- کره‌ی شمالی؟
‫- حتما اونان! ‫- چی؟
‫یعنی کارِ کمونیست‌های مسلحه؟
‫- نگاه کنید! ‫- کمونیست‌های مسلح.
‫همگی نگاه کنید.
‫کره‌ی شمالیه! ببینید.
‫- کره‌ی شمالی! ‫- خدای من!
‫کمونیست‌ها...
‫- جاسوسای کره‌ی شمالین؟ ‫- اون چیه؟
‫- اون طرف کره‌ی شمالی بود؟ ‫- اون طرف؟
‫وای خدا، هارمونی قشنگ گل‌ها ‫و برگ‌ها رو ببینید.
‫داره تابستون می‌شه.
‫- فازش چیه؟ ‫- وای پسر.
‫[ضبط‌شده]
‫[بطور مداوم در حال نظارت است]
‫عالیه.
‫آدم می‌بینتش عشق می‌کنه بس که مرتبه.
‫ما فقط عدالت رو برقرار می‌کنیم.
‫باشه پس. یه ساعت دیگه می‌بینیمت.
‫افراد، به جای خود!
‫میریم بالا.
‫شما دو تا برید اتاق اون عوضی.
‫- مراقب باشید. ‫- مراقب باشید.
‫خوب حواست به همه چی باشه آقای بائه.
‫کجا میری؟
‫وقت گشت زنیه.
‫باید انجام وظیفه کنم.
‫باشه.
‫پسر، قدیمیا واقعاً ذهنیتشون فرق می‌کنه.
‫[کشتیرانی تجاری پیو]
‫خیلی خب، بیاید اینجا رو بگردیم.
‫خیلی خب.
‫یعنی چی؟
‫اون هیچ‌وقت کار نمی‌کنه که. ‫چرا انقدر پرونده داره؟
‫[تفاهم‌نامه]
‫من کجام؟
‫همه‌جاش مثل همه.
‫اونا حیوون دارن؟
‫کلشون...
‫لعنتی.
‫- این اینجا چی کار می‌کنه؟ ‫- چی؟
‫- مرتیکه‌ی عوضی! ‫- چی شده؟
‫- اینو ببین.
‫- عجب. ‫- یعنی چی...
‫پلاک اسم بابامه.
‫[مدیرعامل کانگ جین یونگ]
‫کسی اونجاست؟
‫باید قایم شیم.
‫- قایم شو. ‫- بیا بریم پایین.
‫ساختمان اصلی مشکوک به ورود غیرمجاز.
‫نیروی پشتیبانی بفرستید.
‫تیم نگهبانی، به ساختمون اصلی گزارش بده.
‫- کسی نیست. ‫- جدی؟ رفت؟
‫فکر کنم رفت.
‫- چی شده؟ ‫- بیا...
‫- بیا بریم دفتر مدیرعامل. ‫- باشه.
‫اون کیه؟ کی اونجاست؟
‫خانم چا؟
‫- تو اینجا چی کار می‌کنی؟ ‫- دروغکی گفتم باید یه بسته رو برسونم.
‫اینجا دفتر مدیرعامله. ‫هر چیز باارزشی باید اینجا باشه.
‫نگهبانا دارن میان. بیاید بریم.
‫منو ول کنید. شما دو تا برید.
‫من می‌تونم بگم برای کار اینجام.
‫- شما برید. ‫- نه، باهامون بیا.
‫- خانم اوه، بیا ما بریم. ‫- نمی‌شه که. باید باهم بریم.
‫شما هم باید بیای خانم چا.
‫باید بریم.
‫- زود باش. ‫- اون کیه؟
‫صبر کن!
‫آقای کانگ!
‫عوضی!
‫مواظب باش آقای کانگ! ‫پشت سرته!
‫وای نه.
‫آهای!
‫- چی کار... ‫- خانم چا...
‫- ولم کن! ‫- بهش صدمه نزن!
‫- آقای کانگ. ‫- کثافتا.
‫من توی گردان ۲۹۸ نیروی دریایی کره ‫خدمت کردم. برید ببینم.
‫برید زود باشید!
‫اون لباس فرمه؟ باورم نمی‌شه.
‫خدایا.
‫شانس آوردید.
‫عه اون آقای گوئه.
‫[به پنل کنترل دست نزنید]
‫طبقه پایینن!
‫- برید دنبالشون! ‫- زود باش آقای گو!
‫ایول!
‫از این طرف.
‫زود باشید!
‫دوربین امنیتی باکیفیت ‫برای همین کاراست دیگه.
‫حالا دوربین‌های ارزونتون هیچی رو نمی‌گیره.
‫- چی شد؟ ‫- چرا چراغا خاموش شد؟
‫- زود باشید. ‫- کثافتای عوضی!
‫- خانم چا! ‫- چی شده؟
‫- آهای. ‫- آقای کانگ.
‫- زود باشید! ‫- فرار کنید!
‫سریع!
‫- خانم چا! ‫- خودتونو نجات بدید!
‫زود باشید! زود باشید!
‫زود باشید!سریع!
‫برید. برید دیگه!
‫کمکش کن!
‫- ولی اونا... ‫- لعنتی.
‫صبر کنید منم بیام. ای بابا.
‫حالت خوبه؟
‫تو چی؟
‫خدایا.
‫امشب همگی کارتون عالی بود.
‫نوشیدنی جنسینگ قرمز آوردم ‫تا انرژی بگیرید.
‫- دمت گرم. ‫- مرسی.
‫بگیر، بگیر.
‫- بفرما. ‫- مرسی.
‫لگد پرشیت معرکه بود آقای گو.
‫- واقعاً حسابشونو رسیدم. ‫- بفرما خانم چا.
‫من نمی‌خورم.
‫بس کن سئون تائک. ‫قبل رفتن اینو بخور.
‫خانم چا.
‫چی شده؟ چیزی پیدا کردی؟
‫چیه؟
‫بگو چیه.
‫«در ازای وام ۴۰ میلیون وونی،
‫پیو باک هو ۳۰% از سهام شرکت پیو را ‫انتقال می‌دهد.»
‫«او همچنین متعهد می‌شود که کل مبلغ را ‫تا ۱۶ اوت ۱۹۹۰ به صورت نقدی بازگرداند.»
‫«نوشته شده در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۸۹»
‫«بستانکار: کانگ جین یونگ»
‫«بدهکار: پیو باک هو»
‫خودشه.
‫سفته همینه.
‫اصلشه؟
‫آره، همین یادداشته.
‫بالاخره سفته رو پیدا کردم.
‫[بستانکار: کانگ جین یونگ ‫بدهکار: پیو باک هو]
‫[سفته]
‫آقای کو.
‫خدای من.
‫ای وای.
‫وای خانم چا
‫ما برای پیدا کردن این خیلی تلاش کردیم...
‫در حالی که تموم مدت پیشم بوده.
‫- دیگه همه چی درست شد. ‫- خدای من.
‫پیداش کردیم!
‫«مبارزه‌ی آخر»
‫کسب و کار و نیروها همه برمی‌گردن سر جاشون!
‫همه ‌مون برمی‌گردیم سر جامون!
‫لطفاً شرکت‌کننده‌ی ۱۳، ‫وانگ نام مو رو تشویق کنید!
‫منم تموم تلاشمو می‌کنم و جا نمی‌زنم.
‫یه لحظه صبر کنید. ‫داستان شما دو تا چیه؟ اون چی بود؟
‫کل دنیا خبر دارن به جز شما سه نفر.
‫ازت می‌خوام یه کاری کنی.
‫کثافت روانی.
‫اون کانگ تائه پونگ عوضی رو هم ‫بیرون کردم...
‫و بازرگانی تایفون رو گرفتم.
‫مزخرف نگو!
‫من حتی یه بار هم این شرکت رو ‫ترک نکردم و رهاش نکردم!
‫«مترجم: فائزه شاهمرادی»