‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»
‫قربان، چطور شد اینجا اومدید؟
‫می خوام اطلاعات یکی رو ببینم.
‫از رئیس اجازه دارین؟
‫برای دیدن اطلاعات یه فرشته به اجازه نیاز دارم؟
‫بله، قوانین حریم خصوصی در جومادونگ ‫به شدت سختگیرانه اس.
‫می خوام به اطلاعات خودم نگاهی بندازم.
‫لطفا یه لحظه صبر کنین.
‫خیلی عجیبه.
‫می تونین به زندگی گذشته تون نگاه کنین
‫ولی زندگی قبل از اون قفل شده.
‫قفل شده؟
‫خیلی رایج نیست،
‫ولی تنها کسی که می تونه اینو ببینه،
‫خود رئیسه.
‫- چطور مگه؟ ‫- چون خود رئیس قفلش کرده.
‫من دیگه رفع زحمت می کنم.
‫صبر کن.
‫بجز من، فرشته ی دیگه ای هم وجود داره ‫که زندگی گذشته اش قفل باشه؟
‫یه لحظه...
‫یکی دیگه هست.
‫خانم کو ریونگ.
‫[کارمند تیم اسکورت ‫جون بویون]
‫من جدیدا به تیم اضافه شدم. ‫اسمم جون بویون هست، قربان.
‫خیلی طولش دادی.
‫بالاخره کارمند جومادونگ شدی؟
‫منو یادتونه، قربان؟
‫نزدیک بود نشناسمت. ‫خیلی ظاهرت عوض شده.
‫فکر می کردم منو یادتون نباشه، ‫آخه تو جوونی مُردم.
‫فقط تو نیستی که یادمه.
‫تمام کسایی که اسکورت کردم رو یادمه.
‫توی مرکز تمرین گفتن که ارواح ‫اگه توسط یه بچه اسکورت بشن،
‫معذب میشن.
‫بهم گفتن که باید خودمو ‫به شکل یه بزرگسال نشون بدم.
‫بنظرتون با این رنگ مو هم معذب بشن؟
‫تا وقتی کارتو درست انجام بدی، موردی نیست.
‫امروز...
‫امروز قراره فوت کنه؟
‫بله، قربان.
‫دیدن تو در انتهای همچین زندگی سختی،
‫کمک ش می کنه با آرامش از دنیا عبور کنه،
‫پس خوب اسکورتش کن.
‫ممنون بابت توصیه تون.
‫آقای پارک.
‫من...
‫می خواستم بهتون بگم...
‫توی این دنیا من هیچکس رو ‫اندازه شما ستایش نمی کنم.
‫[قسمت سیزدهم]
‫- می خوای به دیدن خانم یو بوک هی بری؟ ‫- بله.
‫از خیلی وقت پیش توی لیست ما بود،
‫ولی این اواخر سطحش بالا رفته.
‫انگار قسمت اینکه تیم مدیریت بحران و ‫تیم اسکورت همکاری کنن.
‫واسه این پرونده،
‫با فرشته ی تازه تیم اسکورت همکاری می کنی.
‫تیم اسکورت؟
‫چرا باید همکاری کنیم؟
‫فکر کن اینم یه پرونده مشابه مثل ‫آقای لی یونگ چون هست.
‫تیم شما باید شخص مورد نظر رو نجات بده،
‫و عضو جدید تیم اسکورت هم روح تازه فوت شده رو اسکورت می کنه.
‫روحی که فرشته جدید قراره اسکورت کنه
‫یکی از خویشاوندان زندگی قبلی ‫آقای چویی جون وونگه.
‫- چی؟ ‫- خودش هنوز نمی دونه.
‫خب، اینم اومد.
‫سلام، خانم.
‫شما باید خانم کو باشین.
‫- منو می شناسی؟ ‫- البته.
‫شما معروف ترین فرشته جومادونگ هستین.
‫بین فرشته های جدید شما از همه مشهورترین.
‫بیشتر بدنام میشه گفت.
‫بهرحال،
‫- متوجه حرفاتون شدم. ‫- باشه.
‫به همه سلام کن.
‫این فرشته عضو جدید تیم اسکورته. ‫قراره باهامون کار کنه.
‫خدایا. جدیدی؟
‫منم اینطور بودما، نه؟
‫از آشنایی تون خوشوقتم.
‫خب، خانم جون هستی، درسته؟
‫کار کردن توی جومادونگ یکم سخته،
‫ولی اصلا مضطرب نشو. ‫قشنگ ریلکس باش.
‫به خودت سخت نگیر.
‫باشه. مرسی.
‫تیم مدیریت بحران فرشته های خوبی داره.
‫می بینم که زود دوران سختت تموم شده.
‫- به کارمون برسیم. ‫- بله، خانم.
‫یو بوک هی.
‫نود و یک ساله.
‫یه دختر و یه پسر داره ‫و شوهرش فوت شده.
‫وضع مالی خوبی داره ‫و مشکل جسمی و ظاهری نداره.
‫با نوه هاشم روابط خوبی داره.
‫پس برای چی...
‫قراره کی رو اسکورت کنی؟
‫خانم لی جونگ مان شدیدا دلش می خواد ‫خانم یو بوک هی رو...
‫قبل از فوتش ببینه.
‫حالا از کجا همدیگه رو می شناسن؟!
‫[مجسمه صلح]
‫[کوه]
‫خانم یو بوک هی؟
‫نگران نباشید.
‫تیم ما داره مجسمه رو تمیز می کنه.
‫اکثر آدما از کنارش رد میشن و میرن، ‫ولی شما...
‫مدت خیلی زیادی که دنبال...
‫یکی از دوستان دوران بچگیم می گشتم.
‫من...
‫بدجور دنبال یون هی می گشتم و ‫همش اُمیدوار بودم که دیر نشه.
‫ولی اون...
‫یون...
‫تازه متوجه شدم که به زور کنیز ژاپنی ها شده بود.
‫میشه بپرسم از کجا اینو فهمیدین؟
‫نوه ام توی دانشگاه رشته تاریخ می خونه،
‫و به دوره ی استعمار ژاپن خیلی علاقه منده.
‫اتفاقی به عکس هایی که از کنیزان...
‫ارتش امپراتوری ژاپن چاپ کرده بود نگاه انداختم.
‫دوستم در بین دختران جوان...
‫توی عکس بود.
‫امکان نداشت به جاش نیارم.
‫چون دستمال گردنی که بهش داده بودم ‫رو گردنش بود.
‫هیچوقت به ذهنم خطور نکرد که یون...
‫به اجبار کنیز سربازان شده باشه.
‫واسه همین هروقت مجسه صلح رو می بینم،
‫منو یاد یونی می اندازه،
‫و قلبم از درد تیر می کشه.
‫وقتی بارون میاد،
‫یه چتر روی سرش می گیرم ‫تا زیر بارون نمونه.
‫خیس نشی.
‫و هروقت کسی روش خرابکاری کنی،
‫من تمیزش می کنم.
‫اینطوری داشتم زندگیمو می کردم.
اگر اشتباه نکرده باشم،
‫شما دوتا فرشته ی مرگ باشین.
‫درسته.
‫از کجا فهمیدین؟
‫گمونم توی این سن حواسم تکامل پیدا کرده،
‫چون متوجه چیزایی میشم ‫که بقیه نمیشن.
‫حالا به هاله روی سرتونم اشاره نکنم.
‫بهرحال ما برای اسکورت شما نیومدیم.
‫- چی؟ ‫- وظیفه ی ما کمک به آدماست
‫تا عمر تعیین شده شون رو سپری کنن.
‫داشتین برای گرفتن زندگی خودتون آماده میشدین،
‫واسه همین داشتین کارهای ناتموم تون رو تموم می کردین.
‫از کجا فهمیدین؟
‫بخاطر اینکه...
‫بخاطر یونی احساس گناه می کنی؟
‫یونی...
‫یونی زنده اس؟
‫- یا... ‫- خیلی وقت پیش فوت شده.
‫اگه ممکنه به این زن...
‫یه نگاهی بندازین.
‫می خوام که با خانم لی جونگ مان دیداری داشته باشین.
‫زندگی من...
‫خوب و راحت بود و هیچ افسوس ‫و پشیمونی نداشتم.
‫تا اینکه فهمیدم من بودم که یونی رو ‫به اونجا فرستادم.
‫من حق دیدنش رو ندارم.
‫چون در حق اون و یونی ظلم کردم.
‫ممکنه حتی بیشترم پیشمون بشین.
‫چون زمان بخاطر هیچکس متوقف نمیشه.
‫زمان زیادی برای خانم لی جونگ مان نمونده.
‫با عزم راسخی توی این دنیا مونده
‫چون می خواد شمایی که یونی رو یادته، ببینه.
‫چرا قبل تصمیم تون، به دیدنش نمی رین؟
‫واقعا کارشون درست نیست.
‫آدم چقدر باید عقل نداشته باشه ‫که همچین کاری بکنه؟
‫فقط اُمیدوارم کار یه کره ای نبوده باشه.
‫چون اینطوری انگار از پُشت به آدم خنجر زده.
‫سردته؟
‫نباید کُتت رو درمی آوردی.
‫خب...
‫بنظر یکم سردش بود.
‫راستی، خانم جون، چطور شد سر از کار ‫در تیم اسکورت در آوردین؟
‫آقای پارک یکم ترسناک نیست؟
‫من بار اول آقای پارک رو در دوره ی استعمار ژاپن دیدم.
‫دوران کاملا تاریکی بود.
‫بخاطر ضعیف بودن کشورمون، له شدیم.
‫ولی مگه دنیای پس از مرگ هم کشورها جدا نیستن؟
‫درسته.
‫اون زمان برای جومادونگ هم آسون نبود.
‫لطفا منو نکشین.
‫بذارید زنده بمونم. ‫خواهش می کنم.
‫دقیقا درست گفتی.
‫اگه اینقدر دوست دارن زنده بمونن،
‫باید توی امپراتوری ژاپن بدنیا می اومدن.
‫درسته چوسانی احمق.
‫می خوام مادر و خواهرم رو ببینم.
‫لطفا اجازه بدید به خونه ام برگردم.
‫- خواهش می کنم... ‫- خفه شو.
‫چیکار می کنی؟
‫فقط یه بچه اس.
‫چرا ما باید به دنیای پس از مرگ ژاپنی ها بریم؟
‫خفه شو!
‫واسه عوضی هایی مثل شما که کشور هم ندارین ‫چه دنیای پس از مرگی قراره باشه؟
‫این چوسانی های گستاخ و احمق رو ببین.
‫آشغال.
‫ژاپنی آشغال.
‫ای چوسانی های احمق کثیف.
‫چطور جرات می کنی به فرشته ی امپراتوری توهین کنی؟
‫می خوای بعد مرگ هم درد و رنج داشته باشی، نه؟
‫چرا حتی بعد مر گ مون،
‫باید به حرف تو گوش بدیم؟
‫خیلی خوب.
‫اگه خواسته ات اینه، پس بادا باد.
‫روحتونو از هستی محو می کنم.
‫وایسا!
‫کی اونجاس؟
‫صبر کن!
‫روح نیست!
‫منظورت چیه؟
‫من رئیس فرشته های...
‫تیم اسکورت چوسان هستم.
‫پارک جونگ گیل.
‫دنبال دعوای الکی نیستم، ‫پس فقط اونا رو تحویلم بده.
‫مزخرف نگو! ‫کشورت دیگه ازبین رفته.
‫به رئیست بگو.
‫فرشته های چوسان، روح های چوسان رو می برن
‫و این کارتون رو از این به بعد تحمل نمی کنم.
‫گمشو.
‫ارواح چوسان، دنبالم بیاین.
‫- خدای من. ‫- مرسی.
‫- بریم. ‫- عجله کنین.
‫توی دنیا هیچکس رو مثل اون تحسین نمی کنم.
‫بخاطر اونه که من فرشته ی مرگ شدم.
‫که اینطور.
‫همش میگم چرا آدمی مثل اون ‫از تیم مدیریت خطر متنفره.
‫نمی دونم.
‫مطمئنم دلایل خودش رو داره.
‫از اینطرف.
‫[عوضی چوسانی]
‫تو...
‫تو دوست دوران کودکی یونی هستی، درسته؟
‫مرسی.
‫اسم من لی جونگ مانه.
‫منتظرت بودم.
‫یادمه یونی بهم می گفت،
‫توی خونه دوست جون جونیش منتظرشه.
‫من یونی رو اونجا فرستادم.
‫تو؟
‫بله.
‫گرچه زمان زیادی از اون موقع گذشته،
‫ولی عده ی کمی با این نگاه
‫توی چشمای تو اومدن و پیدام کردن.
‫گمونم داستانی پُشتش باشه.
‫این حقیقت رو که من...
‫بهش ظلم کردم رو تغییر نمیده.
‫هر دلیلی بیارم، فقط بهونه س.
‫نه.
‫آدمایی هستن که حتی بهونه هم نمیارن
‫چون می ترسن که با اینکار ‫اشتباهاتشون برملا بشه.
‫اشکال نداره.
‫می تونی بهم بگی.
‫یه نگاه بهش بندازیم؟
‫یعنی اینام مثل ناخن های تو میشن؟
‫یونی دوستی بود که برام مثل خواهر بود.
‫من و یونی یه سال تفاوت سنی داشتیم
‫و از بچگی باهم بزرگ شده بودیم.
‫خانواده ی من وضع بهتری داشتن، ‫واسه همین هروقت از مدرسه برمی گشتم
‫همیشه ازم می پرسید که امروز چی یاد گرفتی.
‫از بین ما، فقط یونی بود
‫که ژاپنی بلد بود.
‫الان می فهمم که به لطف تو بوده.
‫گرچه دوران سخت و وحشتناکی بود،
‫ولی من و یونی درکی از اون دوران نداشتیم ‫و خوشحال بودیم.
‫هنوزم به وضوح...
‫حرف زدن و خندیدن هامونو یادمه.
‫- خوبه. ‫- اینطوری.
‫- خوبه. ‫- خب.
‫و...
‫و اینطوری می کنی.
‫یونی!
‫بابا!
‫خوبه.
‫خب.
‫- خیلی تمیزن. ‫- بنظر خوشمزه میان.
‫- داغه. ‫- وای، داغه.
‫خیلی داغه.
‫یونی، یه گاز بزن.
‫خب.
‫بیا.
‫- چطوره؟ خوشمزه اس؟ ‫- آره.
‫- خوبه؟ ‫- تو هم بخور، بوک هی.
‫ولی...
‫اون روزای آرامش بخش فقط ‫چند روز دووم آورد.
‫پدر یونی مریض شد.
‫دیگه نمی تونست کار کنه.
‫بعدش اتفاقی یه آگهی توی روزنامه دیدم.
‫گفتم کمک بزرگی واسه یونی میشه.
‫- توی یه کارخونه در ژآپن برات کار پیدا می کنن. ‫- واقعا؟
‫جای خواب و حقوق خوبی میدن.
‫از آقای کینوستا پرسیدم.
‫- گفت جای خیلی خوبیه. ‫- جدی؟
‫ممنونم، بوک هی.
‫کاری نکردم.
‫ببین، این نوشته «جای خوب و حقوق عالی».
‫مثل یه احمق و بدون کوچک ترین شکی...
‫یونی رو اونجا فرستادم.
‫بیا، از اینجا به بعدش خودم میرم.
‫چی؟
‫حتما لباس گرم بپوش.
‫ولی این شال گردن محبوب خودته.
‫دوست دارم مال تو باشه.
‫وقتی گرسنه شدی،
‫با پولی که دادم یه غذای خوب بخر.
‫نگران نباش. قول میدم با کلی پول برگردم.
‫دلم برات تنگ میشه.
‫منم همینطور.
‫مراقب خودت باش، خب؟
‫زمان گذشت و...
‫کشور آزاد شد
‫و باز جنگ دیگه ای شروع شد.
‫زندگیم رو همینطور گذروندم ‫و الان به اینجا رسیدم.
‫خوش شانسم بودم که زندگی خوبی داشتم.
‫دلم به این خوش بود
‫که یونی هم یجایی زندگی خوب و خوشی داره.
‫خیلی سخته. نمی تونم حرف زنم.
‫من چیزی نمی دونستم
‫و اونا منو کشوندن اونجا.
‫تا دلشون خواست منو زدن تا اینکه خسته شدن
‫و هرکاری دوست داشتن، انجام دادن، ‫تحملش رو نداشتم...
‫باورم نمیشه همچین اتفاقات وحشتناکی افتاده.
‫منم اون دوره زندگی می کردم. ‫هرگز همچین چیزی نشنیده بودم.
‫مادربزرگ.
‫بله.
‫تمام این اتفاقات افتاده.
‫چی؟
‫بی شک...
‫حتی زنی که زمانی به اجبار کنیز ارتش امپراتوری شده بود،
‫شجاعت به خرج داد و به دنیا گفت چه اتفاقی افتاده.
‫هنوزم باورم نمیشد.
‫ولی یه روز،
‫اتفاقای به عکسایی که نوه ام برای ‫پایان نامه اش جمع کرده بود، نگاهی انداختم
‫و توی یکی از عکس ها،
‫یونی رو پیدا کردم.
‫[از داستان کنیزان ارتش امپراتوری ژاپن اطلاع دارید؟]
‫از اون روز به بعد،
‫افتادم دنبال پیدا کردن زن های دیگه ای ‫که به اجبار کنیز شده بودن.
‫خدای من.
‫وقتی حقیقت رو فهمیدم،
‫بخاطر حس گناه نفسم بالا نمی اومد.
‫یونی چنین جنایت وحشتناکی رو تحمل می کرد
‫و آخرسر زندگیش رو ازدست داد.
‫همش بخاطر من بود.
‫برای همین با اینکه می دونستم لیاقت ‫بودن در اینجا رو ندارم، بازم اومدم.
‫چون می خواستم از یونی بشنوم.
‫یونی...
‫چه دختر شادابی بود.
‫دختری بود که هیچوقت اُمیدش رو ازدست نداد.
‫چه خوشگله.
‫کسی بود که همیشه رو لبش لبخند بود
‫و می گفت اگه تسلیم این زندگی نشیم، ‫بالاخره بهار از راه می رسه.
‫مطمئنم جای بدی نیست.
‫سه سال. ‫فقط باید سه سال کار کنم.
‫نمی خوام برم. بذارین پیاده بشم. ‫می خوام برم خونه.
‫فکر نکنم دیگه بتونم تحمل کنم. ‫می خوام مامانم رو ببینم!
‫مرسی.
‫کس دیگه ای هست
‫که بخواد به خونه بره؟
‫من...
‫و دخترای دیگه که پُشت کامیون بودیم.
‫متوجه شدیم که برای کار در کارخونه نمیریم.
‫نکن!
‫تکون بخور.
‫برو تو!
‫هی.
‫تو...
‫همینجا صبر کن.
‫بهمون لباس دادن
‫و به راهروی طولانی بُردن
‫و هر کدوم رو توی یه اتاق زندانی کردن.
‫چی شده؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫عجیبه.
‫حالت تهوع دارم.
‫آستینت رو بالا بده.
‫همین الان سربازهای وفادار امپراتور دارن کشته میشن.
‫من موظف به درمان یه چوسانی کثیف نیستم.
‫همه نگرانش بودن.
‫- برو کنار. ‫- ولی..
‫حتی برامون سخت بود که مراقب خودمون باشیم.
‫نگران بودم که اگه منو ‫موقع مراقبت ازش پیدا کنن،کتک بزنن.
‫ترس تمام وجودم رو گرفت.
‫بخاطر اونا،
‫من چیزی جز یه چیز قابل تعویض نبودیم.
‫تا وقتی از کار نیفتاده بودیم،
‫مجبورمون می کردن تمام کار سربازها رو انجام بدیم.
‫ما یه چیز قابل تعویض بودیم که به راحتی ‫بعد مَرگ مون توی تپه ها رها می کردن.
‫برگرد اتاقت. ‫اگه بگیرنت، چی؟
‫- بعدش.. ‫- مهم نیست.
‫یونی اولین دختری که شروع به مراقبت ازش کرد.
‫هی، تو.
‫اونجا چیکار می کنی؟
‫می خوای بمیری؟ ‫چطور جرات می کنی منو گول بزنی؟
‫اینجا ساکت باش.
‫گفتم خودم انجامش بدم ‫تا شما به زحمت نیفتین.
‫اگه بمیره، خودم ترتیبش رو میدم.
‫حتی بعد اینکه کتک خورد،
‫حتی هر بار که بار مُچشو می گرفتن،
‫بازم یونی دست از مراقبت اون نکشید.
‫تنهایی که ازبین میری. ‫مام کمکت می کنیم.
‫و یکی یکی،
‫بقیه هم شروع به کمک کردن.
‫نزدیک تر نیا.
‫هی.
‫می دونی چرا این اتفاق برات می افته؟
‫همش بخاطر خودته، چوسانی کثیف.
‫فکر اینکه حتی توی خوابمم توسط ‫سربازهای امپراتوری کتک می خورم،
‫باعث شد اُمیدم به زندگی ازبین بره.
‫تصمیم گرفتم به زندگیم خاتمه بدم.
‫جونگ مان.
‫پُسش بده.
‫فکر کردی کی هستی؟
‫چرا داری جلومو می گیری؟
‫چطور جرات می کنی؟ ‫فکر کردی کی هستی؟
‫به خدا که دیگه نمی خوام زنده بمونم.
‫اون حرکت کوچک بیشتر از اونی که فکرشو می کردم، ‫بهم حس آرامش داد.
‫از این وضع متنفرم.
‫واقعا فکر کردم این بار دیگه موفق میشم.
‫همش تقصیر توئه.
‫اگه بخاطر تو نبود...
‫متاسفم، جونگ مان.
‫از اینکه همیشه نگران بقیه دخترا بود، خوشم نمی اومد.
‫و دائما سعی داشت مراقب بقیه باشه،
‫اونم وقتی که حتی نمی تونست ‫از خودش مراقبت کنه.
‫از اینکه جلوی خودکشیم رو گرفت، خوشم نیومد.
‫نمیر.
‫با اینکه الان مثل حیوون ها زندگی می کنیم،
‫با این وجود،
‫بازم بعد زمستون بهار میاد.
‫اگه تحمل و صبر کنیم...
‫- اونوقت یه روز بی شک... ‫- خودتو با همچین اُمید پوچی خوشحال نکن.
‫اگه من یا تو مریض بشیم..
‫با اسلحه ما رو می کشن.
‫دیدمش که با لبخند آهنگ «آریانگ» رو می خوند. ‫از روی «آریانگ» رد میشم...
‫حتی بعد اینکه دستشو یکی از سربازها شکونده بود.
‫با خودم می گفتم نکنه عقلشو ازدست داده.
‫جونگ مان.
‫می دونی این چیه؟
‫اول باید نشون بدی تا بدونم.
‫تادا! بذر گل بالسان.
‫الان یادم اومد که دوست عزیزم، بوک هی...
‫ناخون هامون رو با گل اینا رنگ می کردیم.
‫می خوای بکاریشون؟
‫دوست دارم اینکارو بکنم ولی اگه بازم ‫مُچمو بگیرن، کتک می خورم، درسته؟
‫خدای من، عجب احمقی هستی.
‫وقتی به خونه برگشتی، می تونی ‫تا دلت می خواد بکاری شون.
‫واسه چی ناامید شدی؟
‫فقط نگه شون دار.
‫ولی...
‫شاید یونی بود که بذر اُمید رو تو دلم کاشت.
‫رویای فردایی رو داشتم که با دیروز فرق داشت.
‫نمی دونم، انگار یه چیزی رو درست متوجه نمیشم.
‫نزدیک بود.
‫فردا می خوام برم خونه.
‫شاید دفعه بعد یه نقاشی کشیدم.
‫پس گریه کردن هم بلدی.
‫گریه رو بس کن و بشین.
‫جونگ مان.
‫زودباش.
‫خبر دارم چون با خودمم اینکارو کردن.
‫اگه زخم رو تمیز نکنی، چرک می کنه.
‫من برات تمیزش می کنم.
‫جونگ مان...
‫- اون روزای سخت رو تحمل کردیم. ‫- هی.
‫بهم وابسته بودیم،
‫و به فردا اُمید داشتیم.
‫بلکه شاید یکی اومد و نجات مون داد.
‫حقیقت داره؟
‫آره، منم شنیدم.
‫تو هم خبر داری.
‫این موضوع خیلی جدیه.
‫سربازها برای ازبین بُردن مدارک، ‫همه ی ما رو می کشن.
‫پس بیا فرار کنیم.
‫اگه الان فرار نکنیم، همه می میریم.
‫بیاین فورا بریم.
‫از اینطرف.
‫نذارید فرار کنن.
‫- بله، قربان. ‫- بله، قربان.
‫اینجا نیستن.
‫پیداشون کنین!
‫- هی. ‫- هی، بیاین اینجا.
‫جونگ مان.
‫میرم و یکم برامون زمان می خرم.
‫شما برید، باشه؟
‫نه، یونی
‫نه، بیاین باهم برید.
‫نه.
‫اینطوری گیر می افتیم.
‫فقط من ژاپنی بلدم.
‫الکی میگم که گُم شدم.
‫تا شما بتونین فرار کنین.
‫یونی...
‫عذر می خوام.
‫هی.
‫دختر چوسانی احمق اینجاس.
‫راهمو گُم کردم.
‫لطفا منو نکشین.
‫که اینطور؟
‫هی.
‫ما...
‫من...
‫نتونستم کاری بکنم.
‫جونگ مان، باید بریم.
‫نمی دونم بخاطر اشتیاق به زندگی بود.
‫بخاطر ترس بود.
‫هرچی که بود، کاری جز فرار نتونستیم انجام بدیم.
‫می تونی کمکم کنی بلند بشم؟
‫البته.
‫مرسی.
‫بعد کلی پیاده روی که باعث ‫پاره شدن کفش هام شد،
‫به خونه رسیدم.
‫مامان.
‫بابا.
‫ولی کسی خونه نبود.
‫بعد اینکه پدر و مادرم فهمیده بودن ‫چه بلایی سرم اومده،
‫بیمار شده و فوت کرده بودن.
‫دختره عجب رویی داره.
‫این دختر شرم و حیا نداره؟ ‫خدای من.
‫چطور جرات می کنه خودشو نشون بده؟
‫چه رویی داره. ‫باورکردنی نیست.
‫نگاه تحقیرآمیز اهالی روستای خودم...
‫و حرفاشون که از خنجر هم تیزتر بود.
‫حرفاشون از کتک خوردن توسط ‫سربازهای امپراتوری ژاپن هم دردناک تر بود.
‫از ترس اینکه یکی از گذشته ام باخبر بشه،
‫کل زندگیم رو تنهایی گذروندم.
‫خاطراتم رو خاک کردم
‫و مخفیانه زندگی کردم.
‫- و از اون موقع تنها بودی؟ ‫- بله.
‫نمی تونم زندگیم رو با دروغ بگذرونم.
‫من آدم صادقی هستم.
‫من کنیز اجباری ارتش امپراتوری ژاپن بودم.
‫اولش با خودم می گفتم چرا داره ‫این اتفاقات رو به کل دنیا بازگو می کنه.
‫فکر می کردم با نگاه و حرفای مَردم
‫بازم باعث درد و رنجم میشه.
‫ما تقاضا داریم که حکومت ژاپن این حقیقت رو قبول کنه
‫و رسما عذرخواهی کنه.
‫- عذرخواهی. ‫- عذرخواهی.
‫ولی آدمای خیلی زیادی بودن
‫که ازمون حمایت و جانبداری کردن.
‫تصمیم گرفتم
‫از گذشته ام شرمسار نشم
‫یا دیگه خودمو مخفی نکنم.
‫- چون من یه قربانی بودم. ‫- حتی بعدش...
‫و بعدش فرار کردم.
‫چیزی که من...
‫چیزی که ما می خوایم...
‫چیز سختی نیست.
‫خواسته ی ما اعتراف به جنایاتی که مرتکب شدن
‫و روشن کردن اون برای جهانیانه.
‫می خوایم رسما عذرخواهی کنن.
‫ولی هنوزم اینا رو میگن:
‫«طفلکیا. بخاطر آسیبی که...
‫بهتون رسیده، همدردی ما رو پذیرا باشید»
‫همیشه با این حرفا ازش می گذرن.
‫اگه فقط قراره با گفتن این حرفا ‫عذرخواهی کنن،
‫پس فایده ی عذرخواهی شون چیه؟
‫تا وقتی زنده ام،
‫تا لحظه ی آخرم ادامه میدم
‫تا حقیقت برملا بشه.
‫این تنها چیزیه...
‫که می تونم...
‫برای دخترانی مثل یونی، که زندگی شون رو ازدست دادن
‫انجام بدم.
‫خانم یو.
‫یونی که من می شناختم
‫اگه دوباره تو رو می دید،
‫یه بغل گرم بهت می داد.
‫و می گفت که اینا تقصیر تو نبود.
‫آره.
‫پس...
‫دیگه خودتو شکنجه نکن.
‫خانم جون، حالتون خوبه؟
‫خیلی ناراحتین.
‫وقت رفتنشه.
‫اُمیدوارم بودم حداقل در آرامش بره.
‫منم نگران خانم یو هستم.
‫نمی دونم چطور بهش دلداری بدم.
‫می تونی اجازه بدی کسی که ‫دلش براش تنگ شده رو ببینه.
‫اون کیه؟
‫نمیشه.
‫- اینکه بذاریم یه آدم زنده شخص فوت شده... ‫- می دونم.
‫برخلاف قوانین شرکته.
‫ولی اگه اون شخص نمُرده باشه،
‫و فرشته باشه چی؟
‫یکی هست که راه زیادی رو برای دیدن شما اومده.
‫چی؟
‫من؟
‫فرشته ایه که امشب خانم لی جونگ مان رو می بره.
‫خانم یو، میگه که می خواد اول با شما حرف بزنه.
‫بو ک هی.
‫مدت زیادی گذشته.
‫ممکن نیست...
‫توئی، یونی؟
‫منم.
‫یونی.
‫یونی که قدمیا همه جا دنبالت می اومد.
‫دختر آقای جون.
‫چطور ممکنه تو...
‫به رئیست بگو.
‫فرشته های چوسان، روح های چوسان رو می برن
‫و این کارتون رو از این به بعد تحمل نمی کنم.
‫گمشو.
‫ارواح چوسان، دنبالم بیاین.
‫- خدای من. ‫- مرسی.
‫- بریم. ‫- عجله کنین.
‫قربان.
‫چیه؟
‫دختری به جوونی منم می تونه فرشته بشه؟
‫دلیلی داره که می خوای فرشته بشی؟
‫می تونی دوباره یه زندگی شاد داشته باشی.
‫ولی اگه تناسخ داشته باشم، ‫دختری که الان هستم رو فراموش می کنم؟
‫نمی خوام اینطور بشه.
‫می خوام تا ابد اونا رو یادم باشه
‫و تا آخرین لحظات در کنارشون باشم.
‫دختری به باهوشی تو،
‫بدون کوچک ترین مشکلی می تونه تمام ‫آزمون ها رو پاس کنه و فرشته بشه.
‫ولی..
‫بیشتر از اینا باید صبر کنی.
‫فهمیدم. ‫تا هروقت لازم باشه صبر می کنم.
‫می دونستم منو می شناسی.
‫باورم نمیشه دوباره می بینمت.
‫متاسفم. ‫متاسفم.
‫متاسفم، یون.
‫خیلی متاسفم.
‫می دونم که نمی تونی منو ببخشی، اما...
‫تو رو نمی بخشم،
‫چون کاری نکردی که نیاز به بخشش داشته باشه.
‫تو کار اشتباهی نکردی.
‫واقعا خوشحالم که زندگی خوبی داری.
‫پس لطفا بقیه عمرتم به خوبی زندگی کن.
‫بریم جونگ رو ببینیم.
‫چویی جون وونگ.
‫تو هم برو.
‫وقتی بری داخل خودت دلیلش رو می فهمی.
‫باشه.
‫شما باید فرشته ای باشین که دنبالم اومدین.
‫بله.
‫چطور می تونم الان برم؟
‫به یونی و دخترایی که...
‫قبل من فوت کردن قول دادم
‫که با چشمای خودم
‫عذرخواهی اون عوضی ها رو می بینم.
‫و اگه الان برم،
‫نمی تونم اون دنیا تو صورت شون نگاه کنم.
‫لطفا، بهتون التماس می کنم.
‫لطفا...
‫نباید این بار رو تنها به دوش بکشین.
‫باری که این همه رو دوش شما بود،
‫از این به بعد برعهده ی ماست.
‫حالا که فکر می کنم، ‫می بینم که دقیقا شبیه اونی.
‫چی؟
‫مهم نیست چند سال بگذره، ‫هرگز نمی تونم فراموشش کنم.
‫وایسین! سرجاتون بمونین.
‫نذارید فرار کنن!
‫بیشتر از این دردسر درست نکنین.
‫بالاخره گرفتمت.
‫موش عوضی.
‫چطور جرات می کنی.
‫متاسفم.
‫چوسانی کثیف.
‫کی اونجاس؟
‫متاسفم. باید زودتر می اومدیم.
‫بریم.
‫یه جای اَمن می بریم تون.
‫ممنونم..
‫که ما رو نجات دادین.
‫ممنون که برای کشورمون می جنگین.
‫کشتن چندتا سرباز باعث استقلال کشور نمیشه.
‫ولی به لطف کسایی مثل تو، ‫که این همه سختی رو تحمل کردن...
‫ما اُمیدمون رو ازدست نمیدیم.
‫[چوسانی کثیف]
‫بیا بریم.
‫ما رو دید و گریه کرد
‫درست مثل تو که الان گریه می کنی.
‫نمی دونم، خانم.
‫چیزی یادم نیست.
‫ولی من...
‫من داستان شما رو بازگو می کنم.
‫تا از یاد نره و فراموش نشه.
‫پس دیگه لازم نیست اینقدر سفت و سخت...
‫به اون زندگی دردناک بچسبی.
‫دیگه می تونی رهاش کنی
‫و استراحت کنی، خانم.
‫خانم، اینم یونه.
‫شخصی که اینقدر می خواستین ببینید.
‫چی؟
‫منظورت چیه که یونیه؟
‫صبر کن...
‫اون شال گردن...
‫جونگ مان...
‫چی؟
‫قابل درکه که منو نشناسی.
‫اون قدیما صورتم تپل تر بود.
‫و بعد فرشته شدنم، چهره یه بزرگسال رو گرفتم.
‫جونگ مان.
‫اینو یادته؟
‫وقتی که تنهایی گریه می کردم...
‫پس گریه کردن هم بلدی.
‫خبر دارم چون با خودمم اینکارو کردن. ‫اگه زخم رو تمیز نکنی، چرک می کنه.
‫من برات تمیزش می کنم.
‫تو زخم هامو تمیز کردی.
‫آره. درسته.
‫درسته.
‫پس واقعا خودتی، یونی.
‫خودتی، یونی.
‫متاسفم.
‫نباید اونطوری تو رو پُشت سرمون تنها می ذاشتم.
‫وقتی به دردی که کشیدی فکر می کنم،
‫من حتی یکبارم از کارم پشیمون نشدم.
‫حتما براتون خیلی سخت بوده ‫که اینطوری به مبارزه ادامه بدید.
‫خیلیا کمکم کردن.
‫وقتی به این فکر می کردم که تو ‫و بقیه دخترا نگام می کنین،
‫اصلا برام سخت نمی اومد.
‫اون موقع و حتی الان،
‫همیشه باهم بودیم، مگه نه؟
‫درسته.
‫همیشه باهم بودیم.
‫جونگ مان.
‫درست همونطور که آقای چویی گفت،
‫دیگه لازم نیست تنهایی این بار رو به دوش بکشی.
‫دیگه می تونی راحت باشی.
‫دیگه می تونی استراحت کنی.
‫بوک هی، گریه نکن.
‫تو هنوز فرصت زیادی داری.
‫بیا دوباره وقتی همدیگه رو دیدیم، ‫با لبخند از هم احوال پرسی کنیم.
‫جونگ مان.
‫دیگه بریم.
‫جایی که با گرمای بهاری ازمون استقبال میشه.
‫آره.
‫[یو بوک هی - 91 ساله]
‫[خانم لی جونگ مان، زنی که به اجبار... ]
‫[کنیز ارتش امپراتوری ژاپن شده بود، درگذشت]
‫[دوازده نفر هنوز درقید حیات هستند]
‫بخاطر تمام کارهاتون ممنون. ‫روحت در آرامش باشه.
‫اُمیدوارم تمام اون خاطرات دردناک رو از یاد ببرین ‫و هرجا که هستین زندگی شادی داشته باشین.
‫ای عوضی های احمق.
‫تمام اون زن ها داوطلبانه رفته بودن.
‫چی چی؟
‫تقاضای عذرخواهی رسمی فقط برپایه ‫حرفای زن های پیر خرفت؟
‫این عوضی حتما عقلشو ازدست داده.
‫هر وقت اتفاقی می افته ‫این شایعات رو پخش می کنن
‫و بعد مرگشونم سعی دارن ما رو ‫گمراه کنن.
‫این کشور به کجا رسیده؟
‫برای سیاستمدارها باید روز بدی بوده باشه.
‫آخه از اینا سوءاستفاده می کنن ‫ولی اینا یکی یکی می میرن.
‫انسان های رقت انگیز.
‫اون عوضیا وقتی به اینجا بیان، ‫مجازات حرفاشون رو می بینن.
‫قول میدم یادم بمونه.
‫قول میدم.
‫[بنای یادبود صلح ‫هرگز فراموش نمی کنیم]
‫[سخن آخر]
‫متاسفم
‫ولی همینطور خرسندم.
‫بخاطر اینکه هرگز تسلیم نشدی
‫و بدون ازدست دادن اُمید زندگی کردی.
‫ولی هنوزم تو دنیای زنده ها کلی کار داری که باید انجام بدی.
‫هنوزم نگران اونا هستی؟
‫کسایی هستن که می خوان حقیقت رو پنهان کنن،
‫می خوان دنیا اینا رو ازیاد ببره
‫و حقیقت تحریف بشه.
‫ولی عیبی نداره.
‫تا وقتی که آدمای بیشتری ‫اینو یادشون بمونه،
‫ما هرگز بازنده نمیشیم.
‫درسته.
‫چون حقیقت از هر چیزی قوی تره.
‫بله.
‫به فرشته جون بویون مرخصی ویژه دادم.
‫چرا همگی یه سر به خونه تون نمی زنین؟
‫- جونگ مان. ‫- جونگ مان.
‫یونی.
‫- خدای من. ‫- تویی.
‫دلم براتون تنگ شده بود.
‫می بینم که همه تون چاق شدین.
‫-بیخیال. ‫- چرا باید همچین حرفی بزنی.
‫خیلی بدجنسی.
‫شوخی کردم، همه تون خیلی خوب شدین.
‫خیلی وقت گذشته بود.
‫لازمه منم چاق بشم؟
‫- بریم. ‫- بریم.
‫بریم.
‫مراقب باشید.
‫بریم!
‫خیلی خوشگله.
‫اینو روی دستات می ذاری؟
‫این چیه؟ ‫خیلی وحشتناکه.
‫نگران نباش. قشنگ میشه.
‫همیشه اینو میگی.
‫کار سختیه.
‫تکون نخور.
‫- تموم شد. ‫- بذار ببندمش.
‫هی، تکون نخور.
‫باشه، بذار کمکت کنم.
‫چه دختر خوبی هستی، یونی.
‫- آفرین. ‫- چه اتفاقی اونجا افتاد؟
‫- اینو ببین. ‫- مال من بهتر شد.
‫خوبه، نه؟
‫ولی هنوز این دستم مونده.
‫متوجه شدم که خانم کو داره ‫اوقات سختی سپری می کنه،
‫ولی فکر نکنم دلیلش رو بهم بگه.
‫می بینم که آماده ای تا به درد ریونگ هم یه نگاهی بندازیم.
‫بربرها از مرز عبور کردن ‫و روستاها رو دارن غارت می‎ کنن.
‫ازت کمک خواست.
‫باید زنده بمونی.
‫تا وقتی زنده ایم، می تونیم به خونه برگردیم.
‫شمام شنیدین؟ ‫شمام قضیه زن افسرارشد رو شنیدین؟
‫میگن از یه بربر بچه داره.
‫فکر کردی زندگی خودت
‫از آبروی این خانواده اهمیت بیشتری داره؟
‫باید تصمیم بگیری.
‫یا مرگ با عزت، ‫یا مرگ به دستان یکی دیگه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»