‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»
‫باید تصمیم بگیری.
‫یا مرگ با عزت،
‫یا مرگ به دستان یکی دیگه.
‫اگه یه قدم دیگه برداری،
‫گردنت رو می زنم.
‫بزن.
‫گفتی فقط شبیه هم هستن ‫ولی آدمای متفاوتی بودن.
‫پس چرا پارک جونگ گیل...
‫چرا سعی داره منو به یاد بیاره؟
‫اون قطعا نباید منو بشناسه.
‫از این می ترسی؟
‫چون دختری که عاشقش بود رو کُشتی؟
‫می بینم که جوابی نداری.
‫بعضی وقتا، درست ترین کلمات...
‫عمیق تر می بُرن.
‫چرا شما...
‫تیم مدیریت بحران رو به عهده ی من گذاشتین؟
‫تا بتونی به چیزی که لایقشی،
‫دست پیدا کنی.
‫کنجکاو بودم.
‫چون اولین بار بود آدمی به این جسوری می دیدم.
‫[قسمت دهم]
‫خوشمزه اس.
‫هی، واست شیر بستنی سفارش دادم. ‫کجا بودی؟
‫چویی جون وونگ.
‫رو کار تمرکز کن.
‫باشه.
‫همونطور که می بینین،
‫این بار دوتا پرونده داریم.
‫چا یون جی، چا یون هی.
‫- خواهر و برادر هم سن هستن؟ ‫- بهش میگن دوقلو.
‫همونطور که می بینین، سطح دختره، ‫چا یون هی بیشتره.
‫سطح چا یون جی هم در مقایسه با ‫آدمای عادی بیشتره.
‫- نوشیدنی تون حاضره. ‫- باشه.
‫آقای لیم، شما برید. ‫باید یه چیزایی رو برای این روشن کنم.
‫- ببخشید؟ ‫- من؟ چرا؟
‫برو.
‫یهو چی شد؟
‫شرایط رو درک نمی کنی؟
‫فکر کردی توی جایی مثل اینجا نصحیتت می کنم؟
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫چی شده؟
‫خب...
‫زودباش، دیگه داری منو می ترسونی.
‫بگو دیگه. ‫کار اشتباهی ازم سر زده؟
‫محض اینکه کار اشتباهی ازت ‫سر نزنه، اینو میگم.
‫برای این پرونده باید بیشتر از همیشه ‫حواست جمع باشه.
‫چرا؟
‫این پرونده برای آقای لیم حساسه.
‫پس خوب مراقبش باش.
‫موضوع چیه؟
‫پرونده تعرضه.
‫نمی خواین داخل برین؟
‫نه، نمیرم.
‫تصاویر مربوطه از دوربین های امنیتی ‫یانگ هیون، سئول گرفته شده.
‫مَردی رو می بینیم که به یک زن حمله کرده.
‫درحالی که این زن برای فرار تلاش می کنه، ‫مَرد دنبال خودش...
‫زن توی فیلم،
‫همون یون هیه.
‫ضارب به دو سال زندان محکوم شده
‫و توی دادگاه اول هم تعلیق شده.
‫خیلی کمه.
‫خانواده یون هی هم شکایت کردن.
‫حالا به هر طریقی که شده، باید ‫سطح انرژی منفی شون رو پایین بیاریم.
‫تا توی دادگاه حاضر بشن.
‫چون ممکنه یون هی یکم معذب بشه، ‫من بهش رسیدگی می کنم.
‫شما به سراغ چا یون جی برید.
‫الان درحال اعتراض تک نفره اس.
‫باشه.
‫رفتار آقای لیم فقط واسه خاطر ‫این پرونده عوض شده؟
‫باهام روراست باش. ‫اینطوری باعث میشه اشتباه نکنم.
‫وقتی جوون بود...
‫به مادرش تعرض شد.
‫بعد زندگی خودش رو گرفت.
‫این پرونده...
‫براش سخته.
‫[بیمارستان میونگ دونگ]
‫خانم چا یون هی.
‫من کو ریئون، دادستان مسئول پرونده ات هستم.
‫[دادستان کو رئیونگ]
‫[قوانین مربوط به تعرض کنندگان رو اصلاح کنید]
‫سلام، شما آقای چا یون جی هستین؟
‫بله.
‫من چویی جون وونگ، خبرنگار ‫روزنامه محلی یون هاگو هستم.
‫ایشونم همکارم لیم ریئونگ گو هستن.
‫سلام.
‫ما داستان شما رو شنیدیم و لازم ‫دونستیم کمکی کرده باشیم.
‫[گزارشگر چویی جون وونگ]
‫که اینطور. ممنون.
‫باید خیلی سخت باشه.
‫بایدم سخت باشه.
‫چون همش تقصیر منه.
‫اینا برات فقط یه بازیه؟
‫برام مهم نیست برنده یا بازنده بشیم، ‫پس تمومش کن.
‫اصلا به حال و روز من فکر نمی کنی؟
‫همش تقصیر من بود، پس تمومش کن.
‫دلمم نمی خواد کسی رو ببینم، ‫پس اینجام نیا.
‫من توی دادگاه دیگه ای شرکت نمی کنم. ‫همین و بس!
‫شنیدی؟
‫فقط برو.
‫نه.
‫می خوام بیشتر بدونم.
‫اگه خیلی کنجکاوی، ‫یه سر به اینترنت بزن.
‫همه اش اونجا ریخته.
‫همه اش رو دیدم.
‫اگه با دادستان دیگه ای به دادگاه برم، ‫قانون تغییر می کنه؟
‫من علاقه ای به این دادگاه ندارم.
‫خب.
‫من به پرونده ی شما خیلی علاقه مندم، خانم چا.
‫و دوست دارم از زبون خودتون بشنوم ‫و بعد تصمیم ام رو بگیرم.
‫من همینجا می مونم، ‫پس هروقت راحت بودید، تعریف کنین.
‫همه اش تقصیر منه.
‫تقصیر منه که از دختری معاشرتی به ‫دختری گوشه گیر تبدیل شده.
‫تقصیر منه که الان فقط لباس های ‫گشاد مَردونه می پوشه،
‫درحالی که عاشق لباس های قشنگ دخترونه بود.
‫اگه فقط...
‫نذاشته بودم اون روز اونطوری بیرون بره.
‫اونوقت هرگز این اتفاق نمی افتاد...
‫این چیه؟
‫دیوونه شدی؟
‫هی.
‫منو دیوونه خطاب نکن، ‫اونم وقتی تازه زندگیتو نجات دادم.
‫نمی خوای بیدار بشی و به دانشگاهت بری؟
‫مگه نگفتی اگه کلاس امروز رو غایب بشی، ‫مردود میشی؟
‫هی، بیدار شدم دیگه! ‫بس کن.
‫هی، امشب با دوستام هستم ‫برای همین شب دیر میام، فهمیدی؟
‫چی؟ ‫منم امشب با دوستام هستم.
‫هی!
‫صد بار بهت گفتم همون روز ‫برای خودت برنامه نریز.
‫از وقتی از خونه بیرون اومدیم، ‫مامان هر شب زنگ می زنه.
‫- حالا می خوای چیکار کنی؟ ‫- باشه، خودم حواسم هست.
‫برو دیگه.
‫حتما یادت نره.
‫آخه خیلی بی فکری.
‫عقل نداری که.
‫- هی! ‫- چیه.
‫ای دختره...
‫تقصیر خودت بود.
‫آخه تو چرا باید اینجا بیای؟
‫طوری رفتار کن که انگار منو نمی شناسی، ‫باهام حرف نزن و بهم نگاهم نکن، فهمیدی؟
‫یادت نره.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫بازم دختره...
‫چطور شما دو قلوها پاتوق تونم یجاس.
‫هی، تو و خواهرت اصلا شباهتی بهم ندارین.
‫- آره، می دونم. ‫- آره.
‫فکر می کردم دوقلوها شبیه هم هستن.
‫مرسی برای تعریفت. ‫قشنگ ترین حرفی بود که امسال شنیدم.
‫همیشه از پدر و مادرم تشکر می کنم ‫که همزاد هم نشدیم.
‫دارم استرس می گیرم. ‫یه چیزی سفارش بدیم.
‫من که سیر شدم.
‫بریم دیگه؟
‫کجا؟
‫هی، چا یون جی.
‫چیه؟
‫چرا داری طوری رفتار می کنی که انگار منو می شناسی؟ ‫حالت خوب نیست؟
‫کی می خوای به خونه بری؟ ‫من می خوام برم.
‫باشه، خداحافظ.
‫می ترسم. نمیشه باهام بیای؟
‫می ترسی؟
‫از خودت؟
‫آخه منم ازت می ترسم.
‫ای پسره بی نمک.
‫من فعلا هستم. ‫با تاکسی برو.
‫چی میگی؟ ‫می خوای خواهرتو تک و تنها بفرستی خونه؟
‫بیا باهم بریم دیگه.
‫خواهش می کنم.
‫از این صداها درنیار.
‫موهام سیخ شد. ‫حالم خراب شد.
‫برو دیگه!
‫باشه.
‫بهتره وقتی اومدی خونه، صدات درنیاد.
‫ای دختره...
‫درد گرفت؟
‫خدای من.
‫زودباش، برو ببرش خونه.
‫گفت که می ترسه.
‫مگه خودتون الان ندیدین؟
‫مثل هالک قویه.
‫- بازم دیر وقته. ‫- فکر کنم داره حالم خراب میشه.
‫بدبخت شدم.
‫یون هی، تاکسی گرفتی؟
‫تاکسی گیرم نیومد. پیاده میرم. ‫میرم خیابون اصلی ببینم تاکسی پیدا میشه.
‫وقتی رسیدی بهم زنگ بزن.
‫یون هی، وقتی رسیدی، بهمون پیام بده.
‫باشه.
‫چا یون جی، پس اومدی؟
‫مگه نگفتی که فقط...
‫اگه نمی خوای بمیری، ‫ساکت باش و راهتو برو.
‫ای عوضی...
‫کمک!
‫کمکم کنین.
‫وقتی رسیدی بهم زنگ بزن.
‫الو؟
‫مامان.
‫اگه ترسیدی، می تونی بهم زنگ بزنی.
‫هی، به این زودی خوابیدی؟
‫چی؟ هنوز خونه نرسیده؟
‫این که گفت ترسیدم. ‫نکنه خونه ی دوستش مونده؟
‫ولش بابا. ‫بدجور خوابم میاد.
‫برم یه دوش بگیرم و بخوابم.
‫هی، بابا. ‫این ساعت اینجا چیکار می کنی؟
‫ای عوضی. داشتی چه غلطی می کردی؟
‫وقتی یون هی اون همه بلا سرش اومد، ‫کدوم گوری بودی؟
‫یون هی چش شده؟
‫یون هی...
‫یون جی.
‫چی...
‫چی به سرت اومده؟
‫کی...
‫کی اینکارو کرده؟
‫فقط بگو کار کی بود؟
‫بس کن.
‫باید بریم سراغش.
‫نه. یون جی.
‫مامان گفت می خواد به پلیس زنگ بزنه. ‫لطفا جلوشو بگیر.
‫چرا تو داری...
‫می خوای اونی که این بلا رو سرت آورده ‫آزاد واسه خودش بچرخه؟
‫پس من چی؟
‫نمی خوام بقیه از این قضیه خبردار بشن.
‫می خوام طوری رفتار کنم که ‫انگار اتفاقی نیفتاده.
‫دیوونه شدی؟
‫اگه حرفش بین همه بپیچه، ‫تو مسئولیتش رو قبول می کنی؟
‫واسه همین گفتم به موقع به خونه برگرد.
‫حتما لازمه اینقدر بیرون باشی؟
‫چی؟
‫چرا توی اون ساعت بیرون بودی؟
‫عوضی هایی مثل اون سراغ دخترایی مثل ‫تو میان چون تک و تنهایین.
‫تقصیر توئه.
‫گفتم که می ترسم. ‫گفتم که باهام بیا.
‫اگه باهام اومده بودی، هیچکدوم ‫این اتفاق ها نیفتاده بود.
‫تقصیر توئه.
‫همه اش تقصیر توئه.
‫خودتو جمع و جور کن!
‫لطفا رحم داشته باش.
‫لطفا منو نکش.
‫لطفا منو...
‫اگه نکشمت،
‫برام چیکار می کنی؟
‫لطفا منو نکش.
‫خیلی متاسفم. ‫لطفا منو نکش.
‫متاسفم.
‫می خوای زنده بمونی؟
‫آره.
‫پس خوب به حرفم گوش کن.
‫جیغ نزن.
‫چشماتو باز نکن.
‫وقتی رفتم، چشماتو بسته نگه دار ‫و تا هزار بشمار.
‫- فهمیدی؟ ‫- بله.
‫کارت شناساییت رو دارم.
‫اگه به پلیس خبر بدی، ‫میام سراغت.
‫خبر نمیدم.
‫لطفا منو نکش.
‫یک، دو...
‫سه، چهار...
‫[سرویس بهداشتی بانوان]
‫680
‫[سرویس بهداشتی آقایان]
‫681
‫682
‫683
‫بهت گفتم تا رسیدن به هزار ‫چشماتو باز نکن.
‫خیلی متاسفم!
‫خیلی متاسفم. ‫لطفا منو نکش.
‫خیلی متاسفم!
‫خیلی متاسفم. ‫لطفا منو نکش.
‫بخدا دیگه باز نمی کنم! ‫لطفا منو نکش.
‫متاسفم!
‫وقتی متهم دستش رو روی شونه شما گذاشت،
‫چرا طوری رفتار کردین که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؟
‫فکر کردم برادرمه.
‫مگه بهم نگفتی...
‫برادرم توی همون کافی شاپ بود، ‫فکر کردم دنبالم اومده تا منو سر کار بذاره.
‫[جایگاه شاهد]
‫پس وقتی متوجه شدی که برادرت نیست،
‫چرا فورا به عقب هلش ندادی؟
‫متوجه شدم که برادرم نیست ‫و خواستم مقاومت کنم...
‫اگه نمی خوای بمیری، ‫ساکت باش و راهتو برو.
‫ولی تهدید کرد که در صورت ‫جیغ و داد منو می کشه.
‫برای همین چاره ای نداشتم جز اینکه همراهش برم.
‫پس خیلی مقاومت نشون ندادین، درسته؟
‫درسته؟
‫ای عوضی...
‫مقاومت کردم.
‫اون نزدیکیا چندتا مغازه باز بود،
‫اگه خیلی مقاومت کرده بودی، ‫حتما یکی صداتو می شنید.
‫مقاومت کردم.
‫قفل درهای دستشویی که متهم ‫تو رو به اونجا کشوند،
‫شکسته و خراب بودن.
‫کارت شناساییت رو دارم.
‫اگه به پلیس خبر بدی، ‫میام سراغت.
‫- خبر نمیدم. ‫- درهاش باز بود.
‫پس به راحتی می تونستی فرار کنی.
‫چرا وقتی متهم توی جایی که راحت میشه فرار کرد ‫بهت تعرض کرد،
‫تو فرار نکردی؟
‫اگه محکم تر جیغ می کشیدی، ‫یکی حتما صداتو می شنید.
‫ولی کسی چیزی نشنیده.
‫نه مقاومتی نشون دادی و نه سعی در فرار داشتی.
‫من...
‫جوابم رو بده.
‫- من... ‫- اگه خودت اینو نمی خواستی،
‫باید مقاومت می کردی.
‫باوجود اینکه یه دختری،
‫اگه واقعا مقاومت می کردی، ‫ممکن نبود مورد تعرض قرار بگیری.
‫این به معنی این نیست که با عمل ‫متهم موافق بودی؟
‫اعتراض دارم، عالیجناب.
‫حرفای وکیل مدافع به شاهد شدیدا نامناسب هستن.
‫اعتراض وارده.
‫حرفام تموم شد.
‫شنیدم فقط بهش دو سال زندان دادن.
‫چون تو حال خودش نبوده ‫و قصد قبلی نداشته.
‫چون جوونه.
‫چون دانشجوی خوبیه و دوستای زیادی داره.
‫چون در دانشکده پزشکی آینده ی روشنی داره.
‫بخاطر کارهای داوطلبانه و عذرخواهیش...
‫همه جوره ازش دفاع شد. ‫آخرسر توی حکمش تخفیف دادن.
‫فقط دو سال حبس و بعدش آزاد میشه.
‫تا حکم دادگاه دوم هم بازداشت نمیشه.
‫پس اساسا الان بیگناه محسوب میشه.
‫واسه همین تنهایی دست به اعتراض زدی؟
‫فکر کردم تغییری در نظر دادگاه میدم.
‫می دونی، والدین اش...
‫براش یه آپارتمان جدید خریدن تا ‫حس بدی نداشته باشه.
‫یه آپارتمان گرون قیمت که نماش به داخل دانشگاه هست.
‫هر صبح، توی باشگاه ساختمون ورزش می کنه.
‫نزدیک کافی شاپ درس می خونه.
‫- زودباش بیا دیگه. ‫- تو جلوشون رو بگیر.
‫- تو حساب اونو برس. مُردی که. ‫- بریم.
‫با دوستاش میره گیم بازی می کنه،
‫و عصرها بیرون می گردن.
‫هر روز غذا سفارش میده و موقع ‫چک کردن گوشیش خوابش می گیره.
‫حتی چند روزه توی کلوب کتاب خونی عوض شده.
‫می دونی...
‫یون هی می خواست عضو این کلوب بشه.
‫الان یون هی توی بیمارستانه ‫و کاری ازش برنمیاد،
‫و اونم هر روز با لب خندون زندگیش رو می کنه.
‫چرا؟
‫متوجه خنده هاش نمیشم.
‫من یون هی رو نجات میدم.
‫اونو به جزای کارش می رسونم.
‫تنها اینطوری می تونم از یون هی بخوام ‫که منو ببخشه.
‫لطفا منو نکش، ‫بخدا چشمامو باز نمی کنم.
‫- قول میدم. ‫- چا یون هی.
‫به خودت بیا.
‫چا یون هی!
‫تنهام بذار.
‫گفتم که تقصیر من بود. ‫گفتم که اشتباه من بود.
‫همه اش بخاطر من بود.
‫اگه اون روز بیرون نرفته بودم.
‫اگه فقط دیر به خونه برنمی گشتم.
‫اگه لباس بهتر می پوشیدم.
‫همه چی تقصیر منه.
‫[جستجو : یانگ هیون دونگ]
‫[واقعا نباید اون ساعت بیرون می رفت]
‫فیلم های اصلی از تعرض در خیابان یانگ هیون...
‫وقتی تصاویر دوربین ها رو دیدم، به پسره حق دادم
‫دختر خیابون یانگ هیون دونگ دیگه معروف شده. ‫واسه خودش انجمن هم زده.
‫دیروز دختر خیابون یانگ هیون دونگ رو دیدم.
‫تصاویر دوربین های امنیتی خیابان یانگ هیون...
‫نباید اون وقت شب بیرون می رفت.
‫برای همینه میگیم که با لباس های کوتاه ‫و نامناسب بیرون نرین.
‫با خودش چی فکر کرده که اون ساعت ‫بیرون رفته؟
‫واسه همین خواستی خودکشی کنی؟
‫چون فکر کردی تقصیر خودته؟ ‫خواستی خودتو مجازات کنی؟
‫نه.
‫تا ازش فرار کنم.
‫چون مهم نیست چقدر تلاش کنم،
‫افکارم همش داره منو می خوره.
‫اون خاطرات فقط وقتی محو شد
‫که از بس ناخونم رو گاز گرفتم و خون بیرون زد.
‫اون درد باعث میشه برای لحظه ای اینا رو فراموش کنم.
‫از اون روز، برای اینکه بتونم ‫زندگی کنم، باید درد می کشیدم.
‫این تنها راهی بود که...
‫برای فرار از خاطرات بد و واقعیت داشتم.
‫این زخم تنها چیزیه که از خاطرات دردناک ‫اون زمان مونده.
‫همه میگن که زخم هام وحشتناکه،
‫ولی در مقایسه با دردی که می کشم، چیزی نیست.
‫این زخم چیزی نیست.
‫ولی می دونی چیه؟
‫کاری که الان می کنی داره اذیتم می کنه.
‫پس خواهش می کنم،
‫خواهش می کنم تنهام بذار.
‫مُردن بهتر از اینه. ‫به اندازه کافی تحمل کردم.
‫پس لطفا بیخیال شو و برو.
‫«به اندازه کافی تحمل کردم» اشتباهه.
‫خیلی خوب دووم آوردی.
‫و اتفاقی که افتاد،
‫هیچ چیزش تقصیر تو نیست.
‫تو هیچ کار اشتباهی نکردی.
‫این وسط...
‫تو قربانی هستی،
‫که بدون درهم شکستن از اون ‫لحظات دردناک زنده مونده.
‫دنیا هنوزم...
‫طرف قربانی هاس.
‫همونطور که من طرفت هستم.
‫اُمیدوارم که اینو بدونی.
‫بازم میام.
‫- عذر می خوام. ‫- بله؟
‫میشه بانداز مُچ چا یون هی رو عوض کنین؟
‫ازش خون بیرون زده.
‫باشه، البته.
‫شرایط اش بدتر از اونیه که فکر می کردم.
‫هیچ حرفی رو قبول نمی کنه و ‫خودش رو مقصر می دونه.
‫بنظرم الان مهم ترین کارمون اینکه ‫از این وضعیت درش بیاریم.
‫یون جی چطور؟
‫اونم وضعش همینطوره.
‫بابت حرفای تند و بدی که توی بیمارستان ‫به خواهرش گفته، حس خیلی بدی داره.
‫حالا این اتفاق یه طرف، ‫اونام همدیگه رو بدجور اذیت کردن،
‫اونم زمانی که برای هر دوشون ‫دوران سختی بوده.
‫قبل دادگاه فرصت داریم، ‫پس باید تمام تلاش مون رو بکنیم.
‫آقای چا هم بدجور خودشو برای دادگاه آماده می کنه.
‫نه تنها داره تک و تنهایی اعتراض می کنه،
‫بلکه درحال تحقیق تمام کارهایی هست ‫که مجرم در حال انجامشه.
‫گمونم مشکل بزرگ تر اینکه ‫آدم بد ماجرا زندگی خوب و خوشی داره.
‫آقای لیم چی؟ ‫حالش خوبه؟
‫فعلا که خوبه.
‫دنیا هنوزم...
‫طرف قربانی هاس.
‫همونطور که من طرفت هستم.
‫بازم میام.
‫یادتون بعد حادثه خیابان یانگ هیون دونگ
‫توی کشور چه جار و جنجالی برپا شده بود؟
‫بعدا مَردم از خودشون می پرسیدن که ‫اون دختر حقیقت رو گفته یا نه.
‫می گفتن پسره دانشجوی پزشکیه،
‫چرا بخواد به یک دختر خیابونی تعرض کنه؟
‫بنظر می رسه همه چی داره تموم میشه.
‫ولی هنوز برادر دختره رو می بینیم ‫که تک و تنهایی در
‫جلوی ساختمان شورا درحال اعتراضه و...
‫اولا، اگه دانشجوی پزشکی باشه، ‫یعنی آدم باهوشیه.
‫می تونه دوباره آزمون بده و یه دانشگاه دیگه بره.
‫حتی می تونه مدرک دکتری بگیری.
‫برای همین برادر اون دختر هر روز تک و تنها
‫جلوی ساختمان شورا درحال اعتراضه ‫تا جلوی اینکارو بگیره.
‫[چا یون هی، 23 ساله ‫داشنجوی دانشگاه سئوهان]
‫خانم کو. خانم چا داره...
‫من پیش یون هی میرم. تو برو پیش یون جی. ‫آقای لیم رو با خودت ببر.
‫باشه.
‫[چا یون هی، 23 ساله ‫داشنجوی دانشگاه سئوهان]
‫چرا اینجا اومدی؟
‫چرا دستت اونطور شده؟
‫چیکار می کنی؟
‫من باید اینو از تو بپرسم!
‫می خوای به کل دنیا بگی که خواهرت ‫قربانی تعرض بوده؟
‫اینطور نیست.
‫نمی تونیم همینطور ولش کنیم. ‫باید یکاری بکنیم.
‫گفتم که من اینو نمی خوام. ‫بهت گفتم بس کنی.
‫باشه، آروم باش. ‫داره ازت خون میاد.
‫چی؟ این؟
‫همین الانش قلبم هزار تکه شده.
‫وقتی که به زور فراموشش کرده بودم، ‫همه چی رو خراب کردی.
‫حتما باید چشمای خودت دردم رو ببینی تا درک کنی؟
‫پس وقتی بمیرم دست از کارت برمی داری، درسته؟
‫- اینطور نیست. ‫- فرق تو با اون آشغال چیه؟
‫نه، تو بدتر از اونی.
‫فقط از جلوی چشام گم شو.
‫بجاش همه تون برید و بمیرید!
‫باشه، متاسفم.
‫میرم...
‫لطفا برو به زخمت رسیدگی کنن.
‫خیلی داره ازت خون میره.
‫توی اتاق بیمارستان نیست.
‫یون جی چی؟
‫اونم اینجا نیست.
‫کجاس؟
‫آپارتمان شون تنها جاییه که ممکنه رفته باشن.
‫اول برید اونجا.
‫[چا یون هی، 23 ساله ‫داشنجوی دانشگاه سئوهان]
‫عجله کنین!
‫چیکار می کنی؟ ‫اون چاقو رو بذار زمین.
‫نزدیک نیا! ‫رگمو می زنم.
‫آروم باش.
‫از هر راهی که بشه، کمکت می کنیم. باشه؟
‫چطور می خواین کمک کنین؟
‫شکایت می کنن و اعتراض می کنن ‫و میگن بخاطر منه.
‫دقیقا چطور بخاطر منه؟
‫چرا باید دوباره خودمو در معرض عموم قرار بدم؟
‫یون جی و والدینت برای کمک به تو ‫این کار رو شروع کردن.
‫جالبه.
‫خانواده ام اولین کسایی بودن منو سرزنش کردن.
‫احمق، چرا اون وقت شب بیرون میری.
‫بابا.
‫واسه چی گریه می کنی؟ ‫گریه دردی رو درمان نمی کنه.
‫مامان.
‫همه شون منو سرزنش کردن.
‫حتی یون جی، بهترین دوست و برادرم.
‫واسه همین گفتم به موقع به خونه برگرد.
‫حتما لازمه اینقدر بیرون باشی؟
‫این چیزی نبود که می خواستم بشنوم.
‫حتی آخرین تکیه گاهم ازبین رفت.
‫این منو بیشتر اذیت کرد.
‫ولی الان میگن که بخاطر من ‫اینکارو می کنن؟
‫چطور باید کارشون رو درک کنم؟ ‫اصلا چرا باید درک کنم؟
‫برید! اگه نزدیک تر بیاین، ‫خودمو می کُشم.
‫[چا یون جی، 23 ساله ‫داشنجوی دانشگاه سئوهان]
‫خانم کو.
‫آقای چا بنظر توی خطره.
‫برید یون جی رو پیدا کنین.
‫من ترتیب اینجا رو میدم.
‫لطفا آروم باش.
‫نه.
‫این قضیه فقط با مرگ من تموم میشه.
‫اون محاکمه و اعتراض یک نفری ‫چیزی رو حل نمی کنه.
‫به اندازه کافی تحمل کردم.
‫پس لطفا تنهام بذار.
‫چا یون هی.
‫خودتو اینطوری زخمی کردن فقط باعث دردت میشه. ‫آدما به این راحتی نمی میرن.
‫وقتی خودت توی همچین شرایطی نبودی، ‫پس طوری حرف نزن که انگار درکم می کنی.
‫درسته.
‫نمی دونم چی از سر گذروندی.
‫ولی...
‫درباره خودزنی خیلی چیزا می دونم.
‫می دونی وقتی قصد خودکشی داری ‫و مُچتو می بُری
‫چه اتفاقی می افته؟
‫خون گرم از زخمت بیرون می زنه،
‫و حس می کنی تپش قلبت به شدت بالا رفته
‫و از سینه به مُچت اومده.
‫دستتو می بُری
‫چون دیگه توی این دنیا چیزی نیست ‫که برات مهم باشه،
‫ولی در پُشت اون درد
‫می بینی که حسرت و پشیمانی هات پنهان شده.
‫فکر می کردم همه چی تقصیر منه.
‫حتی فکر می کردم زنده موندنم هم گناهه.
‫ریئون.
‫چرا باید همچین انتخابی بکنی...
‫چطور می تونی قبل پدرت بری اون دنیا؟
‫از اون روز،
‫برای مدت خیلی خیلی طولانی
‫ با پشیمونی دائمی زندگی کردم.
‫پس لطفا خودتو برای اتفاق اون روز
‫اصلا و ابدا سرزنش نکن.
‫تو مجرم نیستی،
‫قربانی هستی.
‫اونه که...
‫یکجانبه بهت صدمه زد.
‫هیچکس نمی تونه و نباید تو رو مقصر بدونه.
‫حتی...
‫خودت.
‫واقعا کسی
‫با همچین زخم زشتی
‫می تونه زندگی خوبی داشته باشه؟
‫زشت نیست.
‫مدرک اینکه...
‫چقدر دلت می خواست زنده بمونی.
‫تا زندگی کنی.
‫چون دلت اینو می خواست.
‫پس زندگی کن، یون هی.
‫می خوام زندگی کنم.
‫می خوام زنده بمونم.
‫همکارم قبلا دنبال یون جی رفتن.
‫انگار اونم بخاطر تمام اتفاقات اون روز
‫خودش رو مقصر می دونه و سرزنش می کنه.
‫تو و یون جی،
‫بیشتر از هر کسی بهم اهمیت می دین.
‫فقط یکم باهم هماهنگ نیستین.
‫فرق تو با اون آشغال چیه؟
‫نه، تو بدتر از اونی.
‫فقط از جلوی چشام گم شو.
‫بجاش همه تون برید و بمیرید!
‫خانم، چیکار کنم؟
‫یون جی.
‫لطفا یون جی رو پیدا کنین.
‫چی داری میگی؟
‫من...
‫بهش گفتم بره بمیره.
‫گفتم که اونم مثل اون عوضیه.
‫گفتم از جلوی چشام گم بشه.
‫فقط بخاطر عصبانیتم اینا رو گفتم.
‫از ته دل نبود. ‫حالا چیکار کنم؟
‫آقای لیم، کجا میریم؟
‫به خونه ی تاک نام ایل.
‫ولی فکر کردم داریم دنبال آقای چا می گردیم.
‫اگه جای اون بودم، ‫اول این عوضی رو می کُشتم.
‫اینجا نوشته توی ساختمان 105 هست، ‫ولی اینجا که ساختمان 104ـه.
‫باید دنبال آقای چا...
‫لعنتی.
‫[قوانین مربوط به تعرض کنندگان رو اصلاح کنید]
‫خیلی خنده داره.
‫واقعا داری می خندی.
‫شنیدم که تاثیری توی زندگیت نداشته ‫و کل روز درحال خندیدنی.
‫ولی می بینم واقعا داری می خندی.
‫چیه؟ ‫تو کی هستی؟
‫چطور اومدی داخل؟
‫لعنتی.
‫هی.
‫فهمیدم.
‫الان فهمیدم کی هستی.
‫توسط برادر اون دختر آشغال استخدام شدی، درسته؟
‫ای عوضی!
‫نیازی نیست.
‫دستاتو به خونش آلوده نکن.
‫چون خودم می خوام این عوضی رو بکشم.
‫خواهش می کنم.
‫چیه؟ تو هم می خوای مثل خواهرش ‫ سرتیتر خبرها بشی؟
‫آقای...
‫آقای لیم.
‫صبر کن! آقای لیم.
‫لعنتی.
‫- چرا جلوشو نمی گیری؟ ‫- چرا باید بگیرم؟
‫این عوضی حقشه بمیره.
‫آقای چا یون جی!
‫الان وقتش نیست اینکارا رو بکنی.
‫می دونم.
‫منم حقمه بمیرم. ‫منم مثل همین عوضی هستم.
‫چرا باید مثل این عوضی باشی؟
‫می دونم که می خوای بکشیش،
‫ولی این مشکل اینطوری حل بشو نیست.
‫- خودتم اینو می دونی. ‫- نه.
‫فقط با مُردن این آشغال این قضیه تموم میشه.
‫فقط اینطوری من و یون هی می تونیم ‫خوشحال بشیم.
‫باشه.
‫پس برو بکشش
‫و خودتم باهاش بمیر.
‫مگه نقشه این نبود؟
‫ولی...
‫اگه جات بودم،
‫اینکارو نمی کردم.
‫می رفتم پیش خانم چا.
‫من لایق دیدنش نیستم.
‫چون همه اش تقصیر منه.
‫لعنتی، اگه تقصیر توئه...
‫اگه تقصیر توئه، ‫پس برو و ازش عذرخواهی کن.
‫حتی اگه تو رو از خودش روند.
‫حتی اگه عذرخواهیت رو قبول نکرد، ‫بازم بهش بگو که متاسفی.
‫فکر کردی اگه گم و گور بشی، ‫همه چی درست میشه؟
‫پس اونایی که پُشت سر جا می ذاری، چی؟
‫فکر می کنی الان کی بیشتر از همه داره زجر می کشه؟
‫به این فکر کن که خانم چا تک و تنهایی ‫چقدر این روزا سختی کشیده.
‫اعتراض تنهایی،
‫انتقام گیری،
‫بجای این کارا...
‫کنارش بمون.
‫برو و بهش بگو
‫چقدر خوشحالی که زنده اش و ‫اینا رو تحمل کرد.
‫لطفا.
‫اگه می تونستم...
‫جای خواهر عزیزم...
‫می مُردم.
‫ولی ترسیدم.
‫ترسیدم که ازم متنفر بشه.
‫ترسیدم که ازم آزرده بشه. ‫برای همین...
‫پس زودباش فورا برو پیشش.
‫آقای لیم.
‫هیچ فرشته ای نباید در امور انسانی دخالت کنه.
‫- یادت رفته؟ ‫- از سر راهم برو کنار.
‫- خواهش می کنم، آقای لیم. ‫- بس کن.
‫چرا؟
‫هیچکس از
‫آقا و خانم چا محافظت نکرد.
‫وظیفه ی تو این نیست.
‫شما کی هستین؟
‫شما کی هستین که سر من دعوا کنین؟
‫نکنه فکر کردین محافظین عدالت هستین؟
‫فکر کردین واسه خودتون قهرمان هستین؟
‫چرا کارتو ادامه نمیدی، عوضی.
‫بذار ببینیم کی اول می میره، ‫من یا اون دختره آشغال.
‫آقای لیم.
‫آقای لیم، خودتو جمع و جور کن. ‫نمی تونی اینکارو بکنی. اینطوری نمیشه.
‫عوضی هایی مثل این باید محاکمه بشن
‫و جزای کارشون رو ببینن.
‫متاسفم.
‫همه تون یه مشت بی عرضه این.
‫این جور لباس ها رو می پوشین...
‫تا نظر مَردها رو جلب کنین.
‫خود دختره اول نظر منو جلب کرد،
‫- پس چرا الان منو مقصر می دونه؟ ‫- چی؟
‫می دونی.
‫تو هم بد چیزی نیستی.
‫تو هم مثل اون خوشگلی.
‫این عوضی...
‫واقعا اُمیدی بهت نیست.
‫بهرحال قراره حافظه ات رو پاک کنم،
‫ولی بذار یه یادگاری ازم داشته باشی.
‫تعرض تنها جرمی هست
‫که مَردم قربانی رو هم مقصر می دونن.
‫ولی چرا...
‫مجرم فکر می کنه این عملش مشکلی نداشته؟
‫چون لباس هاش نامناسب بود؟ ‫چون شب بود؟
‫چون جای متروکه ای بود؟ ‫چون تو حال خودش نبود؟
‫اگه اینطور باشه، پس تک تک شما ‫هدف این مجرم ها به حساب میاین،
‫و جرم شون توجیه شده اس.
‫هیچ دلیلی برای توجیه جرم وجود نداره.
‫نه حتی اگه...
‫مجرم در دهه دوم زندگیش باشه ‫و آینده ای روشن داشته باشه.
‫نه حتی اگه دانشجوی پزشکی با آینده درخشان باشه.
‫اشتباه لحظه ای بود؟
‫برام سواله که اگه بچه ی خودتون قربانی ‫شده بود، باز همین حرف رو می زدید.
‫- درست میگه. ‫- حق با اونه.
‫تعرض...
‫یعنی قتل روح.
‫از الان تعرض کنندگان علی رغم عذر و بهونه هاشون،
‫باید مثل جنایتکاران مجازات بشن.
‫برای همین...
‫من درخواست این حکم رو دارم.
‫میانگین اُمید به زندگی در کره 83 سال است.
‫با کم کردن 23 سال از زندگی قربانی، ‫هنوز 60 سال می مونه.
‫جمعا 138 ویدیوی مرتبط و 9,826 نظر آنلاین ‫براش ثبت شده
‫که هر کدوم رو یک سال حساب می کنیم.
‫درخواست می کنم ضارب، ‫تاک نام ایل قاتل،
‫به 10,024 سال زندان محکوم بشه.
‫آره!
‫ساکت!
‫نظم دادگاه رو رعایت کنید.
‫ممنونم، یون جی.
‫که متقاعدم کردی به دادگاه بیام.
‫راستش دادستان گفت ازت بخوام بیای.
‫که اینطور.
‫بازم ازت ممنونم.
‫خوشحالم که اومدم.
‫یون هی، ممنون که زنده موندی و تحمل کردی.
‫باید اینو بهت می گفتم،
‫ولی بجاش آزرده خاطرت کردم.
‫نمیشد کمکی کرد. ‫هر دو خودمون رو سرزنش می کردیم.
‫درد زیادی داشتم و تو رو مقصر دونستم
‫درحالی که تو تقصیری نداشتی.
‫متاسفم.
‫منم متاسفم.
‫از الان دیگه خودتو توی خونه زندانی نکن.
‫از بقیه فرار نکن و مخفی نشو.
‫هر قدم در کنارت هستم.
‫باشه.
‫خوشحالم که کار خانم و آقای چا درست شد.
‫کار آسونی نبود،
‫ولی ازهمدیگه حمایت کردن ‫و به مشکل غلبه کردن.
‫آقای لیم که طوریش نمیشه؟
‫چیزیش نمیشه.
‫تاحالا اینطور ندیده بودمش.
‫حالا که حرفش شد، ‫بذار یه زنگ بهش بزنم.
‫پسر بالغیه. ‫بهتر میشه.
‫نگرانش نباش.
‫شوخی تون گرفته؟
‫پانزده سال؟ ‫عوضی های دیوونه.
‫هی! می دونی من کی هستم؟
‫فکر کردی پدرم حال تون رو نمی گیره؟
‫لعنتیا، شکایت می کنم و انتقام خودم رو ‫از همه تون می گیرم.
‫- هی، خفه شو. ‫- تقاص کارتو میدی. اسمت چیه؟
‫نگهبان، اسمت چیه؟ ‫هی، عوضی.
‫جوابمو بده. اسمت چیه؟
‫نگهبان، جوابم رو بده.
‫عوضی، رانندگی هم بلد نیست.
‫دَر رو باز کن.
‫لعنتی!
‫چی؟
‫کسی اینجا نبود؟
‫شاید زیر پل افتاد.
‫برو فورا یه نگاه بنداز.
‫چیکار می کنن؟
‫این همه مالیات می گیرن، ‫اینم وضع اتوبوس شونه.
‫تو کدوم خری هستی؟
‫همینطوری سرتو انداختی و سوار شدی.
‫تاک نام ای، متولد بیست و هفتم ‫سپتامبر 1997، ساعت 3:44 صبح.
‫زندگیت به آخر خط رسیده.
‫چی؟
‫ده دقیقه ی دیگه بر اثر سکته ی قلبی می میری.
‫نمی تونم طول عمرت رو تغییر بدم،
‫ولی اشکال نداره که روش مُردنت رو تغییر بدم، نه؟
‫حیفه که بذارم آشغالی مثل تو راحت بمیره.
‫آتش!
‫نگهبان. اتوبوس آتش گرفته.
‫نگهبان. آتش.
‫هرچقدر می خوای داد بزن.
‫صدات رو نمی شنون.
‫در رو باز کن.
‫کمک!
‫آتش رو خاموش کن.
‫لعنتی، در رو باز کن.
‫لطفا بازش کن.
‫نجاتم بده.
‫پاهایی که اونو دنبال کردن.
‫دستایی که اونو زمین زدن.
‫دهنی که خندید، ‫چشم هایی که زل زدن،
‫تک تک اندام ها توی آتش جهنم فرو میرن.
‫شدیدا دردناک خواهد بود.
‫متاسفم.
‫متاسفم. باشه؟
‫متاسفم.
‫[وزارت دادگستری ‫ویژه حمل و نقل فوری]
‫هی.
‫- به این میگی نقاشی؟ ‫- انگار دلت کتک می خواد.
‫سرت تو کتاب خودت باشه.
‫باشه.
‫چیه؟
‫مادر.
‫یئونگ سیک و چانگ بوک همش منو مسخره می کنن.
‫چی گفتن که اینقدر جانسوزانه داری گریه می کنی؟
‫همه اش اسمم رو مسخره می کنن، ‫میگن اسمم عجیب و غریبه.
‫گفتن اسمم شبیه اسم سگه...
‫اونا مطمئنا هیچی نمی دونن.
‫اسم تو حرف نداره.
‫واقعا؟
‫معلومه.
‫یه راهب بزرگ و جوانمرد انتخابش کرده.
‫بیا تا بگم.
‫«ریوتگ به معنی «بالا» ،
‫و گو به معنی «نجات».
‫یعنی کسی که از یه جای بلند جون خیلی ها رو نجات میده.
‫نوشتن بلدی، مادر؟
‫تمام کلمات رو نه، ‫ولی اونقدری بلدم که به پسرم یاد بدم.
‫مادر، تو خیلی چیزا بلدی و ‫هیچ کاری نیست که نتونی انجامش بدی.
‫واقعا؟اینطور فکر می کنی؟
‫آره.
‫شنیدم وقتی آقای لیم توی سرزمین زنده ها بوده،
‫زده و یکی رو کشته.
‫اصلا می دونی الان چه شایعاتی ‫توی شرکت داره پخش میشه؟
‫چیزی که شنیدی حقیقت داره.
‫من بخاطر قتل، ریئونگ گو رو اسکورت کردم.
‫خانم کو، لطفا بهم بگین. ‫دقیقا چه اتفاقی برای آقای لیم افتاده؟
‫چرا اینقدر در عذابه؟
‫مدتی میشه ندیدمت، گئوم هانگ.
‫من دیگه برده نیستم.
‫وقتی پارچه ای لکه دار بشه،
‫هرچقدرم بشوریش، بازم اون لکه تمیز نمیشه.
‫بعنوان یه زن، دیگه نمی خوام به ‫عیب و کاستی هام چیزی اضافه کنم.
‫انگار گئوم هانگ هویت واقعیش رو فراموش کرده.
‫اگه اون وحشی های عوضی ‫اون کار وحشتناک رو انجام نمی دادن،
‫اونوقت تو و یوهوا...
‫کدوم کار وحشتناک؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»