‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»
‫تو...
‫چرا اونجا بودی؟
‫نه.
‫چرا من اونجا بودم؟
‫کجا؟
‫توی کابوس من.
‫همه ی فرشته ها آخرین روز ‫زندگی شون رو به یاد دارن.
‫منم عین همه.
‫آره، گرچه من دوست ندارم به یاد داشته باشم.
‫توی خاطرات زندگی قبلیت،
‫منم اونجا حضور داشتم؟
‫نه، نبودی.
‫زندگی قبلی من پُر از گناه و معصیته.
‫هیچ جوره امکان نداره که
‫توی اون زندگی راه مون بهم خورده باشه.
‫همونطور که خودت گفتی،
‫فقط یه کابوس بود.
‫آره.
‫فقط یه خواب بود.
‫نباید چیزی می گفتم.
‫چیزی که گفتم رو فراموش کن.
‫[قسمت نهم]
‫چویی جون وونگ، پاشو دیگه.
‫چند ساعته خورشید بالا اومده، ‫دیگه داره غروب می کنه.
‫پاشو، زودباش.
‫- مامان، فقط پنج دقیقه دیگه. ‫- زودباش پاشو ببینم.
‫- خدای من، نمی خوای پاشی؟ ‫- مامان.
‫چرا اول صبحی اینکارو باهام می کنی؟
‫خدای من.
‫مامان؟
‫چیه؟
‫آخه...
‫- مامان، واقعا خودتی؟ ‫- نه، پس باباتم.
‫معلومه که مادرتم.
‫چی؟ ‫چی شده؟
‫پس مدیر کو و آقای لیم چی شدن؟
‫کدوم مدیر؟ ‫تو که بیکاری و دنبال کار می گردی.
‫انگار بعد این همه رد شدن ‫عقل از سرش پریده.
‫هی، با برادرت درست حرف بزن.
‫چیه؟ ‫دروغ که نگفتم.
‫بیکاره دیگه.
‫مامان.
‫مین یانگ.
‫نه!
‫حتما توی شرکت خیلی راحت هستی...
‫که تونستی اینطوری بخوابی.
‫گرچه حیف شد.
‫اگه بیدار نمی شدی، ‫تبدیل به کارمند تمام وقت میشدی.
‫خدایا.
‫کم مونده بود فحش بدم.
‫تو...
‫[بنابه دلایل شخصی تا اطلاع ثانوی تعطیل می باشد]
‫واقعا چیزی شده؟
‫اتفاقی افتاده؟ ‫چرا تعطیل شده؟
‫شما کی هستین؟
‫چی؟
‫پرسیدم شما کی هستین؟
‫می دونی چقدر نگران شدم؟
‫تو کی هستی؟
‫منم دیگه، احمق.
‫چی؟
‫درسته...
‫اتفاقی واسه صاحب اینجا افتاده؟
‫بله، یکم ناخوش احواله.
‫- کجاس؟ چقدر حالش بده؟ زخمی شده؟ ‫- چی؟
‫یعنی...
‫آخه من فقط غذای اینجا رو دوست دارم.
‫اگه اینجا غذا نخورم، یکم اعصابم خراب میشه.
‫- باشه. ‫- آره.
‫بله، سلام؟
‫آره، درسته.
‫کلاس هشتم؟
‫آره، می تونم به همه شون درس بدم.
‫باشه، بهت پیام می فرستم.
‫باشه.
‫مادرم یه مدت باید استراحت کنه.
‫کلاس خصوصی دارین؟
‫بله، چطور؟
‫برادرزاده ی منم راهنمایی می خونه.
‫واقعا؟ ‫من به دانش آموزهای راهنمایی تدرس می کنم.
‫یکم از دانشگاه مرخصی گرفتم ‫تا وقت آزاد بیشتری داشته باشم،
‫اگه خواستین استخدامم کنین،
‫می تونین توی اپلکیشن معلم محله ‫منو با اسم چویی مین یانگ پیدا کنین.
‫از دانشگاه مرخصی گرفتی.
‫بله، باید یکم پول پس انداز کنم.
‫ولی نباید به مامانم بگین.
‫باشه.
‫خب دیگه.
‫اگه خواستین، لطفا بهم خبر بدید.
‫[بنابه دلایل شخصی تا اطلاع ثانوی تعطیل می باشد]
‫[بیمارستان دانشگاه ملی سئول]
‫جون وونگ!
‫- فورا شوکر رو بیار. ‫- باشه.
‫اگه بدن موقت تو به بدن اصلیت نزدیک بشه،
‫اونوقت یه خطای موقتی بوجود میاد.
‫ممکنه حتی قیافه خودتم یادت بره.
‫اونوقت دیگه نمی تونی به بدن خودت برگردی.
‫ساده بگم، می میری.
‫تا همینجا می تونم جلو بیام...
‫آره، واقعا چیزی نیست.
‫دارو خوردم.
‫چرا اینقدر الم شنگه بپا کردی؟ ‫باشه، دیگه قطع می کنم.
‫سلام.
‫شما صاحب اسنک فروشی جونگ ایم هستین؟
‫بله، خودمم.
‫درسته.
‫می دونین، من بجز تئوکبوکی های شما، ‫مال جای دیگه ای رو نمی تونم بخورم.
‫از وقتی بدنیا اومدم فقط از ‫تئوکبوکی های شما خوردم.
‫واقعا؟ ‫نمی دونم چرا قیافه ات برام آشنا نیست.
‫آخه دائما نمی خورم.
‫هرزگاهی میام.
‫بخاطر اتفاقی که این اواخر برام پیش اومده ‫نتونستم بیام.
‫که اینطور.
‫برای چی اینجا اومدید؟
‫دیدن تون توی بیمارستان ‫قطعا دلیل خوبی نداره.
‫یکی از دوستام اینجاس.
‫آهان. درسته.
‫پسر منم اینجاس.
‫درسته، دیدم که مغازه تون بسته بود.
‫اوه، درسته.
‫دخترم همش جنجال بپا می کرد ‫که حالم خوب نیست،
‫منم گفتم واسه مدتی تعطیلش کنم.
‫خدایا، حتما رفتی که غذا بخوری ‫ولی دیدی بسته اس.
‫مهم نیست.
‫بازم خوشحالم که شما رو اینجا دیدم.
‫درسته. جالبه که اینجور همدیگه رو دیدیم.
‫خدای من.
‫حالتون خوبه؟
‫بله، خوبم.
‫تعادلم رو ازدست دادم.
‫دیگه دارم پیر میشم.
‫مرسی.
‫دفعه بعد که تشریف آوردید، ‫بهتون غذای بیشتری میدم.
‫باید برم پسرم رو تر و تمیز کنم.
‫چش شده؟
‫نمی دونم. ‫از صبح اینطور بود.
‫چویی جون وونگ، اتفاقی افتاده؟
‫چیزی نیست.
‫اگه چیزی نشده، پس خودتو جمع و جور کن.
‫باشه، خودمم جمع و جور می کنم.
‫خدای من!
‫گفتم که خودمو جمع و جور می کنم.
‫چی؟
‫این چیه؟
‫از بین تمام پرونده هایی که تابحال داشتیم،
‫نامگونگ چه سو با 98 درصد ‫بیشترین سطح انرژی منفی رو داشت.
‫خیلی سطح خطرش بالاس.
‫- خوشبختانه می تونیم ردیابیش کنیم. ‫- بریم.
‫خدایا.
‫خدایا، بیاین تلپورت کنیم.
‫رفت روی 99 درصد.
‫همه جا هم دوربین امنیتی ریخته.
‫چی؟
‫- چویی جون وونگ. ‫- آقای چویی.
‫هی، چویی مین یانگ!
‫چویی مین یانگ، دیوونه شدی؟
‫زده به سرت؟
‫- الان کارت همراهم ندارم. ‫- باشه.
‫شماره ام رو بهتون میدم.
‫خسارتش رو بهتون میدیم.
‫چه برای تعمیر ماشین و چه برای آسیب روحی خودتون.
‫حالت خوبه؟
‫بله، خوبم.
‫تو هم خوبی؟
‫این توله سگ رو این چند روزه ‫نزدیک جایی که تدریس می کنم، دیدم.
‫توی خیابون دیدمش و رفتم نجاتش بدم.
‫همون مشتری که دم مغازه بود، هستین.
‫نباید با این عجله به خیابون برید. ‫ممکنه صدمه ببینید.
‫باید به خودتم فکر کنی.
‫درسته.
‫ولی نمی تونستم به چیز دیگه ای ‫جز نجاتش فکر کنم.
‫مرسی.
‫خواهش می کنم.
‫میشه شما...
‫من نجاتش دادم، ولی نمی تونم با خودم ببرمش.
‫نگران نباشید.
‫- ما ازش مراقبت می کنیم؟ ‫- واقعا؟
‫باشه، خیلی ممنونم.
‫اسمش کونگه.
‫بفرمایید.
‫مرسی.
‫کی بود؟ ‫یجور رفتار کردی که انگار می شناختیش.
‫خواهر کوچیکمه.
‫گمونم یهو پریدن وسط ماجرا ‫توی ژن شماس.
‫من ترتیب...
‫خسارت رو دادم.
‫می خواین اینو چیکار کنین؟ ‫نمی تونیم به جومادونگ ببریمش.
‫مهم نیست.
‫پرونده خودکشی مون همینه.
‫- چی؟ ‫- اون...
‫اونه؟
‫فکر می کردم فقط آدما توی چراغ قرمز هستن...
‫از نظر فنی فقط به انسان ها محدود نیست.
‫ولی بازم مورد نادری هست، ‫احتمالا یجور خطایی چیزی باید باشه.
‫همینطور اولین بارمه که می بینم ‫پرونده خودکشی یه حیوانه.
‫اینام مثل آدما هستن.
‫همه شون برای خودکشی دلیلی دارن.
‫باید اون دلیل رو پیدا کنیم...
‫و نجاتش شون بدیم.
‫حیوانات هم فرقی ندارن.
‫احتمالا صاحبش داره دنبالش می گرده.
‫بهتره کارمون رو با چک کردن تمام ‫ دامپزشکی های اطراف شروع کنیم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫[کلینیک دامپزشکی]
‫خدای من.
‫سلام.
‫این کوچولو اسمش کونگه. ‫شما اطلاعات صاحبش رو اینجا ندارین؟
‫[جستجوی بیمار: کونگ]
‫ما هیچ سگی با اسم کونگ نداریم.
‫واقعا؟
‫- باشه، خیلی ممونم. ‫- خواهش می کنم.
‫میشه اطلاعات یه سگی بنام کونگ رو بهم بدید؟
‫منظورتون این کونگه؟
‫فکر کنم فقط اسم شون یکیه.
‫خیلی ممنون.
‫[کلینیک دامپزشکی]
‫توی کلینیک ما ثبت نشده.
‫با توجه به وضعیت قلاده اش،
‫یعنی اینکه صاحب و خانواده داره.
‫احتمالش هست که صاحبش اونو گُم کرده باشه؟
‫پس احتمالا توی همین دور و اطراف گُمش کردن.
‫سگ ها معمولا می تونن از محل های نزدیک ‫راه خونه شون رو پیدا کنن و برگردن.
‫فکر نکنم این سگ مال این دور و اطراف باشه.
‫اول بذارین ببینیم حالش چطوره.
‫باشه.
‫خانواده داشته، پس چرا...
‫پس یعنی احتملا رها شده.
‫کونگ داخل داره استراحت می کنه و آب می خوره.
‫دور ور 13 سالشه.
‫ولی خیلی هیکلش کوچکه.
‫- ظاهر که همه چی رو نشون نمیده. ‫- چه مدته توی خیابون رها شده؟
‫با توجه به نشونه های دور چشماش،
‫من تخمین می زنم حدود سه هفته.
‫انگار یه نفر خوب به دندون هاش ‫رسیدگی کرده ولی...
‫- وضعیت سلامت عمومیش چطوره؟ ‫- خب...
‫خیلی بده.
‫چرا؟ ‫چقدر بده.
‫فکر نکنم زمان زیادی براش مونده باشه.
‫اون یه سگ پیره.
‫و با توجه به سن و وضعیتی که داره، ‫احتمالا صاحبش هم اینو می دونسته.
‫فکر کنم بهتره خودتون رو برای این اتفاق ‫اجتناب ناپذیر آماده کنین.
‫آخه خدایش...
‫چطور یه نفر می تونه سگ مریض رو ول کنه؟
‫باید توی جهنم بسوزه.
‫چیه؟ بیخیال بابا.
‫بیاین زود نتیجه گیری نکنیم.
‫هنوز از چیزی مطمئن نیستیم.
‫[کونگ]
‫چطور سطح انرژی منفی کونگ رو پایین بیاریم؟
‫از اونجا که هیچی نمی دونیم، یکم سخته.
‫باید دنبال یه راهی بگردیم.
‫چویی جون وونگ، برو به جومادونگ ‫و با تیم ویرایش حرف بزن.
‫تیم ویرایش؟
‫اگه زمان زیادی برای کونگ نمونده باشه، ‫اونا باید ویدیو رو آماده کنن.
‫خودت می دونی دیگه. ‫اونجا کار کردی.
‫[تیم ویرایش : چویی جون وونگ]
‫چی؟
‫آهان.
‫باشه، من رفتم.
‫سلام.
‫- ببین کی اومده. ‫- سلام.
‫آقای چویی، یه مدتی میشه ندیدمتون.
‫بله.
‫خانم کو بهم زنگ زد.
‫بله. برای حیوانات هم ویدیو فلش بک درست می کنین؟
‫البته.
‫برای تمام چیزایی که جون دارن و ‫می میرن انجام میدیم.
‫واسه همینه اینجا شلوغ و کارش سخته.
‫- آهان. خدمت شما. ‫- مرسی.
‫داشتم روی ویدیوی فلش بک کونگ کار می کردم.
‫برای کونگ؟
‫کونگ زمان زیادی نداره.
‫واسه همین ویدیوی فلش بک خیلی مهمه. ‫مثل یه هدیه نهاییه.
‫اُمیدوارم فقط خاطرات خوبی داشته باشه.
‫خب، اکثرا خاطرات خوبی هستن،
‫ولی چیزایی هم هست که میگه ‫کاش انجام داده بودم،
‫چیزایی که ازش متاسفه و ‫چیزایی که ازش پشیمونه.
‫می دونی، چیزای زیادی هست.
‫بله، البته.
‫- خب، مرسی. ‫- خواهش می کنم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- همچنین.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫چیکار کنیم؟
‫- یه توله سگه. ‫- مامان.
‫آهای...
‫آره، اونجاس...
‫یه سگ بیهوش اینجاس.
‫- مامان، سگه داره می لرزه. ‫- آره.
‫آره، خیلی خون ازش رفته.
‫- توله سگ، حالت خوبه؟ ‫- خیابان ایسان رو ، خیابان 285 بیون گیل.
‫بله.
‫هی...
‫چیکار کنیم؟
‫مامان، چیکار کنیم؟
‫اینجا خطرناکه، پس بیا اول ‫از اینجا ببریمش.
‫زودباش.
‫بله، لطفا سریع تر بیاین.
‫ خیابان ایسان رو ، خیابان 285 بیون گیل.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫یه اسم پیدا کردم.
‫- چه اسمی؟ ‫- کونگ.
‫کونگ؟
‫- چون چشماش شبیه لوبیاس. ‫- اسم خیلی قشنگیه.
‫خیلی بانمکه.
‫از الان اسم تو کونگ هست.
‫کیم کونگ.
‫کونگ، بیا بغلم.
‫خب، بیا.
‫کیم هان، کیم کونگ!
‫ممکنه بود زخمی بشین.
‫کونگ، من خوبم.
‫هی، کیم هان.
‫دستتو بردار.
‫کونگ، فورا بریم خونه.
‫زودباش.
‫کونگ، زودباش.
‫کونگ! نه، کونگ.
‫چیکار کنم؟
‫هی، بچه، حالت خوبه؟
‫- هی، بچه. ‫- بچه زخمی شده.
‫چیکار کنیم؟
‫یکی به اورژانس زنگ بزنه.
‫صبر کن، الان زنگ می زنم.
‫کونگ!
‫کونگ من.
‫کونگ، بریم داخل.
‫تادااا
‫نظرت چیه؟
‫به این میگن زخم افتخار.
‫واقعا حالم خوبه.
‫زودباش، ببین، چیزی نیست.
‫کونگ.
‫کونگ، بریم.
‫بریم.
‫آفرین.
‫کارت درسته، کونگ.
‫اومدم.
‫کونگ، بیا اینجا.
‫اینم از این.
‫کونگ.
‫اینو ببین. تتو زدم.
‫خیلی قشنگه، نه؟
‫بیا ببینم، کونگ.
‫بیا اینجا.
‫آفرین.
‫بگو «بده من».
‫آفرین.
‫چه هوای خوبی.
‫چیه؟
‫انگار از این منظره واقعا لذت می بری.
‫منم دوسش دارم.
‫از الان باهمدیگه توی این خونه زندگی می کنیم.
‫اگه نمی تونم زیاد باهات بازی کنم، درک کن، باشه؟
‫می خوای بندازمش؟
‫برو بیارش، کونگ.
‫آفرین!
‫کونگ.
‫برو پی کارت. ‫الان حال و حوصله بازی باهات رو ندارم.
‫آره.
‫باشه، هرچی تو بگی.
‫توی کلیه کونگ تومور پیدا کردیم.
‫و به بقیه اندام هاشم پخش شده.
‫واسه همین در صورت جراحی،
‫بازم سنش بالاس و هیچ ضمانتی ‫براش وجود نداره.
‫دارم می گم بخاطر بیماریش فورا باید جراحی بشه.
‫منظورت چیه خودمو براش آماده کنم؟
‫اون عوضی اونو رها کرد.
‫اول ازش مراقبت کرد ولی بعدش ‫تو کارش کوتاهی کرد.
‫بخاطر سن بالا و بیماری کونگ ولش کرد.
‫توی دامپزشکی می ذارمش ‫تا بتونن مراقبش باشن.
‫باشه.
‫خب؟
‫کل محدوده رو گشتیم، ولی هیچ ‫آگهی نبود که دنبال کونگ بگردن.
‫فکر کنم به کل رها شده.
‫واسه همینه می خوای بمیری؟
‫ولی کار خیلی بدیه.
‫من فرشته ای هستم که زندگی رو نجات میده.
‫پس طبق برنامه ی تو قرار نیست پیش بره.
‫[کونگ]
‫کونگ.
‫درد داری؟
‫چقدر درد داری؟
‫چطور وقتی اینقدر ریزه میزه و بانمکی ‫تونسته تو رو رها کنه؟
‫ای عوضی.
‫درست میگم؟ ‫خیلی عوضیه.
‫تو که خودت نخواستی پیر و مریض بشی.
‫ولی تو رو ول کرد.
‫واقعا که یه عوضیه.
‫صبر کن.
‫با توجه به وضعیت قلاده اش، ‫یعنی اینکه صاحب و خانواده داره.
‫احتمالش هست که صاحبش اونو گُم کرده باشه؟
‫پس احتمالا توی همین دور و اطراف گُمش کردن.
‫سگ ها معمولا می تونن از محل های نزدیک ‫راه خونه شون رو پیدا کنن و برگردن.
‫تو...
‫بله، خانم.
‫اگه درست حدس زده باشم، ‫کونگ از خونه فرار کرده.
‫- فرار کرده؟ ‫- بله.
‫فکر کنم توی اینترنت دنبال صاحبش بگردیم، ‫سریع تر به نتیجه می رسیم.
‫و صاحبش روی آرنچ دست راستش ‫یه تتو داره که جای زخم رو پوشونده.
‫فکر کنم اینم در نظر داشته باشین.
‫- فهمیدم. ‫- باشه.
‫حق با آقای چویی بود.
‫با فیلتر تقریبی تاریخ تونستم پیداش کنم.
‫این پسر حدود سه هفته هست ‫که دنبال کونگ بود.
‫پشت دستش هم یه تتو داره.
‫عجیبه.
‫اگه اون کونگ رو ول نکرده، ‫پس چرا سگه از خونه فرار کرده؟
‫سوهیون، پروژه طراحی داگ کافی چی شد؟
‫تصاویر نهایی رو باید هان تموم کنه.
‫کار تصاویر تموم شد؟
‫آره.
‫هان، داری گریه می کنی؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫گریه می کنه؟
‫هی، حالت خوبه؟
‫بله، خوبم.
‫- بخاطر سگته؟ ‫- سگ؟
‫سگی که از بچگی داشت یهو ناپدید شده.
‫پس واسه همین وقتی بهش زنگ می زدن ‫دست و پاشو گُم می کرد.
‫همش فقط بخاطر یه سگه؟
‫فکر کردم موضوع جدیه.
‫زودباش، گریه نکن.
‫اگه می خوای حالشو بهتر کنی، ‫از راه درست انجامش بده.
‫یعنی چی «فقط بخاطر یه سگه»؟
‫به سگ، سگ میگن دیگه. ‫تو چی میگی بهش؟
‫من برم یه هوایی بخورم.
‫خدای من، چقدرم داره بزرگش می کنه.
‫باید اون دهنت رو ببندی.
‫چیکار کردم مگه؟
‫[دنبال سگی بنام کونگ هستم]
‫حالت خوبه؟
‫چند هفته شده؟ ‫سه هفته؟
‫دیگه بیخیال شو.
‫تا کی می خوای اینطوری بمونی؟
‫جدی میگم.
‫تا جایی که میشد تلاش کردی. ‫دیگه فراموشش کن.
‫چطور می تونم؟
‫واقعا می خوای بخاطر یه سگ ‫زندگی خودتو تباه کنی؟
‫چیه؟ ‫اگه بمیره، تو هم می میری؟
‫هی.
‫هی، کیم هان!
‫[به دنبال سگی بنام کونگ]
‫[صاحب سگ : کیم هان]
‫کونگ، سرم شلوغه
‫بعدا بازی می کنیم.
‫آره، الان دارم میرم.
‫کونگ، نکن.
‫متاسفم، کونگ.
‫خیلی متاسفم.
‫[من کونگ رو پیدا کردم. لطفا باهام تماس بگیر]
‫- الو؟ ‫- بله.
‫سلام. من صاحب کونگ هستم. ‫الان می تونم بیام دنبالش. کجا هستین؟
‫- برات آدرس رو می فرستم. ‫- باشه، همین الان میام.
‫کو؟ کونگ کجاس؟
‫اینجا نیست.
‫چی؟
‫فکر کردین این کارتون بامزه اس؟
‫با این احتمال...
‫که ممکن کونگ اینجا نباشه و همش ‫یه کلاهبرداری باشه، اینجا اومدم.
‫می دونی توی تمام مسیر چه حالی داشتم؟
‫اون کونگه، درسته؟
‫الان پیش دوست مونه.
‫پس چرا با خودتون نیاوردینش؟ ‫چرا؟
‫مسقتیم میرم سر اصل مطلب.
‫کونگ...
‫سعی کرد خودکشی کنه.
‫- چی؟ ‫- خودشو انداخت وسط خیابون.
‫و ما پیداش کردیم.
‫یعنی چی؟
‫شما کی هستین؟
‫اون تتو روی دستت...
‫وقتی بچه بودی سعی کردی کونگ رو نجات بدی ‫و تصادف کردی و زخم برداشتی
‫و اونو زدی تا زخم رو بپوشونه، درسته؟
‫ما از طریق کونگ متوجه شدیم.
‫متاسفم ولی همینقدر می تونیم بهت بگیم.
‫الان همکارمون مراقب کونگ هست، ‫پس دیگه نمی تونه تصمیم عجولانه ای بگیره.
‫دروغ میگین. ‫حرفاتون منطقی نیست...
‫خبر داری که کونگ زمان زیادی براش نمونده، درسته؟
‫اگه می خوای کونگ رو پَس بگیری، ‫اول باید بهمون باور داشته باشی.
‫اولش فکر کردم بخاطر بیماری کونگ ‫رها شده.
‫یعنی رها شده؟
‫یه لحظه که در رو باز گذاشتم، بیرون رفت.
‫تقصیر من بود.
‫فکر نمی کردم بیرون بره.
‫صحیح.
‫معلوم شد که فرار کرده.
‫ما اونو خیلی دورتر از خونه اش پیدا کردیم.
‫بنظرت چرا اینکارو کرده؟
‫بنظرت چرا خواسته از خونه بره،
‫و بنظرت چرا خواسته خودکشی کنه؟
‫امکان نداره. چرا کونگ باید...
‫صاحبت داره میاد...
‫تا تو رو ببینه.
‫ولی فکر کنم،
‫یکم دلیل ترک خونه ات رو درک می کنم.
‫درسته. جالبه که اینجور همدیگه رو دیدیم.
‫خدای من.
‫حالتون خوبه؟
‫بله، خوبم.
‫بله، باید یکم پول پس انداز کنم.
‫ولی نباید به مامانم بگین.
‫برای خانواده ام،
‫من فقط یه پسر بیمارم.
‫و برادری که کلی قبض بیمارستان رو هم تلنبار کرده.
‫اونقدر توی جومادونگ بودم ‫که این چیزا یادم رفته بود.
‫خانواده ام بخاطر من دارن زمان سختی رو می گذرونن،
‫و الان هیچ کاری ازدست من براشون برنمیاد.
‫اگه من همچین حسی دارم،
‫تو حتما حس بدتری داری.
‫واسه همین نمی خواستی باری روی دوش صاحبت باشی.
‫واسه همین با خودت گفتی ‫مُردن بهترین گزینه اس.
‫درسته؟
‫درسته، سنش زیاده. ‫الان 15 سالشه.
‫نگرانشم. این روزا همه جای بدنش درد داره.
‫دارم می گم بخاطر بیماریش فورا باید جراحی بشه.
‫منظورت چیه خودمو براش آماده کنم؟
‫هی، تو هر روز زندگیت ‫به این فکر می کنی که قراره بمیری؟
‫نه، فقط زندگی می کنی.
‫نه، بدون کونگ نمی تونم زنده بمونم. ‫فکر نکنم بدون اون بتونم.
‫اگه کونگ جلوی چشمام بمیره، ‫دیوونه میشم.
‫اگه اتفاقی مثل این بیفته،
‫اونوقت منم باهاش می میرم.
‫چه خوشگلی.
‫صاحبت کجاس؟
‫گُم شده؟
‫تقصیر منه.
‫بخاطر حرفی که زدم اگه کونگ...
‫ولی کونگ برای من فقط یه سگ نیست. ‫اون خانواده ی منه.
‫پس خواهش می کنم،
‫نمیشه بذارین کونگ رو ببینم؟
‫دیگه اینقدر کله شقی نمی کنی؟
‫می دونی که برات زمان زیادی نمونده.
‫تلاش برای خودکشی...
‫اصلا انتخاب آسونی نیست.
‫منم می دونم.
‫حتما تنهایی خیلی ترسیده بودی.
‫حتما یاد هان افتادی،
‫و دلت براش تنگ شده.
‫ولی نتونستی به خونه برگردی،
‫چون نمی خواستی مُردن تو رو ببینه.
‫ولی...
‫کیم هان بدجور داره دنبالت می گرده.
‫اینم می دونستی؟
‫ترک خونه با تصمیم خود کونگ بود.
‫چویی جون وونگ.
‫اگه اجازه بدیم آقای کیم، کونگ رو ببینه، ‫پس این وسط احساسات کونگ چی میشه؟
‫پس تصمیم کونگ چی؟
‫اگه کونگ اینطوری بمیره،
‫زندگی آقای کیم پُر از حس گناه ‫و پشیمونی میشه،
‫همش فکر می کنه نتونسته ‫ازش محافظت کنه.
‫نمی تونیم اجازه بدیم بقیه عمرش رو ‫با این افکار زندگی کنه.
‫چویی جون وونگ.
‫اصلا می دونی بدون خداحافظی درست، جدا شدن از کسی...
‫چه جور جهنمی هست؟
‫هیچ تفاوتی با انتخاب یه جهنم ابدی
‫برای فرار از درد نداره.
‫کیم هان گفت براش مثل خانواده ای که دوستش داشت، هستی.
‫تو چطور؟ ‫تو همچین حسی نداری؟
‫می دونم که نگرانش بودی.
‫نگران بودی که اوقات سختی داشته باشه ‫و از دیدن مرگ تو ناراحت بشه.
‫خونه رو ترک کردی چون نمی خواستی ‫همچین دردی داشته باشه.
‫ولی این تصمیم باید بوسیله خود اونا گرفته بشه.
‫خودخواهیه که حتی اجازه ندی ‫اونام تصمیم بگیرن.
‫البته که سخت و غم انگیزه...
‫وقتی عضو خانواده ی آدم بمیره،
‫ولی...
‫باید از این اوقات سخت عبور کرد
‫تا بتونی آزاده دلتنگ عزیزانت بشی.
‫شاید الان فکر کردن بهشون باعث ناراحتی بشه،
‫ولی همین حس دلتنگیه
‫که خاطرات خوشی رو می سازه.
‫این آخرین فرصتته که باهاش وقت بگذرونی.
‫باید برای آخرین خداحافظیت
‫براش بخندی و شاد باشی.
‫چویی جون وونگ.
‫قبل اومدن یکم فکر کن.
‫کونگ، بریم.
‫کونگ.
‫متاسفم.
‫تو نمی تونی اینکارو بکنی.
‫چرا وقتی اینقدر بیماری از خونه فرار کردی؟ ‫چرا...
‫چرا باید بخوای خودکشی کنی؟
‫چون حس بدی داره.
‫احتمالا بخاطر اون زخمی که برات ‫یادگار گذاشته هم حس بدی داره،
‫و هم برای مریض و بدتر شدن حالش،
‫و هم اینکه نگرانت کرده و باعث ‫درد و رنجت شده.
‫بابت همه شون حس بدی داره.
‫چرا باید همچین فکرای احمقانه ای بکنی؟
‫چون هیچکس نمی خواد خانواده اش ‫بخاطر اون درد و رنج بکشه.
‫کونگ.
‫من باید متاسف باشم.
‫من باید بهتر از اینا ازت مراقبت می کردم ‫و وقت بیشتری باهات می گذروندم.
‫باید چک می کردم که ببینم ناراحتی نداری،
‫وقتی من نبودم توی اون آپارتمان ‫خالی چیکار می کردی،
‫اینکه تنها بودی...
‫واقعا دوست داشتم تمام نیازهات رو برطرف کنم.
‫چونکه...
‫از وقتی که پیشم اومدی، ‫هر لحظه اش برام شادی بوده.
‫تو تنها کسی هستی که بهم ‫عشقی بی پایان دادی.
‫همیشه بهم دلداری دادی.
‫و هیچوقت تغییر نکردی.
‫بدون تو تک و تنها می موندم.
‫پس کونگ، باید تا لحظه ی آخر ‫حواسم رو داشته باشی.
‫بذار تا لحظه ی آخر کنارت بمونم، باشه؟
‫باهام بیا.
‫به همین زودی؟
‫سلام، جانگ هیئون جون، فرشته مرگ از تیم اسکورت هستم.
‫من مسئول اسکورت روح حیوانات...
‫فهمیدم.
‫هی، چیکار می کنی؟
‫اینجا اومدم چون یه حیوانی نفس های آخرش رو می کشه.
‫وقت بدی اومدم؟
‫آره، برگرد.
‫ولی وقتشه.
‫[کیم کونگ ‫علت مرگ : عوامل طبیعی]
‫اون باید کونگ باشه.
‫یه نیم ساعت دیگه ببرش. ‫می تونی اینقدر صبر کنی دیگه، درسته؟
‫نه، راستش اینم زمان کمی هست.
‫قبل بُردنش، یک و نیم ساعت صبر کن.
‫نه، باید گزارش انضباطی بدم.
‫تیم ما از این گزارش ها زیاد داره،
‫می تونی از یکی شون استفاده کنی.
‫نه، نمیشه. ‫نمی تونم.
‫بیش از ده هزار روح حیوان برای اسکورت وجود داره.
‫فکر نکنم یدونه بیشتر فرق زیادی بکنه.
‫اینجا چه شیر چای خوشمزه ای داره.
‫درحالی که تا چهار و نیم ساعت
‫توی این دور اطراف می گردی، ‫می تونی هردوش رو بخوری.
‫چهار و نیم ساعت خیلی زیاده...
‫درست یک و نیم ساعت دیگه برمی گردم.
‫باشه.
‫وقت زیادی نداری، می دونی که؟
‫واقعا زندگی کونگ داره تموم میشه؟
‫آره.
‫ولی چرا الان؟
‫مرگ اینطوریه دیگه.
‫حداقل شما می تونین لحظات آخر رو ‫باهمدیگه باشین.
‫این آخرین باره،
‫پس به همدیگه نگین که متاسف هستین.
‫از وقتتون خوب استفاده کنین.
‫باشه.
‫عذر می خوام.
‫کونگ حتما بدجور سردشه.
‫می تونی اینو دورش بپیچی.
‫آقای کیم، شمام اینو بپوشین.
‫کونگ، بریم قدم بزنیم؟
‫بیا بریم.
‫[کیم کونگ - 15 ساله]
‫کونگ، اینجا رو یادته؟
‫آفرین، کونگ
‫اینجا واسه پیاده ‎روی می اومدیم.
‫کونگ.
‫تو اینو نمی دونستی،
‫ولی هروقت که آخرین لحظات مون رو تصور می کردم،
‫همش فکر می کردم باید چیکار کنم.
‫ولی چیزی به ذهنم نمی رسید.
‫سعی می کنم خیلی ناراحت نشم.
‫چون می دونم اگه ناراحت بشم،
‫باعث میشه تو بیشتر ناراحت بشی.
‫آفرین.
‫ممنونم که با تمام عیب و ایرادهام، منو دوست داشتی.
‫بگو بده من.
‫آفرین.
‫و همیشه کنارم بودی.
‫حتی وقتی از زندگیم بری،
‫سخت کار می کنم
‫و با قلبی پُر از شادی دلتنگت میشم.
‫پس لطفا بخاطر من یخورده دیگه تحمل کن.
‫وقتی دوباره همدیگه رو دیدیم، ‫باهات بازی می کنم.
‫دیگه یکاری نمی کنم حس تنهایی بکنی.
‫پس تا روزی که دوباره همدیگه رو ببینیم...
‫کونگ.
‫چیزی نیست.
‫من اینجام، نترس.
‫کونگ.
‫چیزی نیست.
‫خداحافظ.
‫خدانگه دار، کونگ کوچولوی من.
‫کونگ.
‫کیم کونگ.
‫ناراحت نباش.
‫جایی که میری کلی دوست داری.
‫و آقای کیم...
‫هم طوریش نمیشه، ‫نگرانش نباش.
‫دیگه ما بریم.
‫شگفت انگیزه.
‫حیوانات خانگی همیشه منتظرمون هستن
‫درحالی که روابط انسان ها ‫هیچوقت بی قید و شرط نیست،
‫نه حتی روابط بین والدین و فرزندها.
‫چون اونا پاک و بی عیب هستن.
‫بنظرت انسانی هم داریم که مثل حیوان ‫پاک و بی عیب باشه؟
‫فکر نکنم.
‫اگرم باشه، فقط نوزادها هستن.
‫هیچ موجودی مثل
‫حیوانات پاک و بی عیب نیستن.
‫فرصت خداحافظی با کونگ رو داشتی؟
‫آره.
‫متاسفم که گفتم داری الکی بزرگش می کنی.
‫اشکال نداره.
‫نباید مسائل خصوصیم رو با ‫کارم قاطی می کردم.
‫نه.
‫من هیچوقت حیوان خونگی نداشتم، ‫برای همین حالتو درک نمی کردم.
‫نمی دونم این حرف حالتو بهتر می کنه یا نه،
‫ولی میگن وقتی آدم می میره ‫و به دنیای پس از مرگ میره،
‫حیوانات خونگی شون اونجان تا ‫بهشون خوش آمد بگن.
‫واسه همین خیلی ناراحت نباش.
‫باشه. مرسی.
‫صاحبش رو پیدا کردیم.
‫گرچه کونگ فوت کرد.
‫بازم خیالم راحت شد ‫که ولش نکرده بودن.
‫و دوباره تونست خانواده اش رو ببینه.
‫از خونه فرار کرد.
‫چی؟
‫حیوانات خانگی دوست ندارن صاحب هاشون ‫مرگ اونا رو ببینن،
‫واسه همین از خونه میرن ‫یا به دور از چشم اونا می میرن.
‫پس واسه همین کونگ...
‫حتما دیدن درد و ناراحتی خانواده اش ‫از تحمل درد خودش
‫براش سخت تر بوده.
‫گمونم آدما و حیوانات مثل هم هستن.
‫بخاطر آدمایی که دوست شون داری،
‫حاضر میشی زمان های سختی رو تحمل کنی.
‫ولی اونام بهت قدرت میدن
‫و دلیلی بر این هستن که اُمیدت رو ازدست ندی.
‫میگن که برادرم
‫برای نجات یکی به رودخونه ی هان پریده.
‫وقتی دیدم که خواستی منو نجات بدی
‫باعث شد کمی کار برادرم رو ستایش کنم.
‫اون روز اونقدر غافلگیر شدم که یادم رفت ‫درست حسابی ازتون تشکر کنم.
‫لطفا از همکارانتون هم از طرف من تشکر کنین.
‫حتما.
‫مرسی.
‫[بیمارستان دانشگاه ملی سئول]
‫عذر می خوام؟
‫سلام.
‫شمایین.
‫برای دیدن دوست تون اومدین؟
‫بله، خب...
‫وضعیت جسمی در چه حاله؟
‫پسرم؟
‫خیلی داره بهتر میشه.
‫منظورم خودتون بودید.
‫حتما مراقبت ازش خیلی سخته.
‫وقتی پسرم رو می بینم، بهتر میشم.
‫نمی دونم کی بیدار میشه، ‫برای همین همیشه باید سالم و قوی باشم.
‫اگه بیدار بشه و ببینه مادرش بیماره، ‫دلش می شکنه.
‫نمی تونم کاری بکنم که پسرم نگران بشه.
‫درسته.
‫بزودی بیدار میشه.
‫البته.
‫البته، همین باعث میشه بتونم ادامه بدم.
‫مرسی.
‫چی؟
‫برای چی....
‫مراقب باشین.
‫خب دیگه.
‫باشه.
‫لطفا به اطلاعیه گوش بدید.
‫امروز برای فرشته های جدید، ‫در طبقه 572، اتاق کنفرانس اصلی
‫جلسه تمرینی برگزار میشه.
‫از تمام مدیران بخش مربوط به ارواح ‫درخواست میشه حضور داشته باشن.
‫- هی. ‫- منو ترسوندی.
‫چی اینقدر فکرت رو مشغول کرده؟
‫چیزی نیست.
‫چیه؟ ‫می تونی بهم بگی.
‫بگو.
‫اگه طبق قرارمون من شش ماه دیگه بیدار بشم،
‫دوباره خانواده ام شاد و خوشحال میشن؟
‫به خودت بستگی داره.
‫شادی خانواده ات چیزی نیست که ما ‫بتونیم کنترلش کنیم.
‫نه.
‫هر طور بشه من باعث شادی شون میشم.
‫مطمئن میشم که از این مزیت ها استفاده کنم
‫و هر چی دوست دارن بهشون بدم.
‫حتما اینکارو بکن.
‫خانواده ام بخاطر من دارن دوران سختی رو می گذرونن،
‫برای همین باید براشون جبران کنم.
‫حتما.
‫آسون نیست که فقط نگاه کنی و ‫کاری ازت برنیاد.
‫پس الان بخاطر نجات اون بی خانمان ‫از رودخونه هان پشیمونی؟
‫نه، ولی...
‫دیدن خانواده ام که دارن سختی می کشن
‫باعث میشه فکر کنم که چرا اینکارو کردم...
‫با این حال تو و خانواده ات سختی نمی کشین.
‫چه غم، چه تنهایی، چه درد و چه هرچیزی باشه،
‫همه ی آدما یه زمان مشخصی دارن که باید تحملش کنن.
‫و کسایی که اینکارو بکنن، ‫بعدا پاداش می گیرن.
‫فکر نکنم زمان و پاداشش مساوی باشه.
‫همه...
‫فکر می کنن زمانی که تحمل می کنن زیاده
‫و پاداشی که می گیرن کمه.
‫خوب تحمل کن.
‫تو...
‫هنوز راه درازی داری.
‫باشه.
‫باشه، اصلا من بخاطر مزایاش دارم اینکارو می کنم،
‫ولی آقای لیم و خانم کو چرا ‫دارن اینکارو می کنن؟
‫شاید بخاطر اینکه می خوان ‫با قاشق نقره ای دوباره متولد بشن.
‫دوباره متولد بشن؟
‫یکم واسه تولد دوباره شون دیر نشده؟
‫فکر می کردم خانم کو آقای لیم خیلی مسن باشن.
‫شک ندارم شنیدم که گفتن هدفی دارن...
‫واقعا می خوای همه چی رو بدونی، نه؟
‫آره.
‫احتمالا دلیل اینجا موندشون این باشه که...
‫یه پشیمونی هایی دارن.
‫زخم هایی که خود به خود خوب نمیشن
‫و اثر عمیقی به جا می ذارن.
‫واسه همین من فقط می خوام
‫این حس پشیمونی شون تموم بشه
‫تا یه بار دیگه گرمی خورشید
‫به زندگی سرد ابدی شون بتابه.
‫خب، برای امروزم کافیه.
‫دیگه از تحویل سفارشات عقب می افتم، ‫من رفتم.
‫باشه، خداحافظ.
‫[سخن آخر]
‫خوب بودی؟
‫به همین زودی 50 سال از ‫اومدنت به اینجا گذشت.
‫فهمیدم. با دوستات اوقات خوبی داشتی.
‫آره.
‫تو هم باید برای تولد دوباره حاضر بشی.
‫زندگی خوبی داشتی، برای همین ‫اینبار در قالب یه انسان بدنیا میای.
‫ولی قبلش، یکی هست که باید ببینیش.
‫این بار دوتا پرونده داریم.
‫باید بیشتر حواست جمع باشه.
‫- چرا؟ ‫- پرونده تعرضه.
‫مگه نگفتی که فقط...
‫اگه نمی خوای بمیری، ‫ساکت باش و راهتو برو.
‫لطفا منو نکش.
‫- متاسفم. ‫- می خوای زنده بمونی؟
‫- واقعا اینکارو نمی کنم. قسم می خورم. ‫- چا یون هی، به خودت بیا.
‫چون در دانشکده پزشکی آینده ی روشنی داره،
‫آخرسر توی حکمش تخفیف دادن.
‫شنیدم که تاثیری توی زندگیت نداشته ‫و کل روز درحال خندیدنی.
‫ولی می بینم واقعا داری می خندی.
‫آقای لیم!
‫هیچ فرشته ای نباید در امور انسانی دخالت کنه. ‫یادت رفته؟
‫- از سر راهم برو کنار ‫- خواهش می کنم، آقای لیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»