‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»
‫این شروع روز جدیدی در دنیای آخرت شما در جومادونگ هست.
‫فکر کنم خیلی ناهار خوردم.
‫امروز بدجور ساکته.
‫اینو نگو.
‫نمیشه بگی بدجور ساکته.
‫چرا؟
‫احتمالا اینو نمی دونی،
‫ولی اگه یه همچین حرفی بزنی، ‫همیشه اوضاع قر و قاطی میشه.
‫منظورت یه چیز نحسه؟
‫بیخیال بابا. کی آخه همچین چیزی رو باور می کنه؟
‫چی؟ چی...
‫[خطا]
‫بعد اینکه چندتا عکس از سرزمین زنده ها ‫دانلود کردیم،
‫کل شرکت با یه ویروس آلوده شد.
‫هنوز سعی داریم ویروس رو شناسایی کنیم...
‫کی مشکل رفع میشه؟
‫هنوز خیلی کار داره.
‫بهتون خبر میدیم.
‫باتوجه به وضعیتی که می بینم،
‫دو سه روز طول می کشه.
‫دو روز؟
‫خیلی زیاده.
‫بخاطر مشکل در شبکه ی شرکت،
‫رفت و آمد شدیدی در ساختمان بوجود آمده.
‫و منتظر دستورالعمل های جدید از سوی ‫فرشته های مسئول خود باشید.
‫باید یک به یک تمام ورودی های ‫دفترت فوتی ها رو...
‫با دست وارد کنیم.
‫لطفا به طور کامل اسم، تاریخ تولد، ‫ساعت تولد و محل تولد خودتون رو بنوسید.
‫و منتظر دستورالعمل های جدید از سوی ‫فرشته های مسئول خود باشید.
‫چرا پس جواب نمیدن؟
‫[ورود و خروج ارواح]
‫[خطا]
‫متوجه نمیشم.
‫کامپیوترهای دنیای پس از مرگ هم ویروسی میشن؟
‫دنیای پس از مرگ انعکاسی از دنیای زنده هاس.
‫تنها چیزی که می دونیم اینکه قربانی ‫در تیم بازاریابی شرکت اس پی بیوتی کار می کنه
‫و اینکه متولد ماه آپریل هست.
‫حداقل همینو داریم.
‫- بریم. ‫- بله، خانم.
‫سلام، چطور می تونم کمک کنم؟
‫بله.
‫پس...
‫یکی...
‫از ایناس؟
‫شرکت بزرگ تر از اونیه که فکرشو می کردم.
‫[خطا]
‫گفتن حل مشکل دو سه روز طول می کشه؟
‫بله.
‫پیدا کردن افراد با خطر خودکشی ‫با دو عضو تقریبا ناممکنه.
‫فقط تیم مدیریت بحران به مشکل نخورده.
‫خودت دیدی.
‫با اون ویروس یا هرچی که هست، ‫وضعیت جومادونگ چقدر جدیه.
‫پس ازمون انتظار دارین چیکار کنیم؟
‫از قدیم گفتن سختیا برای بعضیا موقعیته.
‫مدیر پارک بهم گفت
‫که درک نمی کنه چرا آدما ‫به این راحتی مرگ رو انتخاب می کنن،
‫اونم وقتی که فقط با دو سه حرف ‫دوباره می خوان زنده بمونن.
‫بهش نشون بده، رئیون.
‫نشون بده که با قدرتت آدما رو نجات نمیدی،
‫بلکه با کلمات نجات میدی.
‫[قسمت هفتم]
‫بدون پشتیبانی جومادونگ،
‫یعنی نمی تونیم خودمون رو جای کارکنان جا بزنیم، ‫هک کنیم یا از قدرت هامون استفاده کنیم.
‫انجام کورکورانه این کار خیلی خطرناکه.
‫خب، می دونین...
‫اگه جعل کردن یه مقام کار سختیه، ‫نمیشه به صورت نیمه وقت مشغول بشیم؟
‫تیم بازاریابی اس پی بیوتی همین الان ‫توی سایت آلباجیوک پُست گذاشت.
‫دنبال کارمند پاره وقت می گردن.
‫[استخدام دستیار دفتری]
‫آقای چویی جون وونگ.
‫اینجا از اون شرکت هایی نیست که ‫هرکی درخواست داد رو قبول کنن.
‫حتی واسه کار پاره وقت، کاندید هایی ‫که صلاحیت بیشتری دارن رو اتسخدام می کنن.
‫خب، اگه بتونین کارهایی که میگم رو ‫درست انجام بدید،
‫می تونم ازتون کاندیدهای فوق العاده ‫واجد شرایطی بسازم.
‫ولی هنوزم مشکل مصاحبه پابرجاس.
‫فکر کنم بدون مشکل بتونم وارد بشم.
‫چی؟
‫هر روزه اونجا مصاحبه های پُرتنش
‫و سخت و عمیقی برقراره.
‫هر روز مسخره میشی و ‫ترور شخصیتی می کنن.
‫شما دوتا؟
‫کارتون نیست.
‫شاید اینطور بنظر نیاد،
‫من واسه ورود به جومادونگ هزاران ‫نفر رو شکست دادم.
‫باشه، پس شاید واسه تو ‫یکم آسون باشه.
‫فقط واسه آقای لیم.
‫بخوام ساده بگم،
‫مصاحبه یه فرصت معقوله که تا جا داره ‫از خودت تعریف کنی
‫و چیزایی بگی که نمیشه جلوی بقیه گفت.
‫و تمام اینا رو با یه لبخند روی ‫صورتت باید انجام بدی.
‫من مثل یه ملخ هستم.
‫درحالی که یک مورچه کل تابستون رو ‫صرف ذخیره غذا برای زمستون می کنه،
‫یه ملخ کل تابستون رو صرف خوندن و لذت بُردن می کنه.
‫بااینحال، به نظر من شرکت شما ‫دنبال یه مورچه سخت کوش نیست،
‫بلکه نیازمند یه ملخ هست که خلاق و ایده پرداز باشه.
‫من همون ملخ خلاق و ایده پردازم.
‫مسخره ترین حرفی بود که ‫توی عمرم شنیدم.
‫بنظرت کدوم رو برای کار پاره وقت انتخاب می کنیم؟ ‫یه ملخ تنبل یا یه مورچه سخت کوش؟
‫آقای لیم ریونگ گو؟
‫بله، من هستم.
‫بنظرتون مشکل محصولات شرکت ما چیه؟
‫خب.
‫رنگ محصولات شما به وضوح ‫به رنگ های سرد و گرم تقسیم میشه.
‫ولی توی بازاریابی میگین که علی رغم ‫رنگ پوست شما،میشه هر رنگی رو استفاده کرد
‫که واضحه اینکار فقط فریب مشتری هست.
‫غیرممکنه بشه یک رنگ رو برای ‫هر پوستی استفاده کرد.
‫به تکته خوبی اشاره کردی. ‫خب؟
‫بازاریابی شما خیلی روی ‫مشتری های فعلی تکیه کرده.
‫درحالی که محصولات شما ‫با محصولات روز دنیا برابر می کنه
‫ولی هیچگونه تبلیغ درستی براش ندارین.
‫و؟
‫- بازم بگم؟ ‫- نمی تونی؟
‫بازم هست ولی شاید خیلی خوش تون نیاد.
‫من آدم روشن فکری هستم.
‫بزرگ ترین مشکل شما اینکه مشتری های ‫هدف شما خانم هایی 20 ساله هستن،
‫ولی شما مسئول اینجایین،
‫یه مَرد میانسال که هیچ دیدی ‫نسبت به خواسته های جوانان نداره،
‫مثلا همین مصاحبه که...
‫صبر کن.
‫آقای لیم ریونگ گو.
‫ یه نصیحت از کسی که یه پیراهن ‫بیشتر از تو پاره کرده، بشنو.
‫شاید از این خوشت نیاد، ولی...
‫پس نمی خوام بشنوم. ‫شما گفتین شاید خوشم نیاد.
‫اگه چیزی باشه که ممکنه خوشم نیاد، ‫پس ترجیح میدم اصلا گوش ندم.
‫ای...
‫خب.
‫شما دو تا برید بیرون.
‫خانم کو ریونگ؟
‫قد و وزن شما چنده؟
‫چی؟
‫اشتباه برداشت نشه. ‫ما محصولات آرایشی و بهداشتی زنونه می فروشیم،
‫واسه همین بخشی از وظیفه و کار من اینه که ‫به ظاهر تمام...
‫اعضای تیم هم رسیدگی کنم.
‫ازحالا به بعد چطوره توی رزومه تون بنویسید
‫که بانویی رو فرمی هستین؟
‫زودباش، اینطوری نگاه نکن.
‫گفتم یکم اضطراب داری، ‫یکم لبخند رو لبات بیاد.
‫نه؟
‫خانم کو، شما استخدام هستین.
‫از همین الان می تونین شروع کنین
‫و شما دو نفر برید بیرون.
‫خدای من.
‫پاشو روی توپ گلف گذاشت و زمین خورد.
‫- چیکار کنیم؟ ‫- چیکار کنیم؟
‫خانم، فکر کنم ازهوش رفته.
‫بهوش نیاریمش؟
‫نگاش کن.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- چی؟
‫گمونم این دوتا در واکنش سریع و حل مشکل ‫از من بهتر هستن.
‫بنظرم درست میگی.
‫باور دارم که آدمای بااستعداد رو استخدام می کنین.
‫خانم شین. ‫خوب شد دیدم تون.
‫ایشون شین ینا، معاون من هستن. ‫و همینطور بهترین عضو تیم.
‫اینام کارکنان پاره وقت هستن ‫که برای مراسم بازگشایی قراره کمک کنن.
‫- اطراف رو بهشون نشون بده. ‫- بله، قربان.
‫سعی کنین مثل خانم شین کارتون درست باشه. ‫اونوقت دیگه منم نگرانی ندارم.
‫- قربان. ‫- بفرمایید.
‫خدای من.
‫سه ساعت پیش بهت پیام دادم، ‫چرا دیر کردی؟
‫جلسه داشتیم.
‫بنظرت اولویت با منه یا اونا؟
‫مگه عقب افتاده ای؟
‫متاسفم، قربان.
‫اگه کسی پرسید، بگو برای ملاقات ‫با یه مشتری رفته.
‫بله، قربان.
‫خدایا.
‫کار شرکتی هم واقعا سخته.
‫خانم جئونگ، عذر می خوام.
‫بله، خانم شین.
‫میشه به اینا کمک کنین؟
‫من باید برای جلسه آماده بشم.
‫- سلام. ‫- بله.
‫مرسی.
‫از دیدن همه تون خوشبختم. ‫من جئونگ بورام هستم.
‫کارمون خیلی ساده اس.
‫با استفاده از ابزار خودکار فوتوشاپ ‫محصول رو انتخاب می کنیم،
‫بعدش تصویر پشت زمینه رو حذف می کنیم ‫و توی یه لایه ی جدید می ذاریم.
‫فعلا فقط در همین حد باید انجام بدید.
‫خب، برید یه جای خالی پیدا کنین ‫و کارتون رو شروع کنین.
‫مرسی.
‫فردا افتتاحیه بزرگ صدمین فروشگاه ماست.
‫مراسم آخر ماه برگزار میشه.
‫مطمئن باشید که هدایا حاضر باشن. ‫این برنامه باید بدون هیچ مشکلی پیش بره.
‫خانم جئونگ؟
‫من به شرکت زنگ زدم پیگیری کردم.
‫گفتن تا زمان درخواستی ما می تونن ‫به دست مون برسونن.
‫بهشون بگین که حتما باید سرموعد آماده باشن.
‫وقتی حاضر شدن، حتما مطمئن بشو
‫- که به دست فروشگاه رسیده باشه. ‫- بله.
‫- آقای کیم. ‫- بله.
‫ممکنه قبل درست شدن این پیداش کنیم؟
‫باید پیداش کنیم.
‫از ظاهر که کسی مشکلی نداره.
‫شرکت شبکه ی داخلی داره، درسته؟
‫من دنبال کسایی می گردم که توی ماه آپریل بدنیا اومدن.
‫گیر نیفتی.
‫باشه، موفق باشی.
‫موفق...
‫[هان منسیک - مدیر تیم]
‫لعنتی.
‫بذار اینو امتحان کنم.
‫لعنتی.
‫متولد آپریل...
‫خدای من!
‫هر بار که من رفتم یه گلف بازی کنم، ‫بسته بود.
‫گمونم اونقدر ثروتمند هستن که حال کار ندارن.
‫خدای من.
‫باید یه جای دیگه گلف بازی کنم.
‫خانم، آقای لیم چیکار کنه؟
‫خوب گوش کن.
‫- اگه گیر افتاد، ما اونو نمی شناسیم. ‫- چی؟
‫خانم.
‫تنها راه همینه.
‫حالت خوبه؟
‫فکر کنم بخاطر چیزیه که خوردم. ‫انگار نتونستم هضم اش کنم.
‫خوبم.
‫خانم کو، چه ورزشی انجام میدین؟ ‫یا نکنه رژیم گرفتین؟
‫من راستش خیلی سخت وزنم زیاد میشه.
‫که اینطور.
‫حسودیم شد.
‫خانم شین، بنظرم با این هیکل شما، نباید به ‫ کسی حسودی تون بشه.
‫ممنونم.
‫آقای لیم! هنوز زنده ای.
‫کارت خوب بود. ‫چیزی نمونده بود.
‫نزدیک بود گیر بیفتم.
‫چیزی نمونده بود بیخیالت بشیم.
‫- هی. ‫- بله، خانم؟
‫چی؟
‫می خواستین منو ول کنین؟
‫یعنی دارین میگین...
‫بخاطر سر و گوش دادن پرت شدم بیرون؟
‫بنظرت من واقعا همچین کاری ‫می کنم، آقای لیم؟
‫ما بیش از یه قرن هست ‫که همدیگه رو می شناسیم و کار می کنیم.
‫حالا بگو جستجو چطور پیش رفت؟
‫آقای لیم؟
‫جئونگ بورام.
‫کیم یونگ جون.
‫شین ینا.
‫فردا روز...
‫لی دونگ جا.
‫همین چهار نفر بودن.
‫وایسا. لی دونگ جا کیه؟
‫یه دقیقا وایسا.
‫خانم لی. الان سر کار تشریف میارین؟
‫حالا که نصف روز نبودین، ‫چطوره کل روز رو مرخصی بگیرین؟
‫متاسفم، قربان.
‫ولی من گفتم که صبح دیر میام.
‫حالا مثلا این افتخار داره؟
‫همش بلدی بگی : متاسفم
‫نکنه روباتی چیزی هستی؟
‫واسه همینه مادرای شاغل موفق نمیشن.
‫اگه بچه داری، چرا خونه نمی مونی ‫و روی بزرگ کردن اونا وقت نمی ذاری؟
‫خلاصه یکی رو انتخاب کن.
‫چرا اینقدر اصرار داری سر کار بیای ‫و اعصاب ما رو بهم بریزی؟
‫متاسفم.
‫کی...
‫- ما کارکنان پاره وقت هستیم. ‫- ما کارکنان پاره وقت هستیم.
‫پاره وقت، درسته.
‫بله. من لی دونگ جا هستم.
‫یه وون، چی شده؟
‫نه، همونجا بمون.
‫بابایی زود میاد.
‫من دیگه قطع می کنم.
‫[دخترم یه وون]
‫بله، یه وون؟ ‫چی شده؟
‫من میرم.
‫یه وون، نمی تونی همش بهم زنگ بزنی.
‫مامان، از اینجا خوشم نمیاد.
‫کجایی؟
‫گفتی میای. ‫کِی می رسی؟
‫چی؟ ‫جلسه داری؟
‫منم همین الان باید به جلسه برم.
‫بهت گفتم چون مدرسه یه وون امروز تعطیله، ‫باید امروز رو مرخصی بگیری.
‫یعنی چی نگرفتی؟! ‫دختر توام هست.
‫چی شده؟
‫بابایی نمیاد؟
‫نه.
‫یکم دیر می رسه.
‫واسه همین...
‫نه، نمی خوام تنها بمونم.
‫چه غلطی بکنم؟
‫[محل بازی بچه ها]
‫فکر کردم قهوه خونه اس.
‫ولی انگار برای بچه هاس.
‫بله.
‫بله. الان میام.
‫مامانی الان باید سر جلسه بره.
‫نمی خوام تنها بمونم!
‫من پیشش می مونم.
‫چی؟
‫می تونی تا وقتی مادرت برگرده، ‫پیش من بمونی، باشه؟
‫ولی...
‫مگه دیرت نشده؟
‫یه وون، خیلی زود برمی گردم.
‫تو همینجا باهاش بازی کن، باشه؟
‫متاسفم، ولی میشه پیشش بمونین؟
‫مرسی.
‫الان می فهمم چرا همیشه افراد ‫دارن از کارشون ناله می کنن.
‫همینکه اینجا بشینی آدمو زجرکش می کنه.
‫فکر می کردم آرزوت پیدا کردن کار بود.
‫می دونم.
‫هرکدوم تون که می تونه برای بالا بردن وسایل بهم کمک کنه، ‫لطفا باهام به انباری بیاد.
‫چی؟ ‫یه لحظه.
‫بنظرم همه می بینن که من چقدر قوی هستم.
‫فقط ظاهر که مهم نیست.
‫من از اونا نیستم که حتی یه گرم ‫چربی داشته باشم.
‫به عبارت دیگه،
‫کل بدن من از ماهیچه تشکیل شده.
‫این که...
‫من شاید ثروتمند بدنیا نیومده باشم، ‫ولی بی شک قدرتمند بدنیا اومدم.
‫چندتا جابجایی کوچو فقط باعث میشه ‫یکی دوتا عضله ام بیشتر بشه.
‫هروقت که زیاد پیاده روی می کنم،
‫حس می کنم عضله های ساق پام ‫بیشتر معلوم میشن.
‫من فقط دنبال یکی هستم که دستای قوی...
‫یه لحظه وایسا.
‫بیا مُچ بندازیم.
‫اگه دستت رو شکوندم، منو مقصر ندون.
‫این گرم کردن طولانی دیگه لازم نبود.
‫آدم همیشه باید خودشو گرم کنه.
‫واسه شکست خوردن خودتو گرم کردی؟
‫الان بیشتر از همیشه داری وراجی می کنی.
‫مثل دستای تو که بیشتر از همیشه ‫عرق کرده؟
‫- شروع کنیم. ‫- حتما.
‫یک،
‫دو،
‫- سه. ‫- قربان.
‫سلام جناب دست، فوری شکست خوردی.
‫بریم.
‫- دنبالم بیا. ‫- بله.
‫دستم رو پاک کنم و بیام.
‫حواست به جئونگ بورام و شین ینا باشه.
‫چقدر خیس شدن.
‫یه وون.
‫بیا یکم استراحت کنیم.
‫معلومه که اگه زیاد بخوری، چاق میشی.
‫آره، الحق که راست گفتی.
‫خفه شو.
‫ای عوضی های آشغال.
‫ببین چقدر چاقه.
‫- تاحالا آدمی مثل اون ندیده بودم. ‫- متاسفم.
‫میشه چیپس شکلاتی بدید؟
‫بازم چیپس شکلاتی می خواد؟
‫تو دیگه نباید شکلات بخوری ‫مگر اینکه بخوای شبیه اون بشی.
‫بنظرم خیلی بهم میاین.
‫خفه شو.
‫[تیم بازاریابی اس پی بیوتی - متولدین ماه آپریل]
‫نوش جان تون.
‫ببخشید، باید اینو جواب بدم.
‫- باشه. ‫- بله.
‫خیلی لاغره.
‫فکر کنم از قبل هم لاغرتر شده.
‫لباس هاش خیلی بهش میاد ‫و کارشم که گفتن نداره.
‫- خیلی بهش حسودیم میشه. ‫- آره.
‫بنظر من که فقط پوست و استخونه.
‫- لاغری از نوع خوبش. ‫- آره.
‫مگه خوب و بد هم داره؟ ‫لاغر لاغره دیگه.
‫موافق نیستین؟
‫موقع غذا خوردن نباید به وزن بقیه گیر بدید.
‫باید به غذا احترام گذاشت.
‫احترام؟
‫خانم جئونگ.
‫اینقدر پرخوری نکن.
‫قربان، من هیچ مشکلی با بدن خودم ندارم، ‫پس چرا همش دارین...
‫یعنی چی مشکلی نداری؟
‫خانم جئونگ، نمی تونی همش بخوری.
‫تو بعنوان کارمند مظهر شرکتی.
‫اینجا که شرکت غذایی نیست، ‫ما وسایل آرایشی می سازیم.
‫قربان!
‫کارتون آزار محسوب میشه.
‫چی؟
‫خانم جئونگ، من اذیتت کردم؟
‫از کِی نصیحت شده آزار؟
‫مگه حرف بدی زدم؟ ‫مگه کار بدی کردم؟
‫خدایا.
‫من اینا رو میگم چون نگرانت هستم.
‫می دونی که اگه همینطور چاق بمونی ‫هیچ مَردی ازت خوشش نمیاد؟
‫حرفام همش بخاطر اینکه من ‫خیر و صلاح تو رو می خوام.
‫بخاطر اینکه نگرانت هستم.
‫میگم «مراقب خودت باش» با «مراقب وزنت باش» فرق ندارن؟
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫مراقب خودت باش با مراقب وزنت باش فرق داره.
‫همیشه کسایی که مراقب خودشون نیستن،
‫با همین بهونه از بقیه عیب و ایراد می گیرن.
‫خدای من!
‫فکر کردی می تونی برام سخنرانی کنی؟
‫تو چیزی جز یه کارمند پاره وقت نیستی.
‫ازدست این جوونا.
‫حتی ادب هم ندارن.
‫در زمان من، وقتی رئیس آدم چیزی می گفت،
‫فقط بله قربان و چشم قربان می شنیدی.
‫فرشتگان عزیز جومادونگ،
‫ساعت کاری شما به اتمام رسید.
‫مثل همیشه بابت کار سخت تون سپاسگزاریم.
‫می خوام که...
‫کل روز رو بخوابم.
‫جدی میگم.
‫زودباش...
‫چرا کل کار من فقط کلیک کردن بود آخه؟
‫وای کَمَرم.
‫خب.
‫- بریم سرکارمون. ‫- درسته.
‫وضعیت کیم یونگ جون چطور بود؟
‫کارگر قراردادی بودن واقعا سخته.
‫همه میگن اگه مجبور به کارگری شدی، ‫سعی کن واسه یه شرکت بزرگ باشه.
‫ولی مگه کارگری توی شرکت و بزرگ فرق داره؟
‫اصلا فرقی با یه کارگر معمولی نداره.
‫بازم در نهایت این همه تلاش...
‫دستمزد خوبی نداره؟
‫اجاره، قبوض، وام دانشجویی هست،
‫و بقیه اش هم هرچی مونده باشه
‫بعد یه آخر هفته تموم میشه و میره.
‫بازم فکر می کنی فقط به کار سخت نیازی داری؟
‫فرار.
‫چی؟
‫من و همکلاسیم داریم آماده شروع ‫کار و کاسبی خودمون میشیم،
‫و تازه سرمایه گذار هم پیدا کردیم.
‫منم بزودی بهشون ملحق میشم.
‫می دونم که باید خیلی سخت کار کنیم ‫ولی ممکنه یه کار بزرگی انجام بدیم.
‫ببین ارزهای دیجیتال با اینکه هیچکس ‫انتظارشو نداشت، چقدر رشد کرد.
‫خدا رو چه دیدی.
‫درسته.
‫داشت به آینده اش فکر می کرد.
‫به نظر شبیه آدمی نبود که ‫قصد خودکشی داشته باشه.
‫خانم لی دونگ جا چطور؟
‫- مادرت کِی برمی گرده؟ ‫- نمی دونم.
‫مامان همیشه سرش شلوغه.
‫- واقعا؟ ‫- آره، ولی مادرم واقعا خیلی باحاله.
‫چطور مگه؟
‫مادرم بقیه رو بهتر و زیباتر می کنه.
‫گفت داره خیلی کار می کنه
‫تا وقتی من بزرگ شدم، ‫بتونم از چیزهای خوب استفاده کنم.
‫که اینطور.
‫یه وون!
‫یه وون، متاسفم.
‫خدای من. عزیزدلم، مامانی متاسفه.
‫خوش گذشت؟
‫متاسفم، عزیزم.
‫دیر کردم. ‫متاسفم.
‫اینقدر متاسف نباش.
‫چی؟
‫- به جلسه نرسیدی؟ ‫- نه.
‫پس دیر رسیدی؟
‫نه.
‫- کارت رو درست انجام ندادی؟ ‫- نه، راستش تاحالا همچین موردی پیش نیومده.
‫درسته، اینطور نشده. ‫پس چرا طوری رفتار می کنی که انگار ضعف داری؟
‫اگه اینطوری رفتار کنی، ‫مَردم سوءبرداشت می کنن.
‫شرکت و بچه ی خودت...
‫فکر می کنن کار اشتباهی انجام دادی.
‫تو که کارت عالیه.
‫درست نمیگم؟ ‫کار مادرت عالی نیست؟
‫آره!
‫سر کار و توی خونه مشکلات ‫سختی رو داره،
‫ولی بازم عاشق کار و دخترشه.
‫بنظرم شخص ما خانم شین بورام باشه.
‫- جئونگ بورام. ‫بنظرم شخص ما خانم جئونگ بورام باشه.
‫معلومه که اگه زیاد بخوری، چاق میشی.
‫تو دیگه نباید شکلات بخوری ‫مگر اینکه بخوای شبیه اون بشی.
‫آره، الحق که راست گفتی.
‫دیدم که سطح انرژی منفیش بالا رفت.
‫بنظرم بخاطر حرف های وحشتناکی باشه ‫که هام مینسیک بهش گفت.
‫شین ینا...
‫خانم شین ینا...
‫فردا افتتاحیه بزرگ صدمین فروشگاه ماست.
‫مراسم آخر ماه برگزار میشه.
‫همه می خوان مثل اون بشن.
‫خیلی سریع ترفیع گرفت.
‫من کاملا مطمئنم که
‫- خانم شین بورام هست. ‫- جئونگ بورام.
‫خانم جئونگ بورام.
‫هنوز برای مطمئن شدن زوده.
‫[تیم بازاریابی اس پی بیوتی - متولدین ماه آپریل]
‫[فرشته مرگ کاربر زندان بدون حصار رو به چت دعوت کرد]
‫[می خوام توی دنیایی زندگی کنم ‫که کسی بهم نگاه نکنه]
‫[واقعا میشه بدون درد مُرد؟]
‫[این بعنوان راهی بدون درد و تضمینی ‫برای پایان دادن به زندگی شما طراحی شده]
‫بله، ترتیب اش رو می دیم. حتما.
‫سلام، اس پی بیوتی.
‫بله؟
‫چی شده؟
‫هدایای صدمین فروشگاه هنوز نرسیده.
‫خانم جئونگ برای ساعت 3 بعد ازظهر سفارش داده، ‫ولی تهیه کننده اشتباها برای ساعت 5 ثبت کرده.
‫متاسفم!
‫هی! فکر کردی با معذرت خواهی ‫می تونی از زیرش قسر دربری؟
‫چطور ممکنه ما هدایای...
‫بازگشایی صدمین فروشگاه رو نداشته باشیم؟
‫آگهی رو از قبل پخش کردیم،
‫کلی مُشتری قراره بیاد!
‫فقط بلدی بخوری.
‫می دونستم اینکارو می کنه!
‫خانم جئونگ، چقدر عقب افتادن؟ ‫محصولات رو بسته بندی کردن؟
‫درحال بررسی محصولات معیوب هستن.
‫پس باید تا قبل ساعت 4 تموم بشه.
‫- حدود یه ساعت بیشتر. ‫- بله.
‫الان تمام کارکنان توی کارخونه هستن،
‫ولی مطمئن نیستن که تا ساعت 4 بتونن ‫بسته بندی کنن.
‫انگار قراره محصولاتی رو به مَردم بدیم
‫که حتی هنوز بسته بندی نشدن.
‫لعنتی!
‫من به کارخونه میرم و توی ‫بسته بندی بهشون کمک می کنم.
‫منم میام.
‫منم همینطور.
‫چرا شما باید برین؟
‫مگه نه اینکه هر چی کمک بیشتر، بهتر؟
‫درسته. مگه ما رو به همین دلیل استخدام نکردین؟
‫البته. هرچی تعداد بیشتری باشه، بهتر.
‫با دقت حمل شون کن.
‫چیکار کنیم؟
‫به مشتری ها گفتم
‫هدیه های تبلیغاتی یک ساعت ‫دیرتر می رسه.
‫ولی مدل آرایشی مون گذاشت و رفت
‫چون یه قرار دیگه داشت.
‫خیلی زحمت کشیدیم تا یه میکاپ آرتیست بیاریم.
‫دیگه از این بیشتر نمی تونم صبر کنم.
‫چیکار کنیم؟
‫پس خودم انجامش میدم.
‫نمیشه.
‫بعدشم، این کار مدل هست.
‫شاید اون بتونه.
‫خانم کو، می تونین اینکارو بکنین؟
‫خواهش می کنم؟
‫باشه، ولی من مفتی کار نمی کنم. ‫می تونی بعدا برام ناهار بخری.
‫باشه، حتما.
‫پرفروش ترین محصول ما در ‫فصل بهار و تابستان.
‫برای روشن کردن صورت استفاده می کنیم.
‫اگه اینطوری روی ناحیه تی و ‫استخون گونه آروم بکشید،
‫به صورت زاویه میده و درخشان تر نشون میده.
‫میریم سراغ محصول مون برای گونه ها.
‫من رنگ مرجانی رو استفاده می کنم،
‫که رنگ روز برای فصل بهار هست.
‫زیاده روی نمی کنیم و طوری ‫انجام میدیم که طبیعی جلوه بده.
‫بابت اون جر و بحث مدل عذر می خوام.
‫اشکال نداره.
‫فقط می خواستم کمک کنم....
‫نگران نباشید.
‫ممنونم.
‫خیلی وقته استیک نخوردم.
‫خوشمزه اس؟
‫بله، خوشمزه اس.
‫قارچ هم داره.
‫خوبه.
‫بیا، اینم بخور.
‫مرسی.
‫چطوره؟
‫هنوز نخوردم.
‫خوشمزه نیست؟
‫گمونم باشه.
‫من یه سر فوری به سرویس بهداشتی بزنم.
‫خانم شین ینا؟
‫آره.
‫بنظرم مورد خودکشی فعلی مون ‫خانم شین ینا باشه.
‫پس خانم جئونگ بورام چی؟
‫جئونگ بورام نیست.
‫اون بنظر یه آدم خوش قلب ‫با اعتمادبه نفس بالاس.
‫استیک فروشی حرف نداشت.
‫بیرونش تُرد بود و داخلش نیم پز.
‫و مثل پنیر نرم و نازک بود. ‫اصلا ترکیب محتواش حرف نداشت.
‫بیا دفعه بعد باهم بریم.
‫وقتی هان مینسیک بهش سرکوفت می زد، ‫خیلی ناراحت بود.
‫فقط یه واکنش انسانی بوده. ‫هیچ ربطی به عزت نفس نداره.
‫کی رو می شناسی وقتی با چاقو ‫دستشو بِبُری، درد نداشته باشه؟
‫درد کشیدن و زخم خوردن ‫برای همه یکجوره.
‫ولی بازم دلیل خاصی نمی بینم ‫که میگی خانم شین ینا سوژه مورد نظر ماست.
‫چیز مشکوکی درباره شین ینا متوجه نشدی؟
‫نه راستش، جدا از پرحرف بودنش...
‫چیزی نخورد.
‫وقتی غذاش رو به تکه های کوچک و کوچک تر ‫جدا می کرد، همش حرف می زد.
‫خیلی وقته استیک نخوردم. ‫خوشمزه اس؟
‫قارچ هم داره.
‫عجب سُس خوشمزه ای داره.
‫همش سوال های بی هدف می پرسید.
‫چطوره؟ ‫خوشمزه اس؟
‫هنوز نخوردم.
‫و بدون اینکه چیزی بخوره، ‫همش از خوشمزه بودن غذا حرف می زد.
‫بنظر منم خوشمزه اس.
‫چنگال رو توی دهنش بالا و پایین می بُرد ‫و می ذاشت توی بشقاب.
‫تنها چیزی که خورد
‫یه تکه قارچ بود.
‫متوجه نشدم. ‫واقعا فکر کردم داره از غذاش لذت می بره.
‫خانم شین، بنظرم با این هیکل شما، نباید به ‫کسی حسودی تون بشه.
‫ممنونم.
‫راستش کنجکاو بودم بدونم که چرا
‫دستاش رو بُریده.
‫فقط یه تکه قارچ خورد،
‫ولی انگشتش رو توی حلقش فرو کرد ‫و همونم بالا آورد.
‫این فقط یه اتفاق یکباره نبود.
‫و احتمالا اینطوری بوده که ‫به دستش آسیب رسونده.
‫پس واسه همین از شین ینا خواستی ‫ناهار مهمون کنه.
‫خیلی روی لاغر بودن وسواس داره؟
‫چرا؟
‫نمی دونم.
‫فقط شین ینا جواب این سوال رو داره.
‫ای پدرمان که در بهشت هستی،
‫ما رو از وسوسه دور کن ‫و از شر شیطان نجات مان بده.
‫لطفا، لطفا بهم کمک کن.
‫لطفا.
‫خواهش می کنم...
‫امروز چیکاره این؟ ‫بریم یه شام گروهی بخوریم؟
‫همه بعد کار بمونن، باشه؟
‫خیلی رو مخه.
‫فقط می خواد از کارت های شرکت استفاده کنیم.
‫خانم جئونگ، یه خوراکی شیرین نداری؟
‫بیا، هرچی دوست داری بردار.
‫خیلی ممنون. ‫اینو برمی دارم.
‫خب، جئونگ بورام.
‫خدایا. اینقدر پُرخوری نکن.
‫همینطور پیش بره باید بری و ‫با خوک ها دوست بشی.
‫باشه. مهم نیست شما چی بگین،
‫می خوام با خوک درونم سالم و روراست باشم.
‫باشه.
‫- هی، آقای مو. ‫- بله، قربان.
‫خبر داری که امروز شام گروهی داریم، درسته؟
‫باید تا آخر بمونی.
‫خانم شین، شمام بردارین.
‫مرسی.
‫شما خیلی برای بازگشایی و این چیزا ‫زحمت کشیدین.
‫این اواخر ندیدم خیلی چیز زیادی بخورین، ‫واسه همین نگران تون شدم.
‫خوبم.
‫زودباش، فقط یدونه بخور.
‫تا قند خونت بالا باشه.
‫خانم جئونگ، از این وزنت خجالت نمی کشی؟
‫می دونم که از حرفای آقای هام خوشت نمیاد، ‫پس چرا دست از این پُرخوری برنمی داری؟
‫- خانم شین. ‫- چیه؟
‫چرا تو همه اش...
‫هرچیزی دستت میاد و دوست داری رو می خوری؟
‫چرا؟ ‫نمی تونی یکم جلوی خودتو بگیری؟
‫متاسفم، یکم زیاد اصرار کردم، درسته؟
‫گمونم این اواخر خیلی تحت فشار و استرس بودین.
‫متاسفم، خانم جئونگ.
‫اشکالی نداره.
‫یکم استراحت کنین.
‫خیلی لاغره.
‫خیلی بهش حسودیم میشه.
‫کاش حداقل واسه یه روز اونقدر ‫لاغر بودم.
‫- ولی تا عمر دارم امکان نداره. ‫- منم مثل تو.
‫ببین.
‫ببین چقدر لاغره. ‫حالم بهم خورد.
‫- شرط می بندم با یه ضربه استخون هاش می شکنه. ‫- برو بزن ببینیم.
‫مزه نریز.
‫- اصلا از زن لاغری مثل اون خوشم نمیاد. ‫- منم همینطور.
‫صداتونو می شنوم. ‫همه چیو می شنوم.
‫لطفا بس کنین!
‫حال بهم زنه.
‫وضعیت خانم شین بنظر بحرانی میاد.
‫داره میره بالا.
‫اگه اتفاقی قرار بود برای شین ینا بیفته،
‫احتمالا باید امروز بیفته.
‫همه گوش کنین.
‫کارتون برای بازگشایی صدمین فروشگاه عالی بود.
‫با آرزوی موفقت اس پی.
‫اس پی!
‫نوش جان، همگی.
‫خانم شین، زودباشین.
‫اگه قصد خوردن نداشتین، ‫پس چرا اومدین؟
‫یکم حالم خوش نیست.
‫تعجبی نداره که اینقدر پوست و استخونی.
‫می دونی، زنی به این لاغری برای ‫زیاد جالب به نظر نمیرسه.
‫تو دیگه بست نشده؟
‫ما یه کارمند داریم که خیلی درشته،
‫و یکی هم پوست و استخونه.
‫باید هر دوتونو با هم قاطی کنیم ‫بله بتونیم یه هیکل خوب دربیاریم.
‫چیکار می کنی؟
‫بخورید، قربان.
‫حتما توش استخون بوده.
‫یه استخون...
‫حالتون خوبه؟
‫آقا، دستشویی کجاس؟
‫اونطرفه.
‫اوه، نه.
‫هی، غذا استخون داره. ‫مراقب باشید.
‫خانم شین.
‫حالتون خوبه؟
‫بنظر حالتون خوب نیست.
‫راست میگه.
‫حتما خیلی استرس داشتی.
‫بنظرم خیلی وزنت کم شده.
‫بس کنین.
‫باید یکم وزنت بیشتر بشه. ‫بیا بخور.
‫چرا همه بهم میگن چیکار کنم؟
‫شده پوست و استخون، ‫ولی باز شکمش یه متر بیرون زده.
‫چربی شکم نیست؟
‫الان که پوست و استخون شده، ‫قیافش زشت شده.
‫باید یکم وزنشو بیشتر کنه.
‫حتما قبلا خیلی چاق بوده.
‫بس کنین. بسه، لطفا بس کنین.
‫خانم شین.
‫لعنتی...
‫خانم، مشکل برنامه حل شد. ‫ولی سطح انرژی منفی اون...
‫- بیاین جدا بشیم. ‫- باشه.
‫خانم شین.
‫نه.
‫آپارتمان...
‫شش...
‫شانزده.
‫[شین ینا ‫سطح انرژی منفی : 98 درصد]
‫[گاز نیتروژن]
‫خانم شین.
‫[بیمارستان میونگین]
‫حالت خوبه؟
‫چرا نجاتم دادی؟
‫چرا می خواستی خودکشی کنی؟
‫چیه که اینقدر باعث درد و عذابت شده؟
‫نمی دونم.
‫چرا باید اینطوری زندگی کنم.
‫برای چی زندگی می کنم.
‫چرا اینقدر روی لاغر بودن وسواس داری؟
‫وسواس؟
‫عذر می خوام اگه حرف بدی زدم.
‫شنیدم که بعد غذا بالا آوردی.
‫آدمای نرمال...
‫این چیزا رو درک نمی کنن.
‫ولی تو از خیلی از آدما لاغرتری.
‫بچگیام چاق بودم.
‫تا زمان دبیرستان.
‫[شین ینا]
‫ای روانی، چرا داری ضدعفونی می زنی؟
‫- آهای، وبا. ‫- چیکار می کنی؟
‫دارم ضدعفونیش می کنم.
‫می دونی که این روزا وبا همه جا رو گرفته.
‫توی دبیرستان لقب من وبا بود.
‫چون اون زمان وبا شیوع پیدا کرده بود.
‫- بدش به من. ‫- بوی خوک میده.
‫- راست، چپ، بالا. ‫- یکمم بخوره مثل خوک میشه.
‫- هی، اون دوست توئه. ‫- نه بابا.
‫- برو باهاش همدردی کن. ‫- اصلا خیلی شبیه هم هستین.
‫- چه بویی میده. ‫- زودباش.
‫- بوی گوشت خوک نیست؟ ‫- بوی گوشت خوک میده.
‫بریم واسه ناهار گوشت خوک بخوریم؟
‫هی، من باسوم می خورم.
‫- باسوم هم بدک نیست. ‫- آره.
‫ولی می دونستی که
‫خوک ها هیچوقت نمی تونن آسمان رو ببینن؟
‫خوک ها رو داخل تانکر انداخته ‫و می پختن.
‫نزدیک 1300 خوک...
‫با خودم گفتم اگه قرار نیست ‫آسمون رو ببینم،
‫پس چه بهتر که بمیرم.
‫با خودم گفتم چاق بودن حتی نمی ذاره ‫که آدم خودشو بکشه.
‫همون موقع بود...
‫که شروع به بالا آوردن کردم.
‫طوری به خودم گرسنگی دادم ‫که انگار زندگیم بهش بند بود.
‫فقط اونقدری خوردم که زنده بمونم
‫و اون لحظه که احساس سیری کردم، ‫همه شو بالا می آوردم.
‫وقتی وزنم رو کَم کردم، ‫بقیه ازم می پرسیدن چطور اینکارو کردم،
‫و ازم تعریف می کردن.
‫لباس هاش خیلی بهش میاد ‫و کارشم که گفتن نداره.
‫- خیلی بهش حسودیم میشه. ‫- حس خیلی خوبی می داد.
‫و به خودم افتخار می کردم.
‫واقعا خیلی تلاش کردم...
‫و بالاخره مورد ستایش قرار گرفتم.
‫پس چرا اینقدر درد داری؟
‫فکر کردم بالاخره می تونم از چشم دوختن های ‫بقیه فرار کنم،
‫ولی چه چاق باشم و چه لاغر،
‫مَردم دست از قضاوت کردن برنمی دارن.
‫- خیلی لاغره. ‫- بهش حسودیم میشه.
‫کاش حداقل واسه یه روز اونقدر ‫لاغر بودم.
‫ببین چقدر لاغره. ‫حالم بهم خورد.
‫شرط می بندم با یه ضربه استخون هاش می شکنه.
‫اصلا از زن لاغری مثل اون خوشم نمیاد.
‫منم همینطور.
‫وقتی یه چیزی می خورم تا کمی ‫وزنم زیاد بشه،
‫فورا بالا میارم
‫چون همش وضعیتی که قبلا داشتم ‫جلو چشام میاد.
‫انگار توی زندانی هستم که ‫هرگز نمی تونم ازش فرار کنم.
‫واقعا از وضعیت الانم
‫به شدت بیزارم.
‫چیکار کنم؟ ‫بهش زنگ بزنم؟
‫اومدم.
‫به خونه ی خانم شین رفتم و ‫اینجا آوردمش.
‫کارت خوب بود.
‫الان بهتره برید داخل. ‫زمان های سختی رو می گذرونه.
‫نه. چویی جون وونگ.
‫تو برو داخل.
‫چی؟
‫تو شین ینا رو اینجا آوردی،
‫خودتم می تونی قضیه رو خاتمه بدی.
‫خانم؟
‫چیه؟ ‫دیگه وقتشه بهش اعتماد کنیم.
‫بنظرتون از عهده اش برمیام؟
‫به راه و روش خودت انجامش بده.
‫باشه.
‫راه و روش خودم...
‫چطوریه؟
‫خواهر کوچیک منم اینطوری بود.
‫یه مشکل شبیه تو داشت و اوقات سختی رو می گذروند.
‫بخاطر مطالعه برای کنکور، ‫ده کیلو اضافه وزن پیدا کرد.
‫فکر نمی کردم اصلا باعث ناراحتیش بشه، ‫چون همیشه سرحال و شاداب بود، ولی...
‫هی، اومدی.
‫سلام...
‫چش شده؟
‫بعد اینکه بخاطر اضافه وزنی که داشت ‫بقیه دوستاش پَسش زدن،
‫فورا به یک آدم افسرده تبدیل شد.
‫عذر می خوام.
‫این چنده؟
‫بیخیال. اون که اندازه ی تو نیست.
‫هی، عذر می خوام.
‫قیمتش رو پرسید، ‫نه اینکه اندازه اش میشه یا نه.
‫بیخیال.
‫اولش فکر می کردم می تونه با قضیه کنار بیاد،
‫ولی نتونست.
‫حتما تحمل نگاه بقیه آدما بهش سخت بوده.
‫زودباش، بیا بیرون.
‫ولم کن.
‫نه، همین الان در رو باز کن.
‫چرا؟
‫چرا بجای غذا خوردن رفتی ‫توی اون اتاق موندی؟
‫- زودباش بیا و غذاتو بخور. ‫- نه، نمی خوام.
‫دیگه بسه!
‫دیوونه شدی؟
‫- مامان. ‫- جوابمو بده. دیوونه شدی؟
‫نه، دیوونه نیستی.
‫پس چرا باید خودتو بخاطر نظر بقیه ‫بخوای تغییر بدی؟
‫اونایی که از ظاهر بقیه رو قضاوت می کنن، ‫حالا مهم نیست چقدر بی نقص باشی،
‫همیشه یه چیزی برای ایراد گرفتن پیدا می کنن.
‫نذار بهت بگن چیکار کن و چیکار نکن.
‫زندگی توئه یا اونا؟
‫مهم نیست بقیه چی بگن، ‫ولی تو باید همیشه طرف خودت باشی.
‫تو زیبایی.
‫من تو رو یه دختر زیبا بار آوردم.
‫بنظرم وضعیت تو خیلی شبیه ‫به وضعیت اون زمان خواهر منه.
‫یعنی میگی تقصیر منه؟
‫برای خواهر تو فقط چند وقت بود،
‫ولی من کل زندگیم رو با قضاوت بقیه گذروندم.
‫فقط بخاطر اینکه چاق بودم.
‫توی این تله ای افتادم که بقیه برام ساختن.
‫درسته. من هیچوقت همچین مشکلی نداشتم، ‫پس نمی گم واقعا حالتو درک می کنم.
‫احتمالا آدمایی که اون زندان رو ساختن ‫و تو رو توش زندانی کردن،
‫همونایی بودن که این همه مدت ‫آزارت می دادن.
‫ولی...
‫ولی بنظرت ممکن نیست که تو
‫کسی بودی که در زندان رو قفل کردی ‫تا نتونی فرار کنی؟
‫خیلی سعی نکن...
‫بدنی رو حفظ کنی که نمی خوایش.
‫بدن تو مال توئه، نه کَس دیگه ای.
‫باید بخاطر خودت دوسش داشته باشی ‫ و ازش مراقبت کنی.
‫می خوام که از این زندان بیام بیرون.
‫می خوام بیام بیرون،
‫ولی نمی دونم چطوری.
‫کی اینکارو کردم...
‫تمام این مدت کلید توی دست خودم بود.
‫[شین ینا ‫سطح انرژی منفی : 35 درصد]
‫همیشه خوب حرف میزد؟
‫تو بهش نشون بده، رئیون.
‫نشون بده که نجات آدما قدرت تو نیست،
‫بلکه با کلمات نجات میدی.
‫چون از ته قلب حرف می زنه.
‫از شر رزومه های جعلی خلاص شو ‫و استعفانامه هامونو بهشون بده.
‫- شما کجا میرین؟ ‫- این کارو تموم کنم.
‫ناراحت شدم بدون خداحافظی رفتی.
‫ولی خیلی هیجان زده شدم
‫وقتی ازم خواستی توی همچین جایی ‫همدیگه رو ببینیم.
‫مدتی میشه یه چیزی ذهنم رو درگیر کرده.
‫می تونی ازم بپرسی.
‫تو که خانوم خیلی زیبایی هستی.
‫چرا ولی اینطور بد لباس هستی؟
‫خیلی هم اخمات تو همه.
‫بخاطر اینکه می خوام یه درسی به احمقی مثل تو بدم.
‫خانم کو، چیکار می کنی؟
‫چیکار می کنی؟
‫من از بابابزرگ تو هم بزرگ ترم. ‫یکم احترام نگه دار.
‫دیوونه شدی.
‫دیوونه شدم پس...
‫- یکی تو شکم... ‫- تو...
‫یکی توی سینه.
‫یادت باشه که دیگه کاری به کار ‫بقیه خانوما نداشته باشی.
‫گفتم تو که زبان آدمیزاد حالیت نمیشه، ‫باید اینطوری بهت بگم.
‫تو دیوونه ای!
‫نه، دیوونه خودتی.
‫فکر کنم اینطوری بهتر درس می گیری، نه؟
‫از الان، هروقت احساسات یکی جریحه دار کنی،
‫دل و روده ا پیچ می خوره،
‫و صبح تا شب رو توی دستشویی می گذرونی.
‫بدنت تاوان گناهانی رو میده که دهنت مرتکب شده.
‫بقیه مجازاتت
‫می مونه واسه بعد مرگت.
‫هی!
‫من که باهات خیلی خوب رفتار کردم.
‫هی!
‫برگرد اینجا ببینم! ‫وایسا!
‫حتی وقتایی که می شنوی بقیه ‫چی راجع تو میگن،
‫چطور اینقدر سریع ازش می گذری ‫و لبخند میزنی؟
‫من نمی تونم حرفاشون رو بیخیال بشم.
‫حقیقت اینه که منم دوست ندارم ‫از این حرفا بشنوم.
‫ولی واقعا با بدن خودم مشکلی ندارم.
‫فکر کنم بخاطر همینه که حرفاشون ‫روم خیلی تاثیر نداره.
‫شاید تصورش سخت باشه،
‫ولی وقتی بچه بودم، ‫خیلی پوست و استخونی بودم.
‫بدجور مریض بودم.
‫ولی به طرز معجزه آسایی خوب شدم.
‫و از اونجا که آدم فقط یه بار زندگی می کنه،
‫مهم نیست بقیه پُشت سرم چی بگن،
‫تصمیم گرفتم هرچی دوست دارم بخورم ‫و خوشحال باشم.
‫و البته سالم هم بمونم.
‫چون معیار من برای خوشحالیم،
‫خودم هستم.
‫خانم جئونگ، بابت نصیحت خیلی ‫زیبات ازت تشکر می کنم.
‫خوشمزه اس.
‫عالیه!
‫[تیم مدیریت بحران ‫چویی جون وونگ]
‫هنوز اینجایی؟
‫چرا؟
‫فقط نگران بودم.
‫وقتی یکی رو پیدا کنیم که ندونیم چطور ‫بهش کمک کنیم، چی میشه؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫علی رغم اینا، بازم وظیفه ی ما ‫سعی برای نجات اوناس.
‫اونا تنها کسایی هستن که می تونن ‫خودشون رو...
‫از وضعیت شون نجات بدن.
‫وظیفه ی ما فارغ از راه حل کمک کردن، ‫ اینه که بهشون حس آرامش بدیم
‫و ازشون حمایت و همدردی کنیم.
‫توی این دنیای خشن، این چیزا به راحتی بدست نمیاد.
‫و...
‫اینطور نیست که تنهایی کار بکنی.
‫اصلا چرا نگران آینده هستی؟
‫باشه.
‫خانم.
‫باز چیه؟
‫می دونی، توی اورژانس...
‫چرا اون وظیفه رو به من محول کردید؟
‫فقط حس کردم تو برای این کار ‫آدم مناسبی هستی.
‫براساس چی؟
‫تو بگو غریزه یه آدم دنیا دیده.
‫حالا برو خونه.
‫باشه.
‫خب.
‫پس دیگه من رفتم.
‫تا دیروقت بیدار نمونین، خانم.
‫[سخن آخر]
‫دستام...
‫بیا تو.
‫چیه؟ ‫بازم هست؟
‫اطلاعات دست نویس ارواحه.
‫کل شرکت بخاطر این ویروس لعنتی بهم ریخته.
‫کارت خوب بود. می دونم که واسه تیم اسکورت ‫حتما زمان سختی بوده.
‫چیزی نیست.
‫شاید دم و دستگاه ها کار رو آسون کرده باشن، ‫ولی آدم نباید گاردش رو پایین بیاره.
‫اگه برای این چیزا آماده نباشیم،
‫چیزی که آسون بدست میاد، ‫شاید بعدا وضعیت رو بدتر کنه.
‫بنظرم بهتره یه شبکه یا سیستم پشتیبان داشته باشیم.
‫باشه.
‫پس...
‫بیاین تو.
‫اینم از اسنادی که باید امضاء کنین
‫تا بتونیم سیستم مدیریت شبکه رو ‫مجددا بررسی کنیم.
‫تیم مدیریت سیستم ازم خواست ‫که اینا رو برای شما بیارم.
‫هی!
‫یکی بهم پیام خصوصی فرستاده.
‫آدمایی رو پیدا کردم که از راه خودکشی پول درمیارن.
‫نه. با عجله کاری نکن.
‫بیخیال، خودم این کلاهبردار رو پیدا می کنم.
‫نام کاربریش فرشته مرگه؟
‫منم وارد میشم.
‫ولی همه قول دادیم که با هم می میریم.
‫اینجاس.
‫باید از اینجا بریم.
‫من قبلا یه بار مُردم، ‫دیگه از چیزی نمی ترسم.
‫حالش خوبه، درسته؟
‫باید بریم سراغش.
‫چویی جون وونگ.
‫وظیفه ی ما چیه؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»