‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»
‫[قسمت پنجم]
‫چرا اخمات تو همه؟
‫مطمئنا به خاطر این نیست که ‫دوست نداری با من ازدواج کنی؟
‫نه.
‫پس چرا...
‫از تصمیماتی که گرفتم، پشیمونم.
‫منظورت چیه؟
‫بعنوان افسر ارتشی، زندگیم در پی ‫نگهبانی از مرز می گذره.
‫چطور می تونم الان از پیشت برم؟
‫همین از خودگذشتگی هاته که باعث شد ‫عاشق تو بشم.
‫چه وسایل قشنگی.
‫چیکار می کنی؟
‫می خواستم بدونم با رنگ قرمز دور چشمات چطور میشی؟
‫لطفا پاکش کن.
‫قرمز خیلی بهت میاد.
‫چرا اینطور بهم زل زدی؟
‫چون دوستت دارم.
‫[باشد که اتحاد این دو خانواده سرچشمه شادی باشد]
‫باشه، شروع کنیم.
‫آروم باش و فکر کن.
‫بعدش هروقت خواستی حرف بزن.
‫- بیا. ‫- اومدم.
‫اینم از خاک.
‫حالا اینطور آروم بیارش بیرون.
‫خوبه.
‫خب.
‫فقط یه کار دیگه مونده.
‫خب، اینم از این.
‫بکارش.
‫- آفرین. ‫- تموم شد.
‫[ووجین عزیزم، با تمام دل و جونم، تولدت مبارک]
‫[دوستت دارم، از طرف نایونگ]
‫خوب بزرگ بشی!
‫کوچولو، بزرگ شو یه گل خوشگل شو!
‫نمی تونی چشماتو باز کنیا، باشه؟
‫یک، دو، سه.
‫هورااا!
‫این یکی تموم شد.
‫- بدک نیست، نه؟ ‫- نه، خوبه.
‫حتما درد داره.
‫این؟
‫درد نداره.
‫ببین چقدر جمع کردم.
‫بگیر!
‫بریم!
‫- چیه؟ ‫- داره برف میاد.
‫اینم از این.
‫- چه قشنگ می باره. ‫- خیلی خوشگله.
‫- ووجین. ‫- بله؟
‫توی اون سریالی که نگاه می کنم ‫یه حرفی زدن.
‫وقتی مَردم وارد دهه سوم زندگی شون میشن،
‫تبدیل به درخت میشن.
‫- درخت؟ ‫- آره، درخت.
‫مهم اینه که چه کسی باعث میشه ‫درختت شکوفه بزنه.
‫به عبارت دیگه زندگیت بسته به آدمایی که ‫باهاشون آشنا میشی، می تونه تغییر کنه.
‫یعنی چی؟
‫این چیه؟
‫حالا...
‫داشتم اینو می گفتم...
‫میشه من کسی باشم که باعث ‫شکوفه دادن درختت میشه؟
‫برای درختت آب و نور خورشید میشم
‫کاملا مطمئنم که می تونم به رشدت کمک کنم
‫و باعث بشم شکوفه های قشنگی بزنی.
‫هرگز...
‫مردد نمیشم.
‫- صبر کن. ‫- چی؟
‫چی بود؟
‫خیلی قشنگ بود.
‫جوابم.
‫واقعا می تونم رانندگی کنم.
‫باشه بابا.
‫تا صبح داشتی آهنگ می نوشتی.
‫زودباش. یکم بگیر بخواب.
‫وقتی که بیدار بشی،
‫روبروت دریا رو می بینی.
‫وقتی این آهنگم تموم بشه، ‫تو اولین کسی میشی که اونو می شنوه.
‫واقعا؟ ‫قول؟
‫- قول میدم. ‫- پس قول دادیا.
‫زمانم تموم شده، درسته؟
‫آقای کانگ ووجین.
‫جیب تون رو خالی کنین.
‫نمی دونم منظورتون چیه.
‫فکر می کنی اینطوری می تونی یکی ‫که مُرده رو دوباره ببینی؟
‫تو از کجا می دونی نمیشه؟
‫پس باید چه غلطی بکنم؟
‫شاد باشم؟
‫اگه نمی خوایم نایونگ ناراحت بشه، ‫باید زندگی خوبی داشته باشم؟
‫همش مزخرفاته.
‫آقای کانگ ووجین.
‫تو نمی دونی
‫این درد چجوریه!
‫حتی نمی تونی تصورش بکنی.
‫پس بیخیال.
‫راه های زیادی برای مُردن وجود داره.
‫باشه.
‫به خودت بستگی داره که بمیری یا نه.
‫درست میگی.
‫چطور ممکنه کسی که این چیزا رو ‫تجربه نکرده، بتونه حس تو رو درک کنه؟
‫همه فقط تظاهر به دونستن می کنن.
‫گفتنش باید سخت باشه، ‫باید دردناک باشه.
‫ولی این چیزی نیست که دنبالشم.
‫دلیل دیگه ای داری، درسته؟ ‫واسه این حال بی درمون ت دلیل داری.
‫چون من کُشتمش.
‫من نایونگ رو کُشتم.
‫من کُشتمش!
‫[روان پزشک : کو ریئون]
‫[کانگ ووجین - 29 ساله ‫خواننده - ترانه سرا ‫سطح خطر : 96]
‫فکر نکنم کانگ ووجین پرونده آسونی باشه.
‫هه نایونگ رو پیدا کردی؟
‫بله. توی آپارتمان کانگ ووجین پیشش هستیم.
‫مراقبش باشید. ‫دارم میام.
‫لطفا کمکم کنین.
‫بهتون التماس می کنم.
‫زودباش، چطور می تونی اینقدر سنگ دل باشی؟
‫چطور اون دنیا بره وقتی شوهرش می خواد ‫خودکشی کنه؟
‫اگه منم جاش بودم، حاضر به رفتن نمیشدم.
‫آقای چویی.
‫الان وقت این حرفا نیست.
‫می تونم ووجین رو نجات بدم.
‫اجازه بدید نجاتش بدم.
‫می تونی تمام مسئولیت اینکارو به گردن بگیری؟
‫- بله. ‫- اگه مشکلی بوجود بیاد،
‫ووجین می میره.
‫می تونم نجاتش بدم.
‫دیدن تو ممکنه وضعیت رو بدتر کنه.
‫غیرممکنه.
‫کانگ ووجین گفت اون تو رو کُشته.
‫حتما وضعیت فعلی کانگ ووجین ‫دلیل دیگه ای داره.
‫خانم هه، بنظرم باید یکم قضیه رو ‫با جزئیات بیشتر برامون توضیح بدید.
‫کمک مون می کنه تا آقای کانگ رو نجات بدیم.
خانم، مهمون های ناخواسته دارن میان‫.
‫خب.
‫چی؟
‫اونو ببینید.
‫بهتون که گفتم این طرفا ‫یه چیزی سر جاش نیست.
‫سلام علیک، روح فراری رو بهمون پَس بدید ‫تا بریم به کارمون برسیم.
‫همه آدمای پرمشغله ای هستیم.
‫سلام علیک؟
‫چه زود پسرخاله شدی.
‫- آقای لیم. ‫- بله، خانم.
‫- می تونی جلوشون رو بگیری؟ ‫- البته.
‫چرا؟ می خوای دعوا کنی؟ ‫نمیشه با حرف به تفاهم برسیم؟
‫عقب وایسا، آقای چویی.
‫برید خانم. ‫سریع باشید.
‫- طوریش نمیشه؟ ‫- نگران نباش.
‫بعدا می بینمت.
‫پارسال دوست، امسال آشنا، ریونگ گو. ‫خوشحالم اینجا می بینمت.
‫ریونگ گو؟
‫من دستیار مدیر هستم و تو ‫یه کارمند ارشدی، آقای لی.
‫لطفا منو با عنوان خودم صدا بزن. ‫بهم برخورد.
‫هر دو یه زمان وارد شرکت کنیم. ‫چرت و پرت نگو.
‫- بگیرینش. ‫- فکر کنم بخوای اینکارو بکنی.
‫چی؟ چرا؟
‫حتما یادت رفته
‫که من قبلا در تیم مدیریت دفتر فوتی ها کار می کردم.
‫فکر کنم یه هشتاد سال ازش گذشته.
‫بهت گفتیم روح همکاران ژاپنی رو برامون بیاری،
‫ولی تو بجاش روح اونایی که در ‫ارتش مستقل بودن رو آوردی.
‫به لطف من، کمک کردم تا مشکل رو حل کنی.
‫ولی بهرحال مشکل فاجعه باری بود.
‫ای عوضی
‫لعنتی!
‫زودباشین.
‫ریونگ گو!
‫بخاطر اون روح فراری کلی گوشمالی میشیم.
‫برامون ناراحت نیستی؟
‫- اصلا و ابدا. ‫- اصلا و ابدا...
‫هی.
‫همه باهم حمله کنین.
‫گوشم. اوووخ، گوشم.
‫سریع سوار شو.
‫سوار شین.
‫زودتر. ‫مرسی.
قضیه این ماشین چیه؟
‫ماشین شرکته.
‫درخواست پشتیبانی کردم.
‫بخاطر این انگشتر.
‫اگه خسته ای، من می تونم رانندگی کنم.
‫بذار همین الان ازت اینو بپرسم.
‫چرا کانگ ووجین فکر می کنه تو رو کشته؟
‫روزی که کانگ ووجین متولد شد...
‫روزی بود که مادرش فوت کرد.
‫[تولدت مبارک کانگ ووجین]
‫چرا باید روزی رو جشن بگیریم
‫که مادرت رو کُشتی؟
‫[تولدت مبارک، شاگرد اول کلاس کانگ ووجین]
‫لعنت بهت!
‫اگه بخاطر تو نبود، جی یون اونطوری نمی مُرد.
‫بابا.
‫تو کُشتیش.
‫عزیزم.
‫جی یون!
‫[کانگ جونگ سوک]
‫خودکشی کرد، درسته؟
‫آره.
‫مادرش موقع زایمان فوت کرد ‫و پدرشم که خودشو کُشت.
‫بچه ی بیچاره.
‫قراره به یتیم خونه بفرستنش؟
‫متاسفم دیر کردم. ‫ووجین، من عموت هستم.
‫آره، بذار عموت ترتیب کارها رو بده.
‫هنوز چیزی نخوردی، نه؟ ‫بریم با عمه یه چیزی بخوریم، باشه؟
‫نگران نباش.
‫از الان دیگه پیش ما زندگی می کنی.
‫اینجا اتاق توئه.
‫بخور.
‫پسر خوب.
‫تولدت مبارک. ‫تولدت مبارک.
‫تولدت مبارک، ووجین عزیز. ‫تولدت مبارک، ووجین عزیز.
‫تولدت مبارک. ‫تولدت مبارک.
‫یه آرزو بکن.
‫آفرین!
‫یه عکس دسته جمعی بگیریم؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫- یادگاری بمونه. ‫- الان می گیرم.
‫همه نگاه کنین.
‫یک، دو، سه.
‫مامان.
‫بابا.
‫خواهر؟
‫حتما براش سخت بوده.
‫تصورشم نمی کنم چطور این ماجرا رو پُشت سر گذاشته.
‫تقصیر منه.
‫لازم نیست واسه زندگی کردن ‫خودتو به در و دیوار بزنی.
‫زمانش که برسه، راهتو پیدا می کنی.
‫تماس گیرنده 3328 میگه: خورشید زندگیت از ‫همون جایی که تنها گذاشتن، طلوع می کنه.
‫و تماس گیرنده 2142 میگه:
‫از الان مهم ترین چیز اینه که سعی کنی ‫خودتو حتی بیشتر از کسی که
‫تو رو دوست داره، دوست داشته باشی.
‫بازم تماس گیرنده 0514 داره برامون پیام می فرسته.
‫هنوزم داری گوش میدی، درسته؟
‫پس دراینصورت، بجای حرف زدن،
‫برای تماس گیرنده 0514 یه آهنگ پخش می کنیم.
‫تا تمام پیام هایی که فرستادی رو دربر بگیره.
‫احساس تنهایی می کنی؟
‫اشک چشمات می ریزه؟
‫پس چشماتو ببند
‫یه روز خوب هم میاد.
‫راهت رو گُم کردی؟
‫از تاریکی ترسیدی؟
‫پس هر دو چشماتو ببند.
‫دستامو بگیر
‫نور رو خواهی دید
‫می گفت که آهنگ توی رادیو
‫بهش می گفت که اینکارو نکنه.
‫عذر می خوام.
‫میشه...
‫میشه بهم یاد بدید چطور گیتار بزنم؟
‫موسیقی تنها اُمید ووجین بود.
‫ولی الان با دستایی که زخم شده...
‫دیگه چیزی براش نمونده.
‫عروسی تون کِی بود؟
‫ما هرگز...
‫مراسم نگرفتیم.
‫بابا، می خواستین با ووجین آشنا بشین.
‫خب، حالا چطوره؟
‫پسر خوب و خوش قیافه ایه.
‫پس موسیقی دانی.
‫- بله، اقا. ‫- که اینطور.
‫منم جوونیام دهل می زدم.
‫بخاطر کار و بار کلا دیگه یادم رفت.
‫جدی میگی؟
‫ولی چرا ازش دست کشیدی؟
‫آدم وقتی صاحب خانواده میشه ‫دیگه با موسیقی نمیشه نون سر سفره آورد.
‫موسیقی واسه زمان جوونی و مجردیه.
‫موافق نیستی؟
‫بله، آقا.
‫موسیقی رو...
‫بعنوان یه سرگرمی درنظر بگیر.
‫بابا!
‫بابا.
‫چطور تونستین اینو بگین؟
‫شاید الان خوشحال باشی، ‫ولی اینا فقط برای یه مدته.
‫دنیای واقعی فرق داره.
‫فقط می خواستم ببینم چطور آدمیه، ‫ولی نه یعنی نه.
‫یه خواننده ی ناشناس؟
‫چقدر شرم آور.
‫فکر کردی گذاشتم باله یاد بگیری ‫که آخرش با همچین پسری آشنا بشی؟
‫مامان!
‫چرا جواب ندادی؟
‫خونه پدرم رو ترک کردم.
‫می خوام پیش تو زندگی کنم.
‫بزرگ شو.
‫چطور می تونی با من زندگی کنی؟
‫چی؟
‫با من فقط بدبخت میشی. ‫همیشه اینطور بوده.
‫چی داری میگی؟
‫یعنی نمیخوای باهام ازدواج کنی؟
‫- درسته. ‫- چرا می خوای اینکارو بکنی، ووجین؟
‫ووجین. من نمی تونم.
‫لطفا فقط برو.
‫از عمد داری اینکارو می کنی، درسته؟
‫ووجین.
‫ووجین، در رو باز کن. ‫چرا اینکارو می کنی؟
‫ووجین.
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫ووجین، نمی تونم.
‫بدون تو زنده نمی مونم.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫نمیشه دست از بقیه چیزا برداری...
‫و فقط بهم بگی که می خوای با من باشی؟
‫نمیشه؟
‫واقعا بدون تو نمی تونم.
‫ووجین، نمی تونم.
‫[بیمارستان دانشگاهی یون هوا]
‫[مشخصات بیمار: کانگ ووجین - 29 ساله]
‫ووجین اینجا نیست.
‫اگه رفته باشه خودکشی کنه چی؟
‫خانم هه، به احتمال زیاد حالش خوبه.
‫بریم دنبالش.
‫خانم.
‫خانم هه. سریع بریم.
‫هه نایونگ رو نمی بینم.
‫چی؟ ‫کجا رفت؟
‫درست همینجا بود!
‫پیداش کن.
‫لطفا منو نکش.
‫چرا کسی که قبلا مُرده ‫داره ازم می خواد که نکشمش؟
‫همین الانشم زندگیت به آخر رسیده.
‫خواهش می کنم.
‫خواهش می کنم...
‫شخصا تو رو به
‫دنیای پس از مرگ اسکورت می کنم.
‫متاسفم که دیر کردم.
‫از سر راهم برو کنار.
‫فعلا نمی تونم. ‫متاسفم، قربان.
‫ریونگ تو رو به جومادونگ آورد.
‫خیلی از استعدادهای تو تعریف و تمجید می کرد.
‫اون موقع باهاش مخالفت نکردم.
‫ولی اگه می دونستم که همچین روزی میاد ‫که از فرمانم سرپیچی کنی، حتما مخالفت می کردم.
‫یکم سرشو گرم می کنم.
‫من که بهرحال قراره مجازات بشم. ‫حداقل مطمئن میشم این ماجرا به خوبی تموم بشه.
‫خانم هه.
‫آقای چویی.
‫کجا بودین؟ ‫همه جا رو دنبالتون گشتم.
‫یه اتفاقی افتاد. ‫آقای لیم...
‫کجا؟
‫اونجا...
‫خدای من.
‫اگه فکر کردی بخاطر پنهان کردن
‫ یه روح فراری ،فقط همینقدر تنبیه میشی، ‫بدون که سخت در اشتباهی.
‫موافق نیستی...
‫خانم کو؟
‫ولش کن.
‫مدیر تیمش الان قدرتی نداره.
‫اون فقط داشت دستورات رو انجام می داد.
‫آقای لیم. ‫آقای لیم، حالت خوبه؟
‫تحمل می کنم.
‫از الان، تیم مدیریت بحران قضیه رسیدگی ‫به روح هه نایونگ رو برعهده داره.
‫- نمی تونی. ‫- نه.
‫اگه ببریش، یه شکایت برای مانع شدن ‫برای کار تیم مدیریت بحران پُر می کنم.
‫مانع کار شدن...
‫کی مانع کی میشه؟
‫مگه نمی دونی پناه دادن به یک روح فراری ‫جرم خیلی بزرگ تریه؟
‫ضمانت قبول مسئولیت فرشته مرگ
‫این کافیه؟
‫خانم!
‫ضمانت قبول مسئولیت فرشته مرگ... ‫همه اش بخاطر نجات یکیه که می خواد خودکشی کنه؟
‫به شرطی که تا 12 ساعت دیگه ‫بیمارستان رو ترک نکنه.
‫نه، بهت دو ساعت فرصت میدم.
‫باشه.
‫اگه این چیزیه که می خوای، ‫شرایطت رو قبول می کنم.
‫خانم، نمی تونین اینکارو بکنین.
‫چرا؟ ‫مگه چیه؟
‫ضمانت قبول مسئولیت فرشته مرگ چیه؟
‫قراردادی هست که فرشته ی کمک گیرنده،
‫باید هر کاری که فرشته کمک کننده ‫ درخواست کرد، انجام بده.
‫نمیشه لغو..
‫یا ازش قسر در رفت.
‫اُمیدوارم که ارزشش رو داشته باشه.
‫[ضمانت قبول مسئولیت فرشته مرگ]
‫[کو ریئون ‫پارک جونگ گیل]
‫خانم، حتی شرکت هم نمی تونه در مقابل ‫این قرارداد ازتون محافظت کنه.
‫حتی رئیس با تمام قدرت هاشم نمی تونه ‫کاری بکنه!
‫چه دلیلی برای این کارها دارین؟
‫کی می دونه درعوض اون چه درخواستی می کنه؟
‫چیه؟ مگه تو بهم سنگ دل نگفتی و ‫ازم نخواستی به هه نایونگ کمک کنم؟
‫چرا این کارها رو می کنین؟
‫چون باید کانگ ووجین رو نجات بدیم.
‫حتی بااینحال...
‫آقای لیم. گفتی که دوست نداری ‫تیم مدیریت بحران منحل بشه؟
‫چویی جون وونگ، تیم ما کارش چیه؟
‫نجات آدمایی که قصد خودکشی دارن.
‫درسته. پس بریم کانگ ووجین رو پیدا کنیم.
‫باشه.
‫[آنفولانزا : واکسن بزنین و با ویروس مبارزه کنید]
‫- عذر می خوام، اینو دیدین؟ ‫- نه، ندیدم.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫من از این طرف میرم.
‫متاسفم.
‫[کانگ ووجین - 29 ساله ‫خواننده - ترانه سرا ‫سطح خطر : 96]
‫عذر می خوام، اینو دیدین؟
‫نه.
‫ندیدین؟
‫لعنتی،چیکار کنم؟
‫ووجین.
‫نایونگ..
‫نایونگ. ‫نایونگ.
‫تو...
‫چطور جرات کردی اینجا بیای؟
‫نایونگ! چطور تونستی ‫مادرت رو تنها بذاری؟
‫فقط بذار باهاش خداحافظی کنم.
‫تو کُشتیش، درسته؟
‫نایونگ منو کُشتی.
‫تو دخترم رو کُشتی.
‫تو دخترم رو کُشتی، مگه نه؟
‫جوابم رو بده!
‫چرا اینکارو با دخترم کردی؟
‫چطور تونستی مادرت رو تنها بذاری؟
‫هیچوقت فراموش نکن.
‫تو نایونگ رو کشتی!
‫تو کُشتیش!
‫درسته.
‫من کُشتمش.
‫ای عوضی!
‫- دخترم رو برگردون. ‫- من کُشتمش.
‫من...
‫من کُشتمش.
‫لعنتی، کجا رفته؟
‫[کانگ ووجین - 29 ساله ‫خواننده - ترانه سرا ‫سطح خطر : 98]
‫اگه بخاطر تو نبود، جی یون اونطوری نمی مُرد.
‫بابا.
‫تو کُشتیش.
‫خودکشی کرد، درسته؟
‫آره.
‫مادرش موقع زایمان فوت کرد ‫و پدرشم که خودشو کُشت.
‫تقصیر منه.
‫[بیمارستان دانشگاهی یون هوا]
‫[بیمارستانی سالم و به دور از خشونت می سازیم]
‫تو دخترم رو کُشتی، مگه نه؟ ‫تو نایونگ منو کشتی!
‫تو دخترم رو کُشتی.
‫ای عوضی!
‫ای آشغال بی مصرف!
‫واقعا می تونم رانندگی کنم.
‫کانگ ووجین!
‫بهت گفتم.
‫حتی اگه اینطوری بمیری...
‫تو چی از دردم می دونی؟
‫می دونی زنده بودن و نفس کشیدن ‫برام چه جهنمیه؟
‫می دونی ازدست دادن یکی چه حسی داره؟
‫می دونم.
‫می دونم حس می کنی که قلبت تکه تکه شده،
‫و دیگه اشکی توی چشمات نمونده.
‫می دونم که گذر زمان دیگه بی اهمیت میشه،
‫انگار که نمی تونی از یاد ببری، ‫و خاطراتی که همش برات واضح تر میشن.
‫ووجین.
‫اندازه خود مرگ دردناکه.
‫پس خودتو جمع و جور کن، کانگ ووجین.
‫اگه اینطوری بمیری،
‫حتی اگه قیامت هم برسه، ‫هرگز نمی تونی دوباره هه نایونگ رو ببینی.
‫- هرگز. ‫- خفه شو.
‫هه نایونگ مُرده و تو زنده ای.
‫- قبولش کن. ‫- چرا؟
‫چرا باید قبولش کنم؟ ‫چرا؟
‫من نایونگ رو کُشتم.
‫تا حد مرگ...
‫از خودم متنفرم.
‫من یه هیولام. ‫اصلا نباید بدنیا می اومدم.
‫پس بگو چرا باید اینو قبول کنم؟ ‫چرا؟
‫چون جون سالم به در بُردی.
‫چون هه نایونگ نجاتت داد.
‫ووجین...
‫قبل از تصادف، آدما به طور غریزی ‫فرمان رو به سمت خودشون می چرخونن.
‫ولی نایونگ برای نجات تو، ‫فرمان رو به سمت تو چرخوند.
‫چرا؟
‫من هیچی نیستم...
‫چرا باید اینکارو برام بکنه؟
‫چون براش مهم بودی.
‫چون بیشتر از خودش براش اهمیت داشتی.
‫اون تو رو نجات داد.
‫نایونگ.
‫ووجین.
‫ولم کن.
‫لطفا ولم کن.
‫فقط بذار بمیرم.
‫ووجین، نه.
‫اینطوری کانگ ووجین می میره.
‫قولی که دادی رو انجام بده.
‫آره.
‫نجاتش بده.
‫مطمئن میشم که دوباره همدیگه رو ببینید.
‫باشه.
‫- نایونگ. ‫- ووجین.
‫اوه، نه...
‫همش تقصیر منه.
‫نه.
‫ووجین.
‫شادترین لحظات زندگی من
‫بعد آشنایی با تو بود.
‫اگه با تو آشنا نمی شدم، زنده نمی موندم.
‫تو اون روز منو نجات دادی، می دونی؟
‫این بار ،من نجاتت می دم.
‫پس لطفا زنده بمون.
‫بذار با دونستن اینکه حالت خوبه، برم. ‫اینکارو برام می کنی؟
‫چطور...
‫چطور باید تنهایی زنده بمونم؟
‫تنها نمی مونی.
‫دوباره باهم میشیم.
‫نه.
‫نه. نایونگ، خواهش می کنم.
‫ووجین، منو ببین.
‫زمان زیادی نداریم.
‫تو اونجا منتظر من باش، ‫منم اینجا منتظرتم.
‫و زمانی که دوباره همدیگه رو دیدیم،
‫می خوام که زیباترین گل های
‫درختت رو برام بیاری.
‫می تونی اینکارو بکنی؟
‫باشه.
‫خیلی گریه نکن،
‫و بیا شجاع باشیم و منتظر بمونیم، باشه؟
‫مهم نیست چقدر باید منتظر بمونم،
‫من تا قیامت عاشق تو می مونم.
‫آره.
‫منم همینطور.
‫بجای هر دومون خوب زندگی کن.
‫باشه.
‫بخاطر هر دومون...
‫خوب زندگی می کنم.
‫[کانگ ووجین - 29 ساله ‫خواننده - ترانه سرا ‫سطح خطر : 10]
‫خانم؟
‫خانم!
‫خانم. ‫خانم کو.
‫خانم کو! ‫خانم.
‫اگه بخاطر تیم مدیریت بحران نبود...
‫شما هر دومون رو نجات دادین، ‫هم منو و هم ووجین رو.
‫کاری نکردیم.
‫به لطف شما، الان می تونم با خیال راحت برم.
‫سفر قیامت به سلامت.
‫خب.
‫مرسی.
‫فکر کنم یه چیزی توی چشمم رفت.
‫یه روز دوباره همدیگه رو می بینن.
‫داری گریه می کنی؟
‫نه.
‫- داری گریه می ‎کنیا. ‫- من گریه نمی کنم.
‫باشه، هرچی تو بگی.
‫[در سکوت پیشم اومدی]
‫[و قبل گفتن حرف دلت مدت زیادی گریه کردی]
‫[و گفتی خدانگهدار]
‫[گفتی بیا همین الان تمومش کنیم]
‫[با بی حسی به عقب نگاه کردم]
‫[به خاطرات دیروزمون]
‫[ولی وقتی سرم رو برگردوندم]
‫[تو رفته بودی]
‫[بگو که این حقیقت نداره]
‫[بگو که برمی گردی]
‫[اُمیدوارم که]
‫[درخشش ما]
‫[تبدیل به گلی بشه که هرگز پژمرده نمیشه]
‫گزارش به دستم رسید.
‫شنیدم بین تو و ریئون یه زد و خوردی بوده.
‫جلو پای تیم اسکورت سنگ اندازی کرد.
‫خیلی مهمه که قوانین رعایت بشه،
‫ولی بنظرت نمی تونستی یکم بیشتر ‫از خودت انعطاف نشون بدی؟
‫تمام روح ها داستان خودشون رو دارن،
‫چرا باید استثنایی وجود داشته باشه؟
‫توی این پرونده نیازی به حضور تو نبود،
‫پس چرا خواستی دخالت کنی؟
‫می خواستم با چشمای خودم کسایی که ‫سعی در نجات شون دارن رو ببینم.
‫که اینطور؟
‫حالا نظرت چیه؟
‫الان بیشتر از قبل حالم ازشون بهم می خوره.
‫چرا اینطور فکر می کنی؟
‫درک شون نمی کنم چرا وقتی با
‫شنیدن دو کلمه می خوان باز زنده بمونن،
‫پس چرا به این راحتی مرگ رو انتخاب می کنن.
‫به این فکر کن چطور مجبور شدن ‫مرگ رو انتخاب کنن،
‫چون هیچکس همون دو کلمه رو به زبون نیاورده.
‫می تونم بهت اطمینان بدم
‫که هیچکس در هیچ کجای دنیا ‫راحت مرگ رو انتخاب نمی کنه.
‫ها دایی سو، رئیس جهنم، دوباره ‫ازمون شکایت کرده.
‫داره التماس مون می کنه تعداد ‫ارواح جهنمی رو کمتر کنیم.
‫اول که اون دنیا داشت با ارواح پُر میشد ‫الانم که جهنم...
‫یه نقشه ای از خیلی وقت پیش ‫توی ذهنم بود.
‫نمی تونیم این حقیقت رو که
‫تعداد زیادی از پرونده های خودکشی ‫وارد جهنم میشن رو نادیده بگیریم.
‫پس چطوره تعداد رو با جلوگیری از خودکشی ‫این آدما کم کنیم؟
‫نه. اون آدما از قبل فرصت خودشون رو سوزوندن.
‫چرا بهشون یه فرصت دوباره ‫برای زندگی بدیم؟
‫با جلوگیری از مرگ اونا،
‫عمری که بهشون اعطا شده رو زندگی می کنن.
‫مگه اینکار کمک نمی کنه تا تعادل
‫در دنیای پس از مرگ و جهنم بوجود بیاد؟
‫نمی تونیم اینکارو بکنیم.
‫خب، خب. من اسمشو تیم مدیریت بحران گذاشتم،
‫توسط چندتا فرشته منتخب گردانده میشه.
‫اگه جواب بده، تعدادشون رو بیشتر می کنیم.
‫اگه جواب نده، ‫باز شما به کار خودتون ادامه میدین،
‫و تیم منحل میشه.
‫کی رو برای مدیریت تیم درنظر دارین؟
‫برای سمت مدیریت تیم یکی رو توی ذهنم درنظر دارم.
‫شنیدم فرشته ای هست که در اسکورت
‫روح مجرمین از سرزمین مردگان ‫تخصص زیادی داره.
‫شنیدم یکی از بهترین های تیم اسکورته.
‫منظورتون که...
‫چرا.
‫کو ریئون.
‫قول و قرار خودتو فراموش نکردی، درسته؟
‫چه درخواستی داری؟
‫هرجور بخوام ازش استفاده می کنم.
‫مطمئنی که می تونی از عهده اش بربیای؟
‫چیکار می کنی؟
‫به موقع اومدی.
‫دارم گزارش انضباطی می نویسم. ‫بیا و بهم کمک کنه.
‫مگه الان دوران چوسانه؟
‫کی با قلم گزارش می نویسه؟
‫رئیس خیلی آدم سنتی هست.
‫میگه برای نشون دادن اینکه گزارش ‫از دل و جونه، باید با دست خط خودت باشه.
‫[با خلوص نیت می نویسم]
‫خانم.
‫چیه؟
‫میشه یه چیزی بپرسم؟
‫آقای کانگ ووجین توی زندگی گذشته اش ‫چه جرمی مرتکب شده
‫که تمام عزیزانش رو ازدست داد؟
‫کارمای زندگی گذشته هیچ ربطی به ‫مرگ آدما نداره.
‫پس یعنی همش کار تقدیره؟
‫[این بازتابی از ته قلب منه]
‫کار تقدیر هم نیست.
‫طول عمر شخص تعیین میشه ‫ولی میشه با اتفاقات طبیعی هم بمیرن.
‫چیزی بنام سرنوشت هم وجود داره،
‫ولی درگیر یه شبکه پیچیده بنام ‫علت و معلول گیر افتاده.
‫و انتخاب های بی شماری وجود داره ‫که نتایج مختلفی دارن.
‫[با قلبی صاف و پاک پیش می روم]
‫مثلا راننده کامیونی که باعث تصادف شد،
‫اگه شرکت ازش نمی خواست ‫بیست و چهار ساعته کار کنه،
‫و فشار کاریش اونقدر زیاد نمیشد ‫که نتونه روزها نخوابه،
‫اونوقت پُشت فرمان چرت نمی زد.
‫اونوقت خانم هه می تونست سال هایی ‫که قرار بود زندگی کنه رو زنده می موند.
‫پس بجز دلایل طبیعی،
‫مرگ می تونه با هزاران فاکتور بیرونی ‫مثل جرم و جنایت یا تصادفات هم اتفاق بیفته،
‫و همه اش ربطی به کارما یا تقدیر نداره.
‫پس آقای کانگ ووجین...
‫[و به این خلوص نیت ادامه می دم]
‫یه سری اتفاقات بود.
‫ولی خوبیش اینه که
‫مهم نیست که اون دو نفر چند بار ‫دوباره متولد بشن،
‫اول و آخرش باز همدیگه رو می بینن.
‫به این میگن سرنوشت؟
‫آدمایی که برای همدیگه مقدر شدن، ‫با ریسمان قرمزی...
‫اگر خودشون این ریسمان رو نشکنن،
‫مهم نیست چند بار دیگه بدنیا بیان، ‫بازم همدیگه رو می بینن.
‫منظورت از شکستن همون...
‫خودکشیه؟
‫آره.
‫با قطع ارتباط با کسایی که بهشون گره خوردن،
‫مجازات میشن.
‫بنظر مجازات سختیه.
‫اینکه با کسایی که قرار بود ‫توی زندگیت باشن قطع ارتباط کنی،
‫و حتی نتونی توی زندگی بعدیت اونا رو ببینی.
‫خودت که دیدی،
‫ولی این فقط واسه کسی که زنده مونده، سخت نیست.
‫برای اونی که خودکشی کرده هم سخته.
‫[با آن چیزی که به من واگذار شده]
‫پس...
‫به باور من باید در مدت کوتاهی که در ‫سرزمین زنده ها هستی،
‫و بعنوان کسی که فردایی داره،
‫باید آدمای دور و اطرافت رو دوست داشته باشی ‫و بهشون عشق بورزی.
‫[کو ریئون]
‫فکر کنم تا الان خیلی ساده گرفته بودم.
‫شما چطور تونستین این همه مدت ‫اینکارو بکنین؟
‫دردناکه، حتی وقتایی که به خودم میگم ‫ربطی به من نداره.
‫چطور بهش عادت کردین؟
‫نه.
‫حتی بعد گذشت قرن ها، ‫از دیدن ازهم پاشیدن زندگی ها
‫بخاطر مرگ بیزارم،
‫و خیلی برام دردناکه.
‫[سخن آخر]
‫[هنوزم تو رو توی ذهنم تصور می کنم]
‫[طرز نگاهت وقتی بهم نگاه می کردی]
‫[با اینکه سعی کردم از ذهنم پاکش کنم]
‫[فقط باعث شد توی ذهنم عمیق تر بشه]
‫[وقتی موقع رفتن از پیشم گریه کردی]
‫[چه حسی دارم]
‫[بگو که این حقیقت نداره]
‫[بگو که برمی گردی]
‫[اُمیدوارم که]
‫[درخشش ما]
‫[تبدیل به گلی بشه که هرگز پژمرده نمیشه]
‫[بگو که این حقیقت نداره]
‫[بگو که برمی گردی]
‫[اُمیدوارم که]
‫[درخشش ما]
‫[تبدیل به گلی بشه که هرگز پژمرده نمیشه]
‫[بهم بگو که]
‫[که اونجا]
‫[تا ابد]
‫[منتظرمی]
‫[منتظرت هستم]
‫[من تک و تنها توی خونه]
‫[منتظرت هستم]
‫مرسی.
‫لی یونگ چون. 91 ساله ‫یه شهروند سالخورده که تنهایی زندگی می کنه.
‫شما واقعا فرشته مرگ هستین؟
‫دوست نداری آخرین روز زندگیت رو ‫بامعناتر بگذرونی؟
‫بجای اینکه به چیزی چنگ بندازی که نمی تونی،
‫چرا به کاری که بلدی، نمی چسبی؟
‫همش بخاطر تصمیمات اون روزم ‫احساس پشیمونی می کنم.
‫هیچکس نمی تونه قبل از مرگ خاص باشه. ‫نبایدم خاص باشه.
‫دیگه هیچوقت جلو چشم نیا.
‫انتظار داری وقتی اینقدر درد داره، ‫من بشینم و نگاه کنم؟
‫وقتی حتی نمی تونی آخرین لحظاتش رو ببینی،
‫چیکار می تونی بکنی؟
‫خواهش می کنم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»