‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»
‫[قسمت چهارم]
‫[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله ‫سطح انرژی منفی : 96 درصد]
‫آقای نامگونگ!
‫مگه عقلت رو ازدست دادی، نامگونگ جه سو؟
‫بیا یه لحظه حرف بزنیم.
‫درسته، مرغ سوخاری.
‫اون مرغ سوخاری که در شادترین لحظات زندگی خوردی...
‫داره می رسه.
‫پس لطفا...
‫کار احمقانه ای نکن.
‫اون روز تولدم بود.
‫بالاخره...
‫نگاه توی چشمای پدرم رو درک کردم.
‫جه سو.
‫چرا اینقدر تند میره؟
‫جاده که میره بیرون شهر...
‫موضوع چیه؟
‫واقعا نمی دونی؟
‫نگو که...
‫[بیمه عمر هوبان]
‫بیمه عمر؟
‫آره.
‫آقا!
‫ماشین رو نگه دارین، آقا!
‫آقا!
‫ماشین رو نگه دارین، آقا!
‫آقا، صدامو می شنوین؟
‫آقا!
‫محکم بشین.
‫آقا، دیوونه شدین؟
‫واقعا می خواستی خودتو بکشی؟
‫باید بمیرم.
‫آقا، لطفا بس کنین.
‫بس کن! ‫چرا داری دخالت می کنی؟
‫من باید بمیرم.
‫آقا، بس کنین. ‫بس کنین.
‫لطفا گوش بدید ببینید چی میگم.
‫نه، خواهش می کنم. ‫من باید بمیرم.
‫خانم، آقای نامونگ در خطره.
‫با حرف سر عقل نمیاد.
‫کی برمی گردید؟
‫- اینجام وضعیت وخیمه. ‫- خواهش می کنم! باید بمیرم.
‫- خواهش می کنم! ‫- یکم دیگه جلوشو بگیر.
‫باشه.
‫مامانم کجاس؟
‫واسه درمان رفته.
‫منتظریم که پول بیمارستان رو پرداخت کنین...
‫بابات کی میاد؟
‫بابام؟
‫نمی دونم.
‫بابا.
‫کی میای؟
‫تو کی هستی که بهم میگی خودمو نکشم؟ ‫من باید بمیرم. مجبورم که بمیرم!
‫من...
‫نمی تونین. خواهش می کنم...
‫یه لحظه به حرف مون گوش بده.
‫بس کن دیگه.
‫ناسلامتی امروز روز تولد پسرته.
‫من پدرشم،
‫ولی حتی نمی تونم برای تولدش یه مرغ سوخاری بخرم.
‫من باید بمیرم تا اون بتونه بدون نگرانی ‫بابت پول بخوره و درس بخونه.
‫فکر کردی کی هستی؟ ‫من جز این چیزی نمی خوام.
‫من باید بمیرم. ‫باید بمیرم.
‫خودتو جمع و جور کن!
‫مگه فقط توئی که به مشکل خوردی؟
‫بقیه هم مثل تو توی زندگی سختی می کشن.
‫بیدار شدم
‫دیدم که شرکتم ورشکست شده.
‫انگار که قرض هام تمومی نداره.
‫من...
‫حس می کنم یه بی مصرفم.
‫که چی؟
‫مگه مُردن قراره چیزی رو حل کنه؟
‫فکر کردی زن و بچه ات
‫با پول بیمه خوشبخت میشن؟
‫پس...
‫چه خاکی به سرم بریزم؟
‫این...
‫این تنها کاریه که از دستم برمیاد.
‫دیگه برو خونه.
‫فردا هم فرقی با امروز نداره،
‫قراره سال دیگه با الانم فرقی داشته باشه؟
‫حس می کنم توی یه جنگل بی انتهای زمان به دام افتادم.
‫به این چیزا فکر نکن.
‫گمونم اصلا هیچوقت خاطره خوشی نداشتم.
‫درست مثل خودم،
‫پدرم...
‫خانم.
‫در چه وضعیته؟
‫روی چراغ قرمزه و پایین تر هم نمیره.
‫حواست بهش باشه. ‫هر طور بشه یه راهی پیدا می کنیم.
‫کی برمی گردید؟
‫بعدا بهت زنگ می زنم.
‫آقای نامگونگ!
‫بریم الان اون مرغ سوخاری رو بخریم.
‫الان؟
‫حداقل باید براش مرغ رو بخریم.
‫تونل زمان بزودی بسته میشه. ‫اونوقت دیگه نمی تونیم برگردیم.
‫فورا بریم.
‫آقا.
‫فقط یکم دیگه صبر کن. ‫ما میریم مرغ سوخاری رو بگیریم.
‫درهمین حین، شمام لطفا دوباره...
‫به چیزای مهم تر زندگی تون فکر کنین.
‫[مرغ فروشی]
‫[مرغ سوخاری]
‫[مرغ فروشی جونگاجیب]
‫چیکار کنیم؟
‫دیروقته و هیچ جایی هم باز نیست...
‫اونجا، اون بالا!
‫اوناهاش.
‫چی نوشته؟
‫[مرغ فروشی جومادونگ]
‫اسم این مغازه چیه؟
‫از قبل اینجا بوده؟
‫اصلا چرا می خوای به گذشته بری؟
‫تا یه مرغ سوخاری بخرم.
‫مرغ سوخاری؟
‫مرغ سوخاری...
‫آره.
‫باشه.
‫که اینطور، مرغ سوخاری بخری؟
‫آره، مرغ سوخاری.
‫آره، فقط تو می تونی بری.
‫کلید دست آقای بائکه، ‫برو ازش بگیر.
‫می دونست.
‫خوبی؟
‫[مرغ فروشی جومادونگ]
‫عذر می خوام!
‫عذر...
‫کسی اینجا نیست...
‫انگار باز نیستن، ‫ولی تمام مواد مورد نیاز اینجاس.
‫یعنی باید خودمون درست کنیم.
‫چی؟
‫می تونی مرغ رو سرخ کنی؟
‫من گواهینامه آشپزی دارم.
‫انگار واقعا به یک دردی می خوری.
‫عجله کن.
‫[شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی]
‫[مرغ فروشی جومادونگ] ‫[شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی]
‫نه.
‫تولدشه، زودباش.
‫سعی کن شاد و خوشحالش کنی.
‫محاله.
‫آقای نامگونگ، نکنین!
‫- آقای نامگونک، وایسین! ‫- ولم کن.
‫بیا پایین!
‫- ولم کن! ‫- بس کنین.
‫گفتم ولم کن!
‫چرا همش دنبال من میای؟
‫چرا؟
‫همین الان بس کن.
‫تو...
‫واقعا دلت نمی خواد بمیری.
‫می خوای زنده بمونی!
‫نامگونگ جه سو.
‫مرغ سوخاریت رسید!
‫بگیر.
‫همون مرغ سوخاری که روز تولدت با پدرت خوردی.
‫[مرغ فروشی جومادونگ]
‫[شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی]
‫.شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی، وونگ جون
‫کی همچین مزخرفی رو گفته، جه سو؟
‫.پدرم
‫[سال 1999]
‫خب، یکم استراحت کن.
‫بابا.
‫جه سو.
‫عزیزم...
‫می دونم که سخت بود.
‫مرسی که زنده موندی.
‫و من خیلی متاسفم.
‫از الان تلاشم رو بیشتر می کنم.
‫عزیزم.
‫پول بیمارستان.
‫زیاد شده، درسته؟
‫چیکارش کنیم؟
‫الان پول مهم نیست، عزیزم.
‫فقط تو باشی کافیه.
‫نگران نباش، باشه؟
‫جه سو. بابایی برات مرغ سوخاری آورده.
‫مرغ سوخاری؟ کجاس؟
‫تولدت مبارک
‫جه سو عزیز، تولدت مبارک
‫جه سو، تولدت مبارک!
‫تولدت مبارک.
‫چویی جون وونگ.
‫درسته، مرغ سوخاری.
‫بیا.
‫[مرغ فروشی جومادونگ]
‫نوش جونت.
‫بهتره دیگه جیم بشیم.
‫جه سو، بازم تولدت مبارک.
‫نوش جون.
‫جه سو، از مرغ سوخاریت لذت ببر. ‫خداحافظ.
‫اون پسر....
‫جه سو.
‫بیاین غذامونو بخوریم.
‫بنظر خوشمزه میاد!
‫بله.
‫بله، نامگونگ هیون هستم.
‫بله، درسته. ‫قبلا کار آنالیز انجام دادم.
‫باشه.
‫لطفا اگه جا باز شد بهم خبر بدید.
‫منتظرتون هستم.
‫مرسی.
‫عزیزم...
‫بابا، حالت خوبه؟
‫[شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی]
‫البته که خوبم!
‫شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی.
‫یعنی باید بیشتر تلاش کنی. ‫اونوقت آخرش به نتیجه میرسی.
‫حتما همینطور میشه.
‫دیگه بخوریم.
‫بخوریم و شاد باشیم.
‫[مرغ فروشی جومادونگ]
‫یادمه.
‫همون مرغ سوخاریه.
‫الان توی خیال خودت از همه عقب افتادی.
‫بااینحال، بازم باید زندگی کنی.
‫چون یه روز هوا آفتابیه. ‫یه روزم ابری.
‫پس نباید بمیرم.
‫از همینجا شروع کن.
‫یه روز توی زندگیت،
‫به این نتیجه می رسی که شروع تمام کارات از امروز بود.
‫پس...
‫زندگی کن.
‫جون وونگ شما رو فرستاده، درسته؟
‫زنده اس، آره؟
‫درسته.
‫واسه همین تو هم باید زنده بمونی.
‫بزودی اونو می بینی.
‫[[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله ‫[[سطح انرژی منفی : 55 درصد
‫[[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله ‫[[سطح انرژی منفی : 46 درصد
‫هی.
‫چرا دوباره داری گریه می کنی؟
‫گریه نکن.
‫مزه ی خیلی بدی میده.
‫اونقدر مزه اش بده که اشکمو درآورد.
‫وحشتناکه.
‫می دونستم که نمیشه به خاطرات اتکا کرد.
‫اون قدیما مزه خوبی داشت.
‫میشه شمام امتحان کنین؟
‫نه، مرسی.
‫من به مرغ حساسیت دارم...
‫خانم.
‫آقای لیم!
‫به برنامه ی ساعت دو خوش اومدید.
‫وای، هنوزم این برنامه پخش میشه.
‫ایول.
‫امروز، برنامه شانزدهم دسامبر رو شروع می کنیم.
‫همه تون درباره ی ماهی گورامونی شنیدید،
‫همونی که توی فیلم تازه اکران شده ‫شیری» بهش اشاره شده؟»
‫میگن ماهی وقتی یارش بمیره...
‫- خانم. ‫- چیه؟
‫میشه یه لحظه وایسین؟ ‫فورا برمی گردم.
‫چویی جون وونگ، کجا میری؟
‫بابات قراره واسه سفر کاری بره، درسته؟
‫مامانت بهت گفت زودتر بری خونه.
‫بابام بزودی برمی گرده و کلی هدیه برام میاره.
‫و برای تو.
‫مزاحم نشو.
‫اون یکی رو می زنم.
‫مامانت عصبانی میشه.
‫لطفا.
‫اوه، نه، نه!
‫نه! تاج تاکجیم!
‫تاج تاکجیم!
‫به جون وونگ گفتم زودتر بیاد.
‫فقط حدود یه ماه نیستم. ‫وقتی برگشتم، می بینمش.
‫سفر به سلامت.
‫وقتی رسیدم، زنگ میزنم.
‫بابایی رفت.
‫خداحافظ، بابا.
‫ای کوچولو، یکم کم بخور دیگه.
‫البته باعث میشه قد بلندتر بشی، ولی باز کم بخور.
‫صبر کن.
‫کی اینطوری رانندگی می کنه؟
‫بابا!
‫خدای من.
‫کجا بودی؟
‫وقتی بابایی نیست، به حرف مادرت گوش بده، باشه؟
‫باشه؟
‫بابا.
‫عذر می خوام...
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫ببخشید؟
‫این بچه. گفت اینو بهتون بگم.
‫- من گفتم؟ ‫- و...
‫میگه که دوستتون داره.
‫اینم اون بچه گفت.
‫کی گفتم؟
‫گفتی دیگه.
‫بغلش کن. ‫می خواد سفر کاری بره.
‫شب بخیر، بابا. ‫خواب منو ببینی.
‫خدای من. ‫مرسی پسرم.
‫موش کوچولو.
‫همینطور یکم پیش گفت که می خواد باهاتون یه عکس بندازه.
‫می خواستی باهام عکس بگیری؟
‫- آره... ‫- خیلی خوب، پس ما هم باشیم دیگه؟
‫جون وونگ.
‫بالاخره همدیگه رو دیدین.
‫- آره. ‫- پسر خوب.
‫جون وونگ گفت می خواد یه عکس باهام بگیره.
‫واسه همین گفتم قبل رفتن یکی بگیرم.
‫ببخشید، شما کی هستین؟
‫من...
‫من فقط داشتم از اینجا رد میشدم.
‫گفت که می خواد امروز با پدرش یه عکس بگیره،
‫منم کمک اش کردم.
‫مرسی.
‫باشه، توش فیلم هست.
‫عذر میخوام.
‫من...
‫من براتون می گیرم.
‫ببخشید؟
‫من ازتون عکس می گیرم.
‫شما همیشه پُشت دوربین بودید، ‫من اینبار عکس می گیرم.
‫خب، مرسی.
‫باشه، پس لطف کنین بگیرین.
‫بریم داخل؟
‫مرسی.
‫خب، بریم عکس مونو بگیریم.
‫- اونجا رو ببین. به دوربین نگاه کن. ‫- زودباش، اونور نگاه کن.
‫یک،
‫دو،
‫سه.
‫[یک سال قبل]
‫از سر راهم برو اونور!
‫[حمله به دختربچه هفت ساله در سال 2010]
‫[حمله به پسربچه پنج ساله در سال 2017]
‫و یه بچه ی سه ساله؟
‫و مجازاتت در دنیای انسان ها فقط...
‫خداییش؟
‫لطفا منو نکشین!
‫یعنی چی بذاریم زنده بمونی؟ ‫تو که مُردی.
‫منتظر باش.
‫چون می خوام به جهنمی بفرستم ات که توی خوابم نمی بینیش.
‫سو جو وان، متولد بیست و پنجم ژوئن سال 1982. ‫ساعت 4:44 دقیقه صبح.
‫این زندگیت به پایان رسید.
‫[مدیر تیم : پارک جونگ گیل]
‫ببریدش.
‫بله، قربان.
‫الان؟
‫چی شده؟
‫بزودی سر و کله روحی پیدا میشه ‫که باید اسکورت بشه.
‫تو اسکورتش کن.
‫ولی من یه روح برای اسکورت...
‫یه فرشته دیگه رو واسه اون فرستادم.
‫اوناهاش.
‫اون مَرد بزودی زندگیشو می گیره.
‫خوب به اون....
‫مجرم نگاه کن.
‫مجرم؟
‫ولش کن.
‫گفتم ولش کن.
‫نه.
‫نه، خواهش می کنم. ‫کمکم کن.
‫نمی خواستم اینطوری بمیرم.
‫تو یه فرشته ای،
‫چرا تو زندگی و مرگ یه آدم زنده دخالت می کنی؟
‫نکنه یادت رفته وظیفه ی فرشته مرگ چیه؟
‫نه.
‫نه، خواهش می کنم.
‫- خواهش می کنم. ‫- ولش کن.
‫پس حقیقت داره.
‫قراره تیمی رو مدیریت کنی که دنبال نجات ‫کسایی هستن که می خوان خودکشی کنن.
‫حتی با منم مشورت نکردی.
‫یه دستوری بود...
‫که رئیس خیلی وقت پیش بهم داده بود.
‫خودکشی هم یه جور قتل محسوب میشه.
‫قتل بی رحمانه ی خودشون.
‫ممکنه زندگی شون خیلی دردناک بوده باشه.
‫شاید انتخاب دیگه ای نداشتن.
‫درد ذات زندگیه.
‫تقدیر یه انسان زنده اینکه علی رغم تمام دردها، ‫تلاش کنه و به جلو حرکت کنه.
‫اشتباه کردم که تو رو سمت خودم نگه داشتم.
‫من خودم...
‫روح اون مَرد رو اسکورت می کنم.
‫واسه این پرونده می خوان کمیته انضباطی برگزار کنن.
‫آره. من بعنوان کسی که توی صحنه بودم ‫مسئولیت قضیه رو به گردن می گیرم.
‫نگران نباش.
‫دارم بهت میگم...
‫بخاطر اینگه نگرانم دارم اینو میگم.
‫مطمئنم که نگران من نیستی.
‫وقتی طرف رو پیدا کردی، به تیم دیگه ای میری؟
‫نمی دونم واسه شما چه معنی داره،
‫ولی من نمی خوام تیم مدیریت بحران منحل بشه.
‫واسه همین اُمیدوارم از الان دیگه همچین کارهایی نکنین.
‫درخواست بود یا تهدید؟
‫هردوش.
‫هی، این چه حس و فازیه اینجا؟ ‫بازم دارین دعوا می کنین؟
‫زودباشین، باهم دست بدید و دوست باشین.
‫زودباشین، دست بدید دیگه.
‫مگه ما بچه ایم که دعوا کنیم؟
‫دیگه کارمون تموم شد. ‫من رفتم.
‫شب خوش.
‫چیه؟
‫چرا تظاهر می کنی که آدم بدی هستی؟
‫یعنی خودمم در برخورد اول
‫که یه آدم بی ادب و خشنی هستی...
‫هی!
‫آره، ولی...
‫بنظر آدم خوبی میای.
‫با اون کارهایی که برای جه سو و پدرم کردی.
‫مسخره بازی درنیار.
‫فقط واسه اینکه
‫دوستت رو نجات دادم و بهت کمک کردم ‫فکر کردی که آدم خوبی هستم؟
‫من اهل جهنم هستم.
‫پس اشتباه برداشت نکن.
‫چه بی احساس.
‫[گزارش حسابرسی 2022 جومادونگ]
‫این گزارش توسط تیم حسابرسی منتشر شده.
‫قانون شماره 11 شرکت جومادونگ، ماده 3.
‫هیچ فرشته ی مرگی نمی تونه از قدرت های خود ‫.درمقابل انسان ها استفاده کنه
‫قانون شماره 13 شرکت، ماده 1.
‫هیچ فرشته مرگی نمی تونه در امور انسانی دخالت کنه.
‫اعتراف می کنی که این قوانین رو شکستی؟
‫بله.
‫اگه بخوای همینطوری قوانین شرکت رو نادیده بگیری...
‫جلوی اونایی که قصد خودکشی داشتن رو گرفتم. ‫همین که کارمو به انجام رسوندم، کافی نیست؟
‫اصلا. تیم مدیریت بحران فقط یکی از ‫بخش های جومادونگه.
‫اگه در کمیته انضباطی جنجال به پا بشه،
‫روی کار شرکت تاثیر می ذاره.
‫جومادونگ هم مثل دنیای زنده ها درحال تغییره.
‫نمی تونم همیشه طرف تو رو بگیرم.
‫من هرگز همچین انتظاری نداشتم.
‫چون می دونم توازن براتون مهم تر از یه روحه.
‫یه تنبیه انضباطی مناسب برات درنظر می گیرم. ‫موافقی؟
‫بله.
‫منو ترسوندی.
‫اینجا وایستادن باعث نمیشه که ‫خانم کو زودتر بیرون بیاد.
‫پس منم میرم داخل.
‫چیکار می کنی؟
‫من گفتم باید اون مرغ سوخاری رو بیاریم. ‫تقصیر منه، پس خودم باعث کارمو توضیح بدم.
‫خانم کو بود که تمام تصمیمات رو گرفت.
‫گفت که مسئولیت کارها رو به عهده می گیره.
‫یعنی ما نجاتش دادیم.
‫نجات اون یه چیزه، شکست قوانین یه چیز دیگه.
‫صبر کن.
‫تو طرف کی هستی؟ ‫طرفت رو انتخاب کن.
‫تو طرف اونی یا طرف ما؟
‫دیگه داری چرت میگی.
‫مگه بچه ای؟ ‫طرف ما و اونا وجود نداره.
‫طرف ما نیستی، مگه نه؟
‫همین منو می ترسوند.
‫حالتون خوبه؟
‫چطور پیش رفت؟
‫یه هفته تعلیق شدم.
‫چرا؟ اون حلقه واسه چیه؟ ‫موضوع چیه؟
‫الان نمی تونه کامل از قدرت هاش استفاده کنه.
‫اون حلقه رو نمیشه درآورد.
‫ولی باز می تونه از قدرت هاش استفاده کنه، درسته؟
‫حلقه یه مانع مقاوم برای استفاده از قدرت هاشه.
‫حتی یه فرشته ای بود که به خاکستر تبدیل شد.
‫حالا چرا وقتی پیشش بودی، جلوشو نگرفتی؟
‫بیخیال.
‫باید می دونستم که نباید انتظار بیشتری ‫ازت داشته باشم، آقای چویی جون وونگ.
‫بنظرت خانم کو الان خیلی عصبانیه؟
‫منتظر یه گوشمالی بزرگ باش.
‫دیگه کارت تمومه.
‫صبر کن.
‫جیونگ ها ، جیونگ جی، مین جیونگ.
‫چرا داری دنبال من میای؟
‫از کجا فهمیدین؟
‫کار سختی نیست که بدونی یکی به گندگی تو ‫مثل یه توله که گُم شده دنبالم افتاده.
‫چیه؟
‫منو بزنین.
‫فقط یه مُشت بهم بزن. ‫بخاطر من مجازات شدید.
‫فقط یه مشت؟
‫بیشتر بزنی ممکنه برامون مشکل پیش بیاد
‫ولی حالا شما بزن.
‫باشه.
‫با یه مُشت تلافیشو درمیارم.
‫خانم. داری منو می ترسونی.
‫خانم!
‫بهت فرصت دادم. ‫ازش استفاده نکردی.
‫دیگه نمی تونی نظرتو تغییر بدی.
‫قبل اینکه جدی یکی بخوابونم زیر چشمت، ساکت شو.
‫اگه اینقدر متاسفی، یه قهوه برام بگیر.
‫باشه.
‫سه تا بگیر. ‫آقای لیم هم الان میاد.
‫باشه.
‫[سردخونه]
‫- وقتی حاضر شدن، بهتون خبر میدیم. ‫- باشه، مرسی.
‫می تونی منو ببینی.
‫هنوز قهوه ام حاضر نشده.
‫نه، داریم حاضر می کنیم.
‫هنوز تموم نشده.
‫می تونی منو ببینی، درسته؟ ‫می دونم که منو می بینی.
‫چرا وانمود می کنی که منو نمی بینی؟
‫امروز هوا چقدر خوبه.
‫عجب قهوه ای بشه.
‫چرا یهو سرم جیغ می کشی؟
‫درست می گفتم، می تونی منو ببینی.
‫تو همونی هستی که افرادی که قصد ‫،خودکشی دارن رو نجات میدی
‫- درسته؟ ‫- از کجا فهمیدی؟
‫پس اینم درست گفتم؟
‫می دونی از کی دارم دنبالت می گردم؟
‫بقیه تون کجان؟
‫اون خانم قدبلند و خوشگل با موی کوتاه که یکم ترسناکه
‫و اون پسری که لباس های عجیب می پوشه.
‫خب، همین نزدیکیا هستن.
‫خیالم راحت شد. ‫واقعا پیدات کردم.
‫خب.
‫ولی...
‫از کجا درباره ی تیم ما می دونستی؟
‫نه، ممکن نیست.
‫نایونگ.
‫باید ولش کنین.
‫نه.
‫نجاتش بدید.
‫لطفا نجاتش بدید. ‫خواهش می کنم.
‫نایونگ.
‫نه، نایونگ.
‫نه، خواهش می کنم.
‫نایونگ.
‫ووجین...
هه نا یونگ، تولد : بیست و هفتم سپتامبر 1993
‫علت فوت: تصادف.
‫ببریدش.
‫نه، نمی تونم همینطوری برم.
‫لطفا صبر کنین.
‫یه دقیقه وایسین. ‫بذارید خداحافظی کنم.
‫زمان تو در دنیای زنده ها به سر رسیده.
‫خواهش می کنم.
‫خانم هه نایونگ.
‫اگه همکاری نکنین، ‫مجبور میشیم با زور ببریم تون.
‫- نایونگ! ‫- نایونگ!
‫نایونگ!
‫- نایونگ! ‫- نایونگ!
‫- این کارا چیه؟
‫چشماتو باز کن، نایونگ.
‫نایونگ!
‫منم، بابات. ‫چشماتو باز کن!
‫الان چی به سرم میاد؟
‫تا وقتی حسابرسی بشی، پیش ما می مونی،
‫بعد تصمیم می گیرن که کجا بری.
‫منظور بهشت یا جهنمه؟
‫اونقدرام که مَردم فکر می کنن ساده نیست.
‫ممکنه تناسخ بشی یا مثل من توی شرکت کار کنی.
‫تازه کاری که حتی چیزای پایه رو نمی دونه.
‫زیردستی که وظیفه شناسی بلد نیست.
‫تیم مدیریت بحران باز دردسر درست کرده.
‫.و مدیر تیمی که از جهنم اومده
‫تیم مدیریت بحران چیه؟
‫یه تیم که توسط شرکت بوجود اومده ‫تا جلوی افرادی که قصد خودکشی دارن رو بگیره،
‫ولی بحث اینکه واقعا موثر بودن یا نه.
‫مدیر تیم ما از اونا خوشش نمیاد.
‫لعنتی.
‫آقای چویی جون وونگ،
‫مگه نمی دونی درگیر شدن با یه روح فراری ‫می تونه باعث مشکل بشه؟
‫می دونم،
‫ولی انگار درباره ی تیم ما خبر داشت.
‫انگار یه داستانی داره که...
‫خواهش می کنم، میشه بهم کمک کنین؟ ‫لطفا؟
‫تو الان دیگه مُردی.
‫باید بی سر و صدا به اون دنیا بری.
‫فرار کردی و الانم دنبال کمک ما هستی؟
‫چیکار می تونی بکنی؟ ‫با این وضعیتت، چیکار می تونی بکنی؟
‫.نمی تونم اینطوری به اون دنیا برم
‫بیخیال، خانم. ‫حداقل حرفاشو گوش کنین.
‫نه. قبل اینکه کسی برداشت اشتباهی بکنه، ‫به تیم اسکورت خبر بدید.
‫خواهش می کنم.
‫خواهش می کنم...
‫خانم.
‫[کانگ ووجین - 29 ساله] ‫[خواننده - ترانه سرا]
‫اسمش کانگ ووجینه.
‫بیست و نه ساله. ‫خواننده و ترانه سرا.
‫اون از یه تصادف ماشین جون سالم بدر بُرد،
‫ولی بعدا با خوردن کلی قرص پیدا شد
‫و الان در بیمارستان بستری شده.
‫گفته شده وضعیت روحی ناپایداری داره.
‫[کانگ ووجین - 29 ساله] ‫[خواننده - ترانه سرا]
‫اون شوهر منه.
‫بخاطر اون گفتی که نمی تونی ‫به اون دنیا بری؟
‫جز من کسی نمی تونه نجاتش بده.
‫لطفا کمکم کنین.
‫خواهش می کنم...
‫زودتر از اونی که انتظار داشتیم پیداشون شد.
‫هی، صبر کن!
‫آقای چویی!
‫ولشون کن.
‫یه روح از اسکورت ما فرار کرده ‫و الان ده روزه که فراریه.
‫ردش رو تا اینجا گرفتیم.
‫احیانا اونو ندیدین.
‫دیدم.
‫ولی الان نمی دونم کجاس.
‫بهتره تو کار همدیگه دخالتی نداشته باشیم.
‫تو پرسیدی که اونو دیدیم، ‫منم گفتم دیدمش.
‫و بعد گفتم الان نمی دونم کجاس ‫چون واقعا نمی دونم.
‫الان دقیقا چطور دارم دخالت می کنم؟
‫- هی. ‫- بس کن.
‫باید خانم بگی، نه هی.
‫اگه می خوای سوال بپرسی، ‫حداقل نسبت به مقامش احترام بذار.
‫بیخیال. بریم.
‫گفت که روح فراری رو دیده ولی الان نمی دونه کجاس.
‫روحی که گُم کردی رو میگی.
‫اونم یه زمان در تیم اسکورت کار می کرد.
‫خیلی خوب می دونه اگه روح رو بهمون تحویل نده، ‫چه بلایی سرش میاریم.
‫مطمئنا اونو مخفی نکرده.
‫درست میگم، مدیر کو؟
‫همونطور که می بینی، الان وظیفه ی من نجات آدماس،
‫و اون به پرونده ی ما ربط داره.
‫نمی تونیم بهتون تحویل بدیم.
‫ای مغرور.
‫خانم!
‫همیشه تو رو یه آدم کم حرف به یاد داشتم، ‫ولی الان می بینم که خیلی دهنت باز میشه.
‫من فقط چیزی رو گفتم که باید گفته میشد.
اگه باز سر راهم قرار بگیری، ‫دفعه بعد جلوی خودمو نمی گیرم.
‫افراد بیشتری بیار و منطقه رو بگردید.
‫- بله قربان. ‫- بله قربان.
‫حالتون خوبه، خانم؟
‫برو هه نایونگ رو پیدا کن.
‫نمی تونه زیاد دور شده باشه.
‫شما می خواین چیکار کنین؟
‫وقتی با کانگ ووجین حرف زدیم، معلوم میشه.
‫اون بهمون میگه
‫که واسه نجان کانگ ووجین
‫نایونگ به کارمون میاد یا نه.
‫ووجین...
‫صبر کن.
‫همین اطرافه.
‫[مدیر منطقه ماپوگو] ‫[لی سانگ یاپ]
‫بذار ببینم.
‫[هه نایونگ]
‫یه جایی همین اطرافه...
‫تیم اسکورت رسید.
‫فکر کنم اون خونه باشه.
‫چیکار کنیم؟
‫واقعا که.
‫مُرده. ‫مُرده.
‫اونو کُشتی.
‫واقعا فکر کردی اونو کُشتم؟ ‫کسی که از قبل مُرده؟
‫حالت خوبه؟
‫واسه چند لحظه از تیم اسکورت مخفیش کردم.
‫مرسی.
‫تو واقعا می تونی
‫کانگ ووجین رو نجات بدی؟
‫آره.
‫می تونم نجاتش بدم.
‫لطفا اجازه بدید نجاتش بدم.
‫این بار من ووجین رو نجات میدم.
‫منظورت چیه «این بار»؟
‫میشه یخورده بیشتر توضیح بدی؟
‫ووجین...
‫قبلا یه بار منو نجات داده.
‫اگه با ووجین آشنا نمی شدم، ‫زندگی پوچ و بی معنی داشتم.
‫بعد جراحی،
‫وضعیت روحی خوبی نداشتم.
‫چون تمام آینده ام ازبین رفته بود.
‫با خودم گفتم که مُردن،
‫بهتر از زندگی کردن با همچین وضعیه.
‫بنظر بارون گذراس.
‫شاید هنوز کارم با دنیا تموم نشده بود.
‫بزودی بند میاد،
‫تنهایی زیر بارون نمون.
‫به دلایل نامعلومی، ‫حرفش باعث شد گریه ام بگیره.
‫بعدش فکر نمی کردم که بازم ‫اونو ببینم، ولی...
‫مرسی.
‫من هه نایونگ هستم.
‫هی.
‫اینقدر دنبالم نیا.
‫تا کی می خوای منو تعقیب کنی؟
‫چون طرفدارت هستم، دارم دنبالت میام.
‫یعنی مشخص نیست؟
‫چیش مشخصه؟ ‫فضول زندگی منی؟
‫فضول؟
‫جدی میگم.
‫منظورم این نبود که...
‫یا تو می تونی دنبال من راه بیفتی.
‫من مشکلی ندارم.
‫چرا من باید دنبال تو بیفتم؟
‫می دونم. واسه همین من دنبالت افتادم. ‫همه جا دنبالت میام.
‫ووجین...
‫یه آدم تنها بود.
‫مغازه تعطیله...
‫یعنی چی؟ ‫تا اینجا دنبالم اومدی؟
‫به این زودی تعطیل کردین.
‫حالا چیکار می کنی؟
‫- مریضی؟ ‫- نه.
‫زودباش، بذار ببینم.
‫داری تو تب می سوزی. ‫باید ببرمت بیمارستان.
‫چیزی نیست.
‫منظورت چیه؟
‫داری توی تب می سوزی.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫خیالم راحت شد.
‫تب پایین اومده.
‫یکم آش برات خریدم.
‫- یادت نره غذا بخوری. ‫- باشه.
‫خب...
‫من دیگه میرم.
‫یکم استراحت کن.
‫صبر کن...
‫بازم می بینمت.
‫سالم رسیدی خونه؟
‫برای اون روز ممنونم.
‫آش رو خوردم. مرسی.
‫بفرست دیگه!
‫[چیکار می کنی؟]
‫چیکار می کنی؟
‫آرومتر بهش ضربه بزن.
‫خوب بود، نه؟
‫کارت خوبه.
‫درس امروز رو تموم کنیم؟
‫باشه.
‫کس و کاری نداری؟
‫نه.
‫- متاهلی؟ ‫- نه
‫- یعنی نامزد هم نداری؟ ‫- نه.
‫- منم برم پس؟ ‫- نه.
‫گفتی نه.
‫گفتی نه، درسته؟
‫من جایی نمیرم.
‫می خوای بریم یه چیزی بخوریم؟
‫اگه گرسنه نیستی، که هیچ.
‫باشه، شروع کنیم.
‫آروم باش و فکر کن.
‫بعدش هروقت خواستی حرف بزن.
‫زمانم تموم شده، درسته؟
‫آقای کانگ ووجین.
‫جیب تون رو خالی کنین.
‫نمی دونم منظورتون چیه.
‫فکر می کنی اینطوری می تونی یکی ‫که مُرده رو دوباره ببینی؟
‫تو از کجا می دونی نمیشه؟
‫پس باید چه غلطی بکنم؟
‫شاد باشم؟
‫اگه نمی خوایم نایونگ ناراحت بشه، ‫باید زندگی خوبی داشته باشم؟
‫همش مزخرفاته.
‫آقای کانگ ووجین.
‫تو نمی دونی
‫این درد چجوریه!
‫حتی نمی تونی تصورش بکنی.
‫پس بیخیال.
‫راه های زیادی برای مُردن وجود داره.
‫باشه.
‫به خودت بستگی داره که بمیری یا نه.
‫درست میگی.
‫چطور ممکنه کسی که این چیزا رو ‫تجربه نکرده، بتونه حس تو رو درک کنه؟
‫همه فقط تظاهر به دونستن می کنن.
‫گفتنش باید سخت باشه، ‫باید دردناک باشه.
‫ولی این چیزی نیست که دنبالشم.
‫دلیل دیگه ای داری، درسته؟ ‫واسه این حال بی درمون ت دلیل داری.
‫چون من کُشتمش.
‫بابا.
‫تو کُشتیش.
‫کار تو بود!
‫تو کُشتیش، مگه نه؟ ‫نایونگ من.
‫تو دخترم رو کُشتی.
‫من نایونگ رو کُشتم.
‫من کُشتمش!
‫[سخن آخر]
‫نه.
‫زودباش دیگه، تودلشه. ‫سعی کن خوشحالش کنی.
‫مگه تو خواب ببینی.
‫[مرغ فروشی جومادونگ]
‫مگه من و تو دوستیم؟
‫تو رئیس تیم مونی.
‫چرا تو...
‫بریم.
‫تو دخترم رو کُشتی، مگه نه؟ ‫چرا باید دختر منو می کُشتی؟
‫برای شخص مُرده هم همینقدر دردناکه.
‫می تونم ووجین رو نجات بدم.
‫خانم، مهمون های ناخواسته دارن میان.
‫اگه مشکلی پیش بیاد، ووجین می میره.
‫شخصا تو رو به دنیای پس از مرگ اسکورت می کنم.
‫از الان، تیم مدیریت بحران قضیه رسیدگی ‫به روح هه نایونگ رو برعهده داره.
‫همش تقصیر منه. ‫اگه بخاطر من نبود...
‫اگه فکر کردی بخاطر پنهان کردن یه روح فراری ‫فقط همینقدر تنبیه میشی،
‫بدون که سخت در اشتباهی.
‫چرا این کارو می کنی؟
‫چون ما باید کانگ ووجین رو نجات بدیم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»