‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»
‫چرا آخه باید اینو بگی و همه چی رو خراب کنی؟
‫وایسا ببینم.
‫این یعنی باید سه سال توی کُما بمونم ‫و بعد به هوش بیام؟
‫بسیارخوب، اگه اینطوره.
‫پس...
‫- چویی جون وونگ برمی گرده به... ‫- من قبولش می کنم.
‫بیاد تیم من.
‫[قسمت سوم]
‫خانم.
‫کار کردن در جومادونگ نماد موفقیت در زندگی پس از مرگه.
‫باید هزاران کاندید دیگه رو شکست بدی تا بتونی بهش وارد بشی.
‫پس چرا...
‫اجازه دادین یکی مثل این بی سروپا وارد تیم بشه؟
‫عذر می خوام؟
‫چی؟ ‫بی سروپا؟
‫من توی زندگی هم آدم به شدت تحسین برانگیزی بودم.
‫هزار تا گواهینامه دارم!
‫با شمام!
‫مثل آدم که یجا بند نمیشه. ‫چی با خودتون فکر کردین؟
‫واقعا نمی دونی؟
‫نفهمیدی چرا کسی که مهارت های پایه ‫و توانایی نداره رو قبول کردم؟
‫کسی که همه اش خودشو توی دردسر می اندازه؟
‫نه، نفهمیدم.
‫تا بتونم هرجور می خوام ازش استفاده کنم.
‫نمیای؟
‫بیاین تو، آقای چویی.
‫اینجا حتی یه چیز عادی هم نداره؟
‫[گزارش ارواج مجرم] ‫[با شماره 2482 تماس بگیرید]
‫[سوء مدیریت را گزارش دهید]
‫اینجا دفتر تیم مدیریت خطره.
‫یکم درب و داغونه، نه؟
‫قبلا برای واحد ویژه مبارزه با جرایم بود،
‫که بخشی از تیم اسکورت بودن.
‫واحد ویژه مبارزه با جرایم؟
‫اونا ارواح رو بخاطر جرایمی که توی زندگی ‫مرتکب شده بودن رو به جهنم می بُردن.
‫رهبرشون مدیر تیم ما بود.
‫برو کنار!
‫الان چی؟
‫تیم منحل شد، ‫و الان دفتر برای ماست.
‫چیه؟ ‫خوشت نیومد؟
‫نه بابا.
‫آدم از سادگی اینجا لذت می بره...
‫خیلی جای راحتیه. ‫بنظرم یه جای خوب واسه انجام کاره.
‫[احتمال بالقوه خودکشی]
‫بذار خودمو رسما معرفی کنم.
‫من لیم ریونگ گو هستم.
‫«ریوتگ به معنی «بالا» و گو به معنی «نجات.
‫متاسفم، معمولا از اسم مَردم خنده ام نمی گیره.
‫عذر می خوام، آقای لیم.
‫خب، اشکال نداره.
‫از بچگی به مسخره شدن ‫اسمم توسط بقیه عادت کردم.
‫خب.
‫اسم تو آقای موقتی بود؟
‫نه.
‫آقای ارتباط؟
‫گمونم می تونی از روی ظاهر آدما رو بشناسی.
‫- خودتم آدم خونسردی نیستی، نه؟ ‫- چهره خوانی می کنی؟
‫- آره. ‫- بذار بگیم که فقط من خیلی اهل رقابت هستم.
‫من آدمی نیستم که از چالش کنار بکشم.
‫نیستی؟
‫منم همینطور.
‫- آقای لیم. ‫- بله.
‫شروع کن.
‫دستاتو بیار بیرون. ‫توجه کن.
‫می خوام آیین نامه رفتاری فرشته های مرگ جومادونگ رو ‫برات توضیح بدم.
‫یک فرشته ی مرگ نباید جوری لباس بپوشه یا رفتار کنه ‫که آبرو و حیثیت شرکت بره.
‫اولین بارمه از اینا می پوشم.
‫بنظر لباس گرون قیمتی میاد.
‫آدم وقتی بمیره دیگه خیلی ولخرجی نمی کنه.
‫وقتی کار خیاط تموم بشه، خیلی شیک میشه.
‫شبیه عروسک پارچه ای شدی.
‫راست میگین.
‫به جلو نگاه کن.
‫یه شماره ثبت اقامت جدید دریافت می کنی،
‫[نام : چویی جون وونگ] ‫[تاریخ : 2021/10/12]
‫به همراه یه اسم جدید.
‫[نام : کیم وونگ جون]
‫ولی...
‫اگه با یکی که منو می شناسه برخورد کردم، چی؟
‫نگران نباش.
‫اونا قیافه ی جدیدی که بهت دادیم رو می بینن.
‫- چی؟ ‫- یعنی نمی تونن تو رو بشناسن.
‫حتی خانواده ام؟
‫آره.
‫هیچ فرشته ی مرگی نمی تونه از قدرت های خود ‫درمقابل انسان ها استفاده کنه،
‫یا در امور انسانی دخالت کنه
‫یا ارتباطی با سرزمین مُرده ها بجا بذاره.
‫[مدیر تیم : کو] ‫[دستیار مدیر : لیم]
‫[قرارداد استاندارد استخدام پس از مرگ]
‫[نام شرکت : جومادونگ] ‫[کارفرما : امپراتور یشم]
‫و مهم ترین بخش اینکه از امروز،
‫چویی جون وونگ از سرزمین زندگان
‫دیگه وجود نداره.
‫می خواستم جا پای تو رو بهتر کنم،
‫ولی دیگه اینطور شد.
‫ولی بازم...
‫شرکت خیلی بزرگیه.
‫فکر نکنم توی کره شرکت دیگه ای به این بزرگی باشه.
‫متاسفم، بابا.
‫کارمو درست انجام میدم
‫و خیلی زود...
‫پیش مادر و مین یانگ برمی گردم.
‫اینقدر نخور، مامان.
‫سالگرد فوت پدرته. ‫فقط یخورده ناراحتم.
‫سعی کن بفهمی.
‫می دونی که ما خانوادگی رُک و سر راست حرف می زنیم، درسته؟
‫بخاطر جی وونگ اینقدر ناراحتی.
‫اینطوری بابا رو هم ناراحت می کنی.
‫گفتم که اینطور نیست.
‫خواهش می کنم.
‫مامان، باید خودمون رو واسه ‫وضعیت بلندمدت جون وونگ آماده کنیم.
‫نمی تونیم به این زودی خودمون رو ببازیم.
‫باشه؟
‫خدای من.
‫مَردم میگن بچه ی خود آدم ترسناک ترینه.
‫اشتباه هم نمیگن.
‫مامان.
‫چطوره که هیچ عکسی از بابا نداریم؟
‫از اونجا که پدرت روزنامه نگار بود، ‫همیشه اون بود که...
‫از ما عکس می گرفت.
‫اگه می دونستم قرار نیست از اون ‫سفر کاری برگرده،
‫همون روزی که رفت ازش یه عکس می گرفتم.
‫راست میگین. ‫حیف شد.
‫بیا یه دستی به اینجا بکشیم.
‫دیگه بسمونه.
‫بدش من. ‫من می شورم.
‫[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله] ‫[سطح انرژی منفی : 87 درصد]
‫اسم : نامگونگ جه سو. ‫بیست و نه ساله.
‫سه سال آخر رو برای آزمون ورودی ‫آکادمی پلیس درس می خوند.
‫این اواخر سطح انرژی منفیش به شدت افزایشی بوده.
‫ولی یه مشکلی داریم.
‫چیه؟
‫اون نزدیک ترین رفیق جون وونگه.
‫دنیا داره به کجا میره؟
‫حس می کنم کارم شده درس خوندن واسه آکادمی پلیس.
‫[آشنای چویی جون وونگ ‫سطح فعلی انرژی منفی: 85 درصد]
‫از این پرونده آقای چویی رو کنار بذاریم؟
‫چرا؟ ‫فکر می کنی احساسات شخصیش باعث مشکل میشه؟
‫بله.
‫احساسات شخصی بعضی مواقع ‫می تونه کمک بکنه، درسته؟
‫راستی، اصلا چرا اینجا نیست؟
‫کجا رفت؟
‫فکر نمی کنین که...
‫چی؟
‫قرار؟
‫فیلم بازی نکن.
‫کفش هامو پَس بده.
‫فکر کردی چون به روت خندیدم، ‫می تونی بهم جواب برگردونی؟
‫گُم شو وگرنه مُردی.
‫واسه خرید اونا نیمه وقت کار کردم.
‫جه سو.
‫نامگونگ جه سو.
‫- چرا اینطور می کنی؟ ‫- کفش ها رو بپوش.
‫صورتشو ببین.
‫[رویاها فراتر از نمره ها هستن ‫و دوستی ها فراتر از رقابت]
‫بریم یه خوردنی بخریم.
‫کفش هامو پَس بده.
‫این احمق باز شروع کرد.
‫پَسشون بده.
‫جه سو انگار دلش کتک می خواد.
‫دیگه کفش هامو بده.
‫چه بانمک.
‫هی، کفش هامو پَس بده!
‫ای عوضی.
‫نه، درگیر شدن فقط باعث مشکلات بیشتر میشه.
‫هی، پس بده.
‫پس بده!
‫کفش هامو پَس بده.
‫ای عوضی کله شق.
‫دیگه بس کن.
‫پس بده!
‫هی.
‫کفش هام.
‫کفش؟
‫تو کی هستی؟
‫چیه؟
‫ترسوندیم.
‫منظورت چیه؟
‫دیگه کافی نیست؟ ‫کفش هاشو بهش برگردون.
‫با این یارو رفیقی؟
‫هی.
‫نه، رفیق نیستیم.
‫هی، تو به کودکستان سانام می رفتی.
‫کودکستان سانام؟
‫اگه اهل یه محله ایم و به یک کودکستان می رفتیم، ‫پس یعنی رفیق هستیم دیگه.
‫سه به دو میشیم.
‫ممنون رفیق.
‫سه به دو میشین؟
‫وایسا.
‫بذار یه لحظه باهاش حرف بزنم.
‫از دیدنت خوشحالم، رفیق.
‫حاضر شو.
‫با رفیق من در افتادین؟
‫حاضرین؟ ‫لعنتی.
‫هی، با شماره سه.
‫یک.
‫- دو. ‫- دو.
‫- سه! ‫- سه!
‫وای، پسر.
‫شوره.
‫دقیقا باید اینجور مواقع مرغ سوخاری بخوری.
‫وقتی می خوای انرژی بگیری.
‫چی میگی؟ ‫زیاد کتک خوردی؟
‫کارخونه ای که بابام کار می کرد ‫ورشکست شد،
‫و خانواده مون هم آس و پاس بود.
‫چطور اینقدر راحت درباره اش حرف می زنی؟
‫یجور میگی انگار خانواده ات ثروت قارون رو دارن.
‫خانواده ی منم آس و پاس هستن.
‫واسه همین، از اون موقع،
‫هروقت بخوام انرژی بگیرم، مرغ سوخاری می خورم.
‫چه ربطی بهم داشتن؟
‫مَردم تو روزای داغ تابستون هم مرغ آب پز می خورن.
‫فقط مُرغه دیگه.
‫این همه داستان بافتی که بگی مرغ سوخاری دلت خواسته.
‫امروز شکست خوردم، ولی فردا باز میرم ‫تا پَس شون بگیرم.
‫- چیو پَس بگیری؟ ‫- کفش هامو باید پَس بگیرم دیگه!
‫دیوونه شدی؟ ‫زده به سرت؟
‫شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی، وونگ جون.
‫کی همچین مزخرفی رو گفته، جه سو؟
‫پدرم.
‫پدرت عجب حرف قشنگی زده!
‫بهش بگو دوست دارم یه روز ببینمش. ‫می خوام این حرفای حکیمانه رو شخصا ازش بشنوم.
‫فوت کرده.
‫خیلی وقت پیش.
‫متاسفم، انگار بدون سوتی دادن نمی تونم ‫یه کلمه حرف بزنم.
‫بهرحال شکست چیز خوبی نیست. ‫ولی بیا اینو بعنوان شکست قبول کنیم و بره.
‫اینقدر سرتو تکون نده و شکست رو قبول کن.
‫- نمی خوام باز کتک بخورم. ‫- نه.
‫فردا باز میرم سراغشون. ‫آخرش کفش هامو ازش می گیرم.
‫اینو ببین.
‫ای عوضی سمج.
‫هی.
‫هی، جه سو.
‫جه سو!
‫خدایش.
‫آهای،هی، با توام!
‫خونه ای، در رو باز کن!
‫ای احمق، زودباش در رو باز کن!
‫اصلا می دونی چقدر نگران شدم؟
‫تو...
‫کی هستی؟
‫منم.
‫منم دیگه، احمق.
‫اگه با یکی که منو می شناسه برخورد کردم، چی؟
‫نگران نباش. ‫اونا قیافه ی جدیدی که بهت دادیم رو می بینن.
‫عالیه.
‫[کارت ملی : کیم وونگ جون]
‫چی؟
‫هی، جه سو.
‫باز کن...
‫جه سو، بیا بیرون. ‫یه دقیقه می خوام حرف بزنم.
‫پلیس؟
‫خواهش می کنم، باید دوستم رو نجات بدید.
‫دوستم همین الان می خواد خودشو بکشه...
‫لطفا. لطفا خودتونو سریع تر برسونید.
‫سریع بیاین.
‫جه سو.
‫یه نفر زنگ زده و بخاطر مزاحمت شکایت کرده.
‫- چی؟ چرا؟ ‫- باهامون بیا.
‫چی؟ ‫نه.
‫هی، قربان. ‫صبر کنین.
‫[چویی جون وونگ]
‫چویی جون وونگ.
‫…9410124-1
‫چند بار باید بهتون بگم؟
‫باید همین الان بریم. ‫وضعیت اورژانسیه.
‫کد ملی و اسم واقعیت رو بهمون بگو.
‫منظورت چیه؟
‫اگه اتفاق بدی بیفته، شما مسئولیت ش رو به عهده می گیرین؟
‫مگه نمی دونی استفاده از هویت ‫یکی دیگه جرم محسوب میشه؟
‫اسم خودت رو بهمون بگو، نه اسم یه نفر دیگه!
‫میگم که اون اسم منه!
‫دارم میگم اسمم همینه. ‫چرا همش دارین...
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫سلام. ایشون دوست نزدیک من هستن.
‫یه تصادفی کردن،
‫و همونطور که می بینین، از لحاظ ذهنی ‫در شرایط درستی قرار ندارن.
‫- چی داری می گی؟ ‫- صبر کن.
‫یادت رفت؟
‫اونا نمی تونن تو رو بشناسن.
‫ممنونم. ‫ممنون.
‫خودتو جمع و جور کن.
‫چطور می تونم خودمو جمع و جور کنم ‫وقتی نزدیک ترین دوستم قراره بمیره؟
‫باید بخاطر دوستت هم که شده بیشتر ‫منطقی و مسئولیت پذیر باشی.
‫خواهش می کنم، الان نمی تونم.
‫اگه نمی تونی، پس می خوای چیکار کنی؟
‫حتی اگه دوست تو هم نبود، ‫ما بازم باید نجاتش می دادیم.
‫واقعا می تونین جه سو رو نجات بدید؟
‫گزارش رو بده.
‫این سومین سالیه که برای ورودی آکادمی امتحان میده.
‫امسال همون امتحان اول رو مردود شد.
‫امتحان اول؟
‫نه، ممکن نیست.
‫همیشه اولین امتحان رو قبول میشه.
‫زودباش، یخورده دیگه.
‫الان وضعیت چطوره؟
‫بازم دارین؟
‫‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫هیچ کاری نمی کنه.
برگشتم.
‫انگار که...
‫زمان براش متوقف شده.
‫از خونه اش هم بیرون نمیره.
‫چیکار باید بکنیم؟
‫مرغ سوخاری. ‫مرغ سوخاری.
‫مرغ سوخاری باید جواب بده.
‫- چی داری میگی؟ ‫- فقط مرغ سوخاری می خوری؟
‫از کدوم رستوران؟ ‫بگیم پیک بیاره یا...
‫نه، نه، منظورم این نیست...
‫مرغی که جه سو وقتی شش ساله بود
‫با پدرش می خوردن.
‫همیشه وقتی شرایط سختی داشت ‫ازش حرف می زد.
‫حتی اگه فرشته مرگم باشی، ‫نمی شه به گذشته رفت.
‫از کجا مطمئنی که اون مرغ باعث میشه ‫که حالش بهتر بشه؟
‫خاطرات به راحتی تحریف میشن.
‫- موافق نیستم. ‫- آقای لیم درست میگه.
‫اول یه سر به دیدن نامگونگ جه سو بریم.
‫اول باید از خونه بیاریمش بیرون.
‫من یه راهی بلدم.
‫اومدیم خبرای خوبی بهت بدیم.
‫میشه یه لحظه از وقتتون...
‫از اونی که فکر می کردیم وضعش خرابتره.
‫اینطور بنظر می رسه.
‫خدایش؟
‫عذر می خوام.
‫واقعا که.
‫محض رضای خدا، آخه کی این روزا ‫در خونه اش رو به روی اعضای فرقه باز می کنه؟
‫پس چیکار کنیم؟ ‫فکر بهتری داری؟
‫[شکست یعنی باید دوباره تلاش کنی]
‫[تو کی هستی؟]
‫[اگه می خوای بدونی، بیا بیرون]
‫چی بهت گفتم؟
‫جواب نمیده.
‫ای احمق.
‫بیخیال. دَر رو بشکنین و بیارینش بیرون.
‫چی؟
‫واسه آدمی که از خونه بیرون نمیره ‫یکم زیادی فرز و سریعه.
‫داشت واسه آکادمی پلیس آماده میشد!
‫اینقدر حرف نزنین و بدوین! ‫ممکنه گُمش کنیم!
‫صبر کن.
‫بیا تلپورت کنیم.
‫تلپورت.
‫نه، جلومون دوربین هست!
‫آخه چه جور فرشته مرگی از دوربین می ترسه؟!
‫حتی ارواح هم از دست دوربین ها ‫در امان نیستن.
‫واقعا؟
‫هی، جه سو!
‫هی!
‫جه سو کجاس؟
‫گُم اش کردم.
‫بیاین جدا بشیم.
‫تو اونور برو و تو هم از اونور.
‫باشه.
‫سیگنال بدید.
‫کجا رفتی؟
‫چی؟
‫[بیمارستان دانشگاه سئول]
‫همون بیمارستانیه که من بستری هستم.
‫[هه نا یونگ، تولد : بیست و هفتم سپتامبر 1993] ‫[علت فوت : تصادف]
‫ببریدش.
‫نه، نمی تونم همینطوری برم.
‫لطفا صبر کنین. یه دقیقه وایسین. ‫بذارید خداحافظی کنم.
‫زمان تو در دنیای زنده ها به سر رسیده.
‫خواهش می کنم.
‫البته.
‫می دونستم ممکن نیست تو فرستاده باشی.
‫جون وونگ! چی شده؟
‫هی، جون وونگ.
‫عذر می خوام، آقا.
‫لعنتی، دستگاه افزایش ضربان قلب رو بیار.
‫- سریع دستگاه شوک رو بیار. ‫- باشه.
‫- تا صد شارژ کنین. ‫- بله.
‫دیوونه شدی؟
‫چویی جون وونگ. ‫اینقدر دردسر درست نکن و ساکت باش.
‫تو کی هستی که بهم میگی ساکت باشم؟
‫نزدیک بود بمیری.
‫توضیح بده تا درست متوجه بشم.
‫تازه کاری که حتی چیزای پایه رو نمی دونه.
‫- چی؟ ‫- زیردستی که وظیفه شناسی بلد نیست.
‫و مدیر تیمی که از جهنم اومده.
‫انگار این تیم خیلی دوومی نخواهد داشت.
‫شاید بیخودی نگران بودم.
‫نه. حق داشتی نگران باشی. ‫و باید همینطور نگران بمونی.
‫[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله] ‫[سطح انرژی منفی : 87 درصد]
‫مدیر کو، من افرادم رو...
‫پیشاپیش می فرستم.
‫واقعا که.
‫آخه...
‫مگه چه اشتباهی کردم؟
‫واقعا نمی دونی؟
‫اصلا متن قرارداد رو نخوندی، درست میگم؟
‫قرارداد؟
‫اگه بدن موقت تو به بدن اصلیت نزدیک بشه،
‫اونوقت یه خطای موقتی بوجود میاد.
‫خب؟
‫حافظه ات به صورت تصادفی حذف میشه...
‫نخوندیش دیگه.
‫حالا یخورده حافظه ام رو ازدست بدم چی میشه مگه؟
‫ممکنه حتی قیافه خودتم یادت بره.
‫اونوقت دیگه نمی تونی به بدن خودت برگردی.
‫ساده بگم، می میری.
‫می میرم؟
‫آخه چرا یه چیز به این مهمی رو الان میگی؟
‫باید متن قرارداد رو می خوندی!
‫زودباش.
‫باشه، نخوندمش.
‫پس یعنی خودت کل قراردادهات رو کامل خوندی؟
‫تا آخرین بندش؟
‫آقای لیم ریونگ گو؟
‫آره.
‫کلمه به کلمه خوندم.
‫تمام و کمال.
‫حتما لازم بود اینقدر آدم بدخلقی بدنیا بیای.
‫تو کی هستی؟
‫چرا همش داری منو تعقیب می کنی؟
‫می دونم ناراحتی.
‫لطفا راحت بشین.
‫ببین چیکار کردی، هم کار نداری و هم پولاتو خرج کردی.
‫نه اینکه خودتم آس و پاس نیستی.
‫واسه همین،
‫فقط زمانی پول خرج می کنم،
‫- که توش پول باشه! ‫- که توش پول باشه!
‫خودتم نمی فهمی چی داری میگی.
‫جون وونگ...
‫زندگیم جهنم شده.
‫با اُمید به زندگیم ادامه دادم
‫بلکه یه روزم، روز من برسه، ولی...
‫مسئولیت آخرین بحث امروزمون هست.
‫مسئولیت حقوقی یعنی مسئولیت مدنی و کیفری.
‫برای مسئولیت های کیفری...
‫[آزمون استخدامی آکادمی سال 2022] ‫[بلیط ورودی]
‫[نتایج استخدام]
‫چیکار کردم که اینطور به مشکل خوردم؟
‫چطوره که فقط من نمی تونم موفق بشم؟
‫هر روز صبح تا شب درس خوندم.
‫واسه چی؟
‫چرا!
‫می دونم.
‫احساس می کنی که همه به هدف شون رسیدن...
‫و فقط توئی که در مسیر گُم شدی.
‫انگار که تنها بازنده تویی.
‫انگار که تو تنها کسی هستی که تکون نمی خوری.
‫ولی تو همیشه از اون کسایی بودی ‫که تلاش کردی و به موفقیت رسیدی.
‫درسته؟
‫تو...
‫تو اینطور آدمی نیستی.
‫به سختی دووم آوردم.
‫ولی تو اینجا نیستی،
‫دیگه بُریدم.
‫گریه نکن!
‫اصلا بیخیال. گریه کن.
‫یه مرغ سوخاری می خوام.
‫چی؟
‫هی.
‫هی، جه سو.
‫هی.
‫زودباش.
‫جه سو.
‫بیدار شو.
‫خانم، آقای لیم، شمام شنیدین. ‫ما واقعا لازمه...
‫ما واقعا اون مرغ سوخاری رو لازم داریم.
‫[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله] ‫[سطح انرژی منفی : 85 درصد]
‫گفتی کِی اون مرغ سوخاری رو خورده؟
‫وقتی شش سالش بود.
‫می خواین چیکار کنین؟
‫هیچ جوره نمیشه به گذشته رفت.
‫پس خودمون یکاریش می کنیم.
‫تو حواست به جه سو باشه.
‫قبل از آژیر اتمام کارت برمی گردم.
‫منم باهات میام.
‫نه. اصلا می دونی این کار چقدر خطرناکه؟
‫اون دوست منه.
‫اون دوست منه و منم واقعا باید بهش کمک کنم.
‫گفتم نمیشه!
‫هر کاری بگین انجام میدم. ‫حتی جواب پَس نمیدم.
‫و از اونجا که اینجا بزرگ شدم، اینطرف ها رو خوب می شناسم.
‫پس...
‫خواهش می کنم، خانم.
‫مگه الان نباید سر کار باشی؟
‫اومدم ماشین رو قرض بگیرم.
‫می دونی که از خیلی وقت پیش ‫رفتن به گذشته قدغن شده،
‫چون هیچوقت آخر و عاقبت خوشی نداره.
‫اینم نیازی نیست اشاره کنم که معمولا ‫تاثیر منفی برای زمان حال داره.
‫منم نمی خوام برم.
‫- ولی مجبورم. ‫- نمیشه.
‫اجازه بدید برم.
‫اصلا چرا می خوای به گذشته بری؟
‫تا یه مرغ سوخاری بخرم.
‫مرغ سوخاری؟
‫مرغ سوخاری...
‫آره.
‫باشه.
‫که اینطور، مرغ سوخاری بخری؟
‫آره، مرغ سوخاری.
‫آره، فقط تو می تونی بری.
‫کلید دست آقای بائکه،
‫برو ازش بگیر.
‫چشم.
‫مرغ سوخاری.
‫می دونم. محدودیت 12 ساعته داره. ‫اگه دیر کنم دیگه نمی تونم برگردم.
‫- دوازده ساعت... ‫- باشه.
‫مرسی.
‫اینو ببین!
‫خانم!
‫این ماشین رویایی منه. ‫میشه با این بریم؟
‫اینو میگم.
‫میشه با این بریم؟ ‫خواهش می کنم، اینو بردارین.
‫پس بیاین اینو برداریم!
‫نه؟ ‫خیلی خوب.
‫داوطلبانه تسلیم تصمیم شما شدم. ‫یادتون نره.
‫تا کجا می خوایم بریم؟ ‫تا کجا...
‫از اینام دارین.
‫اینم خوبه. ‫ازش خوشم میاد.
‫کجا میرین؟
‫کجا میرین....
‫شما که...
‫نه،بیخیال.
‫بیخیال. ‫آخه چرا؟
‫چرا باید این خوشگلا رو بذاریم ‫و با اون بریم آخه؟
‫سوار شو.
‫این...
‫بنظر اصلا روشن هم نمیشه.
‫باشه بابا. ‫سوار میشم.
‫بنظر نمیاد ماشین امنی باشه.
‫چرا آخه با اون نریم؟ ‫چرا از بین این همه ماشین اینو انتخاب کردین؟
‫خدای من.
‫چقدرم ناجوره.
‫نه!
‫[سال 1999]
‫اونو ببین.
‫[فروش بلیط]
‫واقعا در زمان به عقب برگشتیم، درسته؟
‫اینقدر به اینور اونور نگاه نکن ‫و مسیریابی رو شروع کن.
‫اوه، درسته. ‫مستقیم برید.
‫سلام قربان، از بیمه ی هوبان تماس می گیرم.
‫براتون پیام گذاشتیم که باهامون تماس بگیرید،
‫چون از زمان پرداخت بیمه تون گذشته.
‫نتونستم قبض موبایلم رو بدم،
‫واسه همین خطم یکطرفه شده.
‫بنظرتون کِی می تونین پرداخت کنین؟
‫فکر نکنم تا یه مدت بتونم.
‫صبر کنین.
‫[بیمه هوبان]
‫[گواهی بیمه]
‫اگه بیمه رو لغو کنم، چقدر پول می گیرم؟
‫خب، قرارداد شما شامل حق بیمه نمیشه،
‫پس اگه قراداد رو لغو کنین عملا هیچی گیرتون نمیاد.
‫فقط اگه فوت کنین...
‫باشه.
‫بله، فهمیدم.
‫جه سو.
‫از اونجا که امروز تولد توئه،
‫دوست داری واسه شام از اون مرغ سوخاری ‫که دوست داری بخرم؟
‫آره!
‫باشه.
‫پس بچه ی خوبی باش ‫و به حرف معلم گوش بده
‫تا بعد مدرسه بیام دنبالت، باشه؟
‫خب، بریم.
‫[مهدکودک سانام]
‫بریم.
‫عذر می خوام...
‫جه سو، بعدا می بینمت.
‫- عذر می خوام، آقای نامگونگ. ‫- بله.
‫مدیر گفتن که شهریه جه سو رو پرداخت نکردین.
‫درسته.
‫متاسفم.
‫بزودی پرداخت می کنم.
‫آخه مدیر گفتن که نمی تونن...
‫نه! می خوام برم!
‫می خوام برم مهدکودک! ‫امروز جشن تولد منه!
‫جه سو، گریه نکن. ‫گریه نکن.
‫بهت که گفتم،
‫امشب از همون مرغ سوخاری ها که دوست داری ‫برای شام می خرم، باشه؟
‫باشه، مرغ سوخاری بخر.
‫حتما.
‫دیگه بریم، باشه؟
‫بیا بریم!
‫شنیده بودم که ورشکست شدن.
‫بنظر دوران خیلی سختی رو سپری می کنن.
‫بریم دنبال شون.
‫به برنامه ی ساعت دو خوش اومدید.
‫وای، هنوزم این برنامه پخش میشه.
‫ایول.
‫جوراب نو نمی خواین؟ ‫بهتون با قیمت خوبی میدم.
‫لطفا بیاین و نگاه کنین. ‫قیمت هاشون عالیه.
‫جه سو، من میرم فورا این رزومه رو بفرسم،
‫پس اگه پلیس اومد، ‫بهشون بگو بابایی زود برمی گرده.
‫باشه.
‫یه جفت جوراب فقط 500 وان، ‫اگه سه جفت بردارید فقط 1200 وان میشه.
‫جوراب آقایون اینوره. ‫جوراب خانوما اونور.
‫نگاه کردن رایگانه.
‫جه سو، با پولی که درمیاری، می خوای چیکار کنی؟
‫باید پول قبض های بیمارستان مامان رو بدم، ‫و باید دوباره به مهدکودک برم
‫و اگه بازم پولی موند، ‫یه چیز خوشمزه با بابا می خورم.
‫چقدرم با خونسردی داره حرف می زنه.
‫ولی آقا، از کجا می دونین اسم من جه سو هست؟
‫چی؟
‫من اسمتو گفتم؟
‫«آره، گفتی «جه سو، با پولی که درمیاری، می خوای چیکار کنی؟
‫چی داری میگی؟ من گفتم؟ ‫نه بابا. من چیزی نگفتم.
‫درسته؟
‫اون اسمتو نگفت.
‫دیدی، گفت من اسمتو نگفتم.
‫- ولی گفتیا... ‫- واقعا نگفتم.
‫لطفا حرفمو باور کن.
‫[قدرت شرکت ها]
‫بابام خیلی درس می خونه.
‫اصلا نمی خوابه و کل شب و روز داره مطالعه می کنه.
‫[بیمه عمر هوبان]
‫من از درس خوندن خوشم نمیاد.
‫- پس چی دوست داری؟ ‫- مرغ سوخاری.
‫بابام گفته امروز واسه تولدم ‫مرغ سوخاری برام می خره.
‫آره. از کجا می خره؟
‫مرغ سوخاری کدوم مغازه رو دوست داری؟
‫همونی که بابام ازش می خره.
‫همونی که بابام ازش می خره؟
‫درسته. الان سال 1999ـه، پس خیابون تگزاس میشه؟
‫یا جونگاجیب؟
‫جونگاجیب؟
‫نه؟ پس...
‫درسته! مغازه سس مکزیکی؟
‫درسته! سس مکزیکی حرف نداره.
‫بیخیال، چطور اسم مرغ سوخاری که دوست داری رو بلد نیستی؟
‫الان سس مکزیکی شد؟ ‫یا جونگاجیب؟ کجاس؟
‫زودباش بگو.
‫عقل تو هم اندازه ی همین بچه اس.
‫گفت که باباش می خره. ‫اگه یکم صبر کنیم متوجه میشیم.
‫بله رزومه ی خودمو به واحد آنالیز فرستادم.
‫اوه، به دستتون رسیده.
‫واقعا؟ ‫باشه.
‫لطفا اگه استخدام داشتین بهم زنگ بزنین.
‫باشه.
‫متاسفم، این ماه یکم وضعم خوب نبود.
‫میشه یکم باهام راه بیاین؟
‫قبلا راه اومدیم.
‫اگه همین ماه کل قبض ها رو پرداخت نکنین،
‫- دیگه کاری ازدست ما برنمیاد. ‫- یعنی آخه...
‫وقتی زنم اینقدر مریضه، چطور می تونین بگین ‫که کاری از دست شما برنمیاد؟
‫می دونین که اگه خواهش هم کنین ‫از دست ما کاری برنمیاد.
‫امروز که تولدته حتی نتونستم برات...
‫سوپ جلبک دریایی درست کنم.
‫بابا گفت بعدا برام مرغ سوخاری می خره.
‫واقعا؟
‫خوش به حالت.
‫مامان، حالت خوبه؟
‫عزیزم، حالت خوبه؟
‫خوبم.
‫جه سو، بریم خونه.
‫عزیزم.
‫پول بیمارستان زیاد شده، درسته؟
‫من دیگه حالم خوب شده.
‫دیگه می تونم بیام خونه.
‫چی داری میگی؟
‫پس نگران نباش.
‫تو همینجا بمون و روی بهتر شدنت تمرکز کن، باشه؟
‫[بیمارستان ووری سارانگ]
‫وای! اینا نباید خیس بشن!
‫جه سو، تو برو داخل.
‫بیرون نیای، باشه؟
‫خدای من. ‫همه شون خیس شدن.
‫جه سو.
‫جه..
‫گفتم که داخل ماشین بمون!
‫کی بهت گفت اینکارو بکنی؟
‫جه سو، متاسفم.
‫متاسفم. ‫چیزی نیست.
‫جه سو، متاسفم. ‫باشه. بابا متاسفه.
‫چیزی نیست.
‫چی شد پس؟
‫[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله] ‫[سطح انرژی منفی : 90 درصد]
‫عجله کن.
‫تا ده دقیقه همه اش رو جمع کنین.
‫هی، تو نمی تونی...
‫نمی تونی بی خبر از من اینکارو بکنی!
‫منظورت چیه که نمی تونم؟ ‫چند ماه اجاره ندادی.
‫نمی خوام باهات حرف بزنم.
‫بازم نمی تونی اینکارو بکنی، ‫اونم وقتی بارون داره می باره.
‫چرا از دست من عصبانی میشی؟ ‫برو از دست قانون عصبانی باش!
‫انگار منم کم ازدست تو مصیبت کشیدم.
‫چقدر دیگه وسیله اونجا مونده؟
‫- بابا. ‫- جه سو.
‫[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله] ‫[سطح انرژی منفی : 94 درصد]
‫آقای نامگونگ!
‫لعنتی. ‫آقای نامگونگ.
‫گفت که بچگیاش دوران خوشی داشت...
‫حافظه انسان گزینشی عمل می کنه.
‫هرچی که خوب باشه نگه می داره، ‫و هرچی که بد باشه دور می ریزه.
‫گذشته رو نوستالژیک به یاد میاره.
‫چون فقط اینطوری می تونی به زندگی ادامه بدی.
‫گمونم برای جه سو همین قضیه پیش اومده.
‫ولی بعضیام کلا خلاف این هستن.
‫گذشته شون رفته رفته دردناک تر ‫و تبدیل به زخم میشه،
‫و وقتی که دیگه نتونن تحمل کنن ‫اون اشتباه بزرگ رو می گیرن.
‫- بیا برگردیم. ‫- پس جه سو چی؟
‫پس مرغ سوخاری چیکار کنیم؟
‫باید یه راه دیگه پیدا کنیم.
‫حالا که این همه راه رو اومدیم، ‫برم و خداحافظی کنم.
‫- جه سو. ‫- بله؟
‫بابایی...
‫تو رو جلوی بیمارستان مامان پیاده می کنه.
‫برو پیش مامانی.
‫باشه. تو هم میای؟
‫آره.
‫می دونی...
‫خیلی دوستت دارم، درسته؟
‫آره.
‫بابا، چرا داری گریه می کنی؟
‫یه چیزی توی چشمم رفت.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫برات مرغ سوخاری میارم، باشه؟
‫می خواد جه سو رو جلوی بیمارستان پیاده کنه ‫و بره مرغ سوخاری بخره.
‫می تونی خودت بری، آره؟
‫برو
‫[بیمارستان ووری سارانگ]
‫[اسم : نامگونگ جه سو - 29 ساله] ‫[سطح انرژی منفی : 98 درصد]
‫آقای نامگونگ!
‫مگه عقلت رو ازدست دادی، نامگونگ جه سو؟
‫بیا یه لحظه حرف بزنیم.
‫درسته، مرغ سوخاری.
‫اون مرغ سوخاری که در شادترین لحظات زندگی خوردی...
‫داره میرسه.
‫پس لطفا...
‫کار احمقانه ای نکن.
‫اون روز، روز تولدم بود.
‫بالاخره...
‫نگاه توی چشمای پدرم رو درک کردم.
‫چرا اینقدر تند میره؟
‫جاده که میره بیرون شهر...
‫موضوع چیه؟
‫واقعا نمی دونی؟
‫نگو که...
‫[بیمه عمر هوبان]
‫بیمه عمر؟
‫آره.
‫آقا!
‫ماشین رو نگه دارین،آقا!
‫آقا!
‫ماشین رو نگه دارین،آقا!
‫آقا، صدامو می شنوین؟
‫آقا!
‫محکم بشین.
‫[سخن آخر]
‫سلام.
‫چقدر قیافت سرحاله. ‫کار جدید پیدا کردی؟
‫بله.
‫فهمیدم.
‫قشنگ معلومه.
‫زندگی که کردی مثل یه فلش بکه.
‫فلش بک؟ جومادونگ؟ ‫کدوم بخش کار می کنی؟
‫اگه منظورت اینه که به کدوم طبقه تعلق دارم،
‫گمونم باید بگم اون یکی.
‫اوه، رئیس؟
‫خب، از اونجا که رئیس ها در راس هستن، آره.
‫اونا منو خبر کردن.
‫پس اون رئیسه؟
‫بله. داره میگه اگه صدقه ندی ‫بخت و اقبال خوشی نخواهی داشت
‫و اوضاع بروفق مرادت پیش نمیره.
‫رئیس میگه،
‫اگه بازم به این کارت ادامه بدی،
‫مجازات میشی.
‫یه عضو فرقه به راحتی گولم زد. ‫کلمه جومادونگ آدمو فریب میده.
‫کجا میرین، آقا؟
‫یعنی میگی رئیس اینجاس؟
‫بله، از اینطرف.
‫خدای من.
‫اجداد شما باید خیلی صدقه داده باشن.
‫با این نگاه تون دارین صورتم رو سرخ می کنین.
‫چرا بهم زل زدی؟
‫[انتخاب شده بعنوان بهترین شمن ‫توسط بودایی های کره جنوبی]
‫خانم، آقای نامونگ در خطره.
‫چویی جون وونگ، کجا میری؟
‫بخاطر من مجازات شدی.
‫نمی خوام تیم مدیریت خطر منحل بشه.
‫هه نا یونگ، تولد : بیست و هفتم سپتامبر 1993. ‫علت فوت: تصادف.
‫نمی تونم اینطوری به اون دنیا برم.
‫افراد بیشتری بیار و منطقه رو بگردید.
‫شما همونی هستین که افرادی که قصد ‫خودکشی دارن رو نجات میدین،
‫درسته؟
‫مگه نمی دونی درگیر شدن با یه روح فراری ‫می تونه باعث مشکل بشه؟
‫برو هه نا یونگ رو پیدا کن.
‫اون به پرونده ی ما ربط داره. ‫نمی تونیم دو دستی تقدیمش کنیم.
‫اگه باز سر راهم قرار بگیری، ‫دفعه بعد جلوی خودمو نمی گیرم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از سیروس فخری»