‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫آنچه گذشت...
‫مردم بزرگترین شهر دنیا، ‫بیاین بازی‌ رو شروع کنیم!
‫شوهرت خوب می‌جنگه، اون ‫شمشیر چوبی رو برنده میشه.
‫قضیه چیه؟
‫- اون حالا جز اموال روم حساب میشه. ‫- نه! خواهش می‌کنم!
‫این چیه؟
‫من توی لودوس مشغول به کار شدم.
‫راهیاب امروز عصر به اوستیا میاد.
‫بکشش، همین‌جا.
‫من یه چیز خیلی مهم رو باید ‫به امپراطور تایتوس برسونم.
‫انگار امروز ما تنها می‌جنگیم.
‫معلوم نیست ما رو جلوی چی میندازن. ‫یه ارتش. یا حیوانات.
‫ما هوای همو داریم.
‫بیا ببینیم چند نفر رو ‫می‌تونیم با خودمون بکشیم.
‫ممنونم.
‫برای چیزهایی که به من یاد دادی، مرد شمالی.
‫نه.
‫من از تو تشکر می‌کنم برادر نومیدیایی من.
‫امروز ما یا با هم زنده می‌مونیم ‫یا با هم می‌میریم.
‫آتش و یخ.
‫برادر، مضطرب به نظر میای.
‫فقط ذهنم درگیر اینه که مسابقات افتتاحیه ‫بی‌نقص برگزار بشه.
‫شاید هوای خنک اوستیا آرومت کنه.
‫- اوستیا؟ ‫- آره.
‫بعد از اینکه بازی‌های امروز رو تموم کنیم ‫یه راه‌یاب اونجا منتظر ماست.
‫سرباز! برو گارد پرتورین رو بیار. زود باش.
‫سرباز، نذار کسی بیاد!
‫گفتم برید عقب!
‫سرباز، اونا رو دور نگه دار. من نمی‌خوام ‫کسی نزدیک من بیاد، فهمیدین؟
‫جز پرتورین‌ها. حرکت کنین!
‫با من بیاین.
‫خواهش می‌کنم. حداقل به من بگین ‫چرا اونو می‌برید.
‫زنی حق عبور از این دروازه رو نداره.
‫نه، نه، خواهش می‌کنم. من مادرشم.
‫من باید بدونم قضیه چیه.
‫گمشو!
‫چطور جرات می‌کنی این‌جوری با من حرف بزنی؟
‫گمشو!
‫- من مادرشم، بدون اون نمیرم. ‫- از اینجا برو!
‫نمی‌تونین اینجوری آدما رو دستگیر کنین!
‫عوضی‌ها!
‫شهروندان رم! ما به شما...
‫دو جنگجو رو ارائه می‌کنیم.
‫-آره! ‫- کوامه! کوامه!
‫به‌جای گلادیاتورها، ما اینجاییم که ‫به دست لژیونرهای رومی بمیریم.
‫مثل پدرم.
‫خوبه. این مرگ مناسب جنگجویانه.
‫دو گلادیاتور دوشادوش هم جنگیدن
‫مثل آشیل وحشی و پتروکلوس پرشور.
‫این دوست‌ها در مرگ و زندگی با هم هستن.
‫ویگو، مرد شمالی!
‫و کوامه، شیرکش!
‫- کوامه بهترینه! ‫- کوامه بهترینه!
‫بعد از ۱۱ پیروزی، امروز...
‫ویگو با...
‫جنگجوی بزرگ...
‫کوامه می‌جنگه!
‫قاتل فلامای شکست‌‌ ناپذیر!
‫این دو گلادیاتور بزرگ
‫برای خوشایند شما می‌جنگند،
‫حالا با همدیگه بجنگید
‫و همدیگه رو بکشید!
‫گلادیاتورها.
‫درگیر بشید!
‫کوامه. قوی باش، برادر. قوی باش.
‫من هواتو دارم.
‫بیاین!
‫بجنگین! بجنگین!
‫تو یه هیولایی. اونا دخترم رو گرفتن!
‫اونو کجا بردن؟
‫کجا؟
‫من بلیت خریدم!
‫بجنگین!
‫- بجنگین! بجنگین! بجنگین! ‫- بجنگین! بجنگین! بجنگین!
‫این بخشی از سرگرمیه؟
‫من انتظار اینو داشتم.
‫شهروندان رم، من به شما...
‫جولا رو ارائه می‌کنم!
‫خواهر کوچیک کوامه‌ی شیرکش!
‫جولا!
‫یه برده. اون جزء اموال رومه.
‫و پسر ویگوی شمالی.
‫اون هفت سالشه و نور چشم پدرشه.
‫نه. نه.
‫گلادیاتورهای شجاع، ‫چه انگیزه‌ای بهتر از اینکه...
‫جون اعضای خانواده‌تون رو نجات بدین؟
‫کی می‌میره؟
‫و کی زنده می‌مونه؟
‫نه.
‫تو این سرگرمی رو ترتیب دادی؟
‫برادر.
‫این ایده‌ی تو بود؟
‫- آره. ‫- خب...
‫پس الهه دیسکوردیا در روحت رسوخ کرده.
‫فقط یه زن حیله‌گر می‌تونه ‫چنین چیزی رو ترتیب بده.
‫دوست من، من چاره‌ای جز کشتنت ندارم.
‫لطفا منو ببخش.
‫اگه موفق بشی نیازی به بخشیدن نیست.
‫این گرگای وحشی مقصرن...
‫بچه‌های حروم‌لقمه‌ی رمولوس.
‫کوامه!
‫هی، دختر! اون زن کجاست؟
‫تناکس.
‫اون با ادیل لودی کار می‌کنه. ‫کجا می‌تونم پیداش کنم؟
‫تناکس، اون داخله.
‫پخش شین، پیداش کنین، بکشینش.
‫وقتشه کارهای ناتموم رو تموم کنیم.
‫پس هر چی بگم فایده‌ای نداره.
‫تصمیمت برای رفتن قطعیه؟
‫خیلی دوست دارم تو رو با خودم ببرم.
‫ولی می‌دونی با دزدهای اسب ‫چه‌‌کار می‌کنن.
‫الیا، جولا!
‫- اونا بردنش آمفی‌تئاتر! ‫- چی؟
‫اونا ازش استفاده می‌کنن که برادرش رو ‫مجبور کنن با دوست صمیمیش بجنگه.
‫نه!
‫تماشای دیدن مبارزه‌ی دو دوست مثلا وفادار
‫که همدیگه رو خانواده‌ی خودشون می‌دونستن
‫تا سرحد مرگ خیلی جالبه.
‫موافق نیستی، برادر؟
‫این‌کارو نکن!
‫بیا.
‫هی، نمی‌تونی اسبت رو اینجا بذاری.
‫اوه!
‫کوامه! کوامه! کوامه!
‫صبر کن! صبر کن!
‫اون پسرته؟
‫خودشه.
‫- بلند شو! بلند شو! ‫- بلند شو!
‫بابا!
‫ویگو
‫شجاعانه جنگیده.
‫بذارین زنده بمونه.
‫زنده بمونه!
‫زنده بمونه! زنده بمونه! زنده بمونه!
‫بذارین زنده بمونه
‫تا دوباره برات بجنگه!
‫زنده بمونه! زنده بمونه! زنده بمونه!
‫بهش رحم کن!
‫زنده بمونه! زنده بمونه! زنده بمونه!
‫زنده بمونه! زنده بمونه!
‫باید تصمیم بگیرم، برادر.
‫بخشش یا مرگ؟ کدومش؟
‫بخشش.
‫شاید امروز نه.
‫- نه! ‫- نه!
‫- نه، نه! چی؟ ‫- چی؟
‫نه!
‫عیب نداره،‌ پسرم.
‫عیب نداره.
‫تو پیش خدایان استراحت می‌کنی،
‫و در خواب‌هام به دیدنم میای.
‫خواهش می‌کنم هر کاری از دستت بر میاد بکن
‫تا پسرم زنده بمونه.
‫این کار رو می‌کنم.
‫خانه‌ی مرگ.
‫دیگه این چیزا رو تحمل نمی‌کنم.
‫شمشیر چوبی! شمشیر چوبی!
‫برادر.
‫شمشیر چوبی! شمشیر چوبی!
‫این بازی‌ها،
‫شهر ما،
‫امپراتوریمون،
‫بزرگ‌ترین ارزشش رو جشن می‌گیره.
‫شجاعت رزمی،
‫و وظیفه نسبت به روم.
‫با پیروزی امروزش،
‫بذارین این گلادیاتور
‫آزادی رو جشن بگیره!
‫- کوامه!‌ کوامه!‌ کوامه!‌ ‫- کوامه!‌ کوامه!‌ کوامه!‌
‫کوامه!‌ کوامه!‌ کوامه!‌
‫آزادش کن.
‫این گلادیاتور
‫حق این رو به دست آورده
‫تا به هر شکلی که می‌خواد
‫آزادانه زندگی کنه!
‫بذاریم این حرکتش
‫به یاد بمونه!
‫بگیرش.
‫حالا آزادی.
‫آزادی.
‫جولا.
‫خوبی؟
‫ممنونم.
‫برو.
‫بیا.
‫ممنون.
‫کوامه!‌ کوامه!‌ کوامه!‌
‫ببرش به خونه‌ی تناکس ‫و اونجا منتظرم باش.
‫باید صحبت کنیم.
‫برو. برو.
‫کوامه!‌ کوامه!‌ کوامه!‌
‫چی شده؟
‫من حامله هستم.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چون ترسیدم باعث بشه ترکم کنی.
‫جولا.
‫من جایی نمیرم.
‫ملازمان ما برای رفتن به ‫اوستیا آماده هستن،‌ سرورم.
‫بسیار خب. برادر،
‫ما توی اوستیا کار داریم.
‫فکر می‌کنم بهتره ‫من بمونم.
‫امپراتورت
‫دستور میده.
‫پسر مرد شمالی رو بکشید.
‫شنیدید چی گفتم. بکشیدش.
‫پسر رو بکشید!
‫آرن! نه! نه!
‫نه!
‫نه! نه! نه!
‫برادر!
‫و با این،
‫روز اول بازی‌های افتتاحیه به پایان می‌رسه.
‫کی این کارو کرده؟
‫ما نمی‌دونیم، سزار.
‫هیچ‌کس ندید چه اتفاقی افتاد.
‫این کار توئه.
‫نه.
‫ببرینش به قصر.
‫بله، سرورم. شنیدید چی گفتن.
‫به اوستیا میریم.
‫ای خائن کثیف.
‫خیانتی در کار نیست.
‫فقط بقا مهمه.
‫تو اهل شرط بندی هستی و الان باختی.
‫دومیتیان به دست برادرش می‌میره،
‫تو اینجا با شمشیر من می‌میری.
‫و قرارمون همراه با تو می‌میره.
‫بقا.
‫و ۱۰ میلیون سسترشوس.
‫همه‌مون خرج داریم.
‫تناکس!
‫هیچ‌وقت یه سرباز رو جلوی ‫یه مبارز خیابانی نذار.
‫تو به من خیانت کردی.
‫تو دروغ گفتی.
‫شاید خیانت کرده باشم، ‫اما هیچ‌وقت دروغ نگفتم.
‫من بخاطر کمتر از اینا آدم کشتم.
‫مطمئنم که اینطور بوده.
‫به دیوار بچسب.
‫بعداً به حسابت می‌رسم.
‫همه، برید عقب!
‫مانیلیوس گفت چقدر قراره پول بده؟
‫ما دستور داریم که تو رو بکشیم.
‫چقدر؟
‫هر کدوم صد هزار سسترشوس.
‫من بهش ۱۰ میلیون دادم.
‫اگه با من بیاین می‌تونین یه سهمی ‫از اون پول داشته باشین.
‫چیزی رو نمیشه تغییر داد.
‫هی!
‫من حواسشو پرت می‌کنم. ‫تو از مادر محافظت کن.
‫بیا!
‫ما یکی هستیم،
‫من و تو...
‫...فرزندان آپدمک.
‫بیا این رومی‌ها رو نفرین کنیم،
‫و باعث بشیم عذاب بکشن!
‫توقف شما در کرانه‌ی کرس چقدر طول کشید؟
‫سه هفته.
‫به دستور کی؟
‫خانوادت تحت محافظت قرار می‌گیرن ‫اگه حقیقت رو بگی.
‫دومیتیان فلاویانوس.
‫من دستوراتش رو شنیدم و اونا رو دنبال کردم.
‫ببرینش بیرون.
‫حالا من دوبرابر احمقم.
‫اول، برای اینکه بهت اعتماد کردم.
‫دوم، برای اینکه بعد از بین رفتن اعتماد...
‫فکر می‌کردم می‌تونم کنترلت کنم.
‫اون باید بمیره.
‫همین‌جا.
‫نه، نه، اون می‌میره.
‫اما...
‫در ملاء عام.
‫بعد از محکومیت در مجلس سنا ‫اونو از صخره‌ی تارپیان بندازین پایین.
‫امپراتور، برو عقب، پشت سر من!
‫منو ببخش، عالیجناب تایتوس.
‫من تو رو سر افکنده کردم.
‫برادر، سرنوشت با نخ‌های زندگی بازی می‌کنه.
‫ببندینش.
‫فکر می‌کنم وقتشه که این نخ کثیف رو قطع کنم.
‫- فکر می‌کنی قتل من تو رو نجات می‌ده؟ ‫- خب، این یه شروعه.
‫می‌خوای نقش مورتا رو بازی کنی ‫و خودت منو بکشی؟
‫چرا که نه.
‫برادر.
‫برادر کوچیک من،
‫ترس‌هات و اشک‌هات رو مخفی کن.
‫یادت میاد چی بهت گفتم؟
‫تو سرباز نیستی.
‫تو در لحظه نمی‌تونی کسی رو بکشی.
‫چی باعث شده فکر کنی ‫الان می‌تونی این کارو کنی؟
‫- تو منو دست کم گرفتی. ‫- واقعا؟
‫هر پولی که اون گفته بهتون میده، ‫من ده برابرش رو می‌دم.
‫- اون داره دروغ می‌گه. ‫- واقعا؟
‫به ساترن قسم هرچی بخواین رو بهتون می‌دم.
‫هر چی بخواین رو میدم.
‫هرچی بهتون داده، ‫در مقایسه با این هیچی نیست.
‫به حرفش گوش ندین.
‫اون نمی‌خواد برای این جرم شاهدی داشته باشه.
‫- خفه شو! ‫- اوه، نه.
‫به من گوش کنید!
‫من ژنرال شما هستم!
‫امپراتور شما!
‫شما احمق‌ها نمی‌فهمین؟
‫اون همه‌تون رو می‌کشه.
‫زانو بزن.
‫زانو بزن!
‫برادرم فقط یه بچه‌س.
‫اون فقط یه بچه ضعیف و لوسه.
‫پس اینو در نظر بگیرین.
‫احتمال زنده موندن شما در چه صورتی بیشتره؟
‫من یه سربازم درست مثل شما.
‫من یه مرد سختگیرم، ‫ولی یه مرد عادل هستم.
‫و من یه مرد شریف هستم. بهش نگاه کنین.
‫بهش نگاه کنین!
‫این ترسه که بهش انگیزه میده.
‫به کی بیشتر می‌تونین اعتماد کنین؟ ‫این ترس باعث هلاکت شما میشه!
‫خفه شو. به حرفش گوش ندین.
‫برادرم راست می‌گه، بله، ‫به من گوش ندین.
‫به حرف دلتون گوش بدین.
‫به خانواده‌هاتون فکر کنین.
‫به عزیزانتون فکر کنین.
‫و از همه مهم‌تر،
‫به روم عزیزمون فکر کنین!
‫چه کسی محافظ بهتری برای این شهره؟
‫من؟
‫یا این کرم
‫پس فطرت، بیچاره،
‫ضعیف و شرور؟
‫ببین، برادر.
‫اشک‌های تلخ.
‫می‌تونی طعمشون رو بچشی؟
‫از تحقیر و ظلم‌هایی ‫که از دست تو کشیدم به وجود اومده.
‫حالا می‌تونی باهاشون خفه بشی.
‫نگاه کن، برادر، ‫سرنوشت‌ها دارن میان.
‫دونه.
‫کارت خوب بود.
‫جانم در خدمت شماست.
‫سزار.
‫به خدمتگزاری به من ادامه بدین، ‫منم میذارم زنده بمونین.
‫حالا برید.
‫می‌خوام با تناکس تنها حرف بزنم.
‫حالا منو می‌بینی، پدر؟
‫من اون فرمانروایی‌ هستم ‫که باید انتخاب می‌کردی.
‫بهترین نمایش تو بود. ‫اون چشم‌های برآمده‌ش.
‫تقریباً به اندازه تماشای خیانتکاران که توسط ‫کروکودیل‌ها خورده می‌شن سرگرم‌کننده بود.
‫تو یه ادیل لودی عالی خواهی شد.
‫به من افتخار میدین.
‫حالا این گند رو پاک کن.
‫برادرم به مرگ طبیعی مرد.
‫با ماهی فاسد مسموم شد. یا همچین چیزی.
‫برید و به سنا بگین که جمع بشن.
‫برادر من
‫مرده.
‫بعضی‌ها میگن که اون کشته شده.
‫اما این دروغه.
‫شنیدم که برادرم وعده داده بخشی از درآمد
‫آمفی‌تئاتر فلاویان ما به چهار...
‫نه
‫به پنج حزب داده بشه.
‫دیگه چنین قراری وجود نداره.
‫آمفی‌تئاتر فلاویان متعلق به مردم رمه.
‫برای تایید اینکه برادرم به مرگ طبیعی مرده،
‫جسدش اینجا به سنا آورده می‌شه،
‫جایی که هر کدوم از شما ‫خواهید دید که هیچ علامتی
‫روی بدنش نیست.
‫به من گفته شده که برادرم ‫بخاطر غذای مسموم مرده.
‫این یه حادثه‌ی غم‌انگیزه.
‫بعضی‌ها فکر می‌کنن که من ‫برای امپراتور بودن مناسب نیستم.
‫واقعاً...
‫بعضی از شماها فکر می‌کنین که برای ‫کرسی کورولی از من مناسب‌ترید.
‫این تصور رو از ذهنتون بیرون کنین.
‫همین حالا.
‫ممکنه سرنوشت کنسول مارسوس شما
‫و همدستانش در آمفی‌تئاتر فلاویان ما
‫درس عبرتی باشه مبنی بر اینکه ‫این تلاش‌ها چقدر بیهوده هستند.
‫حالا برخیزید
‫برای تحسین امپراتور جدیدتون.
‫درود بر سزار.
‫دستوری دارین، قربان؟
‫اسلحه‌خانه، خزانه، و کاخ رو تسخیر کنید.
‫ارتش لژیون‌ رو مطلع کنید.
‫نگهبان می‌خواین؟
‫با فاصله. می‌خوام تنها باشم.
‫چشم، سرورم.
‫چطور ازش مراقبت می‌کنی؟
‫من سوارکار آبی‌ها هستم.
‫من الان ارابه‌ران اصلی‌شون هستم.
‫و وقتی کشته بشی چی؟
‫ما سوارکارها یه انجمنی ‫برای چنین مواقعی داریم.
‫ما پس‌انداز می‌کنیم برای...
‫خب، وقتی که لازم بشه.
‫دوستش داری؟
‫بله.
‫دوستش دارم، مادر.
‫عشق.
‫پایه‌ی ضعیفی برای ازدواجه.
‫اما فعلاً خوبه.
‫ممنونم.
‫تناکس می‌خواد که بیایی.
‫ازش خوب مراقبت کن، وگرنه با من طرفی.
‫و خدایان نومیدیا.
‫خونه‌ی جدیدته؟
‫اسکورپوس ازش استفاده نمی‌کنه.
‫از اینجا متنفر بود.
‫اون کافه‌ها رو ترجیح می‌داد.
‫دومیتیان، امپراتور جدید ما، ‫منو ادیل لودی کرده.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫خود ژولیوس سزار
‫زمانی که داشت از پله‌های ترقی ‫بالا می‌رفت ادیل لودی بود.
‫تو لایق این پاداشی.
‫برای قرار دادن یه امپراتور جدید روی تخت.
‫هر دوی ما اینو می‌دونیم،
‫اما نباید بلند گفته بشه.
‫مخصوصا به دومیتیان.
‫متوجهی که باید تو رو بکشم، درسته؟
‫متوجهم که به این باور داری.
‫پس غافلگیر نشدی.
‫انتظار داشتم که سعی کنی با باج‌گیری ‫از این موقعیت فرار کنی.
‫فقط بخاطر شانسه که من زنده‌م.
‫اگه اون نامه به تایتوس می‌رسید،
‫من مرده بودم، دومیتیان هم همینطور.
‫پس باید از خدا تشکر کنی.
‫تشکر می‌کنم.
‫کشتن تو برای من لذتی نداره.
‫اما چاره‌ای برام نذاشتی.
‫به تو خیانت کردم.
‫اما تا حالا بهت دروغ گفتم؟
‫تو اهل پایین‌شهری.
‫پول‌هات،
‫شرط‌بندی‌هات، متحدانت،
‫همه‌ی تعهداتت، تمام وجودت،
‫همه بوی فاضلاب میدن.
‫اما حالا توی تپه‌ی اسکولین زندگی می‌کنی.
‫به یه نفر صادق نیاز داری که چیزهایی که ‫پشت سر گذاشتی رو مدیریت کنه.
‫بدون جریان بی‌پایان پول،
‫همه‌ی این‌ها فرو می‌پاشه،
‫و سناتورها با خنده...
‫تو رو به فاضلاب برمی‌گردونن.
‫چرا باید به تو اعتماد کنم؟
‫دیگه کیو داری که بهش اعتماد کنی؟
‫برای بچه‌هام،
‫توی یه چشم بهم زدن بهت خیانت می‌کنم.
‫اما غیر اون هیچ‌وقت به تو دروغ نمیگم.
‫هیچ‌وقت نگفتم.
‫دیگه کی می‌تونه چنین چیزی رو ‫بهت پیشنهاد بده؟
‫تو منو می‌ترسونی.
‫خوبه.
‫می‌دونی کجا پیدام کنی.
‫من یه امپراتور رو کشتم،
‫اما پاداشم این بود که ادیل لودی بشم.
‫این فقط اولین قدم در مسیرم بود.
‫یه وقتی به سیراکوز سفر می‌کنم...
‫تا بفهمم واقعاً یه پاتریسی‌ هستم،
‫همو‌ن‌طور که اورسوس به من گفت.
‫شاید یه زمینی هم به ارث ببرم.
‫خواهیم دید.
‫باید مراقب دومیتیان باشم.
‫اون مثل یه بچه‌ی لوسه.
‫بی‌رحمه،
‫و یه حیله‌گر و قاتل غیرقابل پیش‌بینیه.
‫امیدوارم،
‫بتونم کنترلش کنم.
‫بازی‌ها رو شروع کنید.
‫«ترجمه از میثم موسویان»