‫آنچه گذشت...
‫اگه آقای زخمی و گنده اومد، ‫یکیتون دنبالش می‌ره،
‫اون‌یکیتون هم میاد پیش من.
‫برادر و خواهرت دارن ‫واسه جونشون می‌جنگن،
‫ولی تو جوری صحبت می‌کنی ‫انگار صرفا ماجراجوییه؟
‫دوشیزگان وستال،
‫محافظان شعله جاویدان روم.
‫نمی‌تونی کمکم کنی؟
‫ای کاش مادر من هم اندازه تو ‫برای دخترش اشک می‌ریخت.
‫پناه بگیرید.
‫در رو ببند.
‫زود باش! پارچه رو بیار!
‫گاوروس.
‫وزوویوس فوران کرده.
‫باد خاکستر رو با خودش...
‫تا چهارصد کیلومتری روم ‫و حتی بیشتر برده.
‫پمپئی و هرکولانیوم و دیگر هیچ.
‫بازمانده‌ای داشتن؟
‫پونزده یا هجده هزار نفرشون ‫دارن راهی رم می‌شن.
‫چند تا کشتی تونستن ‫بادبان بکشن و راه بیفتن.
‫با چند صد بازمانده دارن ‫به اوستیا می‌رسن.
‫یک گردان از ارتش پرتورین می‌فرستیم...
‫تا تو جاده آپین به استقبالشون برن.
‫غذا، طبیب و لباس ببرن.
‫یه مسئله دیگه.
‫که بدتره.
‫شعله وستال خاموش شده.
‫رم وارد عذابی خاموش شده.
‫بهش بی‌توجهی شده بود...
‫مادر روحانی وستال شلاق خورد و...
‫جسدش به عنوان کفاره آویزون شد.
‫اردوگاه برپا کنید. ‫مواد غذایی جمع کنید.
‫به نگهبانان رم بگید دروازه‌ها رو ‫برای افراد نیازمند باز کنن.
‫به روی چشم.
‫چی شده؟
‫اون گلادیاتور، نومیدیا،
‫وقتی داشتم پول جایزه‌اش رو بهش می‌دادم،
‫می‌خواست شمشیر یکی از ‫نگهبانانم رو بگیره.
‫می‌خواست من رو بکشه.
‫باورت می‌شه؟
‫اینکه مردی با اقتدار و جدیت من...
‫به دست یک موش کشته بشه.
‫لگدش کن.
‫گمونم فلاما چنین کاری کنه.
‫میل به انتقامش زیاده.
‫اینطوری به سرگرم‌کننده‌ترین حالت...
‫می‌تونیم جانور کوچیک رو له کنیم.
‫آهای!
‫- آهای! ‫- چی شده؟
‫جلو نیا. جلو نیا.
‫مگه چیکار کرده؟
‫خشم دومیتیان رو برانگیخته.
‫یه نوبت جبرانی واسه فلاما، ‫جهت رسیدن به مرگی ویژه...
‫برای کوامه وجود داره.
‫- ببریدش. ‫- بی‌شرف‌ها!
‫فقط آب بهش بدین. غذا ندین.
‫اینطوری توانش برای جنگ کمتر می‌شه.
‫نوشیدنی بیار.
‫این تازه از گال اومده.
‫ببین...
‫پسرمونه.
‫به خوش‌تیپی پدرشه.
‫هزاران پناهنده دارن ‫از پمپئی به اینجا میان،
‫کلی دیگه هم تو راهن.
‫تایتوس بهشون وعده ‫غذا و مسکن داده.
‫همون لحظه‌ایه که منتظرش بودیم.
‫بیرون باش!
‫من با تیلیا و سورو و...
‫چند تا از اعضای مردد دیگه سنا صحبت کردم.
‫دودل شدن.
‫خب، خواسته زیادی هم ازشون داریم.
‫خانواده‌ها و ثروتشون ‫در دوران سال چهار امپراتور...
‫صدمات زیادی متحمل شدن.
‫امپراتور هم روی این شرط نمی‌بنده...
‫که بمیره و تو جایگزینش بشی.
‫حداقل اینطوری سنا می‌فهمه ‫که تایتوس داره خزانه رو خالی می‌کنه.
‫فرداشب مخفیانه جلسه‌ای داریم،
‫قراره به حرفم گوش کنن.
‫اینجا نیست.
‫کارم فوریه.
‫خواهر کوچولو!
‫تناکس آوردت اینجا کار کنی؟
‫آره، ولی آزاد شدم.
‫جولا، جولا... تونستم آزادیش رو بخرم.
‫قول می‌دم با تو هم چنین کاری کنم.
‫خیلی برات خوشحالم.
‫کاش تو آزاد شده بودی.
‫چیزی برام دارین؟
‫- همه‌شون؟ ‫- بله.
‫آفرین. برو.
‫خیلی وقته اینجاییم.
‫راست می‌گه. باید قبل از اینکه ‫خانم رئیسم متوجه بشه برگردیم.
‫برو. مواظب خودت باش.
‫فکر کنم این‌طرفی بود.
‫معذرت می‌خوام.
‫راهمون رو گم کردیم.
‫خیلی پیش میاد.
‫ولی مایه افتخارمه بهتون کمک کنم.
‫باید به اسکولین برم.
‫می‌تونم بهتون نشون بدم. ‫دنبالم بیاین.
‫از این‌طرفه. سمت چپ.
‫ممنون.
‫خیابون‌ها توی شب خیلی خطرناکن.
‫بذارین همراهتون بیام.
‫لطف می‌کنید.
‫بریم.
‫حواسم هست که صحیح و سالم به خونه برسن.
‫حواست باشه خطایی ازت سر نزنه.
‫بفرمایید.
‫خب جولا، چطور شد که عاقبت ‫به برده‌ای تبدیل شدی؟
‫در منزل کنسول مرسوس بودم.
‫واسه همین تنها نمی‌تونی بیرون بری؟
‫می‌تونم. ولی باید خیلی حواسم باشه.
‫از برادرهات برام بگو.
‫انگار خیلی اذیتت می‌کنن.
‫تصور کن بخوای باهاشون ‫تو یه اتاق زندگی کنی...
‫حداقل تو خونه خودمون، ‫حریم شخصیمون رو داشتیم.
‫تپه‌نوردی داشتیم، چمن‌ها انقدر ‫زیاد بودن که می‌شد توش شنا کرد.
‫پس حتما اسب‌هات عاشقش بودن.
‫هوم.
‫اخیرا احساس عجیبی بهم دست داده.
‫حس می‌کنم دیگه هیچ‌وقت ‫قرار نیست به زادگاهم برگردم.
‫این حس رو من هم خیلی دارم.
‫ممنون که همراهم اومدی الیا.
‫می‌شه دوباره ببینمت؟
‫شاید.
‫تایتوس فلاویوس دومیتیانوس، ‫مردی بااستعداد و توانا،
‫که کمترین استعدادت ‫خشمگین کردن برادرته.
‫یا نکنه محاصره منطقه یهودیان ‫فکر پاسوس بود؟
‫اتفاقا بهش افتخار می‌کنم.
‫دیگه هم من رو با اسم ‫کثیف برادرم صدا نزن.
‫دومیتیان کافیه.
‫می‌دونم چطور می‌تونی ‫اعتماد برادرت رو جلب کنی...
‫تا دوباره حزبمون رو راه بندازیم.
‫می‌شنوم.
‫مرسوس جلسه سنایی تشکیل داده.
‫مخفیانه.
‫می‌تونم وارد عمل بشم، ‫همه‌شون رو دستگیر کنم و...
‫امپراتور رو نجات بدم.
‫فقط کافیه اونجا باشی.
‫ببین چطور با کلماتشون، ‫حکم مرگشون رو امضا می‌کنن.
‫گروه دیگه‌ای از بازماندگان ‫تو راه رم هستن.
‫براشون توی کامپوس مارتیوس ‫اردوگاه و مسکن ایجاد کنید.
‫تدارکات، هیزم و نگهبان شهری بذارید.
‫سریع حرفت رو بزن. سرم شلوغه.
‫اگه جای اینکه باهام مثل ‫تحت‌الحمایه و خادم رفتار کنی،
‫بهتر می‌تونم بهت کمک کنم.
‫عادت شده.
‫مدت زیادیه دارم ‫پشت هم دستور می‌دم.
‫بیرون باشین.
‫تو خطر افتادی. من هم همینطور.
‫برای نجات جفتمون ازت می‌خوام...
‫حبسم رو به حالت تعلیق در بیاری.
‫برادر.
‫این همونیه که برات گفته بودم.
‫تحت‌الحمایه‌ام، تناکس.
‫از این طرف بفرمایید سزار.
‫شما دو تا همراهم بیاین.
‫این شب‌های پرتشویش رو با جرئت ‫پشت سر می‌ذاری. متشکرم.
‫قرن‌هاست که خانواده‌های ما،
‫موظف به حفظ شهر و امپراتوری عزیزمون،
‫در مقابل کسانی هستن ‫که خشم خدایان رو برمی‌انگیزن.
‫حالا ببین چه بلای طبیعی‌ای ‫داره از آسمون می‌باره.
‫همگی می‌دونیم که با خاموش شدن شعله وستال،
‫دیگه تحت محافظت وستال ‫و خدایان نیستیم،
‫و این یعنی دنیا داره به پایان می‌رسه.
‫پس برادران، ‫بذارین ازتون بپرسم چه چیزی...
‫از روزهای شاد گذشته‌مون تا الان فرق کرده؟
‫شخصا هیچ جوابی به ذهنم نمی‌رسه،
‫جز اینکه امپراتور جدیدی حاکم شده.
‫احتیاط کن کنسول.
‫سناتور، امروز همه باید احتیاط کنیم.
‫که خاکستر نشیم!
‫شما امپراتوری رو تصور کنید،
‫که روستاها رو به رم ترجیح می‌ده،
‫و وابسته بانوی یهودیه.
‫جای تعجب نداره که خدایان ‫خواستن ما رو دفن کنن!
‫اما از بانوی یهودی فاصله گرفت،
‫و همسر رومی اختیار کرد.
‫همسر رومی اختیار کردن ‫تنها اشتباهش رو تشدید می‌کنه،
‫چون اون مار یهودی،
‫همچنان زیر گوشش نشسته،
‫و داره ذهنش رو مسموم می‌کنه.
‫قماش اون زن از اینکه رم ‫به زانو در اومده، لذت می‌برن.
‫اما مردم رم چی؟
‫مردم ما چی؟
‫تحت‌الحمایه‌های ما چی؟
‫وظیفه مقدس ما چی؟
‫مردم ما باید در جوب و فاضلاب بخوابن،
‫در حالی که تایتوس ‫دروازه شهر رو به روی...
‫هزاران پناهنده باز می‌کنه.
‫از بیگانگان حمایت بی‌جا می‌کنه،
‫و باقی وقتش رو بناهای یادبود مضحک،
‫از خودش و خانواده‌اش می‌سازه،
‫در حالی که مردم رم ‫گرفتار نان شبشون هستن!
‫خجالت‌آوره!
‫هیچ‌کس منکر این نیست ‫که نیاز به تغییر داریم.
‫تنها سوال اینه که... ‫آیا می‌شه موفق شد؟
‫می‌شه و باید بشه.
‫بهتون قول می‌دم که سربازان دورافتاده،
‫نگهبانان نزدیک خودمان، ‫مردم رم،
‫و خدایان این تصمیم ما رو ‫تحسین خواهند کرد!
‫- سرنوشت نرون! ‫- سرنوشت نرون!
‫کنسول مارسوس،
‫سناتور تورل و سپولسیوس، ‫همگی خائن‌ان!
‫دستگیرشون کنید.
‫سرورم.
‫خدایان می‌خوان قد علم کنیم...
‫و زمانش فرا رسیده!
‫کنسول مارسوس، سناتور تورل ‫و سپولسیوس...
‫به جرم خیانت دستگیر می‌شوند.
‫ببریدشون!
‫این هم ببرید.
‫ببریدشون!
‫دنبالم بیاین.
‫پس هم واسه حزب آبی، ‫هم حزب سفید سوارکاری می‌کردی؟
‫یازده تای اول.
‫عجب.
‫بعدش چی شد؟
‫درگیر اعتیاد و... کهولت سن شدم.
‫اسکورپوس هم همینه. ‫ولی همچنان سوارکاری می‌کنه.
‫تمام موارد که این نبود.
‫سوار کردن مرد روی ارابه کار دشواریه،
‫پیاده کردنش حتی کار دشوارتریه.
‫پس چرا پیاده شدی؟
‫به خاطر اسب‌ها شروع به سوارکاری کردم.
‫مثل تو...
‫من هم حسشون می‌کنم.
‫ولی سوارکاری فرق داره.
‫مسابقه چهار اسبه مثل خودکشی‌ایه... ‫که آدم به طور شانسی توش زنده می‌مونه.
‫به چشم دیدم که چند تن ‫از دوستانم تو این مسیر مردن،
‫حتی خودم به دفعات بیشتری،
‫نزدیک بود مرگ خودم رو رقم بزنم.
‫تا اینکه یه روز از مسیر مسابقه ‫بیرون اومدم و فهمیدم دیگه نمی‌خوام برگردم.
‫آدم وقتی دیگه به مرگ فکر نکنه،
‫براش تموم می‌شه.
‫جفت برادرهام می‌خوان مسابقه بدن.
‫نگرانشون شدی.
‫زندگی به ندرت باب میل آدم پیش می‌ره.
‫پیست. این واسه توئه.
‫فقط یه مدت کوتاه.
‫برادر.
‫نگران بودم نکنه قراره ‫با شکم خالی بمیرم.
‫مثل اینکه برادر امپراتور...
‫بدجور می‌خواد مرگت رو ببینه.
‫این حس متقابله برادر جان.
‫ولی فکر می‌کنم اون ‫زودتر به آرزوش برسه.
‫تماشاچیان می‌خوان ‫دوباره مسابقه بدی.
‫خشمگین شدن و انتقام می‌خوان.
‫تا حالا چند بار شده ‫که در شب قبل از مبارزه،
‫با مرگ خودت کنار اومده باشی؟
‫حسابش از دستم در رفته.
‫هر بار هم سر مرگ کلاه می‌ذاری.
‫مردم من به این مشهورن ‫که در نبرد غرش می‌کنن...
‫و به سمت دشمن می‌دوئن ‫تا ترس به دلش بندازن.
‫قبل از اینکه به سمت ‫شمشیرها و سپرهاشون یورش ببریم،
‫زیر لب دعایی واسه مرگ می‌خونیم.
‫ای مرگ، گر خواهی مرا با خود ببر،
‫اما بهتر نیست که بگذاری زنده بمانم،
‫و با کشتن دیگران به تو خدمت کنم؟
‫حرف‌های جسورانه می‌زنی.
‫عملا داری به جناب فرشته مرگ ‫پیشنهاد کاری می‌دی.
‫خانم فرشته.
‫مرگ خانمه.
‫تا الان که بهم گوش داده.
‫هالیا، شاید به تو هم گوش بده.
‫فکر کنم مرگ اونقدر فلاما رو ‫دوست داشته باشه که نجاتم نده برادر.
‫کی قراره بمیرم؟
‫پنج روز دیگه.
‫دوست خوبم برام نوشیدنی میاره.
‫زندگی کوتاه می‌تونه زندگی لذت‌بخشی باشه.
‫بهت مدیونم برادر.
‫من فقط نگران امنیتت بودم. ‫همونطور که نگران پدر بودم.
‫به نظرت واکنش سنا چیه؟
‫نظاره می‌کنن.
‫و منتظر واکنش جمعیت می‌مونن.
‫آها، پس پیشنهاد خودت چیه؟
‫سهمیه غلات رو افزایش بدین.
‫پورتو؟ بگو ببینم...
‫ذخایر غلاتمون به حدی هست ‫که بتونیم دوبرابرش کنیم.
‫پس شروع کنین.
‫دیگه چی؟
‫مدت بازی‌های آغازین رو از پونزده روز ‫به صد روز افزایش بدین.
‫قهرمان مردم هم برگردونین.
‫بذارین اسکورپوس دوباره ‫واسه حزب زرین مسابقه بده.
‫عاقلانه است.
‫صاحبان حزب‌ها من رو ‫از دلشون بیرون کردن،
‫پس من هم اون‌ها رو ‫از دل تماشاچیان بیرون می‌کنم.
‫حزب زرین دوباره احیا خواهد شد.
‫بهت قول می‌دم.
‫برادرم بهم فرصت دیگه‌ای داده...
‫تا بتونم بهش خدمت کنم.
‫من مسئول ساماندهی ‫و افزایش بازی‌های آغازین...
‫در آمفی‌تئاتر فلاویان شدم.
‫از شرط‌های هنگفتشون خوشت میاد.
‫معلومه؛
‫ولی سرپرست این مسابقات کی می‌شه.
‫- پاسوس؟ ‫- تجربه‌اش رو داره.
‫به لطف احزابه و بهشون مدیونه.
‫تو پیشنهاد دیگه‌ای داری؟
‫خودم چطورم؟
‫واقعا بلندپروازی.
‫از اولش بهتون نشون داده بودم.
‫استعدادهای خاصی داری؛
‫ولی هنر سرگرمی هم بلدی؟
‫اعلی‌حضرت، احترامتون واجبه،
‫ولی شما اون‌قدر از طبقات پایین جامعه...
‫فاصله دارین که نمی‌دونین ‫واقعا چی می‌خوان.
‫من می‌دونم، چون از خودشونم.
‫من گرسنگیشون رو حس کردم...
‫و تو کثافتشون زندگی کردم.
‫می‌دونم از چی می‌ترسن، ‫از چی خوششون میاد...
‫و می‌تونم بر همون اساس ‫براشون سرگرمی فراهم کنم.
‫ساده‌تر از چیزی‌ان که خیال می‌کنین.
‫خیلی‌خب، امتحان می‌کنیم.
‫ببینیم اعدام خائنان رو چیکار می‌کنی.
‫در همین حین،
‫اسکورپوس رو دوباره ‫ارابه‌ران حزب زرین کن.
‫برو! برو!
‫برو!
‫از پسش برمیای! بدو!
‫اسکورپوس! اسکورپوس! اسکورپوس!
‫جناب‌عالی بازداشتی.
‫نه.
‫من اسکورپوسم، ارابه‌ران اصلی ‫یکی از احزابم.
‫دستتون رو بکشین.
‫آهای! گوش کن. ‫من اسکورپوس کبیرم.
‫از حیوانات شما نیستم.
‫این کارتون به گوش امپراتور می‌رسه!
‫تو این بلا رو سرم آوردی.
‫ای کثافت.
‫خب، سربه‌سر اسکورپوس گذاشتی.
‫حالا آزادش کن.
‫به جرم شرط‌بندی غیرقانونی بازداشت شدی.
‫شرط‌بندی غیرقانونی؟
‫خیلی بامزه است که تو ‫به من از این حرف‌ها بزنی. مگه نه؟
‫واسه من بامزه است رفیق،
‫واسه تو نیست؛
‫ولی چون رفیق قدیمی هستیم،
‫احتمالا اگه دوباره ‫به حزب زرین بپیوندی،
‫بتونم به حبست خاتمه بدم.
‫وای، امان از دستت اسکورپوس.
‫تو صاحب ۲۵% حزب زرینی.
‫ده برابر... ‫صد برابر اون ۶۰۰,۰۰۰ ناقابلی...
‫که لتو بهت می‌ده می‌ارزه.
‫برو بمیر.
‫وایستا. وایستا!
‫ارابه‌ران حزب زرین می‌شم،
‫ولی تو دیگه هیچ‌وقت ‫رفیق خطابم نمی‌کنی.
‫تصمیم خوبی گرفتی...
‫رفیق گرفتم.
‫آهای!
‫آهای، آزادم کن آشغال عوضی!
‫به درگاه وستا دعا می‌کنم.
‫ای خداوندگار آتشدان جاویدان.
‫کورنلیا. ببین به کجا رسیدی،
‫ویرگو وستالیس ماکسیما شدی!
‫دوشیزه اعظم وستا شدی.
‫من و پدرت خیلی از پیشرفتت خوشحالیم.
‫بابت خاموش شدن آتش وستا،
‫زنی رو اون‌قدر با چماق زدن که جون داد.
‫به همین افتخار می‌کنی؟
‫خب، واسه چی اومدی اینجا؟
‫- احتمالا نشنیده باشی... ‫- همه‌چی به گوش دوشیزگان وستا می‌رسه.
‫تو مادر روحانی وستایی ‫و نماینده خدایانی.
‫اگه با هم بریم پیش امپراتور...
‫- و درخواست عفو پدرت رو بکنیم... ‫- نه.
‫کورنلیا، پدرت بهت نیاز داره.
‫وقتی به ۳۰ سال حبس...
‫تو این قفس زرین محکومم کرد ‫بهم نیاز نداشت.
‫بهت فرصت دادیم با خدایان ارتباط برقرار کنی.
‫اصلا صداشون رو نشنیدم. یه بار هم نشنیدم!
‫شما زندانیم کردین،
‫من رو به خاطر خودم نفرستادین اینجا،
‫به فکر افتخارات خودتون و برادرم بودین.
‫من موظف بودم تقدیمت کنم،
‫تو هم الان موظفی...
‫به پدرت کمک کنی...
‫که از صخره تارپریان پرتش نکنن.
‫اگه می‌شد، کمکشون می‌کردم بندازنش.
‫از این حرف‌ها نزن.
‫تو دخترشی.
‫من دوشیزه وستام.
‫دیگه نه دختر اونم،
‫نه دخترتو.
‫کورنلیا!
‫التماست می‌کنم!
‫نامه‌ام به دستت رسید؟
‫می‌فهمم چقدر اسب‌های اسپانیاییت رو...
‫دوست داری،
‫ولی خواهش می‌کنم بگو ‫اول رفتی حموم، بعد اومدی اینجا.
‫- همیشه می‌رم. ‫- می‌گه «همیشه می‌رم.»
‫عه. واقعا حموم رفتی.
‫حرف‌هات حقیقت نداره.
‫خودم می‌دونم چقدر عاشق ‫بوی اصطبلی.
‫وای... عمرا.
‫می‌خوام بدزدمت و از اینجا ببرمت.
‫اون‌جوری من رو به صلیب می‌کشن.
‫مارسوس زندانیه.
‫دیگه نمی‌تونه بلایی سرت بیاره؟
‫خانمم چی؟
‫آزادیت رو می‌خریم.
‫با چی؟
‫دستمزد من هست، یه کمی هم ‫از پرورش حیوانات درمیاریم.
‫بعد از چند پیروزی جمع می‌شه.
‫سه‌هزار سترشوس؟
‫آخه من رو این‌قدر خریده.
‫باور می‌کنم...
‫اگه پولش رو داشتی، ‫نجاتم می‌دادی.
‫ظاهرشون که فرقی نداره.
‫آره. این‌طور جلوه می‌کنه،
‫ولی خیلی خیلی سبک‌ترن.
‫روندنشون سخت‌تره، ‫ولی خیلی سریع‌ترن.
‫خب، دستمزدم چی می‌شه؟
‫بحث پول رو بذاریم واسه بعد.
‫این چیه؟
‫چیکارش کنم؟
‫وای.
‫تأیید شد.
‫- مشکلی نیست؟ ‫مشکلی نیست.
‫اسکورپوس! اسکورپوس! اسکورپوس!
‫بجنب، تندتر برو!
‫اسکورپوس باز هم داره جلو می‌زنه.
‫ممکنه سومین پیروزی ‫این هفته‌اش باشه.
‫اسکورپوس! اسکورپوس! اسکورپوس!
‫درست می‌گفتی دومیتیان.
‫ترکیب مردم...
‫و بزدل‌های سنا.
‫- به امید سربلندی خاندانمون. ‫- تا روز فروپاشی روم.
‫ای وای!
‫کجا می‌ری؟
‫مسابقه تموم نشده.
‫ارابه‌رانم تصادف کرد. ‫واسه چی بمونم؟
‫کم‌کم دارم علاقه مردم ‫به این اسکورپوس رو درک می‌کنم.
‫ایول!
‫اسکورپوس! اسکورپوس! اسکورپوس!
‫به‌به، صاحب حزب پیروز!
‫یه سوال دارم:
‫شرط‌بندی همیشه تا لحظه ‫شروع مسابقه انجام می‌شه؟
‫- معلومه. ‫- چرا؟
‫همیشه همین‌جوری بود.
‫قانونه.
‫همیشه پیرو قانونی؟
‫این‌جوری کلی پول...
‫از دستت می‌ره.
‫تو نومیدیا، چه اسب‌سواری باشه، ‫چه خروس‌جنگی، چه کشتی،
‫شرط‌بندی تا آخر مسابقه ادامه داره.
‫اگه مچت رو بگیرن چی؟
‫اصل قانون‌شکنی همینه ‫که مچم آدم رو نگیرن.
‫کافیه سامانه شرط‌بندی رو عوض کنیم.
‫خب، چطوری عوضش کنیم ‫و شرط جدید ببندیم؟
‫بچه‌هات رو روی جایگاه‌ها مستقر می‌کنیم.
‫هوم.
‫«تبریک می‌گم.»
‫«حزب زرینت رو پس گرفتی.»
‫«یا می‌بری،»
‫«یا بچه‌هات باز هم می‌میرن...»
‫«و رازت برملا می‌شه.»
‫«تا خودت تمومش نکنی،»
‫«هیچ‌وقت تمومی نداره.»
‫تناکس، یکی باهات کار داره.
‫می‌خوان باهات صحبت کنن.
‫بگو اول صبح خدمت می‌رسم.
‫منتظرتونن،
‫همین الان.
‫تناکس اومده.
‫عذر می‌خوام برادر، ‫یکی از تحت‌الحمایه‌هام اومده.
‫برین بیرون!
‫با خودم گفتم پولم رو ‫شخصا بگیرم.
‫به دستتون می‌رسه دومینوس.
‫این شرط‌های سنگین اعتباری‌ان.
‫باید صبر کنیم نجیب‌زادگان ‫بدهیشون رو بدن.
‫بدهیت رو فردا برام بیار.
‫فهمیدی؟
‫آهای! تو ارابه‌رانم رو دزدیدی.
‫باید با اسکورپوس صحبت کنی.
‫اسکورپوس توافق کرده بود.
‫الان دیگه ارابه‌ران حزب سفیده.
‫ظاهرا خودش مخالفه.
‫اگه می‌خوای وفادار باشن، ‫باید بیشتر بهشون پول بدی.
‫ای کثافت نوکیسه!
‫پسش بده.
‫شما... تک‌تک شما...
‫خیال می‌کنین خدایان رهبری رو ‫بهتون محول کردن؟
‫اشتباه می‌کنین.
‫جایگاهتون عین افرادی ‫که خودتون واسه رسیدن...
‫به این مقامات کشتین شکننده است، ‫حالا برو کنار.
‫یا شاید بهتره نگهبان‌ها رو صدا کنم؟
‫من کلی کار دارم.
‫ممنون سناتور.
‫- خبری نشد؟ ‫- هنوز نه.
‫به حرفت گوش دادم ‫و پونزدهم برگشتم.
‫کمکم می‌کنی؟
‫مردی به نام...
‫تناکس هست.
‫خلافکاره.
‫می‌شناسیش؟
‫آره.
‫بزرگ‌ترین دخترم برده‌اش بود.
‫آزادیش رو خریدم...
‫و الان جفتمون براش کار می‌کنیم.
‫بوی گند جنایاتش ‫رو تنش نشسته.
‫تو هم همون بوی گند رو گرفتی.
‫فقط به فکر بچه‌هامم.
‫با این حال، می‌خواستی گولم بزنی...
‫تا با استفاده از من ‫دخترت رو آزاد کنی.
‫- نه، نه، نه... ‫- فرض کردی...
‫از والدینم خوشم نمیاد...
‫و خیال کردی می‌تونی ‫با بهره از همین حسم...
‫بچه‌هات رو از دستشون آزاد کنی.
‫آره.
‫هنوز خیلی چیزها راجع به روم...
‫و دوشیزگان وستا یاد نگرفتی.
‫من خادم این شهرم، ‫خادم پدرم نیستم.
‫توطئه کرده بود نظم و ترتیب الهی رو ‫از ببره و باید بمیره.
‫تو لایق پادرمیونی من نیستی.
‫نه، خواهش می‌کنم. ‫دخترم بیگناهه،
‫اون لایق محافظتته.
‫فقط روم لایق محافظت منه.
‫چی شده؟
‫چرا این‌جوری نگاه می‌کنی؟
‫دارم راجع به همکاریمون ‫تجدید نظر می‌کنم.
‫نیکا. نیکا، بلند شو!
‫همین‌جا بمون!
‫تناکس! تناکس!
‫یه مرد گنده اومده ‫و صورتش زخمیه.
‫در رو قفل کن.
‫- داسیا کجاست؟ ‫- اصلا نمی‌دونم.
‫بجنبین.
‫همین‌جا بمون.
‫خنجرت رو بنداز.
‫باید به افرادت بیشتر پول بدی.
‫می‌خوای زنده بمونی؟
‫خنجرت رو...
‫آروم...
‫با اون یکی دستت بگیر ‫و از همین پایین بده من.
‫آدم باید کارهای مهم رو ‫به خودش بسپاره.
‫حالا که دار و ندارت رو ازت گرفتم،
‫می‌کشمت.
‫خوبه، از مبارزه با خلافکارها ‫و لاابالی‌ها تجربه کسب کردی.
‫من از جنگ تو بزرگ‌ترین ارتش ‫کل دنیا تجربه کسب کردم.
‫کوئینتوس.
‫چه آدم ضعیف و غرغروی بدبختی هستی.
‫حالا همون‌جوری که ولم کردی، ‫ولت می‌کنم.
‫قبل از این که اربابمون رو بکشیم،
‫بدترین رازش رو برام فاش کرد.
‫چون همسرش یه مزرعه زادمایه داشت،
‫تو رو پیش اون با شمایل برده مخفی کرد.
‫وقتی داری تو جهنم جزغاله می‌شی،
‫خوب فکرهات رو بکن.
‫طرف پدرت بود!
‫درسته. تو نجیب‌زاده‌ای.
‫به سلامت کوئینتوس کوچولو.