ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫وقتی سلاح آدم رو نشونه می گیره، ‫زمان کُند نمیشه.
‫مثل نوار به عقب برمیگرده.
‫دوباره برگشته بودم اون جا.
‫سال 94، تابستون داشت تموم می شد... ‫و همین طور بچگیم.
‫آگوست 1994
‫«کمپ تابستانی دبیرستان کورکزاک» ‫ما این جا فرمانروایی می کنیم
‫توجه!
‫همه جمع شین!
‫بیاین دیگه. یه کم دیگه ‫حضور غیاب شروع میشه.
‫- میخوای بشینی؟ ‫- می تونم؟
‫اونا لنگر قایق موتوری رو کشیدن، ‫آتیش روشن کردن و ولش کردن.
‫اوهوم. تو هیچ مشکلی ‫باهاش نداری؟
‫این هم دختر کوچولوی من.
‫پاول!
‫کجا بودی؟ دنبالت می گشتم!
‫- آروم باش، مامان. همه چی تحت کنترله. ‫- ممکن بود کارم رو به خاطرت از دست بدم.
‫- باید مراقب اونا باشی. ‫- من مسئولیت هام رو می دونم.
‫من ضمانتت رو کردم.
‫به هر کدوم یکی و نصفی ‫میدیم که ببینیم...
‫سلام، من آرتورم. ‫آرتور پرکووسکی.
‫پاول.
‫آه...
‫من یه نگهبانم.
‫من با مادرم اومدم کمپ...که ‫اصلا خوب نیست.
‫من دنیل هستم.
‫لاورا.
‫همم...
‫جایی که زندگی می کنه 5 ‫دقیقه با ما فاصله داره.
‫ببین چی بهم داده.
‫چه کلیشه ای.
‫خفه شو!
‫- لاورا از تو چیزی گرفته؟ ‫- قرار بود بگیره؟
‫میخوای جدی با کسی باشی یا ‫فقط برای خوش گذرونی میخوایش؟
‫کامیلا، سرت به کار خودت ‫باشه، خب؟
‫اون دختر مدیره، داداش بزرگه.
‫که چی؟
‫که همین دیگه.
‫پخ!
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫باید این رو ببینی.
‫از امروز صبح این جا ‫پارک بوده.
‫- کلیدهاش تو داشبوردشه. ‫- تو از کجا می دونی؟ بازش کردی؟
‫خاموشش کن.
‫- مال کیه؟ ‫- می تونه مال ما باشه.
‫برای یه مدت کوتاه.
‫- لعنت، آرتور! ‫- پاول...
‫- پر ماسه و برگه. ‫- شاید مال یه پارک بانه.
‫یا یه شکارچی غیرمجاز.
‫نه.
‫معرکه ست!
‫هی!
‫دیوونه شدی؟ چراغا رو ‫روشن کن! آرتور!
‫خدا لعنتم کنه! ‫اون چی بود؟
‫یکی رو زیر گرفتم.
‫- تو دیوونه ای! ‫- ممم. واقعا دیوونه!
‫تو و شوهرم تو خونه داری ‫هم سلیقه این.
‫وایسا...
‫آم...
‫تمرکز کن، پاول.
‫می تونی ظروف غذا رو ‫تو فریزر بذاری...
‫باشه؟
‫اما ظروف مربا رو نه.
‫- شیشه مربا رو فریز نکن، یادت باشه. ‫- شیشه مربا نه.
‫- خوبه. ‫- نوشیدنی داری؟
‫دیگه چی؟ ماشینت رو هم بشورم؟
‫- اگه اصرار داری. ‫- سبک مغز.
‫راحت خوابشون برد. ‫ممنون که امشب موندی.
‫خواهرم از این شلختگی ‫ناراحت میشد.
‫می تونی یکی رو پیدا کنی که ‫این جا رو تمیز کنه.
‫آگهی چاپ می کنم.
‫نه، نمی کنی. یادت میره. ‫تو معتاد کارتی.
‫کار می کنم که به ‫آشیا فکر نکنم.
‫اسباب کشی کنین ‫جایی که به ما نزدیک تر باشه.
‫موسسه می تونه رهن این جا رو ‫باطل کنه.
‫مدرسه و دوستای کایا ‫این جا هستن.
‫همون طور میشه که بود.
‫هیچ چیز اون طوری که ‫بود، نمیشه.
‫رو یه پرونده سخت دارم کار ‫می کنم. باید مدارک رو مرور کنم.
‫- چه بد. ‫- ممنون.
‫(پرونده)
‫آقای پاول کوپینسکی؟
‫بازرس بوچکووسکی هستم.
‫خونه شما بودم. خواهرزنتون گفت که ‫تو دفتر هستین.
‫- می تونین با من بیاین؟ ‫- کجا؟
‫- زیاد وقت نمی بره. ‫- «زیاد وقت نمی بره».
‫من همچین جایی رو نمی شناسم.
‫چه بانمک.
‫فردا صبح بهم زنگ بزن. ‫کلی کار دارم که بهشون برسم.
‫متأسفانه، این مسئله نمی تونه ‫به تعویق بیافته.
‫عصر بخیر، بازرس یورک.
‫چه عالی، همه این جاییم. ‫بیاین بریم.
‫می تونین بهم بگین ‫چه خبره؟
‫- یکی به اسم مارک کووالسکی دیشب به قتل رسیده. ‫- من کسی با همچین اسمی رو نمی شناسم.
‫یه رهگذر جسد رو پیدا کرده، ‫زیر پل خیابون کارتوسکای.
‫- به من چه ربطی داره؟ ‫- به نظر ما، شما می تونین کمکمون کنین.
‫چه طوری؟ من که نمی شناسمش.
‫- اما کووالسکی می شناختت. ‫- اُه، چه جالب.
‫اشیائی باهاش پیدا کردیم که ‫نشون میداد هم دیگه رو می شناختین.
‫چه «اشیاء» کوفتی ای؟ ‫یه فرش؟ ماشین لباس شویی...
‫- گوش کن... ‫- ولش کن.
‫مارک کووالسکی اسم روی ‫گواهینامه رانندگیش بوده.
‫ما چکش کردیم. قلابیه.
‫اثر انگشتش رو تو ‫دیتابیس نداریم.
‫تا حالا کسی نتونسته ‫شناساییش کنه.
‫و فکر می کنی من می تونم؟
‫- بله. ‫- همم.
‫به سرش تیر خورده؟
‫چند بار؟
‫- می شناسیش؟ ‫- نه.
‫مطمئنی؟
‫چرا من رو آوردین این جا؟
‫آدرست تو جیبش بود...و چند تا ‫تیکه روزنامه درباره تو...
‫من یه دادستان محلیم.
‫شاید دادستان پرونده ای بودم ‫که توش هم دست بوده.
‫اون تیکه روزنامه ها فقط ‫درباره تو نبودن.
‫بیست و پنج سال پیش، تو ‫یه کمپ تابستونی نگهبان بودی، درسته؟
‫امتیاز.
‫گل!
‫- آرتور! ‫- یالا!
‫بدو ببینم، پرکووسکی!
‫اوه!
‫هی، رفیق!
‫ببخشید!
‫خطا بود. بیا.
‫پاول.
‫ازش خوشت میاد؟
‫- کامیلا؟ ‫- اوهوم.
‫اون خواهرمه، احمق.
‫نه. نه، فراموشش کن.
‫آروم باش.
‫من لاغرمردنی ها رو ‫ترجیح میدم.
‫بهش بگو.
‫مراقب باش. می تونه هر کی رو ‫بخواد داشته باشه.
‫و من رو خواهد داشت.
‫می تونی خوب من رو ببینی؟
‫خیلی خوب.
‫وویتک مالچاک.
‫دوست دارم بهم نگاه کنن.
‫من مشاور کمپ تابستونی ‫دبیرستان کورزاک هستم.
‫نمی دونم...
‫...مثل باب دیلان بودن.
‫خب.
‫من کامیلا هستم.
‫«کوپینسکی در مخمصه»
‫فکر می کنم فقط یه تصادفه.
‫نمی دونم.
‫ببخشید، نمی تونم ‫کمکتون کنم.
‫خداحافظ.
‫شنبه شب کجا بودی؟
‫من مظنونم؟
‫با هم در تماس خواهیم بود.
‫- بیداری؟ ‫- قول دادی برام کتاب میخونی.
‫فقط چند صفحه، بابا. ‫خواهش می کنم.
‫- قول دادی. ‫- همم.
‫- اما صداها رو در نمیارم! ‫- باشه.
‫آخرین بار کجا بودیم؟
‫«امروز،
‫دختره، تک و تنها در ‫زمین قدم می زد.
‫پرنده های رنگارنگ دور تا ‫دورش پرواز می کردن...»
‫چشمات رو ببند. من به خوندن ادامه ‫میدم اما تو باید چشمات رو ببندی.
‫«ناگهان، اون ماری رو دید. ‫یه پیراهن قرمز پوشیده بود.
‫اُه، چه خوشگل شدی!»
‫- عوضی رو می کشم. ‫- آروم باش.
‫یکی دیگه رو پیدا می کنی.
‫تا حالا عاشق نشدی؟
‫راستش رو بگم؟
‫نه.
‫چه گَند.
‫- عشق رو زیادی بزرگ می کنن! ‫- اُه، این طوریه؟
‫- چرا؟ ‫- چون باعث درد میشه.
‫دوست داری درد بکشی؟
‫سوال مسخره ایه، وویتک.
‫آره، شاید حق با تو باشه.
‫اما یه چیز حقیقت داره.
‫شبتون خراب شده،
‫در حالی که دختره هنوز اون جاست و ‫داره با اون بزدل خوش می گذرونه.
‫تحریکش نکنین، خب؟
‫بهترین دارو برای دل ‫شکسته همینه.
‫نوشیدنی گیلاسی.
‫چی؟
‫و تمام!
‫- سلام، پسرها! ‫- سلام!
‫- خب، خب... ‫- یه کم نوشیدنی گیلاسی میخوای؟
‫- خب؟ تو چی؟ ‫- نه، مرسی.
‫اَه.
‫اون رو بده به من.
‫هی.
‫حالت خوبه؟
‫اوهوم.
‫یه کم آب میخوای؟
‫اوهوم.
‫چی کار داری می کنی؟
‫ببخشید که بیدارت کردم.
‫دنبال یه چیزی می گشتم.
‫مامانم.
‫میخوای حرف بزنیم؟
‫باید چه جور آدمی باشی که ‫بچه ات رو ول کنی بری؟
‫کدوم آدم لعنتی ای...
‫...همچین کاری می کنه؟
‫نمی دونم، پاول.
‫- شاید دلایل خودش رو داشته. ‫- چه دلایلی؟
‫همین طوری ولم کرد.
‫پاول!
‫کی داشت باهات نوشیدنی ‫می خورد؟ بهم بگو!
‫- هیچ کس. ‫- هیچ کس؟
‫- پس همه اش رو خودت خوردی؟ ‫- لطفا داد نزن.
‫کار اون پسره، پرکووسکی بود؟
‫بهت گفتم که. همه اش مال منه. ‫دیشب هیچ کس دیگه ای این جا نبود.
‫اگه دوباره همچین غلطی کنی، ‫خدا می دونه چی کار ممکنه بکنم.
‫ممنون.
‫پسر کو ندارد نشان از پدر...
‫آرتور نوشیدنی آورده کمپ.
‫وسایلش رو بگرد.
‫ما یه کیف داریم. اگه ‫مال اون بود، می فهمیدم.
‫باز چی کار کردی، پسر؟
‫اگه یه بار دیگه حتی یه ‫قطره زهرماری به پاول بدی...
‫...از کمپ میری. فهمیدی؟
‫من هیچی بهش ندادم.
‫داری دروغ میگی.
‫- راست گفتم. ‫- از پاول دور بمون.
‫تو براش خوب نیستی.
‫- تو هم نیستی. ‫- آرتور!
‫- چی گفتی؟ ‫- چیزی نگفت، دکتر.
‫احمق.
‫کارول!
‫وقت خوابه.
‫- فردا بازی کنیم؟ ‫- البته.
‫ممنون. بریم.
‫نگاهش کن.
‫اون خودشه؟
‫شوخیت گرفته؟
‫می شناسیشون؟
‫بله.
‫بارتوش مارانچی. امیل دونای-شافرانسکی.
‫اونا به من حمله کردن.
‫گفتن که بی گناهن.
‫و هیچ شاهدی نداریم که بتونه ‫اظهارات شما رو تأیید کنه.
‫چون تنها بودیم.
‫اون دو تا و من.
‫معاینه پزشکی هیچ اثری از ‫خشونت فیزیکی نشون نداد.
‫لباس هایی که تو اون مهمونی ‫پوشیده بودی هم همین طور.
‫اما من دارم راستش رو میگم.
‫اینا اتهامات خیلی جدی ای هستن. ‫متوجه هستین؟
‫باشه. چند تا چیز رو برام ‫بیشتر توضیح بدین.
‫چرا درست بعد از اتفاق افتادنش ‫به پلیس گزارش ندادین؟
‫نمی دونم. خجالت می کشیدم.
‫بعد فهمیدم که از اون حادثه ‫یه...ویدیویی در کار هست.
‫از کجا می دونین؟
‫شنیدم.
‫از کی؟
‫تو راهروهای کمپ دانشگاه. ‫من این آدما رو نمی شناسم.
‫- شاید اشتباه برداشت کردین؟ ‫- نکردم.
‫مارانچی و دونای-شافرانسکی ‫گوشی هاشون تو دستشون بود.
‫فقط من نمی دونستم دارن ‫ضبط می کنن.
‫واقعا این کار رو باهام کردن.
‫باشه، یه بار دیگه. بیاین سعی ‫کنیم وقایع رو مرور کنیم،
‫دقیقه به دقیقه،
‫از وقتی خونه رو ترک ‫کردی شروع می کنیم.
‫خوابگاهم. خونه ام تو گزداواست، ‫نزدیک راکوشیتزه.
‫این صندلی جای کسیه؟
‫کریشتوف دونای-شافرانسکی.
‫شما یه خبرنگار تلویزیونی هستین، می شناسمتون. ‫پاول کوپینسکی هستم. لطفا بشینین.
‫فکر می کردم دادستان ها جاهای ‫بهتری غذا می خورن.
‫- مگه این جا چشه؟ ‫- یه کافه ست.
‫خب شما این جا چی کار می کنین؟
‫شنیدم یه دختر دارین.
‫برای محافظت ازش تا کجا پیش میرین؟
‫اول همه، هیچ وقت نمیذاشتم ‫با پسر تو مهمونی بره.
‫- خنده دار نبود. ‫- قرار هم نبود باشه.
‫اون دختره، کلاودیا برونیارک، ‫داره دروغ میگه.
‫- امیل بهش حمله نکرده. بارتک هم همین طور. ‫- این رو دادگاه تعیین می کنه.
‫فقط یه مهمونی دانشگاهی بوده. ‫نوشیدنی خوردن و خوش گذروندن.
‫ما هم وقتی جوون بودیم، همین قدر ‫کارهای احمقانه کردیم، دادستان.
‫تعرض جُرمه. فقط دلیلی ‫برای خجالت کشیدن نیست.
‫من به کلاودیا برونیارک ‫50 هزار زلوتی میدم.
‫و دو برابرش رو هم به موسسه ‫زنت اهدا می کنم.
‫فکر کنم پیشنهاد خوبیه.
‫یا باید یه درصدی هم به تو بدم؟
‫«یه درصدی»؟
‫فقط بهشون رحم کن. ‫تمام چیزی که میخوام همینه.
‫پسرت و دوستش دو بار ‫برای بازجویی احضار شدن.
‫و پیداشون نشده.
‫خودت تا حالا اشتباهی ‫نکردی، دادستان؟
‫همه اسرار خودشون رو دارن،
‫آقای کوپینسکی.
‫و من خبرنگار خیلی خوبیم.
‫پاول!
‫درخواست بازداشت مظنون ها رو دارم...
‫...که مطمئن شیم هیچ چیز جلوی ‫اجرای عدالت در این پرونده رو نمی گیره.
‫عالی جناب،
‫همین الان که صحبت می کنیم، ‫مدارک پزشکی قانونی دارن تحلیل میشن.
‫داریم حقیقت سنجی می کنی.
‫یه ویدیو داریم.
‫حالت خوبه؟
‫یه ویدیو؟ لعنت، رییس. چه ویدیویی؟
‫یه لحظه. ‫آقای کوپینسکی!
‫به من گوش ندادی.
‫خب، حافظه ات برگشت؟
‫می تونیم یه بار دیگه تو ‫سردخونه هم رو ببینیم؟
‫کمپی که من کمک مربیش بودم، ‫پایان تلخی داشت.
‫چهار تا بچه رفتن تو جنگل و ‫هیچ وقت برنگشتن.
‫یه کم بعد دو تا جسد ‫پیدا شد.
‫دو تای دیگه هیچ وقت پیدا نشدن. ‫یکیشون خواهر خودم بود.
‫خدا لعنتم کنه.
‫غیرممکنه.
‫- پس می شناسیش. ‫- خدا لعنتم کنه.
‫کیه؟
‫آرتور پرکووسکی.
‫اگه این آرتور باشه، شاید ‫خواهرم هنوز زنده باشه.