‫مدال روی گردن گرالت، زیر نور ماه برق می‌زد.
‫قصه‌ها این‌گونه روایت می‌کنند ‫که مرگ در هر لحظه به دنبالش می‌گشت.
‫اما ویچر ما با ترس آشنا نبود.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫خیلی هم بد نبود.
‫و این بود حکایتِ «قصاب بلاویکن».
‫دیروقته.
‫دیگه برید.
‫یالا. دیگه برید. برید، برید، برید!
‫هی!
‫کله‌ام رو کندی!
‫داری اشتباه تعریف می‌کنی.
‫عه، «نیمو»، باز تو شروع کردی.
‫مال صد سال پیشه.
‫اصلاً درست و غلط نداره.
‫اون کتاب منه؟
‫کش رفتمش.
‫- چی... ‫- تو هیچ‌وقت نمی‌خونی‌اش.
‫[نیم قرن داستان منظوم]
‫یاسکر، دوست صمیمی گرالت،
‫راوی واقعی همۀ قصه‌هاش،
‫یه زمان گفته
‫حتی یه کیکیمورا هم...
‫نمی‌تونه جلوش رو بگیره.
‫لعنتی!
‫خوبه. بازم هستن.
‫اگه قصه‌ها رو انقدر خوب بلدی،
‫دیگه من رو برای چی می‌خوای؟
‫که گوش کنی.
‫عشق گرالت و ینیفر برای تمام ادوار مقدّر شده بود.
‫من رو کاشتی! ‫دو روز، توی اون مسافرخونۀ لعنتی منتظر بودم.
‫برو غُرهات رو به گریفین بزن ‫ که داشت من رو می‌کشت.
‫کاش فقط یه لحظه به چیزی غیر از ‫اون کلۀ خوک‌شکلِ خودت فکر می‌کردی! ‫(کنایه از کله‌شقی)
‫چه حیوونی رو ‫برای توصیف کلۀ تو به کار ببرم؟
‫انگار هیچی به اندازۀ کافی بزرگ نیست.
‫برو پی کارِت! دیگه نمی‌خوام ببینمت.
‫هیچ‌وقت نمی‌خوام بدون تو باشم.
‫همه‌چی مثل دفعۀ قبل تموم می‌شه.
‫بی‌معنیه که بخوایم دوباره شروع کنیم.
‫فکر نکنم هیچ‌وقت تمومش کرده باشیم.
‫سرنوشت بود.
‫البته اگه به وجود همچین چیزی اعتقاد داشته باشی.
‫همین بود که اونا رو ‫رسوند به بخش موردعلاقۀ من توی کل داستان...
‫سیریلا از سینترا.
‫«فرزند غافلگیری»‌اش.
‫تکمیل‌کنندۀ خانواده‌شون.
‫ولی «تا ابد به خوبی و خوشی زندگی کردن» ‫توی کتاب‌های تاریخ نوشته نمی‌شه.
‫دشمن‌هاش مدام از راه می‌رسیدن.
‫و اونا رو از هم جدا می‌کردن.
‫نیلفگاردی‌ها.
‫اسکوتل‌ها.
‫و هیولاها.
‫کلی هیولا.
‫ولی سخت‌ترین بخش ماجرا، هنوز فرا نرسیده بود.
‫گرالت برای محافظت از خانواده‌ش، ‫مجبور شد ترکشون کنه.
‫تا با شوم‌ترین هیولای هیولاها بجنگه.
‫ویگلفورتز از راگوین.
‫تموم شد.
‫سیری مال منه.
‫«هیچ‌وقت گُم نمی‌شیم. ‫همیشه پیدا می‌شیم.»
‫آخرین قولی که گرالت داد ‫ این بود که یه روزی دوباره کنار هم جمع می‌شن.
‫این پایانش نیست.
‫- چرا تمومش کردی؟ ‫- چون از اتفاقی که بعدش افتاد متنفرم.
‫وقتی «تور لارا» به‌طرز جادویی‌ای منفجر شد، ‫سیری ناپدید شد.
‫اون خودش رو به‌خاطر همه‌چی مقصر می‌دونست.
‫از قدرت‌هام دست می‌کشم!
‫من رو فالکا صدا کنید.
‫ پیش خودش گفت که ‫خانواده‌ش بدون اون وضعشون بهتره.
‫که این فصل از زندگی‌ش تموم شده.
‫ولی این‌طور نیست.
‫ماجراهای سیری،
‫ماجراهای همۀ اونا،
‫تازه شروع شده بود.
‫روی چه حساب اینو می‌گی؟
‫می‌دونی که سیری برام مهمه. کل این حماسه مهمه.
‫با دیدن این، فکر می‌کنم...
‫شاید منم توش مهم باشم.
‫فکر می‌کنم اون منم.
‫خب،
‫سرنوشت چیز عجیبیه.
‫ولی قبل از اینکه به اون بپردازیم،
‫تو... چندتا چیز مهم رو جا انداختی.
‫اینه.
‫«و درست وقتی که به‌نظر می‌رسید همه‌چیز از دست رفته،
‫گرالت دوباره به‌پا خاست.»
‫نیلفگارد.
‫باید بریم مناطق شرقی‌تر.
‫فقط باید رد دهکده‌های سوخته رو ‫ تا قلعۀ امهیر دنبال کنیم.
‫وقتی برای کنترل‌کردنش قاره رو نابود می‌کنه، ‫با سیری چی‌کار می‌کنه؟
‫آه!
‫لطفاً بگو داستانِ این صحنۀ جنگی ‫که تازه هم اتفاق افتاده چیه.
‫- هاوکارها. ‫- آه.
‫اون‌وقت اونا چی‌ان؟
‫تاجرهایی که از مُرده‌ها دزدی می‌کنن ‫ و به بالاترین قیمت می‌فروشن.
‫امیدوارم یه چیزی هم برای ما گذاشته باشن.
‫آره! من یکی که امیدوارم غذا باشه،
‫چون معدۀ من و شما...
‫الان داره خودش رو می‌خوره.
‫اوه، اینا رو ببین!
‫یوهو! بیا. نترس. برو بریم.
‫یاسک، ما وحشی نیستیم. ‫جلوی خودت رو بگیر.
‫این اندام داخلی بدن قربانی رو ‫ تبدیل به یه سوپ خیلی ناجور می‌کنه.
‫ چه عالی. چی می‌گفتی؟
‫خیلی‌خب، اینجا چی داریم؟
‫اوه!
‫چیه؟
‫هیچی.
‫می‌خواستم کالا رو امتحان کنم.
‫مثل سوپ!
‫خب، به‌نظر می‌رسه معامله‌شون خوب پیش نرفته.
‫بریم ببینیم چی انقدر برای نیلفگارد مهمه.
‫اوه، یه جسد.
‫خیلی ضدحال بود.
‫اوه! جسد شبح؟
‫اصلاً همچین چیزی داریم؟ من... من نمی‌...
‫تو!
‫- خودشه. ‫- نیلفگاردی لعنتی!
‫- گرالت! ‫- می‌کشمت.
‫شب تا صبح، سیری به‌خاطر تو ‫با جیغ و وحشت از خواب می‌پرید.
‫تو برای امهیر دنبالش بودی، مگه نه؟
‫سربازها دارن میان.
‫باید برگردیم توی مسیر.
‫هر کسی رو که سر راهم قرار بگیره رو می‌کشم
‫تا وقتی که به اون امپراتور لعنتی‌ت برسم ‫و اون رو هم بکشم.
‫گرالت. گرالت، خواهش می‌کنم.
‫اون صرفاً یه زندانیه.
‫شاید این فرصت خوبی باشه ‫برای وحشی‌گریِ کمتر!
‫سیری توی اون جزیره جونت رو بخشید، ‫پس منم می‌بخشم.
‫- این‌بار. ‫- اوهوم.
‫ولی اگه یه‌بار دیگه چشمم بهت بیفته، ‫شکمت رو پاره می‌کنم و نگاه می‌کنم چطور ازت خون می‌ره.
‫ بریم.
‫خب پس، ادامه می‌دیم.
‫دختر عزیزم،
‫از اون روز وحشتناک توی «تانِد» تا حالا ‫دیگه نمی‌تونم وجودت رو حس کنم.
‫همون‌موقع که گرالت سقوط کرد،
‫و برج منفجر شد.
‫هیزم!
‫وقتی من خداحافظی کردم،
‫بی‌خبر از اینکه اون ‫از قبل داشته برات تله می‌ذاشته.
‫دنبال ویگلفورتز از روگوین می‌گردم.
‫من تو رو می‌شناسم. قدرتت رو، جنگندگی‌ات رو...
‫می‌دونم زنده‌ای.
‫ولی باز هم نگرانتم.
‫یه چیزی توی این قاره داره تغییر می‌کنه.
‫یه چیز خطرناک. یه چیز تاریک.
‫- چی می‌خوای ساحره؟ ‫- این دستبند.
‫اینجا با آمونیت معادن شما ساخته شده.
‫از شماها کسی با مَردی که اینو خرید صحبت کرده؟
‫نه.
‫- می‌دونید کجاست؟ ‫- نه.
‫ویگلفورتز هر نقشه‌ای که داشته باشه، ‫تو توی اون نقشه محوریت داری.
‫اون حاضره هر کاری بکنه، هر جایی بره،
‫هر کسی رو بکُشه، تا اون نقشه رو عملی کنه.
‫- این چه کوفتیه؟ ‫- پورتال!
‫عطش اون برای قدرت تو، ‫هیچ حدومرزی نداره.
‫هی، اون مال منه!
‫ولی ارادۀ من هم هیچ حدومرزی نداره.
‫هوی! تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫امیدت رو از دست نده، سیری. ‫گرالت پیدات می‌کنه.
‫و من مطمئن می‌شم که ‫ ویگلفورتز دیگه هیچ‌وقت بهت دست پیدا نکنه.
‫این قول رو بهت می‌دم.
‫گوش کنید، گوش کنید...
‫بهای کاری که با کاروانسرای من کردید رو می‌دید!
‫عه!
‫برید کنار!
‫- یالا! ‫- بجنبید!
‫یالا، اسب رو بردار!
‫یالا!
‫- یالا. ‫- آشغال‌های دزد!
‫برو بریم، برو، برو، برو، برو!
‫- فالکا. ‫- برید!
‫(در حال وِردخوانی)
‫موش‌های کثیف!
‫فالکا، یالا.
‫بیا جلو.
‫اسبش رو بگیر.
‫بیاید بریم! یالا.
‫هی!
‫- یوهو! ‫- برو بریم!
‫آره! یوهو!
‫جای خوبی برای خواب امشب به‌نظر می‌رسه.
‫ببخشید، می‌شه یه لحظه ‫در مورد اتفاقی که الان افتاد حرف بزنیم؟
‫اصلاً مغزم سوت کشید!
‫دیدید «گیز» چطوری از پشت ‫ به اون یارو خنجر زد؟
‫من که فقط داشتم «ایسه» رو می‌دیدم، ‫هر کاسه‌ای پیدا می‌کرد روی سرشون می‌شکست.
‫خب، حیف شد کاسه‌های خوب هدر رفتن.
‫نه، بهترینش اون دخترک موطلایی بود ‫که با اون یارو موش و گربه‌بازی می‌کرد.
‫بدجنس!
‫ولی بهش نمی‌خوره از این کارها بکنه.
‫خوشگل‌تر از این حرفاست.
‫من باید برم.
‫کجا می‌خوای بری؟
‫نمی‌دونم.
‫شمال؟
‫خبر خوب اینه که یه اسب به‌دردبخور داری. ‫تو رو از «ولدا» رد می‌کنه.
‫- ولی یه شنل گرم‌تر لازم داره. ‫- و یه‌مقدار غذا.
‫وسط جنگیم. ‫کلی عوضی توی شمال می‌گردن.
‫- اوهوم. ‫- به گمونم می‌تونه گلیم خودش رو از آب بکشه.
‫فقط یه سلاح احتیاج داره.
‫ما هم که یه عالمه داریم.
‫چرا باید به من کمک کنید؟
‫چرا نباید بکنیم؟
‫یه توصیه...
‫از طرف ماهایی که ‫از وقتی یادمون میاد در حال فرار بودیم:
‫تا سحر صبر کن.
‫و اول حسابی نوشیدنی بخور.
‫شاید این فقط در مورد من صدق می‌کنه.
‫می‌گم، ما موقع ورود به شهرک ‫از اون انبار گذشتیم، نه؟
‫- عجیب بود، ولی شرط می‌بندم چیزهای خوبی دارن. ‫- آره!
‫- چی؟ غذا؟ ‫- نه بابا!
‫فیستک. ‫(نوعی موادمخدر)
‫- بریم. ‫- بریم.
‫برو بریم.
‫- می‌خوام خوش بگذرونم. ‫- یه‌کم انرژی خالی کنید، بچه‌ها.
‫- براش زحمت کشیدیم. ‫- پیاده چقدر راهه؟
‫حرفم اینه که می‌تونیم اسب‌ها رو برداریم.
‫سلاح جدیدت.
‫ممنونم.
‫وقتی دنیا به گند کشیده می‌شه،
‫باید هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫می‌دونی؟
‫پس ردووید داشته برای یه آوازه‌خان اشک می‌ریخته؟
‫خیلی باارزشه.
‫پادشاه فقید، ویزیمیر، احمق بود
‫ولی این خاصیت رو داشته ‫که فقط با خاندان سلطنتی نشست و برخاست کنه.
‫جاسوس‌های من به ردیابی شورای پادشاهان شمال ادامه می‌دن
‫ولی وقتی ردووید مسئول باشه...
‫تا «بلتین» کارشون رو تموم می‌کنیم.
‫هوم.
‫زارتیسیوس.
‫بگو ببینم، خبری از کِهر نشده؟
‫پیداش کردن؟
‫نه، سرورم.
‫- هوم. ‫- به گمونم توی تانِد مُرده.
‫چه بهتر. اون زیادی می‌دونست. جبهه چی؟
‫شمال در برابر ارتش شجاع نیلفگارد به لرزه افتاده.
‫همون‌طور که پیش‌گویی شده بود،
‫پس همون‌طور هم خواهد شد.
‫حتی یه فالگیر هم باید بدونه ‫ که افسانه‌ها برندۀ جنگ رو تعیین نمی‌کنن،
‫- ارتش‌ها تعیین می‌کنن. ‫- ارتش‌ها میان و می‌رن، لرد اسکلن.
‫سرنوشت ابدیه.
‫ولی هر جور راحتی، ‫به هر چی که صلاح می‌دونی اعتقاد داشته باش.
‫خب، سرورم،
‫این آقا ازم خواست بیارمش پیش شما. بیا جلو!
‫یه پیام فوری برای امپراتور داره.
‫اعلی‌حضرت امپراتور.
‫پیام از طرف اون پدرسوخته‌ست، گرالت از ریویا.
‫گمان می‌کردم ویچر بعد از ماجرای تانِد مُرده.
‫ویگلفورتز ما رو گمراه کرد.
‫اون حتماً گرالت رو ‫توی وضعیت بهتری از اونی که می‌گفت رها کرده.
‫اوهوم.
‫اون همۀ نگهبان‌های ایست بازرسی ما رو تار و مار کرد.
‫من رو زنده گذاشت تا به شما بگم داره میاد سراغتون.
‫قصد داره شما رو بکشه، سرورم.
‫واقعاً؟
‫خب...
‫پس این یه هشداره
‫که تو در کمال وفاداری به من رسوندی.
‫هرچند اگه همون‌جا کشته بودیش ‫یه هشدار بیهوده می‌شد.
‫من باهاش جنگیدم ولی موفق نشدم.
‫تو بودی چی‌کار می‌کردی، سیریلا؟
‫سیریلا؟
‫هوم؟ اعلی‌حضرت.
‫خواهش می‌کنم. بهم بگو.
‫این مَرد، تهدیدی علیه امپراتورش شنیده،
‫و مثل یه بزدل دماغو فرار کرده.
‫بگو ببینم، مادربزرگت اگه اینجا بود ‫چطور این بی‌وفایی‌اش رو جبران می‌کرد؟
‫اون...
‫تنبيه‌ش می‌کرد.
‫دقیقاً.
‫دستور بدید شقه‌شقه‌ش کنن ‫و تیکه‌هاش رو بندازن جلوی خوک‌ها. همین الان.
‫سرورم، التماستون می‌کنم...
‫مردی که شرف نداره، لیاقت قبری رو نداره ‫ که خانواده‌ش براش عزاداری کنن.
‫سرورم، لطفاً، ازتون خواهش می‌کنم!
‫سرورم!
‫من گرالت رو پیدا می‌کنم!
‫سرش رو براتون میارم! سرورم!
‫گرالت! بریم!
‫سکوتت امروز به‌طرز خاصی بلنده، ویچر.
‫اون مَرد توی تابوت، نمی‌خوایم در موردش حرف بزنیم؟
‫اون زندانیِ مَردیه که بهت حمله کرد.
‫- دشمنِ دشمن تو... ‫- بازم دشمنه.
‫بهترین گزینه بعد از خودِ امهیر.
‫اون مرد «کِهر» بود.
‫سرباز نیلفگاردی که یه‌بار سیری رو دزدید.
‫- مجبور نیستم کارهام رو توجیه کنم. ‫- نه!
‫- فقط نقشه‌ت رو بگو. ‫- می‌رم «یاروگا».
‫در جهت جریان آب می‌رم سمت دلتای رودخانه ‫ تا به جنوب برسم.
‫و در این مسیر از خط مقدم دوری می‌کنم، ‫ که شدنی نیست، چون مدام داره جابه‌جا می‌شه.
‫- دوری کردن از ارتش‌ها... ‫- تازه هیولاها رو نگم برات.
‫- دزدها، راهزن‌ها. ‫- مریضی، گرسنگی.
‫که علی‌رغم اینکه مدام داریم می‌شنویم «من، من، من»،
‫همون‌قدر که برای تو خطرناکن، برای ما هم خطرناکن.
‫باشه. پس باید سرعتمون رو بیشتر کنیم.
‫صحیح.
‫بدون هیچ حواس‌پرتی‌ای.
‫هیچی توی این قاره نمی‌تونه ‫ حواس من رو از موضوعِ...
‫♪ گفت قبل از طلوع آفتاب بشمُرتشون ♪
‫عاشق این آوازم!
‫- ♪ ولی دید که خیلی سخته ♪ ‫- شما... شما این آواز رو بلدید؟
‫♪ یه گوسفند به تخت پادشاهی نِشست ♪
‫♪ که دربار رو با صدای شرورانه‌اش نابود کرد ♪
‫♪ و از اونجایی که ملکه‌ش وارثی نداشت ♪
‫♪ یه شاهزادۀ موفرفری از یه زن دیگه به دنیا آورد! ♪
‫♪ وارث هم که وارثه، فرقی نداره ♪
‫♪ اون وارث رو خدا رسوند ♪
‫- ♪ و این داستان... ♪ ‫- ♪ این داستان ♪
‫♪ این داستان، این داستان ♪
‫♪ داستانِ شاه گوسفنده! ♪
‫آره!
‫عالی بود!
‫باورم نمی‌شه!
‫اینکه گرگ سفیده!
‫اسم من زولتان چیوی‌‌ـه.
‫- اهم. ‫- آه.
‫این دوستم با دماغ گنده‌ش هم ‫پرسیوال شوتنباخ‌‌ـه.
‫گندش بزنن!
‫نوکت رو ببند!
‫عوضی!
‫پرندۀ باهوش ولی بی‌ادبیه.
‫اسمش «فیلد مارشالِ» ورّاج‌ـه.
‫اونایی که توی گاری‌ان پناهنده‌هایی از «کرنو» هستن.
‫خب، خوش‌وقتم، مسافرها.
‫من، همون‌طور که حتماً می‌دونید،
‫جولین آلفرد پنکراتز، اشراف‌زادۀ لتنهوو هستم.
‫- هوم. ‫- ایشون هم میلواست از...
‫از جنگل،
‫و گرالت رو هم که دیدید؟!
‫خیلی جرئت دارید که توی جاده راه می‌رید ‫و آواز می‌خونید.
‫فکر نکنم گریه کردن توی راه ‫بهتر از این باشه.
‫جاده‌ها هر روز دارن بیشتر و بیشتر پر از جنازه می‌شن.
‫بوی تند آتیشِ جنگ هنوز توی هواست.
‫حداقل کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که امیدوار بمونیم.
‫- کجا می‌رید؟ ‫- می‌ریم نیلفـ...
‫- هیچ‌جا. ‫- هیچ‌جا...
‫باشه. خب،
‫اگه می‌رید نیلفگارد،
‫اونجا یه جهنم سوزان به تمام معناست!
‫چرا دارید می‌رید سمتش؟
‫- برای نجات دختـ... ‫- دلیلی نداره.
‫دلیلی نداره. دلیلی نداره.
‫اوهوم.
‫به‌نظر میاد یه‌کم اختلاف داخلی دارید ‫که باید حلش کنید.
‫در هر صورت، ما داریم می‌ریم شرق.
‫می‌تونیم مثل یه گروه با هم بریم ‫ تا وقتی راهمون جدا بشه؟
‫نه.
‫سفر ما بیش‌ازحد خطرناکه.
‫چه بهتر! ‫ هر چی تعداد بیشتر باشه، امنیت بیشتره.
‫آقایون، واقعاً متأسفیم، ولی ما...
‫ما غذا داریم...
‫حله! ما قطعاً... امنیت...
‫امنیت توی تعداد بیشتر... یا هر چی اون گفت...
‫- یالا، پگاسوس. ‫- هی!
‫یالا، پگاسوس.
‫♪ و از اونجایی که ملکه‌ش وارثی نداشت ♪
‫♪ یه شاهزادۀ موفرفری از یه زن دیگه به دنیا آورد! ♪
‫♪ وارث هم که وارثه، فرقی نداره ♪
‫♪ اون وارث رو خدا رسوند ♪
‫- راهمون بدید تو! ‫- آشغال‌های پست‌فطرت!
‫- عوضی‌ها! آشغال‌ها! ‫- دروازه رو باز کنید!
‫- جادوگرها! این دروازه‌ها رو باز کنید! ‫- تسلیم شید!
‫اینجا چه خبره؟
‫خون ما گردن شماست!
‫- ازتون متنفریم! ‫- راهمون بدید تو!
‫همین الان باز کنید!
‫اون برگشته!
‫من دروازه‌ها رو براش باز می‌کنم.
‫عوضی‌های کثیف!
‫- یالا! راهمون بدید تو! ‫- به ما خیانت کردید!
‫- ین! ‫- برید عقب!
‫- ما دشمن نیستیم! ‫- راهمون بدید تو!
‫- اونم یکی از اوناست! ساحره! ‫- اونم یکی از اوناست!
‫- می‌خواد بهشون ملحق بشه! بگیریدش! ‫- تاوانش رو پس می‌دی!
‫- خائن عوضی کثیف! ‫- بذارید رد شم.
‫لعنت بهت، ساحره!
‫ینیفر، بیا تو، زود باش!
‫- خودشه! ‫- آشغال جادوگر!
‫- بکشیدش! ‫- خون این جنگ گردن شماست!
‫ین، بیا تو! ین!
‫- ساحره! ‫- گمشو، خائن!
‫ویگلفورتز.
‫- همینه، فرار کن! ‫- لعنتی!
‫کجا داره می‌ره؟ ین!
‫ینیفر!
‫- اون گفت مقاومت می‌کنی. ‫- مقاومت در برابر چی؟
‫نیازی به قهرمان نداریم!
‫چرا تو رو فرستاده اینجا؟ سیری کجاست؟
‫به ما ملحق شو تا نقشه‌ش رو بفهمی.
‫بذار برم بیرون.
‫باید بهش کمک کنیم.
‫راهمون بدید تو!
‫برید عقب!
‫برید عقب! ینیفر!
‫- بکُشیدشون! ‫- کارش رو تموم کنید!
‫- همه‌شون رو بکُشید! ‫- ینیفر...
‫نه!
‫نه! نه!
‫خوک‌های دست‌نشونده!
‫فرار کنید!
‫بهت هشدار دادم. پشیمون می‌شی.
‫اون من رو بهتر از این حرف‌ها می‌شناسه.
‫راه فرار ندارید!
‫مثل سگ بکُشیدشون!
‫جایی می‌ری، ین؟
‫ببین، اون برنده نمی‌شه.
‫بهش بگو. بهش بگو!
‫یا بهمون ملحق شو یا شکست بخور.
‫اولین باری که همدیگه رو دیدیم یادته؟
‫در مورد اون وایورنِ وحشی حق با تو بود.
‫جوری اومدی تو انگار اونجا مال خودت بود.
‫حرفم اینه که الان خیلی از «گورس ولن» دور شدی، مگه نه؟
‫گم شدی یا چی؟
‫همیشه گُم می‌شیم، ‫هیچ‌وقت پیدا نمی‌شیم.
‫حکایت من اینه.
‫حکایت همه‌مونه.
‫بهتره پیشمون بمونی.
‫چی؟ پیش دار و دسته‌تون؟
‫فکر نکنم.
‫چون دزدیم؟
‫- نه. واقعاً برام مهم نیست. ‫- خوبه.
‫ضمناً ما دار و دسته نیستیم. ما یه خانواده‌ایم.
‫عه، خانوادۀ دزدها.
‫خب، این‌جوری زندگی کردن چه حسی داره؟
‫زندگی کردن برای خودمون؟
‫که به هیچ‌کس جواب پس نمی‌دیم؟
‫که هیچ‌کس بالا سرمون نیست؟
‫جوری زندگی می‌کنیم که انگار فردایی نیست.
‫انقدر بهمون خوش می‌گذره که ‫ دلمون نمی‌خواد پیدا بشیم.
‫وسوسه شدی بمونی.
‫اعتراف کن.
‫ریف، همونی که فیستک می‌زنه، ‫قبلاً برای نیلفگارد می‌جنگید.
‫همه‌مون می‌گیم همون جنگ بوده که داغونش کرده.
‫گول هیکلش رو نخور.
‫می‌تونه به صد روش مختلف بکُشَتِت.
‫چه زیبا!
‫«چه زیبا»؟
‫قشنگ گفتی.
‫ولی این مال قبل از اینه که ‫بفهمن کارهای جادویی می‌کنه،
‫که خب مسلماً مثل چی ترسناکه.
‫‫ مطمئن نیستم کدوم طرف جنگ بوده.
‫اونی که توی مهمانسرا همراه من بود چی؟
‫کیلی. آدم عوضی‌ایه، ‫ولی همیشه با یکی دوتا مادۀ منفجره جونمون رو نجات می‌ده.
‫اون گنده‌بک اونجا ایسه‌ست.
‫دور و بر اسب‌ها راحت‌تر از آدم‌هاست.
‫مخصوصاً از وقتی که ‫خواهرش رو توی شورش «ابینگ» از دست داد.
‫وقتی که همه‌چی‌مون رو از دست دادیم.
‫خب، خودت چی؟
‫من اونی‌ام که می‌تونی بهش اعتماد کنی.
‫پاشو...
‫یه نفر دیگه هست که ‫می‌خواد بهت خوش‌گذرونی رو نشون بده.
‫درد داری، ویچر؟
‫نه.
‫دروغ می‌گی.
‫اگه می‌دونستی، چرا پرسیدی؟
‫گفت‌وگوی آدم‌ها این‌جوری پیش می‌ره.
‫اون‌موقع توی «بروکیلان» هیچی نگفتی.
‫- کار یه هیولا بود؟ ‫- این کلمه براش حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.
‫چه نوعی؟
‫بدترین نوعش.
‫نوع انسانی‌اش.
‫بابت این کار، دست و پات رو می‌بوسن، پرسی!
‫عه، آقایون!
‫- چی برامون آوردین؟ ‫- بذار ببینم... نمک.
‫- آره؟ ‫- ایول!
‫- پنیر! ‫- آره! یه پنیر گُنده.
‫- ها! ‫- نون.
‫آخ جون!
‫- و دل و جیگر! ‫- نه!
‫خواهش می‌کنم من رو مجبور نکنید سیرابی گوسفند بخورم.
‫عذاب وجدان نمی‌گیری ‫که از مسافرهای دیگه دزدی می‌کنی؟
‫منو خوب تربیت کردن.
‫مجبور بودم خوب باشم.
‫ولی من دورف عاقلی‌ام. ‫(دورف: موجودات کوتوله شبیه به انسان)
‫اگه قرار بود با کل دنیا و همۀ موجوداتی که ‫توش زندگی می‌کنن خوب باشم...
‫مثل یه قطره آب شیرین توی دریای شور می‌بودم.
‫نه، ترجیح می‌دم جایی خوبی کنم که هدر نره.
‫با این اوصاف، به دوستام و اطرافیانِ نزدیکم خوبی می‌کنم.
‫و این الان شامل تو و رفقات هم می‌شه.
‫هوم.
‫تو مشخصاً مَرد بااحساسی هستی اما کم‌حرفی،
‫پس بذار یه چیز آخر رو هم بگم.
‫اگه مصمّمی که بری جنوب،
‫می‌گم پرسی و بچه‌ها ‫ یه سلاح درست‌وحسابی مثل مال خودم برات بدزدن.
‫شمشیر من چشه؟
‫خیلی مزخرفه!
‫جون کسی رو نجات نمی‌ده!
‫فکر کردی چرا آماده بودم با اون هاوکارها درگیر بشم؟
‫فکر کردم داشتی محصول رو امتحان می‌کردی.
‫- دروغ گفتم. ‫- هوم.
‫سحر حرکت می‌کنیم.
‫- بهش برخورد؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نه، نه، نه.
‫فقط از وقتی زخمی شده حال همیشگی رو نداره.
‫از وقتی عزیزانش رو از دست داد.
‫آره. اگه عزیزش رو از دست داده...
‫نباید هم مثل قبل باشه.
‫نه.
‫- نه، به گمونم نباید مثل قبل باشه. ‫- آره.
‫پادشاه ردووید، لازم نیست بهت یادآوری کنم ‫ که نیلفگارد «لیریا» رو شکست داده،
‫«ایدرن» رو قلع و قمع کرده،
‫«ونگربرگ» رو سوزونده، «وردن» رو به زانو در آورده،
‫و همین الان داره «بروژ» و «سادن» رو له می‌کنه.
‫اونا همه‌جا هستن ‫ و ما داریم در هر جبهه‌ای شکست می‌خوریم.
‫و در جبهه‌هایی که پیش‌بینی نمی‌کردیم.
‫مثلاً؟
‫قرار بود من نیروها رو از یاروگا رد کنم،
‫ولی تا حد زیادی غیرقابل عبور شده.
‫یعنی هیچ پُلی پیدا نمی‌شه؟
‫حرفم اینه که شاید بهتر باشه ‫دنبال راه‌های دیگه‌ای برای تضمین پیروزی بگردیم.
‫- شاید بد نباشه از دیکسترا بپرسیم. ‫- نه!
‫از غریبه‌ها نه.
‫یه‌بار به «تیسیا دِ وریس» مقام دادیم، ‫آخرش چی عایدمون شد؟
‫خب، نیلفگارد از دو جهت حمله می‌کنه،
‫و من نیروها رو رهبری می‌کنم ‫تا از یه جبهه دفاع کنن.
‫دیگه کی؟
‫ردووید؟
‫تو چی می‌گی؟
‫آه...
‫نکنه باید دیکسترا رو بیاریم ‫تا کمکت کنه حرف بزنی؟
‫نه. هیچی ندارم بگم.
‫یه روز از همین روزها، ‫تو هم به سرنوشت برادر احمقت دچار می‌شی،
‫و این به نفع همه‌مون می‌شه.
‫ادامه می‌دیم.
‫خبر دیگه‌ای از اتحاد امهیر
‫با اون دخترۀ عوضی از سینترا نیست؟
‫اگه به سرانجام برسه، شمال تقریباً مال اون می‌شه.
‫کل قاره.
‫بس کنید دیگه، گوساله‌های دماغو!
‫- هوم. ‫- ما باید...
‫اگه ردووید بخواد همین‌طور مثل نوزادها رفتار کنه
‫باید یه پستونک بهش بدیم و برگردونیمش توی گهواره‌ش.
‫کاش جا برای جولان‌دادنِ تو بود.
‫دیدی که وقتی رسیدیم، قیافه‌هاشون چه‌جوری شد.
‫اینجا کسی از تو خوشش نمیاد.
‫- یه موقع ازش برداشتِ غلط می‌شه. ‫- چه برداشتی؟
‫اینکه می‌شه به جادوگرها اعتماد کرد.
‫چی می‌گی؟
‫می‌گم به لطف تو،
‫یه پادشاه دارم که نمی‌تونه ‫گریه‌کردن برای یه آوازه‌خان رو تموم کنه
‫و به‌جاش بره توی میدون جنگ ‫و بی‌شرف‌های نیلفی رو تیکه‌پاره کنه.
‫که یعنی...
‫وقت ایدئالیه که ما افسار رو به دست بگیریم.
‫تضعیف‌کردنِ ردووید راه‌حل خوبی نیست.
‫اگه اون شکست بخوره، ردینیا شکست می‌خوره،
‫و شمال بازندۀ جنگ می‌شه.
‫- اون باید قوی‌تر بشه. ‫- هوم!
‫توسط ما؟
‫توسط من.
‫نقشه‌مون این نبود.
‫کشتن ویزیمیر هم نبود.
‫اعلی‌حضرت، قراره همون‌طور که صحبت کردیم بجنگیم؟
‫الان بالا میارم.
‫این جواب رو «بله» در نظر می‌گیرم.
‫پس اگه نمی‌خوای پادشاه جدیدمون
‫بفهمه کی دستور قتل برادرش رو داده،
‫یه نقشۀ جدید برای خودت پیدا کن.
‫صبح زود خاکشون می‌کنیم.
‫بعد از جریان تانِد، ‫فکر می‌کردم دیگه قرار نیست کسی رو از دست بدیم.
‫فکر می‌کنم این تازه شروعش باشه.
‫دوتا جادوگر اون بیرون بودن.
‫از ما نبودن. یاغی بودن.
‫- ازم خواستن بهشون ملحق بشم. ‫- به کی ملحق بشی؟
‫ویگلفورتز.
‫وقتی دنبالش می‌گشتم، ‫سیستم پورتال کاملاً از کار افتاد.
‫- نتونستم پیش برم. ‫- یعنی چی؟
‫پورتال‌ها کار نمی‌کنن.
‫حداقل برای ما کار نمی‌کنن.
‫ولی ویگلفورتز جادوگرهای یاغی رو...
‫به اینجا پورتال کرده ‫و فرستاده بین اون جمعیتِ عصبانی؟
‫حتماً داره کنترلشون می‌کنه.
‫- پورتال‌ها رو یا آدم‌ها رو؟ ‫- جفتش. البته فکر کنم.
‫منطقی نیست. اون بعد از ماجرای تانِد فراری بوده،
‫جلوی تو رو می‌گرفته که دنبالش نری، ‫ولی حالا اون داره دنبال تو میاد.
‫چرا؟
‫بریم ته‌وتوش رو در بیاریم.
‫- ایشون داره باهاش همکاری می‌کنه! ‫- «برنیتا»؟
‫ولی اون از ما بود!
‫ در برابر اون هیچ شانسی ندارید.
‫در برابر سرنوشت اون.
‫بهمون بگو اون کجاست.
‫- و چه نقشه‌ای داره. ‫- برو بمیر!
‫من نمی‌میرم، تو می‌میری.
‫ین! نه!
‫سیری گم شده.
‫تازه این کل ماجرا نیست. ‫«برادری» نابود شد.
‫قلمروهامون، میراثمون...
‫از بین رفته.
‫نمی‌ذارم هر چی که هست، بشه اون مرتیکه.
‫...چند بار اون پایین،
‫فقط اون‌موقع که کیلی بالا آورد شکست خورد،
‫توی گاری، نزدیکِ «پرپلوت»، ‫قبل از اینکه به مقصد برسیم،
‫خفه شو!
‫به یه مَرد شریف احترام نمی‌ذارن.
‫ نترس. منم.
‫نترسیدم.
‫امشب خیلی خوش گذشت.
‫بالأخره آروم شدی.
‫مگه نه، موطلایی؟
‫انقدر از ته دل خندیدی که اشکت در اومد.
‫که جالبه، چون...
‫می‌دونم داروغه «آماریلو» برای سرت جایزه گذاشته.
‫تو یه برۀ کوچولوی گم‌شده نیستی.
‫فراری هستی.
‫- داری تهدیدم می‌کنی؟ ‫- معلومه که نه.
‫چرا باید کسی که جونم رو نجات داده رو تهدید کنم؟
‫دست از سرش بردار.
‫چیزی نیست، فقط یه‌کم خوش‌گذرونیه.
‫مسخره!
‫حالت خوبه؟
‫فقط اینکه روز سخت و درازی بود.
‫ تا جایی که می‌خوای بری هم راه درازی‌ـه.
‫می‌دونم.
‫نمی‌دونم داری با عجله می‌ری به سمت چیزی
‫یا داری فرار می‌کنی.
‫مجبور نیستی بهم بگی.
‫ولی بهترین کار در حال حاضر
‫اینه که کنارت دوست و آشنا داشته باشی.
‫یکی رو داشته باشی.
‫دوست و آشنا دارم.
‫- کجا داری می‌ری؟ ‫- جنوب.
‫دوباره شروع کردی؟ ‫فکر می‌کنی چطور تنهایی از پسش برمیای؟
‫یه راهی پیدا می‌کنم. ‫نباید بیشتر از این وقت رو تلف کنم.
‫درد داری، حتی اگه حاضر نیستی اعتراف کنی.
‫به اندازۀ بخور و نَمیر غذا می‌خوری.
‫شمشیرت هم... بگذریم.
‫هوم.
‫اگه می‌خوای دخترت رو نجات بدی، این راهش نیست.
‫من هیچ‌وقت از کسی کمک نخواستم. به کسی نیاز ندارم.
‫پس چرا کمر همّت بستی که خانواده‌ت رو برگردونی؟
‫یه کابوس دیدم.
‫یکی دیگه؟
‫آره.
‫داشت بالا و پایین می‌پرید و خوشحال بود، ‫جوری که تا حالا ندیده بودمش.
‫موسیقی پخش می‌شد ‫و اون داشت پاشنه‌هاش رو به هم می‌زد.
‫به‌نظر من که خواب قشنگی بوده.
‫جز اینکه درست همون‌جا کنارش...
‫مرگ هم داشت می‌رقصید.
‫گرالت، تو به تعبیر خواب اعتقاد نداری. ‫هیچ‌وقت نداشتی.
‫بَدی‌اش به همینه.
‫مطمئن نیستم، ولی می‌تونم حسش کنم.
‫چی رو حس کنی؟
‫اینکه این سرنوشت جدید اونه.
‫جلوش آتیشه. پشتش مرگه.
‫و من اینجام.
‫اگه نتونم نجاتش بدم چی؟
‫خب، این‌جوری که حالا حالاها به نیلفگارد نمی‌رسیم.
‫راه بیفتیم؟
‫صبح بخیر.
‫درست شنیدم؟ داریم می‌ریم؟
‫باید دوباره تلاش کنم.
‫- چند ساعت گذشته. ذهنش تسلیم نمی‌شه. ‫- می‌شه.
‫یه تیکه‌هایی از مونولیت‌ها دیدم.
‫یه آبگیرِ تاریکی. بازم هست.
‫می‌تونم برم توی اعماق بیشتر.
‫- ین، خواهش می‌کنم. کم‌کم به به خودت آسیب می‌رسه. ‫- نه!
‫تو در اون حد بی‌رحم نیستی.
‫تیسایا هم یه‌بار همین کار رو کرد.
‫وقتی که دنبال تو می‌گشت.
‫اون بی‌رحم نبود.
‫مصمّم بود.
‫ما باهاتیم.
‫اون کجاست؟
‫چیزهایی که از دست دادی کافی نبود، ینیفر؟
‫ویگلفورتز.
‫بزدل لعنتی! بقیه رو می‌فرستی برات بجنگن.
‫من یه چشمه از چیزی که اون بیرونه رو نشونت دادم.
‫قاره ازت متنفره.
‫بهم ملحق شو، تا بتونم ازت محافظت کنم.
‫بمیرم هم این کار رو نمی‌کنم.
‫- اونا بمیرن چی؟ ‫- کارم تموم نشده.
‫شیرۀ وجودش رو می‌کِشم تا پیدات کنم.
‫پیدات می‌کنم.
‫- چه خبر شده؟ ‫- ینیفر...
‫نه!
‫- ین... ‫- نه!
‫- ین! ین! ‫- نه!
‫هر کاری که داره می‌کنه،
‫ما نه شهری داریم، نه حمایتی.
‫نمی‌تونیم شکستش بدیم.
‫می‌تونیم!
‫می‌تونیم.
‫اگه ارتش خودمون رو بسازیم می‌تونیم.
‫شمشیر سرنوشت دو لبه داره.
‫اینجا کجاست؟
‫یه احتماله. ‫یکی از آینده‌هایی که ممکنه اتفاق بیفته.
‫همه‌چی بستگی به این داره که تو چه تصمیمی بگیری.
‫تو توله‌شیرِ سینترا هستی.
‫دنیا بهش وابسته‌ست.
‫باید یه راه دیگه هم باشه.
‫اگه قرار بود اون حس رو دنبال کنی،
‫به کجا می‌بردت؟
‫هیچ‌وقت گُم نمی‌شیم.
‫من قدرت تغییر دادنِ اوضاع رو دارم.
‫سرنوشتت در دست خودته ‫و نه کسِ دیگه.
‫تو باید تصمیم بگیری.
‫فالکا.
‫اومدم بگم که ما داریم می‌ریم.
‫یه چیزی تموم می‌شه.
‫یه چیزی شروع می‌شه.
‫باهاتون میام.
‫- یه بویی حس می‌کنم. ‫- هان؟
‫فرنی.
‫- اوه! ‫- و شیر!
‫ای جان!
‫اوه!
‫یه گاو زنده این نزدیکی‌هاست!
‫امکان نداره بتونی بوی یه گاو رو از...
‫عه، اینجا رو! یه گاو!
‫همین الانش هم یه روز کامل عقبیم.
‫خب پس، بیاید وقت تلف نکنیم. ‫ باید گاو رو بگیریم و بُدوییم بریم.
‫گاوها می‌دوئن؟ سؤالم جدیه. نمی‌دونم.
‫من داوطلب می‌شم خونه رو چک کنم.
‫تو شبیه سنجاب‌هایی. ‫می‌کُشنت!
‫راست می‌گن بیان جلو.
‫منم می‌رم.
‫آه!
‫حس می‌کنم یه جای کار می‌لنگه.
‫نه! همون‌جا وایستید. جلوتر نیاید.
‫آبله‌ست! باید برید.
‫آبله! آبله‌ست!
‫برگردید توی مسیر. اینجا برای ما چیزی نیست.
‫بریم!
‫برو حیوون!
‫عه، سربازها.
‫- بگو ببینم، چی داری؟ ‫- جلوتر نیاید. آبله‌ست.
‫- جدی می‌گم. جلو نیاید. ‫- اونا از آبله نمی‌ترسن.
‫ترس یه ویژگی انسانیه. ‫اونا دیگه هیچ انسانیتی توی وجودشون نیست.
‫- به‌جز دل و روده‌شون! ‫- شنیدی که ویچر چی گفت.
‫- لطفاً جلو نیاید! ‫- یه روز از برنامه عقبیم. بیا راه بیفتیم.
‫عقب وایستید!
‫- بی‌خیال! ‫- نه! نه!
‫دخالت نکن، ویچر. ‫جون همه‌مون رو به خطر ننداز.
‫- تو رو خدا! ‫- نگه‌ش دارید.
‫اون دختری دنبالش می‌گردی اون نیست.
‫- نه! ‫- نه. نیست.
‫- خواهش می‌کنم! نه! ‫- یالا بچه‌ها!
‫- آه! ‫- گرالت؟
‫نه!
‫- بریم سراغش! ‫- نه!
‫بیا اینجا!
‫بزنیدش!
‫نه! نه.
‫نه! نه! نه! نه!
‫نه!
‫اه!
‫لعنتی.
‫نمی‌تونیم بریم اون تو.
‫آبله چی می‌شه؟
‫اینجا خبری از آبله نیست.
‫صرفاً دختره داره سعی می‌کنه زنده بمونه.
‫حالت خوبه؟
‫می‌خوای ببریمت جایی؟
‫اَه!
‫انسان قدرنشناس!
‫اون دختره دقیقاً باید به‌خاطر چی قدردان باشه؟
‫اینکه این‌بار از یه تعرض وحشیانه نجات پیدا کرده؟
‫اینکه تونسته توی این دنیای نکبت زنده بمونه؟
‫انصافاً راست می‌گی.
‫گندش بزنن.
‫- تو! ‫- ویچر!
‫بهت گفتم اگه یه‌بار دیگه ببینمت، می‌کُشمت.
‫گرالت!
‫دشمنِ دشمنت، به حفظ جونمون کمک کرد.
‫خب...
‫برگردیم به مسیر؟
‫مگه قرار نبود...
‫جلوی میل باطنی‌مون به وحشی‌گری رو بگیریم؟
‫دیگه نه.
‫بیاید بریم!
‫باشه.
‫«ترجمه از محمد سید»