‫من و تو و اون.
‫خانواده ای که همیشه ‫رؤیاش رو داشتیم.
‫عجب...رؤیای...
‫...قشنگی.
‫رؤیای قشنگی...
‫گرالت!
‫بده ش به من.
‫اون بچه ماست.
‫لعنت.
‫نمی خوام که تو...
‫گفتم به من دست نزن.
‫بیدار شو!
‫به من دست نزن!
‫داریم از سینترا دور میشیم.
‫لعنت.
‫بالاخره یه جواب صادقانه دادی!
‫- آخ! ‫- هر دو با هم گیر افتادیم.
‫از کجا معلوم، شاید ‫دوباره دوست شدیم!
‫نجاتمون میدن.
‫من ایمان دارم.
‫بی خیالِ ایمان. ‫ما قدرت داریم.
‫نزدیک نگهشون دار.
‫ما رو کجا دارین می برین؟
‫من شهروند نیلفگاردم.
‫سربازهایی که کشتین هم ‫نیلفگاردی بودن.
‫ایسترد تعریف اینا رو کرده بود.
‫شبیه آرتوزاست.
‫الف ها برای بزرگداشت فرستاده ها ساختنش.
‫شما تو جنگ های اول آتیششون زدین.
‫بهتره به دست تاریخ ‫نابود بشن تا انسان ها.
‫تا حالا این همه الف ندیده بودم.
‫باید ببینمش.
‫پیشکش آورده م.
‫این جا کجاست؟
‫پشت سر من بیاین.
‫دهنتون رو بسته نگه دارین.
‫نیلفگارد با قلمروهای شمالی ‫جنگ داره، نه الف ها.
‫آزادمون کن.
‫ما هم قول میدیم بهت...
‫گفتی پیشکش آوردی.
‫گروگان. انسان...
‫باید جسدشون رو ‫همین ورا آویزون می کردی.
‫ممکنه به درد بخورن.
‫این جنگل ها مال آدمائن.
‫جنگل ها مال مائن.
‫این یکی مختل کننده جادو داشت؟
‫«این یکی» اسیر نیلفگارد بود.
‫منم الفم.
‫این طوری با خودی ها رفتار می کنین؟
‫مگه آوازهای ما رو می خونی؟
‫مگه به باستانیانمون احترام می ذاری؟
‫تا حالا واسه چیزی که به الف ها ‫مربوط باشه یه قطره اشک ریختی؟
‫تو الف نیستی.
‫- ببندشون. ‫- چند هفته ست همین جا موندیم.
‫هر روزی که می گذره، ‫خطر این که پیدامون کنن بیشتر میشه.
‫تو دیگه رهبر مردممون نیستی، فیلاوندرل!
‫نکنه ردا سپید به خواب تو هم اومده؟
‫دارم هر کار در توانم هست ‫می کنم که در امان نگهت دارم.
‫هر وقتی چیزی ‫که دنبالشیم رو پیدا کردیم،
‫سرشون رو به عنوان یادآور عظمت الف ها ‫پس می فرستیم آرتوزا.
‫چیزی نمونده برسیم.
‫این جا خونه ته؟
‫گفتی چند تا بودن؟
‫نگفتم.
‫آخرین بار که چک کردم،
‫20 تا می شدن.
‫حالا؟
‫شاید کمتر.
‫مطمئنی این جا جامون امنه؟
‫بیا.
‫برّه جون.
‫دردسر از راه رسید!
‫کدوم گوری بودی؟
‫فکر کردیم گم شدی.
‫یا کشته شدی.
‫هنوز نه.
‫شرمنده.
‫- برادر! ‫- بالاخره!
‫- برگشت. ‫- بیا این جا!
‫- می دونستم با ابهت وارد میشی. ‫- برگشته.
‫- بالاخره، برادر. ‫- می دونستم.
‫گرگ! برگشتی خونه.
‫بالاخره.
‫- وزمیر. ‫- ها؟
‫آره.
‫باید چند جا توقف می کردم.
‫همم.
‫برگشته خونه!
‫برادر!
‫خودِ خودشه!
‫خب...دومین شب پیاپی بود ‫که داشتم وسط کشتزار تا مغز استخون...
‫...یخ می زدم...
‫...که زن کشاورزه دزدکی اومد ‫بیرون که بگه دارم وقتم رو تلف می کنم!
‫اون چیزی که شوهرش ‫در حال ترک اتاق دیده بود، مورا نبود.
‫نه.
‫کارگر مزرعه بود!
‫اُه، بعد به گریه افتاد و می گفت: ‫«آه، چی کار کنیم؟»
‫«اگه سر یه مورا رو به شوهرم ‫تحویل ندی، بهت پول نمیده!»
‫منم شمشیرم رو ‫بیرون کشیدم و گفتم:
‫«شرط می بندم واسه برده مزرعه ‫دو برابر پول میده!»
‫از دست برّه جون!
‫دختره با دو تا اسب ‫و یه قالی خز برگشت.
‫بهترین کاری بود ‫که تو کل سال گرفتم.
‫دیدن روی هر کدومتون ‫دلیل کافی برای جشن گرفتن هست.
‫در امانین. برگشتین. ‫اومدین خونه.
‫به امید یه زمستون دیگه، کنار هم.
‫به افتخار فراموش کردن مأموریت لعنتی!
‫همه ش یه شب کوفتی.
‫- کی حاضره؟ ‫- اِسکل!
‫اِسکل برگشته!
‫حالت خوبه؟ قیافه ت خیلی داغونه.
‫باید طرف مقابلم رو ببینی.
‫همم.
‫زورآزمایی شش ساعت طول کشید.
‫اگه اکسیرهام رو گم نکرده بودم،
‫بی شرف رو می گرفتم.
‫ولی دستش رو قطع کردم.
‫- اون چیه؟ ‫- لِشیه؟
‫لِشیه؟
‫- چیه؟ ‫- راه رفتنش مثل لِشی بود.
‫حرف زدنش هم همین طور.
‫یه جورایی.
‫یه جورایی؟
‫چند وقتی میشه ‫لِشی سر راهم سبز نشده.
‫- تو کدون که نیست. ‫- خب، فکر کنین خوش شانسین.
‫مگر این که هوس کرده باشین ‫یکی از ریشه های کوفتیشون بگزدتون.
‫آتیش زدن به قلبشون ‫تنها چیزیه که می کشدشون.
‫شش ساعت گذشت ‫و به ذهنت نرسید؟
‫تو کدوم خری هستی؟
‫شاهدخت سیریلای سینترا.
‫از آشناییت خوشوقتم.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «رومینا»
‫وقتی گفتی از قانون سورپرایز ‫استفاده کردی،
‫من بهت گفتم: ‫«اشتباه بزرگیه».
‫گفتی قول دادی ‫بچه رو طلب نکنی.
‫من گفتم: «خوبه، ولی ‫هنوز هم اشتباه بزرگیه.»
‫- مجبور بودم نجاتش بدم. ‫- می دونم.
‫تو هم می دونستی ‫به روت میارمش!
‫آره.
‫ولی به هر حال ‫آوردیش این جا!
‫پس داری بهم میگی ‫از نیلفگارد فرار کرده،
‫از قتل عام قلمروش هم ‫جون سالم به در بُرده.
‫چطوری؟
‫پرسیدم.
‫- دروغ گفت. ‫- همم.
‫تو اهل بی خیال شدن نیستی.
‫چشم ویچرها دنبال جوابه.
‫- فکر کنم این یکی حرف خودت بود. ‫- اُه، پیش خودم چه فکری می کردم؟
‫آوردمش این جا که در امان باشه.
‫تو این چاردیواری ‫محافظت ازش برام راحت تره.
‫- تا وقتی دنبال جوابی؟ ‫- دقیقاً. بفهمم کیه و چیه...
‫...و چطور می تونم کمکش کنم.
‫تو این رو میگی،
‫ولی یادت باشه ‫دفعه آخری که ویچرها...
‫...تو ماجرای دربارها ‫و قلمروها دخالت کردن، چی شد.
‫اگه شاهدختت بیشتر از چیزی ‫که انتظار داشتی باشه چی؟
‫الانش هم می دونم که هست.
‫شاهدخت.
‫اِسکل.
‫داشتم می گشتم. به گرالت ‫گفتم یه اتاق خوب پیدا می کنم.
‫خب، این جا...
‫...قلعه نیست، علیاحضرت.
‫همه شون آشغالدونین.
‫♪ فکر کن، زانویی که زمین زدیم کجا بود ♪
♪ بذار زمین هامون غرق خون انسان بشن ♪
‫تیسایا گفت الف های جادوگر مُرده ن.
‫اشتباه می کرد...یا دروغ می گفت.
‫- همم. ‫- هیچ کدوم تعجب نداره.
‫- یه کم قبل داشتی کابوس می دیدی. ‫- هراس شبانه بعد از نبرد رایجه.
‫- برای تو هم پیش اومده، برای همین... ‫- درباره چی بود؟
‫- به نظرت الان وقت داستان تعریف کردن... ‫- واقعاً فکر کردی چون اهمیت میدم...
‫...دارم می پرسم؟
‫خواب یکی که تو ردا ‫پنهان شده بود رو دیدی؟
‫ردای سیاه. تو از کجا می دونستی؟
‫من خواب یکی رو ‫با ردای سرخ دیدم.
‫الف جادوگرمون هم ‫خواب سفیدش رو دیده.
‫رؤیاهای مشترک ‫نشونه های قدرتمندین.
‫بله، خب، در حال حاضر ‫از معماهای جادویی سیرِ سیرم.
‫مهم اینه که می تونیم ‫ازش به نفع خودمون استفاده کنیم.
‫باید با فرانچسکا صحبت کنیم.
‫اون دلیلی برای اعتماد کردن به ما نداره.
‫- باید اول دلش رو به دست بیاریم. ‫- چه غیرمنتظره!
‫باز هم باید به روش جدید انجامش بدیم!
‫چیزی که غیرمنتظره تره اینه...
‫...که این بار بالاخره نفعش به تو می رسه.
‫واقعاً شکارچی ها فقط همین رو ‫تونستن پیدا کنن؟
‫حیات تو این جنگل ها نیست.
‫شاید شانس بقیه تو تمریا ‫یا ریدینیا بهتر بوده باشه.
‫اونا به دست و پای آدما میفتن.
‫همون پاهایی که عاقبت ‫گردنشون رو خُرد می کنن.
‫تو لایق بهتر از اینایی، برادر.
‫همه ما هستیم.
‫تو قولِ دال بلاتانا رو بهمون دادی. ‫دیگه تا کی باید بیهوده بگردیم؟
‫با هر غروب، تعداد الف ها کمتر میشه.
‫سرزمینمون آلوده ست ‫و باستانیانمون مُرده ن.
‫حتی غارهامون تو لبه دنیا ‫افتاده ن دست هیولاها،
‫ولی نباید ایمانمون به آینده ای درخشان ‫واسه الف ها رو از دست بدیم.
‫لازم نیست شرایط ‫همون طور که بوده بمونه.
‫می دونم جواب ‫تو این ویرانه هاست.
‫الهاماتی که از زمان ورود ‫به این جنگل داشته م، بهم ایمان میدن.
‫ردا سپید صورتش رو پنهان می کنه،
‫ولی من می دونم ایثلینه، ‫مقدس ترین فرستاده مون...
‫...که راهنمای رسیدنمون ‫به یه جای امنه.
‫ما دوباره می سازیم.
‫گوشت نیست، ‫ولی ته دلت رو می گیره.
‫من ناامیدمون نمی کنم.
‫لازم نیست شرایط ‫همون طور که بوده بمونه.
‫تا حالا نغمه باکلامش رو نشنیده بودم.
‫سازی که می زدی...
‫یه مَردی که می شناختم می گفت ‫برای هدایت الف های گمشده به خونه ست.
‫آره، اونایی که من از دست داده م. ‫الف های مُرده و الف های یتیم.
‫متن ترانه زیاد عوض میشه.
‫شعله سپید می خواد همون کسانی رو ‫مجازات کنه که مردم تو رو سرکوب می کنن.
‫با دزدی از دزدها ‫صرفاً میشیم دزد جدید.
‫نکنه شعله سپید می خواد ‫وقتی جشن گرفتنش رو قبر کالانته...
‫...تموم شد، زینتریا رو پس بده؟
‫- زینتریا؟ ‫- اسم الفی سینترا، قبل از غصبش.
‫تو فیلاوندرل ترانه هایی؟
‫لبه دنیا؟ رهبری که جلوی ‫ماده شیر قیام کرد؟
‫امان از خنیاگر دروغگو و نغمه هاش.
‫اگه درست یادم باشه، ترانه های خنیاگر ‫میگن تو شاه الف هایی.
‫بعد از این که من نتونستم کالانته رو ‫شکست بدم، مردمم به فرانچسکا رو انداختن.
‫اونا ایمان نیاز داشتن.
‫ایمان ساده ترین دوا ‫برای درمونده هاست.
‫ایمان همه مون رو ‫تو دوران سختی سرپا نگه می داره.
‫فریبندگی تو...
‫...اگرچه دلرباست، ‫زیرکی ارثی پدرت رو نداره.
‫آره، خب، اون یه رگش الف بود.
‫شنیده م دهه هاست ‫الف خالصی متولد نشده.
‫ما هم خواب رداپوش ها رو دیدیم.
‫هدایتمون می کردن.
‫مال اون سرخه، ‫مال من سیاه.
‫اگه آزادمون کنی، می تونیم ‫همکاری کنیم. ببینیم معنیشون چیه.
‫چند وقته این جا موندین؟
‫شاید کلیدش ما باشیم.
‫یه چیزی پیدا کردیم!
‫نزدیک بود.
‫خیلی نزدیک.
‫تو جنگل ها قایم میشه؟
‫- باز هم ازش هست؟ ‫- چند تا،
‫ولی دارن منقرض میشن ‫چون نمی تونن تولید مثل کنن.
‫به هر کدومشون که برخورد کنی ‫از زمان پیوستگی وجود داشته.
‫پس...این جا فقط همین یه کار رو داریم؟
‫مطالعه هیولاها.
‫آره.
‫جمع کردن مواد اولیه معجون هایی که می خوری؟
‫چرا که نه.
‫تمرین؟
‫تمرین...
‫...خطرناکه.
‫مردی که کلاه لبه سیاه ‫سرشه هم همین طور.
‫و تو می خوای بکشیش؟
‫بله.
‫چرا؟
‫ازش متنفرم.
‫این موضوع مهمه.
‫ما از ترس کسی رو نمی کشیم.
‫برای نجات جون مردم می کشیم.
‫فهمیدی؟
‫همم.
‫خب، اول که خودت اومدی ‫این جا چطور روزت رو شب می کردی؟
‫کتک می خوردم ‫و گرسنگی می کشیدم.
‫اتاقت چطوره؟
‫- موش داره. ‫- نشونه خوبیه.
‫یعنی یکی از اتاق های گرمه.
‫صدای چی بود؟
‫همین جا بمون.
‫- می دونی، تو سینترا می رفتم مهمونی... ‫- سیریلا.
‫یه نقشه لازم داریم.
‫- تو چه ت شده؟ ‫- حالم خوش نیست.
‫مختل کننده جادو.
‫بلند شین. پا شین!
‫داری ما رو کجا می بری؟
‫اگه من رو بکشین، شعله سپید ‫بی رحمانه دنبالتون میفته.
‫شده شما آدما دست از وراجی بردارین؟
‫- این چیه؟ ‫- یه جور خط رونی. مرتبط با...
‫آشفتگی؟
‫این یکی فرق داره. ‫رسیدن هیولاها...
‫پیوستگی گستره ها.
‫آسمون ها غریدن ‫و گستره ها به هم برخورد کردن.
‫بازمانده هاش...
‫...تو دنیایی جدید ‫رها و گم شده بودن.
‫برای شما جدید بود.
‫متعلق به ما بود.
‫رؤیاهاتون... ‫برام تعریفشون کنین.
‫اول مال خودت رو نشونمون بده. ‫حالا همه چیز دوطرفه ست.
‫تو الهام من، تو هزارتوی اجساد گم شده م،
‫الف ها چنان روی هم تل انبار ‫شده ن که رو خورشید سایه میندازن.
‫ایثلین راهنماییم می کنه ‫که برم بیرون از هزارتو،
‫جایی که می بینم خورشید ‫بالای قلمروی جدید الف ها طلوع می کنه.
‫راهنمای من ایثلین نیست. امییره.
‫نمی تونم ببینمش، ‫کلاه سرشه.
‫برگشت به نیلفگارد ‫و غاصب رو کشت.
‫نجاتم داد.
‫رؤیای تو چی؟
‫چی کار داری می کنی؟
‫زبان باستانیه، اما بدویه.
‫«بنگرید مادر جنگل ها را،
‫مادر جاودان، در آشیانه رؤیاها.»
‫بقیه ش نامفهومه.
‫نه. طلسمه.
‫درباره یه کلبه بدون در.
‫پدرم با داستان های جادوگر جنگل...
‫...که خونه ش زیر پاهای باسیلیسکه،
‫ما رو می ترسوند.
‫بچه ها رو می کشوند تو ‫که بجوشونه و بخوردشون.
‫اولین باری نیست که بشر با دیدن ‫قدرت الف ها داد می زنه «جادوگر».
‫برادرم درست میگه.
‫اینا اجداد مائن، ‫در حال زانو زدن، پرستش.
‫شاید مادر جاودان ‫یکی از ایزدهای کهنه.
‫اول میگی ایثلین، ‫بعد میشه یکی از ایزدهای کهن.
‫حالا هر کدوم باشه، ‫چه ربطی به انسان ها دارن؟
‫به جنگل پشت کن.
‫داره صدامون می کنه.
‫تا وقتی برگردیم ‫کشیک بدین.
‫- فرانچسکا. ‫- نه.
‫گیج، از وقتی بچه بودیم ‫قسم خوردم مراقبت باشم.
‫حالا بذار مراقب همه مون باشم.
‫من و اون هم ‫حق انتخاب...
‫- ...تو ملحق شدن به گروه دعات داریم؟ ‫- نظر خودت چیه؟
‫تازه واردها همیشه ‫شب اول سخت خوابشون می بره.
‫به خاطر سوز سرماست.
‫کلف که می بینی، ‫یکی از اولین ویچرها بود.
‫به عمر من قد نمیده.
‫چی به سرش اومد؟
‫یکی از قدیمی ترین هیولاها...یه اهریمن.
‫خیلی وقته منقرض شده ن.
‫این قدر آشوب به پا کرد ‫که ویچرها تو اعماق جنگل بستنش.
‫از این برای کشتنش استفاده کرد.
‫بعضی ها میگن هنوز ‫آدمای بداقبال رو صدا می زنه،
‫اونایی که از بخت بدشون ‫تو جنگل بهش برمی خورن.
‫می کشوندشون تو ‫که ببلعدشون.
‫داستان های ترسناک ‫رو من جواب نمیدن.
‫این یکی هم، دگلان،
‫درست تو همین سالن ‫به دست آدما کشته شده.
‫هر چیزی که می دونم ‫اون بهم یاد داد.
‫من رو تبدیل به ویچر کرد.
‫مثل پدرت بود، مگه نه؟ ‫همون طور که تو مثل پدر گرالتی.
‫یه چیزی تو همین مایه ها.
‫وقتی جوونن، راحت تره.
‫صبر می کنی تا گریه کردنشون ‫واسه ماماناشون تموم شه و غذا بهشون میدی،
‫تمرینشون میدی، می فرستیشون ‫تو دنیای بیرون و می بینی کی زنده برمی گرده.
‫تو راحت نمی ترسی.
‫گاهی وقت ها باید بی حرکت ‫ایستاد و گاهی وقت ها باید به حرکت ادامه داد.
‫همین مانترا کمکت کرد ‫از سینترا فرار کنی؟
‫گرالت گفت این جا ازم محافظت می کنن.
‫وقتی نمی دونم از کی دارم ‫محافظت می کنم، کار سختیه...
‫یا در برابر چی ‫دارم ازش محافظت می کنم.
‫یالا. ادامه بدین.
‫اگه خواب امییر رو می دیدی،
‫چرا وقتی بیدار شدی ‫اون قدر وحشت زده بودی؟
‫بهم بگو.
‫تو تاریکی بودم.
‫چند نفر بالا سرم بودن...
‫ کتکم می زدن.
‫با ضربات آهسته.
‫نمی تونستم ببینمشون. ‫نمی تونستم جلوشون رو بگیرم، بنابراین...
‫همون جا نشستم ‫و اجازه دادم ادامه بدن.
‫بعد از این که غاصب ‫فرگوس رو اعدام کرد،
‫همه جادوگرها رو انداخت زندان.
‫آه...
‫یه جور اتاق بازی.
‫سال ها اون جا بودم. ‫بعد امییر پیدام کرد.
‫اگه زنده بودی،
‫می تونستم قدم زنان برم...
‫کلبه بدون در.
‫- کتیبه. ‫- صبر کن.
‫اگه اشتباه کرده باشی، ‫اگه معنی رؤیاهات اونی که فکر می کنی نباشه...
‫بنگرید مادر جنگل ها را، ‫مادر جاودان، در آشیانه رؤیاها.
‫به جنگل پشت کن، ‫کلبه، کلبه.
‫به من رو کن،
‫کلبه، کلبه.
‫- سیریلا رو ندیدی؟ ‫- چرا.
‫دیدم که داشت نوشیدنی ‫می خورد و شادی می کرد.
‫- چه بانمک. ‫- مم.
‫مچش رو موقع جاسوسی گرفتم.
‫گرالت، اولین شبه که این جاست. ‫چه انتظاری داشتی؟
‫امیدوار بودم کاری ‫که من میگم بکنه.
‫بچه ها هیچ وقت ‫کاری که آدم میگه نمی کنن.
‫همم.
‫با هم حرف زدیم، ‫بعد فرستادمش بخوابه.
‫مطمئنی آمادگیش رو داری؟
‫وقتی سینترا رو غارت کردن، ‫من تو یه سلول زندون زیر شهر بودم.
‫همه چیز رو شنیدم.
‫آتیش، جیغ و داد، مرگ.
‫همون صدایی که بچگیام ‫وقتی تو سرداب قایم می شدم...
‫...و منتظر می موندم تا آدما...
‫...بیان سراغمون، می شنیدم.
‫بعد از سقوط کر مورن ‫تو آخرین ویچر بازمانده بودی.
‫تو و یه گروه یتیم جهش یافته...
‫...که جای دیگه ای ‫برای رفتن نداشتن.
‫خودت آماده بودی؟
‫نه.
‫اما به هر حال ‫از ما محافظت کردی.
‫نه.
‫من بهتون یاد دادم ‫چطور رو پای خودتون وایسین.
‫شاید لشیِ اِسکل ‫دستش رو پس می خواد!
‫عقلتون رو به کار بندازین، پسرها.
‫- من مراقب مهمونام. ‫- من ساختمون جانبی رو چک می کنم.
‫- من سیریلا رو پیدا می کنم. ‫- نه.
‫کاری که خوب بلدی رو بکن.
‫بمون و بجنگ.
‫بلند شو، دختر! ‫مهمون داریم.
‫- چی کار داری می کنی؟ برو عقب. ‫- هی!
‫شمشیر به دست یهویی ‫نرو اتاق دخترها، احمق!
‫بیرون کشیک بده.
‫داشتم از دستورات کوفتیم ‫پیروی می کردم.
‫یالا، بریم! تکون بخورین!
‫کجایی؟
‫تو چی هستی؟
‫سلام.
‫نترس.
‫من اومده م کمکت کنم.
‫ایثلین؟
‫می دونستم.
‫تو اون نیستی.
‫می دونم چی هستی.
‫افسانه ای که پیرزن ها برای بچه ها میگن.
‫تو بچه ای، فرینجیلا؟
‫من از اتاق بازی ‫نجاتت دادم که بچه باشی؟
‫من نمی ترسم.
‫در ضمن کمک نیاز ندارم.
‫بله. تو به هیچ کس نیاز نداری.
‫این جا چیزی برای پنهان کردن نداری.
‫می دونم.
‫فقط...مسیر سختی بود.
‫مسیر پیش رو ‫از این هم سخت تره،
‫ولی من می تونم کمکت کنم.
‫با این حال،
‫تو دهه ها موندی.
‫چرا؟
‫به خاطر عشق؟
به خاطر میراث؟
‫به خاطر قدرت!
‫تو برای همین زندگی می کنی.
‫راهکارت اینه؟ ‫از سر بیچارگیه.
‫بیچاره تویی، ینیفر.
‫بیشتر از همه.
‫تو خورشید جدید نیستی.
‫- تو اون نیستی. ‫- اُه، چیزی که من بهت میگم رو اون هیچ وقت بهت نمیگه.
‫مسیر قدرت حقیقی ‫تو ایمان ساده نیست،
‫بلکه در ایمان داشتن به خود...
‫...و دست گرفتن سرنوشت خوده.
‫دنیا تو سرما می میره ‫و با خورشید جدیدی از نو متولد میشه،
‫ولی اول، خون الف ها ‫زمین رو غرق می کنه.
‫چطور نجاتشون بدم؟
‫رداها رو بردار.
‫اگه بهت بگم می تونی ‫به قدرت برسی چی؟
‫تازه نه به عنوان ‫یه چاپلوس حقیر،
‫بلکه به عنوان خانم خودت.
‫این واقعی نیست.
‫خب، فرض کن باشه.
‫فرض کن همین الان ‫خودت امپراتوری.
‫رؤیای بقیه واضح بود.
‫تو فکر می کردی خاصی،
‫ولی نیستی.
‫رؤیای تو هم واضح بود.
‫پس خواسته ت رو بگو.
‫من نیروهامون رو ‫تقویت می کردم.
‫تعدادمون رو بیشتر می کردم.
‫ما یه امپراتوری هستیم، اما شمال... ‫شمال جمعی از چندین قلمروئه.
‫و سرزمینی بزرگ و غیرقابل پیش بینی.
‫حتی با تعداد بالا هم ‫شکست می خورین. متحد لازم دارین.
‫متحدانی که این سرزمین رو ‫مثل سرزمین خودشون می شناسن.
‫هیچ قلمروی شمالی ای ‫حاضر نیست با ما متحد شه.
‫- نه... ‫- قلمروهای آدم ها نه.
‫دنبال رستگاری ای؟
‫پس داری الف اشتباهی رو برمی گردونی.
‫بعد از سال ها، اولین الف خالص.
‫یه امید تازه ‫برای آینده روشن تر.
‫من قبلاً هم باردار بوده م.
‫هیچ کدوم دووم نیاوردن.
‫اما اگه این یکی بیاره چی؟
‫اگه من بتونم کمکت کنم چی؟
‫تنها کاری که باید بکنی، خواستنه.
‫تو ایثلین نیستی، هستی؟
‫ایمان اجدادت بیشتر از تو بود.
‫بیشتر از تو بود.
‫حالا درخواست کن.
‫چی کار باید بکنم؟
‫برای زنده دیدن بچه ت،
‫باید اول خودت بین آدما...
‫...زندگی کنی.
‫زینتریا!
‫تو دیگه اسیر نیستی.
‫چرا به فکرت نرسید ‫با دروازه خودت رو آزاد کنی؟
‫از بعد از سادن ‫حسش می کردی،
‫مگه نه؟
‫یا بهتره بگم...
‫...حسش نمی کردی،
‫ولی ترجیح دادی ‫کور باشی تا این که حقیقت رو ببینی.
‫این درس رو یادته، بچه خوک؟
‫زِلیل ایپ.
‫کارت تو سادن افتضاح بود.
‫آتش جادوی خطرناکیه.
‫بدرود، آشفتگی!
‫حالا به چه هدفی زندگی می کنه؟
‫زِلیل ایپ. ‫زِلیل ایپ.
‫تکون بخور، لعنتی!
‫تردستی های کوفت گرفته!
‫بله...انکار!
‫یه چاشنی لذیذ.
‫می ذارم یه کم دیگه بپزی.
‫می خوام استیصالت ‫برشته بشه!
‫التماسم می کنی ‫که ازت بگیرمش.
‫من هم همین کار رو می کنم.
‫اِسکل؟
‫گرالت.
‫اِسکل!
‫من...برگشتم این جا.
‫می دونستم...
‫...یه مشکلی هست.
‫نمی دونم چی شد،
‫ولی فکر کردم...
‫فکر کردم می تونم باهاش بجنگم.
‫فکر کردم...
‫...تو می تونی...
‫...کمکم...
‫...کنی.
‫وزمیر.
‫باید عقلم می رسید که دخترهای محبوبم رو ‫نیارم لونه ویچرها.
‫اِی دانیکای احمق.
‫همین جا بمونین. ‫پناه بگیرین.
‫نه.
‫نه، نه، نه. لمبرت!
‫سریع ترین راه خروج کدوم وره، دختر؟
‫انتهای شمالی راهرو یه راه پله هست، ‫جنوب یه جان پناه...نمی دونم.
‫- خیلی خوب، بیاین. ‫- نه.
‫- باید بمونیم. گرالت... ‫- ممکنه گرالت دیگه مُرده باشه.
‫ببین، جنگ کارِ ویچرهاست. ‫ما فرار می کنیم.
‫برید. برید!
‫برید.
‫این چیه؟
‫اِسکله.
‫لِشی آلوده ش کرده.
‫غیرممکنه!
‫در! برو!
‫اِسکل.
‫ما وقت لازم داریم.
‫می تونیم نجاتت بدیم.
‫اِسکل...
‫لطفاً...دست نگه دار...
‫کاری که باید می کردی کردی.
‫پس این جایی.
‫چیزی نیست.
‫تو هم دیدیش.
‫نگران نباش. آزادی.
‫داری با اونا میری.
‫فرانچسکا ادعا می کنه ایزدهای کهن ‫می خوان نیلفگارد و الف ها متحد بشن.
‫- من موافقت کردم. ‫- پس جفتتون احمقین.
‫خودتون می دونین ‫اون ساحره خبیث الهه نیست!
‫می دونم که ایمانم من رو ‫تا این جا آورده.
‫- ببینم دیگه تا کجا می تونه ببردم. ‫- به نظر من که جاه طلبیه!
‫- غیرممکنه. ‫- به اندازه این که تو معنی زندگی رو پیدا کنی، غیرممکن نیست.
‫تو چی خواستی؟
‫- ختم این مزخرفات. ‫- اُه، مثل همیشه سرراست.
‫آه...
‫اگه واقعاً این قدر خبیثه،
‫چرا گذاشت بری؟
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫با من بیا.
‫اوایل که اومده بودم کر مورن،
‫وزمیر بهم گفت که دنیای بیرون این دیوارها...
‫...جای خطرناکیه،
‫ولی زمونه داره عوض میشه.
‫حتی این جا.
‫حالا هیچ جا امن نیست.
‫نمیشه از دنیا فرار کرد.
‫نمیشه از دستش پنهان شد؛
‫ولی میشه قدرت و هدف...
‫...پیدا کرد.
‫فرصت جون سالم ‫به در بردن از وحشت.
‫این قاره...
جای هیچ کس نیست....
‫سیری، تنها کاری که باید بکنی...
‫...اینه که شمشیرت رو ‫دم دستت نگه داری...
‫...و به حرکت ادامه بدی.