‫آنچه گذشت...
‫ببین، من اون متان‌ها رو یه‌جوری به دست میارم
‫حالا چه کمک کنی، چه نکنی.
‫مأموریت اکتشافی، آره؟
‫آخه ما نیروهای جذب‌شده...
‫اولین موج هستیم.
‫باید بریم. ما باید...
‫«ما» نمی‌تونیم بریم. «من» نمی‌تونم برم.
‫اون اینجا می‌مونه، با همین وضعیت.
‫بهترین شانس‌اش برای زنده‌موندنه.
‫بوراتزی‌ها رو آماده کن.
‫کلی کار داریم.
‫دیگه همه‌چی درست می‌شه. ‫اوضاع روبه‌راه می‌‌شه.
‫«ترجمه از محمد سید»
‫«شهر مردگان»
‫عه، سلام.
‫آهای! خفه!
‫حالت چطوره؟ حال و احوال؟
‫یه خبر خوب دارم.
‫نیگان حاضره باهامون دیدار کنه.
‫بچه‌ها رو می‌فرستیم با هم بازی کنن
‫و ما مامان‌ها در مورد استراتژی صحبت می‌کنیم.
‫وقتی این ماجرا تموم شد، ‫باید جایزۀ افتخاریِ کلید شهر رو بهم بدن...‌
‫و شهردار صدام کنن.‌
‫هنوز ردّی از دختره نزدین؟
‫وقتی فکرش رو می‌کنی می‌بینی خیلی عجیبه
‫که قرن‌ها پیش،
‫خیلی وقت پیش، همین اسلحه‌ها...
‫برای همین منظور استفاده می‌شدن.
‫قدمتِ کشت‌وکشتارها برای ما انقدر زیاده! مگه نه؟
‫نه اینکه بگم بنا به دلایل خوبی نیست،
‫چون باید یه عده رو بکُشیم ‫تا دنیای قبلی رو برگردونیم
‫تا بتونیم به کشت‌وکشتار ادامه بدیم...
‫- پرسیدم دختره چی شد. ‫- چی؟
‫دختره!
‫آها، اون دختره.
‫مطمئنم حالش خوبه.
‫آره، داشت می‌رفت خودشو به اون زنه و بچه‌ش برسونه.
‫منم اگه بودم همین کار رو می‌کردم
‫آخه اون دوتا گولۀ نمک بودن.
‫آروم باش.
‫نگران چیزی نباش.
‫به این زودی دوست جدید پیدا کردی.
‫اون کجاست؟
‫اون‌طور نیست که فکر می‌کنی.
‫خودش اومد سراغ من.
‫گفت که می‌خواد نیگان رو بکشه.
‫ولی نمی‌تونست خودشو به کلیسا برسونه، چون...
‫نمی‌دونم، مریض یا زخمی بود، ‫برای همین تا اونجا رسوندیمش.
‫نمی‌فهمی چی‌کار کردی!
‫خب، واضحه که نتونسته کار رو تموم کنه، مگه نه؟
‫چون دلش نمی‌خواد اون رو بکشه.
‫فقط گیج شده. مسئله...
‫مسئله این چیزها نیست.
‫خب، مسئله چیه؟
‫اون دختره، بچه‌ای چیزی‌شه؟
‫قیافه‌ات دیدن داشت!
‫بی‌خیال!
‫این اتفاق خوبی‌ـه.
‫می‌دونستم دختره به نیگان اهمیت می‌ده.
‫و حالا به لطف تو، فهمیدم نیگان هم به دختره اهمیت می‌ده.
‫پس اگه اوضاع برامون خراب بشه، ‫دختره تضمینِ جون‌مونه.
‫دست بهش بزنی، به‌خدا قسم
‫در جا می‌کُشمت.
‫نمی‌گم لزوماً باید اون‌طور پیش بره.
‫امیدوارم به اونجاها نکِشه. جدی می‌گم!
‫می‌بینی؟
‫داره خوش می‌گذره. ‫منم دنبال همینم.
‫خوش‌گذرونیِ این بازی!
‫می‌دونی فارغ از تمام این مسائل ‫دیگه چی فهمیدم؟
‫یه چیز جدید دربارۀ تو یاد گرفتم.
‫پشت این ظاهرِ خشن و بی‌اعصاب،
‫آدم دل‌نازکی هستی.
‫منم یه چیزی دربارۀ تو یاد گرفتم.
‫باشه.
‫اون بالا سراغ تو رو گرفتن.
‫نمایش قراره شروع بشه.
‫اگه دل و جیگرش رو نداری
‫مجبور نیستی بمونی.
‫گفتم که؛ ‫من جایی ندارم برم.
‫تا آخرش باهاتم.
‫گرچه...
‫به گمونم بتونم در عمل ‫اینجا حضور پُررنگ‌تری داشته باشم.
‫باز بذارم؟ یا...
‫من دیگه میـ...
‫چشم‌انتظار این ملاقات دو نفره بودم.
‫تو دقیقاً همون چیزی هستی که انتظارش رو داشتم، ‫چه بسا فراتر!
‫مطمئنم!
‫- پسرم کجاست؟ ‫- اونم همین‌جاست.
‫به خواستِ خودش!
‫حتماً داری هلاک می‌‌شی از گرسنگی.
‫تو الآن نباید مُرده باشی؟
‫یه جسد اونجا بود.
‫عه! پس به کلبۀ درویشانۀ من سر زدی!
‫آره، اون یکی از کسایی بود ‫که قبلاً مُرده بود.
‫گذاشتم بسوزه ‫تا وقتی که حسابی برشته بشه.
‫این همون «فراتر»‌ـه که منتظرش بودم.
‫ردش کن بیاد.
‫نمی‌خوام مجبور بشم تنبیه‌ات کنم.
‫چه خودت، چه کس دیگه‌ای رو!
‫بلندش کنید، بلندش کنید، بلندش کنید، مراقب باشید.
‫مراقب باشید! مراقب باشید.
‫صافش کنید، صافش کنید.
‫آروم. آهسته.
‫انگشت‌هاتون! مراقب انگشت‌هاتون باشید.
‫یواش!
‫خوبه. خسته نباشید.
‫حس کردم یه مجسمۀ جدید به کارِت میاد،
‫تا یه‌کم جوّ این سالن رو عوض کنه
‫آخه دیدم مجسمه‌های قدیمی، ۱۵۰ ساله که
‫اینجا هستن.
‫هدیۀ خونه‌نویی در نظر بگیرش.
‫هدیه‌ات به‌نظر دست‌دوم‌‌ـه.
‫آره، اسپانیایی‌ها توی قرن سیزده ‫ازش استفاده می‌کردن.
‫راستی رفیقت کجاست؟
‫کروات رو می‌گی؟ اون...
‫فعلاً مرخصی گرفته.
‫یه چیزی تو این مایه‌ها.
‫آها!
‫منم یه چیزی برای تو دارم.
‫یه هدیۀ خوش‌آمدگوییِ کوچولو.
‫ببین، می‌دونم کلی حرف با هم داریم.
‫باید حرکات بعدی‌مون رو برنامه‌ریزی کنیم، نه؟
‫جفت‌مون می‌دونیم که بابل جدید ‫هنوز کارش باهامون تموم نشده.
‫پس لطفاً بفرمائید، نوش جان کنید.
‫یه جای کار می‌لنگه.
‫نمی‌خوام با شکم خالی بشینیم طرح و نقشه بکشیم.
‫می‌دونی، راستش...
‫ما قبل از اینکه بیایم یه چیزی خوردیم.
‫فکر نمی‌کنم درست باشه بیشتر از این اتلاف وقت کنیم.
‫مگه جای دیگه‌ای قرار گذاشتی؟
‫نه! نه، نه. ‫به‌خاطر همون حرفی که زدی می‌گم.
‫بابل جدید تازه داره کار خودشو شروع می‌کنه.
‫از کجا معلوم همین‌الآن هم اینجا نباشن؟ ‫توی این جزیره!
‫بجای غذا خوردن...‌
‫بیا ایده‌هامون رو تحلیل کنیم.
‫- من کلی ایده دارم. ‫- از این بابت که شکی ندارم.
‫ولی ببین، مسئله اینه که...
‫کلی زحمت پای این سفرۀ رنگارنگِ بزرگ رفته،
‫اصلاً دوست ندارم ببینم دور ریخته می‌شه.
‫اون‌طوری حس می‌کنم میزبان خیلی بَدی‌ام.
‫راحت باش. شماها بخورید. ما منتظر می‌مونیم.
‫فکر می‌کنی چیزی ریختم توی غذا؟
‫این چه حرفیه؟
‫خودتون ضرر کردین.
‫حله؟
‫حله.
‫نه، نه، نه، برید عقب!
‫همه برن عقب!
‫می‌دونم فکر می‌کنی دارم از پسرت استفاده می‌کنم.
‫حق داری. همین‌طوره.
‫دنیای قبلی رو دستکاری کرده بودن،
‫جوری طراحی شده بود که ما رو از هم بپاشونه ‫و بین‌مون تفرقه بندازه.
‫ولی هرشل هیچ شناختی از اون دنیا نداشت
‫برای همین، می‌تونه در مورد چیزی خیال‌پردازی کنه
‫که من و تو هیچ‌وقت نمی‌تونیم.
‫مسلماً نیاز به یه نفر داریم ‫که از اون دنیای جدید محافظت کنه.
‫امیدوار بودم اون شخص نیگان باشه.
‫ولی بعضی وقتا افکارمون فریب‌مون می‌دن.
‫هرشل بهم گفت چه توانایی‌هایی داری.
‫ولی اینکه الآن اینجایی...
‫نشون می‌ده هنوز دست برنداشتی.
‫من تنها تأسفی که می‌خورم
‫برای اینه که انقدر طول کشید تا متوجه بشم.
‫پس این مقدمه‌چینی‌ها برای همینه.
‫تو می‌خوای من به جون نیگان بیفتم.
‫فکر می‌کردم این وجه اشتراک رو داشته باشیم که
‫جفت‌مون می‌خوایم سر به تنِ نیگان نباشه.
‫ولی درک می‌کنم.
‫وقتی نیگان سرِ پاست ‫حس می‌کنی باید بزنی‌اش زمین.
‫و وقتی افتاده روی زمین، ‫وظیفۀ خودت می‌دونی که کمک کنی از جاش بلند شه.
‫توی یه چرخه گیر افتادی.
‫نمی‌تونی بی‌خیال شی. ‫نمی‌تونی بی‌خیال اون شی.
‫البته مگه می‌شه بی‌خیال شد؟
‫اون شوهرت رو به قتل رسونده.
‫وحشیانه! مسرورانه!
‫اونم بعد از اینکه کلی از عزیزانت رو از دست دادی،
‫مادرت،
‫پدرت،
‫خواهرت،
‫الآن هم که پسرت.
‫اون بهت نیاز داشت.
‫ولی چطور می‌تونستی پشتش باشی
‫وقتی حتی نمی‌تونستی خودت رو جمع‌وجور کنی.
‫عیبی نداره، مگی. ‫هنوزم می‌تونی تلافی‌اش رو سرش در بیاری.
‫نیگان هنوز اون بیرونه
‫و داره زن‌های مردم رو بیوه می‌کنه، ‫بچه‌هاشون رو یتیم می‌کنه.
‫فقط تو می‌تونی جلوش رو بگیری.
‫فقط تو می‌تونی بکُشی‌اش.
‫این کار رو برای من نکن، برای خودت بکن.
‫برای هرشل بکن.
‫جفت‌تون رو آزاد کن.
‫نه!
‫مجسمه!
‫بریم!
‫- یالا! ‫- بیاید بریم!
‫بگیر!
‫مامان؟
‫نمی‌دونستم این‌جوری به سرت ضربه می‌زنه.
‫ببخشید.
‫گفت باهاش حرف زدی.
‫حق با تو بود.
‫هنوز اون قضیه رو فراموش نکردم.
‫هیچ‌وقت فراموش نکردم.
‫مدام به اون یارو فکر می‌کنم.
‫به کاری که کرد فکر می‌کنم.
‫و می‌‌دونم باید همه‌چی رو از ذهنم بیرون کنم‌
‫می‌دونم که این تنها راهه.
‫ولی هر چقدر هم که تلاش می‌کنم ‫انگار شدنی نیست.
‫متأسفم.
‫می‌دونم، مامان.
‫می‌دونم سعی‌ات رو می‌کنی.
‫ولی به قول خودت...
‫این‌طوری فایده نداره.
‫دلم ‌می‌خواد یه خانواده باشیم.
‫دلم می‌خواد به زندگی‌ام ادامه بدم...
‫و آزاد باشم.
‫ولی فقط یه راه هست.
‫بعدش...
‫می‌تونیم پرونده‌ش رو ببندیم.
‫می‌تونیم از نو شروع کنیم.
‫خیلی‌خب.
‫تمومش می‌کنم.
‫بعدش برمی‌گردم دنبالت.
‫پس برای پوسته‌دار کردنِ جسدها، از این روش استفاده کردین.
‫با بمب!
‫واقعاً اومدی این بالا...
‫تا فقط به اون توپ‌های جنگی نگاه کنی؟
‫صد درصد.
‫به‌خاطر اوناست که تونستید بابل جدید رو
‫توی آب شکست بدید.
‫اگه تاریخ رو یه آتیش بزرگ در نظر بگیریم،
‫این توپ‌های جنگی، می‌شن شعله‌هاش...
‫شایدم به‌خاطر این اومدی ‫که خیلی آدم بی‌جربزه‌ای هستی
‫و دلت نمی‌خواد وقتی اوضاع قاراشمیش می‌شه
‫توی کلیسا باشی.
‫اون قایقه قبلاً هم اونجا بود؟
‫آممم...
‫گندش بزنن.
‫تو کی هستی؟ با کدوم طرفی؟
‫بابل جدید.
‫دختر کوچولو، نترس.
‫منم، رفیق قدیمی‌ات.
‫چیه؟!
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫نقشۀ اون بود.
‫همین یارو.
‫اون منو قانع کرد این کار رو بکنم.
‫بقیۀ افرادش هم توی پارک قایم شدن.
‫تعدادشون خیلی زیاده، ‫حداقل پنجاه‌تایی هستن.
‫برامون کمین کردن. ‫گروگان گرفتن.
‫تو که می‌دونی چقدر به افرادم اهمیت می‌دم.
‫نمی‌تونستم همین‌جوری...
‫نیگان، می‌دونم موضوع اصلی، بابل جدیده.
‫می‌فهمم. ‫نحوۀ عملکردشون رو می‌دونم.
‫و با متان، می‌تونیم شکست‌شون بدیم.
‫بعدش خودمون می‌تونیم دنیای قبلی رو برگردونیم،
‫به اون سبکی که بود،
‫نه فقط دو سه‌تا محله، کل شهر رو!
‫کل سیارۀ کوفتی رو!
‫بعدش من و تو در رأس قدرت قرار می‌گیریم.
‫پیروز جنگ! با کلی غنیمت!
‫درست مثل روال سابق!
‫زانو بزن.
‫تو هم همین‌طور، مارشال.
‫ده، بیست،
‫سه پونزده،
‫هزار و شصت و شونزده،
‫هر کی نگه شونزده نیست،
‫هفده، هیجده
‫نوزده
‫بیست!
‫هی، هی!
‫اوه!
‫می‌دونی چیه؟ ولش کن.
‫ببین، اونی که خیلی دلم می‌خواد اول بکُشمش، تویی!
‫نیگان، نه، بی‌خیال، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم!
‫من و تو هر کاری بخوایم می‌تونیم بکنیم.
‫- متان! ‫- متان!
‫متانِ کوفتی!‌
‫تنها چیزیه که در موردش حرف ‌می‌زنی!
‫واقعاً انقدر دلت متان می‌خواد؟
‫بگیر.
‫بسپریدش به خودم.
‫نباید می‌اومدی اینجا!
‫خوشحالم اومدی.
‫ببین، من می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی.
‫داری به این فکر می‌کنی
‫که همون‌موقع که فرصتش رو داشتی ‫باید بهم شلیک می‌کردی.
‫کاملاً هم درسته.
‫واقعاً باید همون‌موقع شلیک می‌کردی.
‫مسئله اینه که الآن...
‫الآن دیگه دیر شده.
‫قضیه اون‌طور نیست که دیدی.
‫من داشتم از دختره محافظت می‌کردم.
‫شاید! ولی ببین...
‫من دیگه واقعاً از شایدها خسته شدم!
‫نه. نه...‌
‫جینی!
‫جینی...
‫جینی، نه...
‫نه!
‫نه...
‫نه!
‫نه...
‫نه.
‫جینی...
‫باید این کار رو بکنم.
‫چارۀ دیگه‌ای نداری.
‫اون‌قدر...
‫اون‌قدر مشغول این بودم...
‫که ازش مراقبت کنم...
‫یعنی فکر می‌کردم دارم ازش مراقبت می‌کنم...
‫که اصلاً متوجه نشدم.
‫اصلاً...
‫متوجه نشدم.
‫اون‌وقت الآن...
‫الآن دیگه مُرد...
‫تنهایی مُرد.
‫یه کاری هست که باید بکنم.
‫باید برم.
‫قول دادی.
‫بهم قول دادی.
‫گفتی درک می‌کنی.
‫گفتی می‌تونیم از نو شروع کنیم، ولی...
‫جدی نبودی.
‫در واقع...
‫اوضاع هیچ فرقی با قبل نکرده.
‫سخت در اشتباه بودیم.
‫قضیه اون‌طور نیست که ما می‌گفتیم.
‫کُشتنِ نیگان هم، فقط اوضاع رو بدتر می‌کرد.
‫و ما قرار نیست این‌جوری به...
‫نیا!
‫به جهنم.
‫مهم نیست.
‫من و بانو با همدیگه می‌ریم اونجا.
‫می‌دونم چی داره بهت می‌گذره.
‫فکر می‌کنی دلت می‌خواد همه‌چی رو ول کنی و ‫بری یه آدم متفاوت بشی.
‫دوست داری بهم ضربه بزنی، ‫به‌خاطر ضربه‌های روحی‌ای که بهت زدم.
‫فقط اینو بدون که...
‫آره دیگه، نیست که همه‌چی رو می‌دونی؟!
‫نیست که وضع زندگیِ خودت خیلی عالیه؟!
‫فقط اینو بدون که من همیشه اینجا منتظرتم.
‫از شهر نمی‌رم بیرون.
‫بابل جدید. موج دوم.
‫پس تمومه.
‫متان‌ها رو می‌گیرن و...
‫حالا بعد از اینجا کجا بریم؟
‫یه مَرده داشته توی جنگل راه می‌رفته‌
‫که به یه دو راهی می‌رسه.
‫اگه می‌رفته سمت چپ، ‫می‌رفته شهرش، برمی‌گشته به زندگیِ سابقش.
‫اگه می‌رفته سمت راست، ‫می‌رفته توی دنیای ناشناخته‌ها، به سوی آینده‌ش!
‫زندگی سابقش رو یادش می‌اومده، ‫بهش قوت قلب می‌داده.
‫ولی این سؤال براش پیش میاد ‫که وقتی برگرده، شرایط مثل قبله؟
‫آینده‌ش هم پُر از احتمالات مختلفه، ولی...
‫اگه گُم بشه چی؟
‫از کدوم سمت می‌ره؟
‫می‌ره چپ.
‫برمی‌گرده شهرش، ‫به روال سابق.
‫ولی تنها چیزی که در انتظارشه، یه داستان قدیمی‌ـه
‫که یادآوری‌اش خیلی دردناکه.
‫برای همین می‌ره راست.
‫ولی اونجا هم چیز خاصی در انتظارش نیست.
‫‌آخه آینده بدونِ گذشته چه معنایی داره؟
‫اگه اون داستان قدیمی نباشه که ‫پایانی در کار نیست.
‫واقعیت اینه که فقط یه راهِ روبه‌جلو هست.
‫یه راه برای ادامه‌دادن به زندگی.
‫باید روی گذشته‌ها کار کنیم...
‫تا به آینده برسیم.
‫این مسیریه که سخت و طاقت‌فرساست،
‫کلاً سربالایی‌ـه.
‫مدام پیش خودمون می‌گیم: «محاله به ته‌ش برسیم.»
‫گاهی اوقات می‌بینیم که داریم به کجا می‌ریم.
‫یه لحظۀ کوتاه، نوک قله رو می‌بینیم.
‫خیلی قشنگه، نفس‌مون رو بند میاره.
‫ولی بعدش، پامون می‌لغزه.
‫غلت می‌خوریم به سمت عقب.
‫دوباره برمی‌گردیم به کوهپایه.
‫جوری می‌خوریم زمین ‫که حس می‌کنیم دیگه از جامون بلند نمی‌شیم.
‫ولی بلند می‌شیم. ‫به همدیگه کمک می‌کنیم بلند شیم.
‫اون‌موقعست که مسیر خیلی مشخص‌تر ‌می‌شه.
‫ادامه می‌دیم.
‫با همدیگه!
‫و به مقصد می‌رسیم.
‫«ترجمه از محمد سید»