‫آنچه در «شهر مردگان» گذشت...
‫به عنوان یه مرد تحت تعقیب، ‫قیافه‌ام خوب افتاده.
‫من مارشال بابل جدید هستم.
‫این مرد رو دیدین؟
‫منهتن یکی از کانون‌ها بود.
‫ارتش همۀ پل‌ها و تونل‌ها رو نابود کرد
‫تا بلکه جلوی بیماری رو بگیره.
‫شما دنبال چی هستید؟
‫چون کاملاً مشخصه که ‫شما عوضی‌ها بچۀ اینجا نیستید.
‫کروات، پسرم رو گرفته.
‫پس می‌خواید به اون روان‌پریشه برسید.
‫توی این یه مورد می‌تونیم کمک‌تون کنیم.
‫یه پدرسوختۀ فوق‌العاده دیوونه بود.
‫اون دختره رو مستقر می‌کنم.
‫جینی، به زودی برمی‌گردم.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫باید یه صحبتی با هم داشته باشیم. ‫اصلاح می‌کنم:
‫تو باید باهام صحبت کنی.
‫کمک لازم داری؟
‫اگه داد نزنی و تقاضای کمک نکنی ‫از کجا باید بفهمم؟
‫چند ماهه که تنها کاری که دارم می‌کنم
‫اینه که می‌گردم تا یه جای امن برای تو پیدا کنم.
‫تو هم کل این مدت ‫مثل یه چسب قوی بهم می‌چسبیدی
‫ولی تا یه لحظه روم رو برمی‌گردونم،
‫یهویی تصمیم می‌گیری جیم شی؟
‫آره.
‫این عوضی دیشب می‌خواست ما رو بکُشه.
‫گمونم تنها کسایی که کُفری‌شون کرده ما نبودیم.
‫میشه حداقل بهم بگی
‫وسط این جنگل چه غلطی می‌کنی؟
‫پس دایناسورت رو گم کردی. ‫گندش بزنن.
‫انداختیش، آره؟
‫خیلی‌خب. باشه.
‫پس دوباره اون مسیر وامونده‌ای که اومدیم رو ‫قدم به قدم می‌گردیم.
‫[مردگان متحرک؛ شهر مردگان]
‫اون چیه؟
‫موم عسل‌ـه.
‫شنیدم برای بریدگی خوبه. ‫میشه یه کم ازش بهم بدی؟
‫نه.
‫خیابون هشتم تا حول و حوش خیابون سی‌ام امنه.
‫بعدش دور می‌زنیم می‌ریم.
‫این اصلاً شاید نقشۀ ماه باشه.
‫یا نقشۀ یانکرز. ‫(شهری در نیویورک)
‫اکثر این خیابون‌ها قابل رفت‌وآمد نیستن،
واکرها وجب به وجب‌شون رو پر کردن.
‫خیابون سی و سوم چی؟
‫نه، از سی به بعد، همه جا رو تله‌گذاری کرده.
‫چند وقته اینجا درگیرید؟
‫گردشگر که نیستیم، شکی توی اینش نیست.
‫ولی وقتی این اتفاق‌ها افتاد بچه بودیم.
‫بدترین بخش ماجرا، چند هفتۀ اول بودن.
‫آخه اون بیماری خیلی سریع منتشر شد.
‫از مترو گرفته تا ساختمون‌ها.
‫جسدهایی که از زیر زمین می‌اومدن بیرون،
‫از آسمون می‌افتادن پایین.
‫هِی منتظر بودیم سر و کلۀ ارتش پیدا بشه.
‫یا اصلاً هر کسی!
‫وقتی هم که بالأخره رسیدن اینجا،
‫اون‌قدر احمق بودیم که فکر می‌کردیم ‫اومدن نجات‌مون بدن.
‫بعدش دیدیم دارن پل‌ها رو منفجر می‌کنن،
‫تونل‌ها رو می‌ترکونن.
‫باعث شدن ما توی این تلۀ مرگ گیر بیفتیم.
‫کم کم داشتیم اوضاع رو راست و ریست می‌کردیم،
‫تا اینکه اون اومد.
‫از مردم خواست بهش ملحق شن،
‫پیشنهاد حفاظت و امکانات رفاهی بهشون داد.
‫از جون شما چی می‌خواد؟
‫می‌خواد در امان نگه‌مون داره.
‫البته به سبک توهمی و جنون‌آمیز خودش!
‫یا بکُش یا کُشته شو.
‫ما هیچ‌جوره زیر بار نمی‌رفتیم.
‫از خُل‌وچِل‌هایی که پل و تونل منفجر می‌کنن ‫دستور نمی‌گیریم.
‫برای همین، الان می‌خواد بکُشتمون.
‫ازمون دزدی می‌کنه.
‫دستگیرمون می‌کنه و شکنجه‌مون میده
‫تا بفهمه چطور می‌تونه ‫بازم ازمون دزدی کنه و بازم بکُشتمون.
‫تا حالا فقط یکی‌مون تونسته زنده بیاد بیرون،
‫که اونم صرفاً از روی خوش‌شانسی بود.
‫باید برم کوچه رو چک کنم.
‫گندش بزنن.
‫ببخشید، قصد نداشتم...
‫نه، اشکالی نداره.
‫ سرسخت‌تر از اونیه که به نظر میاد،
‫حالا بماند که خیلی هم سرسخت به نظر میاد!
‫اگه می‌خواید به کروات برسید،
‫باید از اونا رد بشید.
‫مدتیه که واکرهای سرتاسر شهر رو جمع می‌کنه.
‫چه به موقع اومد.
‫ای بابا، رژۀ امسال انگار یه کم سخت شده.
‫چطور میشه وارد ورزشگاه شد؟
‫نمیشه.
‫- فاضلاب. ‫- عمراً.
‫ارتش همۀ واکرهای که کُشت رو انداخت اونجا
‫تا اینکه خودشون هم تبدیل به واکر شدن.
‫خیلی قشنگ درش رو تخته کردن.
‫گفتید یکی از افرادتون خارج شده.
‫ببینید، الان فقط دارم استدلالم رو میگم، ولی...
‫اگه یه نفر از زندان آلکاتراز فرار کرده...
‫پس یه راهی هست که بشه دوباره برگشت. ‫کی فرار کرده؟
‫توماسو، بگو چطور اومدی بیرون.
‫فقط همینو باید بدونیم.
‫یا... می‌تونیم نشون‌شون بدیم.
‫نه. دیگه تصمیم‌مون رو گرفتیم و تموم شد.
‫یعنی چی؟ می‌خوایم همین‌جوری...
‫دست رو دست بذاریم و کاری نکنیم؟
‫اون یارو به خونه‌مون حمله کرد! ‫افرادمون رو سلاخی کرد!
‫- نمیشه که... ‫- حق با لوتره.
‫بار اولی هم که ایده‌مون رأی نیاورد، ‫ریسک کردیم.
‫تازه الان تعدادمون کمتر هم شده و...
‫نمی‌دونم می‌تونم این...
‫آخه...
‫برگشتن به اونجا خیلی...
‫داره یه حس آشناپنداری بهم دست میده.
‫دوازده پونزده سال پیش، یه آقایی...
‫توی جنوب بود.
‫یهویی سر و کله‌اش پیدا شد، ‫خیلی مشابه این یارو.
‫همه دسته‌دسته رفتن سمتش، ‫چون می‌دونستن به چی نیاز دارن.
‫می‌دونستن چی می‌خوان: ‫محافظت...
‫و پناهگاه.
‫بعدش یه دژ خفن ساختیم.
‫ارتشی از آدمای روان‌پریش تشکیل دادیم.
‫یارو مردم رو مجبور می‌کرد بهش بپیوندن.
‫و اگه نمی‌پیوستن...
‫با چکّش مجازاتش روبه‌رو می‌شدن.
‫طولی نکشید که مردم دیگه از اون وضع خسته شدن،
‫برای همین متحد شدن.
‫و به این نتیجه رسیدن که ‫ وقتشه اون چکّش رو پس بگیرن.
‫- خب چی شد؟ ‫- جواب داد.
‫جواب داد، خوبشم جواب داد.
‫بذارید از بقیه هم نظرخواهی کنیم.
‫خوش اومدی!
‫بعضی وقتا در باز می‌شد
‫و بهم غذا یا دارو تعارف می‌کرد.
‫تنها کاری که باید می‌کردم ‫این بود که شروع کنم به حرف‌زدن.
‫و بگم چندتامون باقی موندن، ‫کجا قایم می‌شدیم.
‫ولی می‌دونستم به محض اینکه ‫اطلاعاتم رو بدم می‌کُشنم، برای همین...
‫می‌دونید، در باز هم باز می‌شد،
‫ولی این‌طور بگم که ‫دیگه خبری از غذا و دارو نبود.
‫بچه که بودم...
‫بابابزرگم از کار کردن توی گروهی صحبت می‌کرد
‫که «ایستگاه پنسیلوانیا» رو بازسازی کردن.
‫مردم گمون می‌کردن ایستگاه قدیمی از بین رفته.
‫ولی بابابزرگ از نقاطی که ‫یه سری سازه‌های خالی رو...
‫پشت دیوارها قایم کرده بودن خبر داشت.
‫یه شب، بوراتزی‌ها...
‫لطف کردن و سلولم رو از خون‌هایی که
‫توش ریخته بودن تمیز کردن.
‫و از شانسِ خوبِ من، یه واکر اومد داخل.
‫با نهایت سرعتم فرار کردم،
‫سازه‌ها رو دنبال کردم و به تونل رسیدم.
‫حالا وقتی وارد بشیم، ‫چقدر تا سلول‌ها فاصله‌ست؟
‫نزدیکه.
‫روی اینکه اون سلول‌ها پُر باشن حساب نکنید.
‫بعد از جیم‌شدنِ تو...
‫حتماً بقیه رو از اونجا خارج کرده.
‫از کجا می‌دونی؟
‫چون اگه اون بود همین کار رو می‌کرد.
‫اون و کروات همدیگه رو می‌شناسن.
‫آشناهای قدیمی بودن. خیلی قدیم.
‫اون طرز فکرش رو بلده.
‫عه.
‫پس رفیقن، آره؟
‫قبلاً بودن. ‫بهش شلیک کرده و گوشش کَنده شده.
‫می‌تونه خودشو طعمه کنه ‫و از ورزشگاه بکِشونه‌اش بیرون.
‫اون‌وقت از زیر زبونش می‌کِشیم بیرون ‫که پسرم کجاست.
‫و می‌کُشیمش.
‫بقیه‌مون می‌ریزیم سرِ افرادش
‫تا کروات نتونه دنبال‌تون بیاد.
‫ببخشیدا...
‫ولی گفتی به گوشش شلیک کرده، آره؟
‫پس چطور می‌خواد طعمه‌اش بشه؟
‫به نظرت نمی‌خواد تلافی کنه؟
‫چشم در برابر چشم؟ ‫دماغ در برابر گوش؟
‫اگه اشتباه کنی چی؟
‫اگه جواب نده چی؟
‫حتماً جواب میده.
‫آخرش ما رو به کُشتن می‌دین. ‫اون‌وقت برای چی؟
‫برای پسرم.
‫تا من بتونم به پسرم برسم.
‫پسرت دیگه مُرده!
‫فکر می‌کنم خودتم می‌دونی.
‫خیلی‌خب، می‌دونید چیه؟
‫روز سختی رو پشت سر گذاشتیم. ‫بیاید پنج دقیقه استراحت کنیم.
‫اینجا خیلی سرده، مگه نه؟
‫این شد یه چیز!
‫چه زندان باکلاسیه، مگه نه؟
‫از زندان‌های شما بهتره به گمونم.
‫چراغ.
‫گرما، موسیقی.
‫نوشیدنی.
‫غذا.
‫حتماً گرسنه‌ته.
‫پاستیکادا. ‫(از غذاهای مخصوص کرواسی)
‫جادو جنبل نیست، باور کن.
‫فقط علمه.
‫شغلم همین بود. ‫انرژی‌های تجدیدپذیر.
‫پس طبیعتاً اولش که اومدم اینجا،
‫ناخودآگاه از خودم می‌پرسیدم
‫فراوان‌ترین منبع طبیعیِ این جزیره...
‫دقیقاً چیه؟
‫مرگ.
‫فاضلاب‌ها پر از مُرده‌ست.
‫وقتی جسدها تجزیه میشن، متان تولید می‌کنن
‫و چون نیروهای بین مولکولی ضعیفن،
‫اون گاز می‌تونه تحت فشار و در دمای معمولی...
‫تبدیل به سوخت مایع بشه.
‫معرکه‌ست، مگه نه؟
‫چیزی که اینجا ساختیم یه پناهگاهه.
‫و درهاش به روی همه بازه.
‫خب، چرا اومدی اینجا
‫و کیو با خودت آوردی؟
‫متوجهی که تا وقتی تهدید محسوب نشی
‫نمی‌تونم بهت سرپناه بدم؟
‫چون فراتر از هر چیز...
‫فراتر از هر چیز، ‫ توی این دنیای شرارت‌آمیزِ پَست،
‫مهم اینه که در امان بمونیم.
‫گوشت رو بررسی کردی؟
‫گوشت فاسد می‌تونه ‫میزبان همه‌جور باکتری‌ای باشه.
‫و بدونِ روش‌های درمانی‌ای که یه زمان داشتیم،
‫همه‌شون احتمالاً مرگبارن.
‫چرا بهم گوشت فاسد سِرو کردی؟
‫- راستش، اون... ‫- عه، عه.
‫آ کن.
‫آ...
‫سلام، ببخشید، من...
‫اینو پشت یکی از اون ‫مغازه‌های سوغات‌فروشی پیدا کردم.
‫یادمه...
‫یادمه هرشل قبلنا یه دونه مثل این می‌ذاشت سرش.
‫با خودم گفتم شاید وقتی دیدیش، ‫بتونی اینو بهش بدی.
‫لوتر اشتباه می‌کنه. ‫اشتباه می‌کنه.
‫نقشه‌ات جواب میده.
‫اگه می‌خوای راجع بهش صحبت کنی یا هر چی...
‫برخلاف باور عموم مردم، ‫هر از گاهی...
‫بلدم دهنم رو ببندم.
‫وقتی کروات دمِ دروازه‌هامون پیداش شد...
‫به هرشل گفتم بره توی انبار زیرزمینی.
‫سعی کردم قایمش کنم.
‫اون زمان حتی ممکن بود بگم برو چپ ‫ولی اون بره راست
‫تا حرص منو در بیاره.
‫اونم رفت یه بیل و آجر برداشت
‫که مثلاً از خودش دفاع کنه.
‫بهش گفتم خیلی احمقانه‌ست.
‫بهم گفت یه بار هم که شده ‫دست از سرش بردارم.
‫و اینا آخرین حرفایی بودن ‫که به همدیگه زدیم.
‫قبلش هم از خیلی نظرها گند زدم.
‫به زور پیش می‌رفتیم ‫و خودمون مشکلات رو حل می‌کردیم.
‫تعداد کسایی که توی این دنیا...
‫برام ارزش داشتن، زیاد نبودن.
‫ولی کافی بودن.
‫الانم ازشون چیزی جز وسایل توی این جعبه ‫باقی نمونده.
‫و من...
‫چند سال پیش،
‫من، جاشوا و آنی...
‫داشتیم توی یه کلبۀ کوچیک ‫نزدیکِ بابل جدید زندگی می‌کردیم.
‫یه روز، آنی تصمیم گرفت بره داخل شهر
‫تا یه سری چیزا رو مبادله کنه.
‫وقتی دیدم تا غروب نیومده خونه...
‫فهمیدم یه مشکلی پیش اومده.
‫رفتم دنبالش گشتم. پیداش کردم.
‫و ازش...
‫ازش دزدی...
‫ازش دزدی کرده بودن، ‫کتکش زده بودن و...
‫التماسم کرد کار احمقانه‌ای نکنم.
‫ولی تو که منو می‌شناسی. ‫پیداشون کردم.
‫هر پنج‌تاشون رو.
‫توی یه کافۀ آشغالدونی.
‫راستش رو بخوای، ‫حتی فکر نمی‌کنم دلم می‌خواست بکُشم‌شون.
‫بعد از اون، متواری بودیم ‫و شرایط برای آنی خیلی سخت بود.
‫برای همین سوار واگن قطارِ میزوری کردم‌شون،
‫و بعد گفتم: «منم پشت سرتون میام.»
‫موندم.
‫هر روز بهشون فکر می‌کنم.
‫امیدم به خداست که حال‌شون خوب باشه
‫و شاید هیچ حقی نداشته باشم ‫که امیدوار باشم.
‫نمی‌دونم، مگی.
‫آخه مگه چیز دیگه‌ای هم داریم؟
‫بجز امید.
‫مگه نگفتی بلدی دهنت رو ببندی؟
‫نمیشه به این کار ادامه بدیم.
‫از صبح تا حالا داشتیم دنبالِ ‫ این دایناسور کوفتی می‌گشتیم.
‫باید یه جای بهتر برات پیدا کنم.
‫تو هم باید صحبت کنی.
‫می‌دونی، وقتی صدات می‌زنم، تو هم...
‫باید جوابم رو بدی، خب؟
‫اگه توی دردسر افتاده بودی، باید بگی.
‫آهای! گوش میدی چی میگم؟
‫نه، جینی، حق نداری بگی «نه».
‫خب ببین، شاید اون قدیما...
‫می‌تونستی بری پیش یه دکتر دولتی
‫و اون می‌تونست کمکت کنه ‫تا تمام تجربه‌های مزخرفی
‫که پشت سر گذاشتی رو تحمل کنی.
‫ولی دیگه این‌طوری نیست،
‫پس باید کنار اومدن با مشکلات رو بی‌خیال شی
‫و مستقیم بری سراغِ راه‌حلی برای زنده‌موندن.
‫می‌شنوی؟
‫می‌شنوی چی میگم؟
‫ببین.
‫می‌دونی مشکل چیه؟
‫مشکل اینه که سرنخی نداریم.
‫یا اینکه، شاید سرنخ‌ها اطراف‌مون هستن
‫ولی ما نمی‌بینیم‌شون.
‫دومو اسمو! دومو اسمو! ‫(به زبان کرواتی: ما توی خونه‌ایم)
‫دومو اسمو! دومو اسمو!
‫ما توی خونه‌ایم!
‫ما خانواده‌ایم.
‫امشب...
‫برای برادرِ کشته‌شده‌مون جشن می‌گیریم.
‫عزاداری نمی‌کنیم، نه.
‫چون مرگ پایان راه نیست.
‫سوخت ماست.
‫چون مردم منابع هستن.
‫حرفی نداری بزنی؟
‫این آخرین فرصتته، دوست من.
‫شروع می‌کنیم!
‫[ورود ممنوع]
‫دیگه چیزی نمونده، مگه نه؟
‫راستش رو بخوای...
‫اون‌قدر ترسیدم که
‫در ابعاد این شهر نمی‌گُنجه.
‫نمی‌دونم چطور...
‫آرامش خودتو حفظ می‌کنی. ‫مخصوصاً با قضیۀ بچه‌ات و اینا.
‫آمایا میگه بچه‌دار شدن توی این شهر، خطرناکه.
‫آره، نمی‌دونم والا. فقط...
‫خب، احتمالاً درست میگه. می‌دونی؟
‫آره، درست میگه.
‫خطرناکه.
‫پس باید یه جوری بی‌خطرش کنی.
‫هر کاری لازمه بکن.
‫توماسو!
‫ببین کی اومده!
‫اوه!
‫- کجا بودی؟ ‫- آخ.
‫اینوود؟
‫عه... هیس!
‫چیز خوبی پیدا کردی؟
‫همیشه چیز خوب هست.
‫هوم...
‫اونو از کجا آوردی؟
‫خیابون.
‫کِی؟
‫یه دختر کوچولو می‌شناسم ‫که از این‌جور چیزا دوست داره. فقط همین.
‫بگیرش.
‫اون بهترین نمایشی بود ‫که این شهر تابه‌حال به خودش دیده.
‫از همچین وحشی‌گری‌ای لذت نمی‌برم ‫ولی کاری بود که باید انجام می‌شد.
‫وقتی دنیا بی‌ثبات شد،
‫من و خانواده‌ام توی اداره پست پناه گرفتیم.
‫داشتیم از گرسنگی می‌مردیم، ‫برای همین رفتم دنبال غذا بگردم.
‫وقتی برگشتم، فوراً بوش رو حس کردم.
‫خانواده‌ام.
‫زنم «میا»،
‫و دخترهام «نیکا» و «هانا»
‫و پسرم «فلیپ»...
‫یه وعدۀ غذایی...
‫برای یه خانوادۀ گرسنۀ دیگه شده بودن.
‫اون‌قدر ذهنم پریشون بود ‫که حتی فکر خودکشی هم به ذهنم نمی‌رسید
‫و وقتی به ذهنم خطور کرد،
‫مَردی رو پیدا کردم که ‫ حاضر بود خانوادۀ جدیدم باشه
‫و بهم یاد بده ‫چطور از چیزهایی که برام مهمن محافظت کنم.
‫سرِ همین، این سؤال برام پیش اومده ‫که تو توی اون چکمه‌ات...
‫داری از چی محافظت می‌کنی؟
‫اوه.
‫پرلی...
‫اصلاً نمی‌دونم اینو می‌خونی یا نه.
‫احساس حماقت می‌کنم که انقدر طول کشید ‫تا بفهمم...
‫که همه‌تون شماره‌هاتون رو عوض کردین.
‫موندم اون آدمای دیگه ‫وقتی پیغام‌های صوتی‌ام رو شنیدم...
‫چه فکری پیش خودشون کردن.
‫این مدت داشتم خیلی تلاش می‌کردم
‫ولی زندگی برام قابل تحمل نیست.
‫خیلی ضعیفم و نمی‌تونم تنهایی پیش برم.
‫کمک لازم دارم.
‫لطفاً کمکم کن.
‫لطفاً بیا پیدام کن.
‫از اینجا خوشم نمیاد...
‫و دلم می‌خواد بیام خونه و...
‫بس کن!
‫فقط خودمم.
‫کسِ دیگه‌ای نیست.
‫دوتا همکار داشتم ولی مُردن.
‫اومدیم تا یه مرد تحت تعقیب رو ببریم خونه.
‫کیه که ارزشِ تعقیب‌کردن تا اینجا رو داشته؟
‫اسمش نیگان‌ـه.
‫عجبا! با اینکه گُنده‌بکی ولی خیلی بی‌سروصدایی.
‫فقط اومده بودم ببینم که سلاحی...
‫برای کارِ فردا پیدا می‌کنم که بردارم یا نه.
‫ببین...
‫می‌دونم خیلی طرفدار و هواخواهِ من نیستی.
‫درک می‌کنم، ولی فقط باید اینو بدونی
‫که توی یه جبهه‌ایم و این نقشه جواب میده.
‫جفت‌تون امشب از اینجا می‌رید.
‫فکر کنم برداشتِ اشتباهی از من کردی.
‫جدی؟
‫یعنی اینی که اینجاست، تو نیستی؟
‫نوشته: «اگه اطلاعاتی دربارۀ این مرد دارید،
‫به هر دفتری از مارشال‌های بابل جدید گزارش دهید.
‫در صورتی که مسلح نیستید، به او نزدیک نشوید.»
‫هوم.
‫اینو... اینو از کجا آوردی؟
‫از لای وسایلت پیدا کردم.
‫حتماً خیلی به خودت افتخار می‌کنی ‫که همراهت نگهش داشتی.
‫«اجتماع‌گریز، احتمال متوسل‌شدن به خشونت شدید،
‫با سطح هوشی بالاتر از حد متوسط و کاریزما.
‫به او اعتماد نکنید.»
‫موضوع اینه که
‫یه عده روی من حساب کردن، لوتر.
‫پس با کمال احترام باید بهت بگم:
‫نه،
‫من هیچ جا نمی‌رم.
‫با کمال احترام،
‫یه عده هم روی من حساب کردن.
‫پس، می‌دونی...
‫خب، بذار بگم چی‌کار کنیم.
‫من...
‫یه بار دیگه سعی می‌کنم از اینجا رد بشم.
‫باشه لوتر؟
‫واقعاً امیدوارم قضیه تبدیل به چیزی نشه
‫که لازم نیست بشه.
‫خیلی‌خب.
‫احیاناً تو که...
‫امروز صبح قبل از اینکه راه بیفتیم، ‫کیفت رو که چک نکردی؟
‫شاید اصلاً از دستت نیفتاده. ‫شاید قبل از اینکه فرصت کنی بندازیش زمین...
‫اون عوضی ازت دزدیده باشتش.
‫گندش بزنن. صبر کن.
‫اوه.
‫خیلی‌خب، سفت نگهش دار.
‫خوبه.
‫خیلی آروم، حالا می‌پیچیم.
‫و... بفرمایید، خانم.
‫عمل جراحی کاملاً موفقیت‌آمیز بود.
‫خیلی‌خب. ‫یه موضوعی هست، جینی.
‫می‌خوام گوش کنی، باشه؟
‫این سوتی بود که همسرم لوسیل می‌زد. خب؟
‫مریض بود و نمی‌تونست از تختش بیاد بیرون.
‫و وقتی این سوت رو می‌زد،
‫هر جا بودم و هر کاری می‌کردم...
‫با سر می‌دویدم.
‫می‌تونی این‌جوری بزنی؟
‫معرکه بود.
‫هر وقت این کار رو بکنی، ‫اگه کنارت نباشم هم خودمو می‌رسونم.
‫قبول؟
‫ولی در کل، حرف‌زدن مُفت و مجانیه، بچه‌جون.
‫باور کن هر کی اینو ندونه من خوب می‌دونم.
‫اینکه مردم چی میگن مهم نیست.
‫مهم اینه که چی‌کار می‌کنن.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .::MovieSho.Com::.
‫[آنچه در قسمت بعد خواهید دید] ‫جواب میده، مگی.
‫پسرت رو پس می‌گیریم.
‫تو به بچه‌ات می‌رسی، ‫ ما اون روان‌پریش رو می‌کُشیم.
‫گند نزنید.
‫آهای، دنبال من بیاید!
‫نیگان؟
‫به صف شید.
‫چیزی نیست که بخوای بترسی. فقط منم.
‫[مردگان متحرک؛ شهر مردگان]