‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫فرانکی! کجایی؟
‫به اوراقی خوش اومدی، پسرخاله.
‫نمی‌تونی منو دو بار بکشی، سالی بوی.
‫من همین الانشم مردم، یادته که؟
‫من رئیسم، مایکل.
‫هر چی تو داشتی حالا مال منه!
‫- حتی دختری که عاشقش بودم؟ ‫- چیزی که مال منه، مال منه.
‫چیزی هم که مال توئه، مال منه.
‫اوه!
‫خب... اینم مال منه، سالی.
‫حالا می‌تونی داشته باشیش.
‫- بگیر که اومد! ‫- نه!
‫گور بابا بن کینگزلی. دنی ‫بالدوین اونو برد مدرسه بازیگری.
‫خیلی خوب کارگردانی شده، مورگان.
‫فکر می‌کنم پتانسیل درآمدش
‫- بیشتر از فیلم‌هاییه که ساختیم. ‫- خب، چطوره؟
‫- به یه صحنه اضافی نیاز داریم یا نه؟ ‫- من همین‌جوریشم دوست دارم.
‫فکر نکنم، کریسی. این ‫مخاطبای امروزی عاشق خونن.
‫منم با کارلو موافقم.
‫دارم به یه قتل جذاب دیگه فکر می‌کنم.
‫وقتی مایکل تا کلوپ دنبال سنترلا می‌ره،
‫اگه یکی از زنا رو بکشه چطوره؟
‫که به تقدیر،
‫یه زمانی دوست سالی بوی بوده.
‫حداقل دو روز فیلمبرداری اضافی می‌خواد.
‫بچه، اگه این باعث بشه ‫یه اکران سینمایی افتضاح بگیریم...
‫باید از تونی پول بیشتری بگیرم.
‫من می‌خوام این فیلم کوفتی ‫در بیاد. تی، چه خبر؟
‫- با اون یارو که تشک‌های بادی داشت حرف زدی؟ ‫- من تو اتاق تدوینم.
‫ما نسخه تدوین شده «کلیور»‌ رو دیدیم. ‫[به معنای ساطور]
‫- خب؟ ‫- همین‌جوری عالیه.
‫ولی وکیل زنگ زد، شاید ‫مجبور شیم اسم رو عوض کنیم.
‫املاک الدریج کلیور دنبال یه دستور قضاییه.
‫ببین، اگه می‌خوای یه کمشو ببینی،
‫بعد از ناهار ای‌دی‌آر رو تموم می‌کنیم.
‫اون دیگه چیه؟
‫دوبله صدا.
‫فقط به این اپراتور زنگ بزن، باشه؟
‫آخر هفته‌ست. هزارتا آدم می‌ریزن تو ساحل.
‫حله.
‫میاد اینجا؟
‫برو بابا. اون اصلاً به تولید اهمیت نمی‌ده.
‫به نظرم یکم کسل‌کننده‌ست.
‫این برای من غافلگیر‌کننده بود.
‫آقای ساکریمونی، امروز حالتون چطوره؟
‫مگه نباید اینو شما به من بگین؟
‫کاش خبر بهتری داشتم.
‫بر اساس آخرین تصاویر،
‫سرطان از ریه‌ها به پخش‌شدن ادامه داده.
‫حالا توده‌هایی توی غدد لنفاوی میان‌سینه‌ای،
‫هر دو کلیه و مغز داریم.
‫سردردهام برا اینه.
‫خب، اون... لوبکتومی،
‫پرتو درمانی، شیمی‌درمانی کوفتی...
‫اینا مسخره بازی بود؟
‫اون موقع اینا گزینه‌هامون بودن.
‫حالا گزینه‌هامون چیه؟
‫محدوده، تا جایی که ‫هیچ‌کدوم رو توصیه نمی‌کنم.
‫الان داریم به کارسینوم سلول ‫کوچک ریه مرحله ۴ نگاه می‌کنیم.
‫- و مرحله ۵ وجود نداره. ‫- درسته.
‫چقدر؟
‫نمی‌شه گفت. من در طی ‫سال‌ها معجزه‌هایی دیدم...
‫معجزه رو ول کن.
‫سه ماه.
‫تقریباً.
‫ممنون از صداقتتون.
‫با هواپیما برمی‌گردیم اسپرینگفیلد.
‫حالت چطوره، جان؟
‫خنده‌داره.
‫طنزآمیزه. هر چی.
‫اومدم اینجا، بعد از ۳۸ سال ‫سیگار کشیدن رو ترک کردم،
‫ورزش کردم، درست غذا خوردم.
‫آخرش چی؟
‫با این حال، کار درست رو کردی.
‫دوباره به ۳۷ درجه رسیده.
‫حداکثر دمای بعدازظهر
‫تو اسپرینگفیلد...
‫اوه، ببین کی اومده.
‫حالت چطوره، عزیزم؟
‫- سلام، بابا. ‫- سلام.
‫بشین.
‫روزن چی گفت؟
‫هتل چطوره؟ همه‌چیز روبراهه؟
‫خب... خوبه.
‫تو چطوری، فرشته؟ خیلی خوشگل شدی.
‫من خوبم. اریک سلام رسوند.
‫خیلی خوبه.
‫جان. روزن چی گفت؟
‫نمی‌دونم. من...
‫نمی‌دونم، عزیزم، من...
‫خیلی خیلی مریضم.
‫خدای من.
‫باشه. گریه نکن.
‫گریه نکن. لازم نیست ‫از این سخت‌ترش کنی، باشه؟
‫تماس فیزیکی ممنوعه.
‫دوستت دارم، جان. ‫منم دوستت دارم، عزیزم.
‫- بابا. ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫خانم‌ها.
‫تماس ممنوعه.
‫خیلی خب.
‫شما برمی‌گردین،
‫فردا دوباره منو می‌بینین، ‫وقت بیشتری داریم، مگه نه؟
‫آره.
‫یه نخ می‌دی؟
‫ولی غیررسمیه، درسته؟
‫افتتاحیه فیلم فامیلتونه.
‫باید خوب لباس بپوشیم.
‫بهش می‌گن نمایش برای بازیگرا و عوامل.
‫این تو شهره، تونی،
‫با یه مهمونی بعدش ‫توی یه کافه روی پشت‌بوم
‫تو منطقه بسته‌بندی گوشت... ‫اونجا حالا خیلی شیکه.
‫بسته‌بندی گوشت؟ ‫من یه مرد متأهل خوشحالم!
‫باور کنین، لباس رسمی لازم نیست.
‫حرف لباس شد، کریستوفر بهم گفت
‫کلی داره لباس ‫عروسیشو تبدیل به یه لباس
‫- برای غسل تعمید بچه می‌کنه. ‫- چه ناز.
‫حالت خوبه؟
‫کسی رو با خودت می‌بری؟
‫اگه بتونم یه پسر معمولی ‫پیدا کنم، شاید ببرم.
‫همینو بگو.
‫چیه، فین معمولی نبود؟
‫قصد ندارم درباره فین حرف بزنم.
‫اون پسره تو کلاس مرور آزمون ‫پذیرش دانشکده پزشکی چی؟
‫ولش کن. اون تمرکزش روی ‫امتحان نهایی شیمی آلیشه.
‫خب، می‌خواد دکتر بشه. ‫بهش بگو این آموزنده‌ست.
‫تو این فیلم کلی اعضای بدن نشون داده می‌شه.
‫فیلم رو بی‌خیال. من فقط ‫می‌خوام با آدمای مشهور بپلکم.
‫چرا؟ فکر می‌کنی قراره
‫- با پاریس هیلتون دوست شی؟ ‫- چی؟ نه.
‫این‌قدر بازی نکن. نودلت رو بخور.
‫- اینو نمی‌خوام. ‫- کجا داری می‌ری؟
‫دستشویی. عجب!
‫شما دوتا دعواتون شده؟
‫نمی‌دونم.
‫دمای بدنش رو زیر نظر داشته باش،
‫و تا آخر هفته با سفتین ادامه می‌دیم.
‫حالا استراحت کن. صبح می‌بینمت.
‫باید هپارین مصرف کنه.
‫جان؟
‫حرف گوش کن. گاز خون شریانیش رو چک کن.
‫باید دوباره ازت بخوام که دخالت نکنی، وارن.
‫ملافه‌هاتو عوض می‌کنم.
‫تو باهوش‌ترین خدمتکار جهانی؟
‫این روزا آره.
‫بیست‌ودو سال طبابت داشتم،
‫متخصص انکولوژی با تخصص در سرطان‌های کبد.
‫لطفاً به سمت راست بغلت.
‫بذار معما رو برات حل کنم.
‫زنمو کشتم.
‫نه اینکه توجیهی باشه،
‫ولی دلیلی داشتم که شک کنم
‫با مهره ورزش دوسته.
‫- عجب. ‫- البته،
‫اون موقع کوکائین مصرف می‌کردم
‫و الکل، ولی یه روز اومدم خونه،
‫چهار بار بهش شلیک کردم.
‫دو بار توی سر بهش شلیک کردم.
‫خاله‌ش هم کشتم.
‫نمی‌دونستم اونجاست. لطفاً بغلت.
‫و همچنین پستچی.
‫تو اون موقعیت، باید ‫کاملاً متعهد می‌موندم.
‫تو چرا اینجایی؟
‫متهم شدم به اینکه بخشی از ‫یه زیرفرهنگ ایتالیایی-آمریکایی‌ام.
‫هی، من می‌دونم تو کی هستی.
‫منظورم اینه که مشکلت چیه؟
‫اوه. ریه‌.
‫راستش می‌خواستم باهات آشنا شم.
‫توی برنامه بیل کورتیس دیدمت.
‫- وارن فلدمن. ‫- جان ساکریمونی.
‫از آشنایی باهات خوشحال شدم.
‫فکر کنم شیمی‌درمانی کردی، آره؟
‫دو بار.
‫اشکالی داره چارتت رو ببینم؟
‫گنگا دین چی؟
‫گوپته رو میگی؟ گور باباش.
‫اوه، دکترت روزنه.
‫اجازه دادن برم کلیولند.
‫خرجمو خودم دادم. می‌شناسیش؟
‫یه بار تو یه کنفرانس ای‌اس‌سی‌او
‫توی جورجیا صحبتشو شنیدم.
‫آدم خوبیه.
‫ولی؟
‫راستش خیلی کم پیش میاد کسی بدونه،
‫ولی اون واقعاً نمی‌تونه رو آب راه بره.
‫تشخیصش چی بود؟
‫سه ماه.
‫با درمانی که داشتی؟
‫منظورت چیه؟
‫تو یه بازه یک تا سه سال داری.
‫پخش شدن سرطان چی؟
‫دو دور پاراپلاتین، دوکس‌تاکسل و پلاتینول،
‫همراه با پرتودرمانی؟
‫بی‌خیال، هر سرطانی تو بدنت ‫داره با سرعت لاک‌پشت پیش می‌ره.
‫چرا این‌قدر منفی‌نگره؟
‫ما به بیمارا می‌گیم سه ماه، ‫اگه یه سال زنده بمونه...
‫کی مثل قهرمان به نظر می‌رسه؟
‫عجب.
‫می‌بینمت، جان. هوای خودتو داشته باش.
‫طاقت بیار.
‫لعنت به این زندگی!
‫تونی. صبح بخیر.
‫یه لحظه وقت داری؟
‫همون‌طور که بهت گفتم، من و همکارم حالا ‫در کارگروه ویژه مبارزه با تروریسم هستیم.
‫توی بندر نیوارک زیاد می‌چرخی.
‫ما نگران چیزایی هستیم که ممکنه ‫از خاورمیانه به اونجا وارد بشه.
‫- آره، خب...؟ ‫- بیا درباره تأمین مالی تروریسم حرف بزنیم.
‫بیشترش از طریق فعالیت‌های ‫غیرقانونی به دست میاد.
‫پیشنهاد همونیه که ‫به کریستوفر مولتیسانتی دادیم...
‫شاید هیچ‌وقت بهت نگفته.
‫اگه تو یا هر کدوم از ‫آدمای تو چیزی شنیدید...
‫در مورد خاورمیانه‌ای‌ها، پاکستانی‌ها...
‫اگه به ما خبر بدید، ‫خیلی بهمون کمک کردید.
‫فکر کنم یه کلمه‌ای برای این هست.
‫دخترت تو نیویورک ‫کلاس‌های پیش‌پزشکی می‌ره.
‫از تونل‌ها استفاده می‌کنه؟
‫تو ذهنت باشه.
‫این آخرین باریه که ‫برای روزنامه می‌رم پایین!
‫به اون لهستانی لعنتی بگو ‫زود بیاد و روزنامه رو بیاره بالا،
‫وگرنه می‌تونه بره دستشویی ‫یکی دیگه رو تمیز کنه!
‫چی شده؟
‫خیلی خطرناکه. سال‌هاست که اینجوریه.
‫می‌شه توجه کنین؟
‫به اکران افتتاحیه کلیور خوش اومدید،
‫داستان یه جوون که تکه‌تکه می‌شه،
‫و بعد دوباره خودشو پیدا می‌کنه.
‫ولی به‌طور جدی،
‫می‌خوام چند کلمه بگم.
‫مثل یه بچه، یه فیلم کلی والدین داره...
‫یعنی کلی آدم
‫که مثل والدین رفتار می‌کنن، ‫یا به نوعی،
‫فیلم بچه‌شونه.
‫من، به‌عنوان تهیه‌کننده اجرایی، ‫یکی از اون آدمام.
‫دو نمونه دیگه امشب با من اینجان.
‫خانم‌ها و آقایون، همکار تهیه‌کننده‌م ‫کریستوفر مولتیسانتی،
‫و کارگردان‌مون، مورگان یام.
‫بله. سلام.
‫ام... می‌دونم همه‌تون ‫برای دیدن فیلم هیجان‌زده‌اید،
‫برای همین اینجا ‫سخنرانی طولانی نمی‌کنم.
‫فقط می‌خوام یه تشکر ویژه کنم
‫از مردی که بدون اون،
‫این کل ماجرا غیرممکن بود.
‫کجاست؟
‫آنتونی سوپرانو.
‫ایول، تون!
‫وقتی اون اومد تو پروژه، همه‌چیز جور شد.
‫و از بقیه سرمایه‌گذارا هم تشکر می‌کنم
‫به‌علاوه همسرم کلی و بچه جدیدمون.
‫دوستتون دارم بچه‌ها.
‫خیلی خب. گوشی‌ها خاموش،
‫و امیدوارم از فیلم خوشتون بیاد.
‫نمی‌دونی؟ ‫اون یه جاسوس لعنتیه!
‫- ولی واقعاً نمی‌تونیم ثابتش کنیم. ‫- حالا می‌خوای باهام بحث کنی؟
‫نه، منظورم اینه، اون ‫تقریباً مثل پسر خودته.
‫متأسفم، سالی، فکر می‌کنم ‫باید بهش یه فرصت بدی.
‫من ازت نپرسیدم ‫تو چی فکر می‌کنی.
‫ای حروم‌لقمه...
‫این تویی.
‫- نه. ‫- چرا، خودتی.
‫این پزانووانته رو پیدا کنین،
‫و بیارینش به قصابی.
‫قراره تکه‌های این بچه رو ‫توی کل کانارسی پیدا کنن!
‫بله؟
‫مطمئنم حالش خوبه، عزیزم. ‫باید آروم باشی.
‫ولی اینکه مایکل زنگ نزده؟
‫عروسی دو روز دیگه‌ست!
‫کی؟ گواتمالاییه؟ ‫کی می‌رسه اونجا؟
‫نمی‌خوام اینو بگم، ولی حقیقت اینه که ‫اون به‌اندازه کافی برای تو خوب نیست.
‫اون بچه خوبیه.
‫ولی تو به یه مرد نیاز داری.
‫بهش بگو اونو بذاره تو صندوق عقب.
‫بابا، آخرش باحال بود.
‫اون مجسمه ترسناک و صلیب؟
‫خوشحالم که اینو فهمیدی، ‫الکساندرا. خیلی تیزبینی.
‫مقدس و نامقدس.
‫کلی آدم اینجا تی‌شرت پوشیدن.
‫- بهت گفتم. ‫- خیلی بده که شیک پوشیدی؟
‫گشنمه.
‫دیگه باید یه چیزی بخورم.
‫ازت پرسیدم پاپ‌کورن می‌خوای یا نه.
‫- می‌خوای برات یه بشقاب بگیرم؟ ‫- آره.
‫چیه؟‌چیه؟
‫بهت میگم چیه. بیا اینجا.
‫رئیس کوفتی توی زیرزمین؟
‫حولی تنی سفید؟ ‫اینو از کجا آوردی؟
‫نمی‌دونم. انتخاب هنری بوده.
‫ولی بی‌شوخی خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫هر چی دیگه بشه، ‫تو یه فیلم ساختی، کریستوفر.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه اینو ازت بگیره.
‫صد سال دیگه، ‫ما مردیم و رفتیم،
‫ولی مردم این کوفتی رو تماشا می‌کنن.
‫می‌دونی چقدر نوشیدنی
‫از همین مهمونی گیرم اومد؟
‫چندتا جعبه گذاشتم تو ماشینت، تی.
‫اینو نگاه کن.
‫خانواده انسان اولیه.
‫عالیه. ممنون.
‫هی، دنی بوی.
‫دنی، بیا اینجا. ‫باهامون عکس بگیر.
‫بچه‌ها، حال‌تون چطوره؟ ‫فیل لیوتاردو.
‫من و لری سر صحنه بودیم.
‫نمی‌دونم می‌دونین یا نه، ولی ‫بازیگرا خودشون دیالوگ نمی‌سازن.
‫- درسته. دختره بهم گفت حتی دنیرو هم این‌جوریه. ‫- دختر فیلمنامه‌نویس.
‫- لورنزو بارسی؟ ‫- چطوری، دوست من؟
‫به اندازه کافی غذا می‌خوری؟
‫برایان راولی، سرویس ‫مارشال‌های ایالات متحده.
‫شرایط وثیقه‌ت به خونه‌ت ‫محدودت می‌کنه، آقا.
‫- به دنی سلام می‌کنی؟ ‫- آره.
‫- لری! ‫- به وکیل کوفتی زنگ بزن!
‫لری! ببخشید. ببخشید.
‫ولش کن، حروم‌لقمه!
‫ای خدا.
‫اون مدیر برنامه دنیه. ‫بهتره برم باهاش حرف بزنم.
‫اینجاست.
‫خب، فلوریدا چطور بود؟
‫گرم و چسبناک... مثل عرقم.
‫با جینی حرف زدم. داغونه.
‫جان تو بخش سرطان بستریه،
‫دختره هم توی یه مسافرخونه‌ست.
‫بیچاره.
‫زندان به اندازه کافی بد نبود، ‫سرطان ریه هم بهش اضافه شد.
‫همینو بگو. ۵ تا عمل بایپس داشته.
‫بعد عفونت،
‫هفت ماه فیزیوتراپی.
‫من تازه دارم خودم می‌شم.
‫سوسیس، چوپینو، هر چیزی تندی بخورم،
‫اگه مراقب نباشم، برمی‌گردم اورژانس.
‫ولی در کل، ما آدمای خوش‌شانسی هستیم.
‫هر روز اینو به خودم می‌گم.
‫حالا که برگشتی، چطوره اون ‫خانواده رو سر و سامون بدی؟
‫این برای من نیست، ‫آنتونی، از نظر سلامتی،
‫رئیس بودن کار جوون‌هاست.
‫با اون لوله‌کش‌ها و نجارها،
‫اون پاکت‌ها هر هفته ده درصد سبک‌ترن.
‫منم حسش می‌کنم.
‫خب، شایعه شده
‫جری گزینه محبوب برای ریاسته.
‫اون شاگرد منه. جلوی راهش نمی‌ایستم.
‫خب، این یه حمایت قویه.
‫هی، تونی! داک! داک.
‫دنی رو می‌شناسی، نه؟ ‫چطورین، آقای سوپرانو.
‫تو بزرگراه جرسی جریمه شده.
‫برف‌پاک‌کنش شکسته. ‫گفتم باید باهات حرف بزنه.
‫- من درستش می‌کنم. ‫- لازم نیست.
‫- بیا اینجا یه عکس بگیریم. ‫- باشه. آروم باش، داک.
‫اگه تو فیل لیوتاردو باشی، ‫نمی‌تونی از اوضاع راضی باشی،
‫علیرغم ظاهر قضیه.
‫حالا از طریق ماهواره ‫از جزیره بین‌بریج، واشنگتن،
‫با مانی سافیر، کارشناس ‫مافیای جری همراهیم،
‫نویسنده کتاب جدید ‫«راهنمای خردمندانه برای خودی‌ها».
‫مانی، به برنامه خوش اومدی. ‫تور کتاب چطور پیش می‌ره؟
‫ممنون، هرالدو. عالیه.
‫- جری، چطوری؟ ‫- مانی.
‫داریم درباره خلأ قدرت ظاهری ‫مافیا توی نیویورک حرف می‌زنیم.
‫شوکه شدی که هنوز جانشینی ‫برای جان ساکریمونی نیست؟
‫نه راستش. خب...
‫اونا در ده، دوازده سال اخیر، ‫یه خانواده ناکارآمد بودن.
‫و همون‌طور که جری قبلاً گفت،
‫چند تا کاندیدای مناسب هست.
‫فکر نکنم مناسب باشن.
‫فیل لیوتاردو رو
‫به عنوان جانشین منطقی، ولی...
‫جراردو «جری» تورچیانو هم دارین.
‫همچنین فاوستینو «داک» سانتورو،
‫که فکر می‌کنم پیشتازه. بعد...
‫تعجب می‌کنم که از کارماین ‫لوپرتاتزی جونیور حرفی نزدی.
‫داشتم می‌رسیدم بهش، مانی، ‫قبل اینکه حرفمو قطع کنی.
‫در واقع، اگه یه نگاه به کتابم ‫بندازی، فصل چهاردهم...
‫این قضیه سانتورو رو ‫من یه سال پیش گفتم.
‫تغییر قدرت تو خانواده‌های نیویورک...
‫سلام.
‫ممنون که اومدی، آنتونی.
‫می‌دونم راهش طولانیه.
‫فکر می‌کردی فرصت دیدن میزوری رو از دست بدم؟
‫بیا. بشین.
‫خب، جینی امروز چطوره؟
‫با آلگرا رفت که یه چیزایی ‫برای آشپزخونه بخره.
‫اوه، خوبه. از فکر و خیال در میاد.
‫هوم.
‫دلیل اینکه امروز ازت خواستم بیای...
‫خواهرت بچه باهوشیه.
‫ولی کسب و کار؟
‫بیمه عمر من،
‫می‌خوام براش یه حقوق ماهیانه بذارم.
‫احتمالاً فکر خوبیه.
‫همه دکترا موافق نیستن...
‫ولی اگه فقط ‫چند ماه داشته باشم،
‫می‌خوام حالا همه اینا رو درست کنم.
‫صبر کن یه لحظه. ‫کدوم دکتر موافق نیست؟
‫فلدمن. همون یارویی که بهت گفتم.
‫- اونی که زنشو کشت؟ ‫- هنوزم دکتره، آنتونی.
‫اون یه انکولوژیست خیلی معتبر بود.
‫- می‌دونم، ولی جان... ‫- اون پرونده‌مو بررسی کرد.
‫می‌گه می‌تونم سال‌ها دووم بیارم.
‫حق با توئه. هنوز دانششو داره.
‫او.جی سیمپسون هم هنوز ‫ورزشکار حساب می‌شه،‌ درسته؟
‫یه چیزی ازت بپرسم، آنتونی.
‫چطور ازم یاد می‌کنن؟
‫یه شوهر فوق‌العاده، یه پدر مهربون...
‫منظورم توی خیابونه.
‫خب، تا جایی که می‌دونم، ‫خیلی دوستت داشتن، جان.
‫همه‌جا مورد احترام بودی... ‫حتی با وجود اون اعتراف.
‫خدا شاهده بعضیا برای خیلی کمتر ‫از چیزی که تو باهاش روبه‌رو بودی،
‫اسم بقیه رو لو دادن.
‫تنها نکته منفی...
‫چیه؟
‫وقتی کارماین مرد و تو جاشو گرفتی،
‫آدما حس کردن تو عوض شدی،
‫شاید خیلی زود دست به تفنگ می‌شی.
‫یکم تندمزاج شدی؟
‫خدا نکنه هیچ‌کدومشون
‫خودشونو تو اون موقعیت ببینن.
‫کار بی‌اجر و مزدیه.
‫خماری؟
‫چی؟ دو لیوان نوشیدنی خوردم.
‫چرا این‌قدر عصبانی‌ای؟
‫به تصویر کشیدن اون یارو تو فیلم.
‫- کدوم یارو؟ ‫- رئیسه، تونی.
‫خب که چی؟
‫بر اساس تو بود.
‫آره، می‌دونم، گفتی. فریاد زدنش.
‫فقط فریاد زدن نبود.
‫تقلید یه جور تعریف و تمجیده.
‫- فکر می‌کنی اون تعریف بود؟ ‫- بد نبود.
‫اون یارو بالدوین خیلی گردن کلفته.
‫- دختره چی پس؟ ‫- کدوم دختره؟
‫کلیور، شخصیت اصلی.
‫کل انگیزه‌ش برای انتقام.
‫نمی‌دونم داری چی میگی، کارم.
‫سالی بوی، رئیس؟
‫طرف با نامزد اون دوست شد.
‫اون قضیه آدریانا رو میگی؟
‫بهت گفتم هیچ‌وقت اتفاق نیفتاد.
‫خب، ظاهراً فامیلت فکر دیگه‌ای داره.
‫رو اینو به روم آورد، ولی اگه ‫اون دیدش، یعنی آدمای دیگه هم دیدن.
‫این یه فیلمه. تخیليه!
‫این یه فانتزی انتقامه، تونی.
‫که با سر شکافته رئیس ‫با یه ساطور تموم می‌شه.
‫اومدی.
‫دیشب خوش گذشت؟
‫آره، بد نبود. تو چی؟
‫خب، گب کابوس دید.
‫- یه نوشابه بده، عزیزم. ‫- باشه.
‫خب، نظرت درباره فیلم چیه؟
‫تنها کسی که اصلا بهش نمی‌خوره
‫مثل مارتی بشه کریسیه، ‫[مارتین اسکورسیزی]
‫ولی به نظرم بد نبود.
‫اینجاست؟
‫کریسی؟ نه.
‫دیگه اینجا نمیاد، می‌دونی که.
‫اون بالدوین خیلی خوب بود، مگه نه؟
‫یه حروم‌لقمه بدجنس بود، اعتراف می‌کنم.
‫و اون دختری که نقش ‫نامزد رو بازی کرد جذاب بود.
‫اونی که باهاش دوست بود.
‫این عجیبه که فرآیند خلاقیت چطور کار می‌کنه.
‫داشتم اون فیلم ادوارد دست‌قیچی رو می‌دیدم،
‫که یهو یه چیزی به ذهنم رسید.
‫اگه به‌جای یه جفت قیچی،
‫یه ساطور باشه چی؟
‫دو سال بعد این می‌شه فیلمت.
‫اول فکر کردم یه چکش توپی خوب باشه، ‫ولی ساطور بهتره.
‫انگار دارم جای کس دیگه زندگی می‌کنم.
‫هنوز به موفقیت عادت نداری.
‫می‌دونم. ترسناکه.
‫ترسو حس کن و بازم انجامش بده.
‫خب، کلی. بچه.
‫خوبه. عالیه.
‫خیلی نازه. ولی خیلی گریه می‌کنه.
‫بچه رو میگم، نه کلی.
‫امیدوارم وقت بذاری روی همه اینا فکر کنی.
‫چیزای خوبو مزه‌مزه کنی.
‫آره. دارم این کارو می‌کنم.
‫اون یکی یار بهبودیمه.
‫اون یه مأمور اف‌بی‌آی‌ئه؟
‫از پول مالیاتت داره استفاده می‌شه.
‫همیشه دنبالت می‌گرده؟
‫میان و میرن. باحاله.
‫جدی میگم، فکر کن سه ماه پیش کجا بودی.
‫اومدی تو اون جلسه، ‫اون‌قدر داغون بودی که به زور حرف می‌زدی.
‫و اون دوستت حتی بدتر بود.
‫سعی کردم کاری که گفتی رو بکنم.
‫یه کم فاصله بگیرم،
‫از عادتای قدیمی و آدمای همیشگی دوری کنم.
‫با سبک زندگی تو باید چنین چیزی سخت باشه.
‫اونا همین الانشم فکر می‌کنن ‫که نمی‌خوام زیاد باهاشون بگردم.
‫به‌خصوص پالی کوفتی.
‫توضیح دادی چقدر سخته ‫که نزدیک الکل باشی؟
‫اینکه چطور محیط‌های آشنا تحریکش می‌کنه؟
‫اونا براشون مهم نیست.
‫«ولی اون با زنم دوست ‫شده، کارماین. می‌خوام بمیره،»
‫جیمی اینو می‌گه.
‫اون گفت «می‌میره، ولی نه فعلا.
‫خیلی داره پول در میاره.»
‫هشت سال بعد،
‫به جیمی زنگ می‌زنن.
‫«اون یارویی که در موردش حرف زدیم ‫و با زنت دوست بود رو یادته؟
‫مشکلی نیست بمیره.»
‫اون یارو دیگه براش پول درنمی‌آورد!
‫و کارماین لوپرتاتزی همچین آدمی بود.
‫عجب.
‫بالاخره پیدات کردم!
‫ما رفتیم... جان، داری چه غلطی می‌کنی؟
‫- چیه؟ ‫- داری سیگار می‌کشی.
‫- که چی؟ ‫- بابا، تو با ماسک اکسیژن نفس می‌کشی.
‫هی، وارن، ببخشید، من... متأسفم.
‫آروم باش.
‫آروم باشم؟ باورم نمی‌شه چی داری میگی!
‫چی رو برای از دست دادن دارم،‌ جین؟ ‫چه فرقی می‌کنه؟
‫بهم گفتی دکتر فلدمن با بقیه موافق نیست.
‫- خب... ‫- معجزه‌ها اتفاق می‌افتن، جان.
‫- برای این خانواده معجزه‌ای در کار نیست. ‫- همین طرز تفکر بوده
‫که احتمالا این بلا رو سرت آورده.
‫دوباره می‌خوای این حرفا رو شروع کنی؟
‫اون بچه‌های شش‌ساله که سرطان خون دارن چی؟
‫اون بخاطر چیه؟ منفی‌نگریشون؟
‫قصد بی احترامی ندارم، اون آدم ‫خوبیه، داک،‌ ولی اینکه رئیس باشه؟
‫مهم اینه که همه باهم کار کنیم،
‫هر کی پشت فرمون بشینه.
‫ولی فیل رو درک نمی‌کنم.
‫اون مربی من بود. ‫براش آماده بود که همه چیو بگیره.
‫سخته، جری. اون چه‌کار می‌تونه بکنه؟
‫حرفم همینه، چیزی که الان گفتی.
‫جانی می‌ره، نوبت فیل ‫می‌شه که بشینه پشت فرمون،
‫و قلبش از کار می‌افته.
‫- درسته. ‫- قلبش.
‫می‌دونم. چیه خب؟
‫یه استعاره‌ست.
‫حرفم اینه که جراتشو از دست داده.
‫خب از اول همینو بگو!
‫برای من والت ویتمن شاعر شده.
‫خانوما. سلام.
‫- چطوری؟ ‫- حالت خوبه؟
‫یکم نوشیدنی دیگه بگیریم؟
‫پیشخدمت کوفتی رفته مرخصی؟
‫اسم اون آب انگوری که توی ‫کواترو گاتی خوردیم چی بود؟
‫ها؟ شبی که تو...
‫بیاین!
‫بیاین بریم!
‫آره برای هر کدوم ۱۰ سنت بهم بده،
‫روی سنت لوییس، مینه‌سوتا، و بالتیمور.
‫دعوتت می‌کردیم که بازی کنی، ‫ولی نفر چهارممون رو پیدا کردیم.
‫- تو خوشحال نیستی. ‫- بیا سفارش بدیم.
‫چی براتون بیارم؟
‫ماهی آهی سرخ‌شده، سبزیجات مخلوط،
‫و یه چای یخ، لطفا.
‫چیز استیک فیلی.
‫به‌جای چای یخ، یه آرنولد پالمر بده. ‫[چای یخ مخطوط با لیموناد]
‫باشه.
‫همیشه از اینا لذت می‌برم،
‫ولی هیچ‌وقت به ذهنم نمی‌رسه سفارش بدم.
‫این چه وضعشه، کارماین؟ ‫با این خانواده‌ت.
‫داک سانتوروی لعنتی پیر از یکی از ‫آدمای من به‌عنوان حواس‌پرتی استفاده کرد؟
‫سیل ممکن بود صدمه ببینه.
‫داک بی‌احترامی کرد.
‫این خلأ رهبری کوفتی...
‫پا پیش بذار، کارماین. ‫اینو بگیر تو مشتت.
‫می‌دونی که حمایت لازم رو داری.
‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردی ‫این کلماتو بگی، نه؟
‫چی می‌خوای بگم؟
‫حرفتو می‌فهمم، تونی، و خوشحال شدم.
‫ولی رئیس بشم؟ فکر نکنم.
‫به‌خصوص حالا که داک جایگاهشو محکم کرده.
‫فیل برای جایگاه ارشد به اندازه کافی بد بود،
‫ولی باهاش می‌تونستم کنار بیام.
‫بفرمایید.
‫یه زمانی بود که دیوونه ‫این بودم که رئیس باشم.
‫- یادت میاد. ‫- خب بشو.
‫یه شب توی همون موقع‌ها، ‫یه خوابی دیدم.
‫صدمین تولد بابام بود، ‫گرچه سال‌ها بود مرده بود.
‫کل خانواده اونجا بود... ‫نوه‌ها، همه.
‫یه تاج کاغذی طلایی سرش بود،
‫مثل اونایی که توی برگرکینگ میدن.
‫بگذریم، من کادوشو بهش دادم.
‫یه جعبه قشنگ، با روبان‌...
‫بازش کرد، بعد به من نگاه کرد.
‫با یه نگاهی که نهایت ناامیدی توش داشت.
‫تو جعبه هیچی نبود.
‫جعبه رو بهم پس داد.
‫گفت: «برو پرش کن.»
‫«وقتی ۲۰۰ سالم شد برگرد.»
‫پس برو سراغش، کارماین.
‫اون بخش از خودتو پر کن.
‫یه آیین توی خونه‌مون داریم، ‫سال‌هاست.
‫بچه‌هامون تو مدرسه شبانه‌روزی‌ هستن.
‫هر شب که از کار برمی‌گردم خونه،
‫لباسامو درمیارم، ‫لخت می‌پرم تو استخر،
‫نیکول برام نوشیدنی میاره،
‫می‌شینیم، یه کم ریلکس ‫می‌کنیم، حرف می‌زنیم.
‫می‌رم بالا روی تخت، کولر روشنه،
‫اون برام یه شام سبک تو سینی میاره.
‫یه شب از اون شبا که با جان دعوا داشتم،
‫برمی‌گردم خونه... خسته‌ بودم.
‫خیلی خسته و عصبی بودم، ‫استخر رو ول می‌کنم.
‫مستقیم می‌رم بالا، ‫خودمو می‌ندازم رو تخت.
‫نیکول با یه نوشیدنی میاد بالا.
‫می‌گه: «عزیزم،
‫فکر می‌کنم وقتشه یه کم استراحت کنی.»
‫می‌گم: «می‌کنم، داریم ‫می‌ریم مسافرت تفریحی.»
‫می‌گه: ‫«منظورم این نبود.
‫نمی‌خوام ثروتمندترین بیوه لانگ آیلند باشم.
‫می‌خوام بیای بیرون.
‫همین. حالا.»
‫خجالت نمی‌کشم بگم ‫اون منو به گریه انداخت.
‫اون زن فوق‌العاده و مهربون.
‫اون خواب با پدرم، جعبه خالی؟
‫درباره رئیس بودن نبود.
‫درباره خوشحال بودن بود.
‫وارن، سلام.
‫سلام، عزیزم. حالش چطوره؟
‫ببین، می‌خواستم باهات درباره ‫سیگار کشیدن حرف بزنم.
‫جان بهم گفت چقدر ناراحت بودی.
‫از نظر روانی،
‫وقتی به یکی می‌گن داره می‌میره،
‫این نهایت از دست دادن کنترله.
‫صدای خس‌خس سینه‌شو می‌شنوی؟
‫می‌دونم، هیچ معنایی نداره.
‫می‌دونم که اون یه رهبره.
‫فکر می‌کنم سیگار کشیدن، توی یه سطحی،
‫یه تلاشه برای مردن ‫به همون شکلی که زندگی کرد...
‫در کنترل کامل.
‫سال‌ها پیش ازش خواستم ‫برای من و بچه‌ها ترک کنه.
‫من ۱۲ کیلو کم کردم. ‫اون نتونست سیگارو ترک کنه؟
‫باید برم.
‫خداحافظ، کیتلین، ‫زودی می‌بینمت، قند عسلم.
‫خدای من، این دستای ‫کوچولو رو دوست دارم.
‫ممنون که مواظبش بودی.
‫فکر می‌کنی داریم برای تاج‌گذاری ‫برنامه‌ریزی می‌کنیم، نه غسل تعمید.
‫همه‌چیز آماده‌ست؟
‫می‌دونی چیه؟ بهتره برم دستشویی.
‫اوه، چه خوب! می‌تونم بازم نگهت دارم!
‫حالت چطوره؟ تونی گفت برای ‫خونه‌ای که ساختی پیشنهاد گرفتی؟
‫آره. راستش دو تا پیشنهاد گرفتم.
‫ایوانا ترامپ.
‫می‌دونی، باید صادق باشم. از ‫کاری که کردی خیلی ناامید شدم.
‫- درباره چی حرف می‌زنی؟ ‫- فیلمت.
‫اون رئیسی که با نامزد اون یکی دوست شد؟
‫- چی؟ ‫- اون بر اساس رابطه تونی و آدریانا نبود؟
‫چی؟ نه! کارملا، من اصلا اینو ننوشتم.
‫«داستانی از کریستوفر مولتیسانتی.»
‫مگه این چیزی نبود که رو پرده نوشته بود؟
‫آره، ولی اون فقط برای بیمه ‫سلامت انجمن نویسندگان بود.
‫اوه. واقعاً.
‫بی‌خیال، نمی‌تونی جدی باشی.
‫اون یه آسیاییه.
‫اخیراً از آدریانا خبری داشتی؟
‫نه. چرا باید ازش خبر داشته باشم؟
‫خیلی تعجب‌آوره؟
‫اون منو ول کرد رفت سراغ یکی دیگه.
‫تعجبی داره؟
‫مادر بیچاره‌ش انقدر ناراحته ‫که عملاً دچار توهم شده.
‫فکر کرده آدریانا مرده.
‫مادرش الکلیه. می‌دونی که.
‫در هر صورت، کریستوفر.
‫تو فامیلمی و دوستت دارم، کارملا،
‫ولی از چیزی که داری ‫تلویحاً می‌گی خوشم نمیاد.
‫چه با فیلم، چه با نحوه برخوردم با آدریانا.
‫وقتی کلی اومد بیرون ‫بهش بگو رفتم سیگار بکشم.
‫رفیقم اینجاست. چطوری؟
‫بیلی بث‌گیت. توی کتابخونه بود، ‫یاد تو افتادم.
‫نمی‌دونم شنیدی یا نه، ولی جری تورچیانو،
‫هفته پیش تو بروکلین ترور شد.
‫- کی؟ ‫- جری تورچیانو.
‫توی اخبار خبرش پخش شد.
‫توی یه رستوران کشتنش.
‫می‌شناختیش؟
‫آره... آدم خوبی بود.
‫نفس کشیدن سخته.
‫با گوپته حرف می‌زنم.
‫ببینم می‌تونم کاری کنم ‫دوز بکلوونت رو بالا ببره.
‫دارم می‌میرم، نه؟
‫اوضاع خوب نیست... بهت دروغ نمی‌گم.
‫تهاجمی بودنش منو غافلگیر کرد.
‫با روزن هم نظرم.
‫از هر کاری که کردی... ممنونم، وارن.
‫- کیه؟ ‫- چرا تلفنتو جواب نمی‌دی؟
‫زنگشو خاموش کردم. نصفه شبه.
‫- عزیزم، چی شده؟ ‫- هیچی، عزیزم، همه چی خوبه.
‫برگرد بخواب.
‫همه چیز خوب نیست. یه مشکلی داریم.
‫کل اون سکانس که سالی ‫بوی با نامزده دوست می‌شه،
‫باید به تونی بگی ایده تو بود.
‫ایده من نبود.
‫احمق شدی؟
‫احتمالاً فکر می‌کنه من گذاشتمش ‫اونجا که ضایعش کنم.
‫- خب چرا گذاشتیش اونجا؟ ‫- این یه ایده بود.
‫نمی‌دونم. کی می‌دونه اینا از کجا میان؟
‫آیزاک نیوتن جاذبه رو اختراع کرد چون ‫یه عوضی بهش سیب پرت کرد.
‫این که برای ایده‌های خودم ‫اعتبار نمی‌گیرم به اندازه کافی بده،
‫حالا باید مسئولیت یه چیزی که
‫منو تو دردسر می‌ندازه رو هم بگیرم؟
‫گور باباش.
‫جایزه هیومنیتاس؟ این چیه؟
‫هیومنیتاس. از برادران پائولیست.
‫برای نوشتن مضامین اجتماعی رهایی‌بخش...
‫آه! اوه!
‫برو از پنجره بیرونو نگاه کن!
‫اون بیرون تابلوی هالیوود رو می‌بینی؟!
‫شاید با مدیر برنامه‌ت این‌جوری حرف بزنی،
‫ولی دیگه هیچ‌وقت با من تند حرف نزن!
‫راستش جی.تی، هستم، اما...
‫دنبال کریسم.
‫قراره باهاش ملاقات کنم.
‫چی، اینجا؟
‫قضیه اینه که اون برام یه پیام گذاشت،
‫ولی این شرکت ورایزون لعنتی...
‫اشکالی داره منتظر بمونم؟
‫آره، بشین.
‫- نوشابه رژیمی لطفا. ‫- حله.
‫به‌عنوان یه نویسنده، هیچ‌وقت ‫برات مشخص نیست.
‫یه ایده می‌دی، نمی‌دونی تماشاچی‌ها ‫چطور واکنش نشون می‌دن.
‫فقط چون من یه چیزی ‫که فکر می‌کنم دوست دارم
‫به این معنی نیست که ‫بقیه هم دوستش دارن.
‫خب، این چالششه.
‫بعضی وقتا واقعاً چالش‌برانگیزه.
‫خلق شخصیت‌ها، چطور باهم تعامل می‌کنن...
‫رئیس، سالی بوی، مثلاً.
‫کل شخصیتش؟
‫اونو از برودریک کرافورد ‫توی «متولد دیروز» دزدیدم.
‫اون چیه؟
‫هوم.
‫گارسون کنین، ساخت سال ۱۹۵۰. عالیه.
‫ویلیام هولدن عاشق ‫نامزد کرافورد می‌شه،
‫که جودی هالیدی بازیش کرده.
‫دختر سیاه‌پوست. خواننده.
‫نه، اون بیلی هالیدی‌ هست.
‫گرچه شخصیت جودی تو فیلم ‫هم اسمش بیلی هست،
‫شاید برای همین قاطی کردی.
‫من ندیدمش.
‫چرا باید قاطی کنم؟
‫به هر حال... شخصیت سالی بوی
‫بر اساس کرافورده، ‫یه جورایی یه یاروی بزرگ و تنومند،
‫مثلث عشقی، بی‌وفایی به مایکل،
‫دوستی با نامزد طرف...
‫خیلی شبیه رابطه هولدن/هالیدی‌ هست.
‫- سرت چی شده؟ ‫- چی؟
‫اوه. کابینت.
‫حواس نداشتم.
‫خب... اگه کریسی رو دیدم،
‫بهش می‌گم دنبالش بودی.
‫شما دو نفر گوش کنین، من جدیم.
‫اینجا خیلی برام مهمه.
‫شما یه چیزی دارید که مال منه.
‫اگه می‌خواید زنده از ‫اینجا برید، بهتره پسش بدید!
‫- من لاف نمی‌زنم. بهش بگو! ‫- اون لاف نمی‌زنه.
‫اون قبلا آدمایی رو کشته.
‫- یه بار حدود شش سال پیش، یه یارویی بود... ‫- خفه شو!
‫به زودی دیگه به هیچ کسی چیزی نمی‌گی.
‫این تصویریه که اون از ‫من برای دنیا به جا می‌ذاره.
‫وقتی به دنیا اومد یادمه، ‫تو بغلم نگهش می‌داشتم.
‫بچه دوست‌داشتنی‌ای هم بود.
‫چشم‌های درشتی داشت.
‫همیشه جوری در موردش حرف ‫می‌زنی انگار پسرته.
‫یه جورایی بود.
‫به‌خصوص بعد از مرگ باباش.
‫کوچولو بود، من باهاش دور می‌زدم.
‫می‌ذاشتمش تو سبد دوچرخه قصابی و...
‫توی خیابونا می‌گردوندمش.
‫اون موقع که ساتریال پیک داشت.
‫اخیراً اینو بهش یادآوری کردم.
‫یادش نبود.
‫ولی تو یادته.
‫خوش می‌گذروندیم.
‫بعد همه اون خاطرات چی شد؟
‫حالا منو فقط به چشم یه زورگوی عوضی می‌بینه.
‫تو دلت شکست.
‫خب... باباش دیکی...
‫براش یکی مثل من بود.
‫یه مربی.
‫آره، ولی بیشتر از اون.
‫یه دوست.
‫یه کسی که بتونی ازش الگو بگیری.
‫و امید اینه که اون چیزا رو منتقل کنی.
‫اون احترام و عشق.
‫و هر کاری که برای این بچه لعنتی کردم،
‫اون خیلی ازم متنفره.
‫مطمئنم توی یه سطحی اونم دوستت داره.
‫واقعا؟
‫اینو ببر خونه.
‫خودت قضاوت کن.
‫پنج دقیقه آخر باید به اون سؤال جواب بده.
‫نمی‌خوام این کارو بکنم.
‫طرفدار فیلم ترسناک نیستی؟
‫مهم اینه که تو چی فکر می‌کنی.
‫فکر می‌کنم ازم متنفره.
‫خیلی واضحه.
‫می‌خواد من بمیرم.
‫بدون اینکه احساستو نفی کنم،
‫این ممکنه که تو یه سطحی
‫زیادی مته به خشخاش میذاری؟
‫سال‌هاست که میام اینجا.
‫حالا دیگه خیلی چیزا ‫درباره ناخودآگاه می‌دونم.
‫ببین، عزیزم.
‫اینا تمیزن، همون‌طور ‫که تو دوست داری.
‫مامان، اون نمی‌تونه صداتو بشنوه.
‫همین‌جا کنار تخت می‌مونم.
‫- من... ‫- چی عزیزم؟
‫مورفین بیشتر می‌خوای، بابا؟
‫مادرم...
‫مامان‌بزرگ؟
‫چی، بابا؟
‫داره هذیون می‌گه؟
‫- اون اینجاست. ‫- نمی‌دونم. شاید باشه.
‫بعضی وقتا اونا آدمای فوت‌شده رو می‌بینن.
‫جان؟ به من نگاه کن، عزیزم.
‫جان.
‫سیگار می‌خوای، عزیزم؟
‫جان؟
‫قراره وقتی تو تیم منی این کارو بکنی؟
‫تونی؟ آنتونی اینفانته اومده ببینتت.
‫آره، بفرستش بیاد.
‫ببین کی اومده! با عینک اشعه ایکس.
‫جان چطوره؟
‫برای همین اینجام، تونی.
‫جان امروز صبح فوت کرد.
‫عجب. جدی نمیگی.
‫ای خدا.
‫کاش جدی نمی‌گفتم.
‫اون آدم فوق‌العاده‌ای بود، جان.
‫تسلیت می‌گم.
‫ممنون.
‫راستش این به صلاحش بود.
‫چه کار می‌شه کرد؟
‫من سرطان رو شکست دادم، ‫ولی اونو از پا درآورد.
‫سوار اسب نقاشی‌شده شو، ‫بذار چرخ گردون بگرده.
‫مگه نه؟
‫جان ساکریمونی.
‫روحش شاد.
‫اینجاییم که چیزی رو جشن بگیریم
‫که می‌تونست تولد ۴۷ سالگی
‫برادرم و عموی شما باشه.
‫براش شمع رو فوت کنین.
‫همین‌جا تو این کافه، ‫این صندلی،
‫محل مورد علاقه عمو بیلی تو کل دنیا بود.
‫- بیشتر از ورزشگاه شیا دوستش داشت؟ ‫- بیشتر از ورزشگاه شیا دوستش داشت.
‫با دوستاش می‌نشست و داستانای ‫خانوادگی‌شو تعریف می‌کرد،
‫کسایی که بیشتر از هر چیزی دوستشون داشت
‫و خیلی بهشون افتخار می‌کرد.
‫از حالا به بعد، خاکسترش همین‌جا می‌مونه
‫تا وقتی دوستاش میان سر بزنن، ‫بتونه ببینتشون.
‫- الان می‌تونه ما رو ببینه؟ ‫- آره!
‫کی می‌دونه لئوناردو داوینچی کیه؟
‫- من! من! ‫- متی؟
‫اون کتاب «رمز داوینچی» رو نوشت.
‫آنابلا.
‫اون یه نقاش بود، مونا لیزا رو کشید.
‫آفرین. نه‌تنها نقاش بود،
‫بلکه اون نقاشی‌های پزشکی هم کشید، ‫و برای ارتش یه تانک طراحی کرد.
‫- وای. ‫- لئوناردو یه ایتالیایی بزرگ بود،
‫و فامیلی ما در اصل لئوناردو بود.
‫ولی سال‌ها پیش وقتی بابابزرگم ‫از سیسیل اومد،
‫تو جزیره الیس فامیلی‌شونو ‫به لیوتاردو تغییر دادن.
‫چرا این کارو کردن؟
‫چون احمق بودن.
‫و حسود بودن. اونا
‫به یه میراث ایتالیایی ‫پرافتخار بی‌احترامی کردن
‫و اسم یه لباس رقص باله رو ‫روی ما گذاشتن.
‫ماریسا؟
‫جدیدا اون لباسو می‌پوشن. ‫تو باله لباس توتو می‌پوشی.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫- درسته، فرقی نمی‌کنه. ‫- حالا می‌تونیم کیک بخوریم؟
‫چطوری، فیل؟ خوبی؟
‫چهل و هفت سال. اون یه بچه بود.
‫من یه پیرمردم.
‫دوست داشتم برگردم به عقب.
‫همه رو لو می‌دادم.
‫نه، چی داری می‌گی.
‫بیست سال توی زندان بودم،
‫یه کلمه هم صدام در نیومد. ‫برای چی؟
‫برای محافظت از امثال راستی میلیوی کوفتی؟
‫داک سانتورو؟
‫تو یه مرد بودی، فیل. ‫این روزا مرد کم پیدا می‌شه.
‫اون فامیل لعنتی تونی سوپرانو...
‫نمی‌تونم حتی اسمشو بگم...
‫بیلی رو کشت.
‫و من درباره‌ش چه‌کار کردم؟
‫این ضعف منه.
‫بعضی وقتا فکر می‌کنم تو دی‌ان‌اِی منه.
‫خانواده‌م همون لحظه‌ای که از کشتی ‫پیاده شدیم مقابل خودباخته‌ها سر خم کردن.
‫عجب. چی داری میگی؟
‫«لیوتاردو.»
‫این میراث کوفتی منه.
‫دیگه بوچی رو تحمل نمی‌کنم.
‫دیگه اینو تحمل نمی‌کنم.
‫«ترجمه از میثم موسویان»