‫پس هر بار ازت می‌پرسیدم «اوضاع کار چطوره» ‫ و تو می‌گفتی «خوبه»،
‫توی دلت داشتی به ریش سفیدم می‌خندیدی؟
‫چه خبره؟
‫امروز رفتم «بلاک‌باستر» که ‫فیلم «مرد سیندرلایی» رو کرایه کنم؛ اگه گفتی چی فهمیدم؟
‫فهمیدی هنوزم کلاسیک حساب می‌شه؟
‫فهمیدم پسرمون، آقای دروغگو،
‫سه‌ هفته پیش اخراج شده.
‫از بلاک‌باستر؟ ‫آخه چطور تونستی؟
‫یه مشت میمونِ نفهم رو گذاشتن مدیر اونجا!
‫وسایل تبلیغاتی رو برمی‌داشته و می‌فروخته: ‫ پوسترهای فیلم، ماکت‌ها.
‫ماکت مقوایی! ‫گیر الکی دادن.
‫اکثر اون وسایل رو خودشون می‌ریزن دور.
‫قانون فروشگاه کاملاً واضح بود.
‫خب، شاید من به محیط زیست اهمیت می‌دم.
‫اصلاً به این فکر کردی؟ ‫«والاس و گرومیت»،
‫اون خودش ۲۰ کیلو وزن داشت.
‫چندتا درخت به‌خاطرش قطع شدن؟
‫آخرش همه‌ش می‌ره توی سطل.
‫می‌شه منم یه‌ شب بیام خونه ‫و آرامش داشته باشم؟
‫همیشه به من می‌گی مثل یه‌ تاجر فکر کنم،
‫ولی هر بار که این کار رو می‌کنم، یه ایرادی داره.
‫توی دبیرستان از راه تبلیغ مهمونی پول درمی‌آوردم، ‫ اونم بد بود.
‫- الانم این. ‫- می‌دونی نظرم چیه؟
‫خیلی از روزها که دیر می‌ری سر کار، ‫زنگ می‌زنی می‌گی مریضی،
‫لیاقتت همینه که اخراج بشی.
‫بدترین قسمتش اینه که اصلاً برات مهم نیست.
‫چی؟ باید برای بلاک‌باستر اهمیت قائل بشم؟
‫یه مشت متعصب مذهبی اونجان!
‫اصلاً با پولی که اونا می‌دن نمی‌تونم زندگی کنم.
‫چرا؟!
‫توی خونۀ ما زندگی می‌کنی! ما بهت غذا می‌دیم!
‫شما زندگی اجتماعی دارید، من نمی‌تونم داشته باشم؟
‫اصلاً می‌دونی خرج یه کلوپ درست‌وحسابی توی نیویورک چقدره؟
‫یه بطری نوشیدنی پونصد دلاره، ‫کمِ کمش باید دوتا بطری رو بخوریم دیگه.
‫شبی هزار دلار خرج نوشیدنی می‌کنی؟
‫نه، نه... هر شب که نه.
‫خیلی‌خب، تک‌وتوک پیش میاد. ‫«هرنان» و بر و بچ هم هستن.
‫نوبتی حساب می‌کنیم.
‫هرنان؟ یا اون دختری که وقتی ماشینش چپ کرد فلجش کرد؟
‫اونم میاد باهاتون نوشیدنی می‌خوره؟
‫با ویلچرش؟
‫تقصیر هرنان نبود.
‫خب؟ مامان و بابای دختره دنبال یه پول قلمبه‌ان
‫چون دیدن عکس بابای پسره توی مجلۀ فوربز بوده.
‫خدای بزرگ!
‫اگه این حالت رو بهتر می‌کنه باید بگم...
‫یه مدته که هر روز توی اینترنت ‫دارم دنبال کار جدید می‌گردم.
‫ای خدا! حتی نمی‌شه باهاش حرف زد!
‫شوخی می‌کنی؟ باید دست‌وپاش رو ببوسی.
‫چون بچگی‌هات اگه مامانت نبود
‫با یه مشت همۀ دندونای شیری‌ات رو می‌ریختم.
‫خوابم نمی‌بره.
‫ای‌جی...
‫کسی زنگ زد؟
‫مسئله فقط این نیست که با حقیقت بیگانه‌ست،
‫یه‌جور سردی و بی‌روحی توی وجودشه. ‫ تنم رو به لرزه میندازه.
‫لوس شده، همین. زیادی براش ریخت‌وپاش کردیم.
‫بی‌خیال، اون با کلی بچه‌مایه‌دار هم‌مدرسه‌ای بوده.
‫الان بیشترشون توی دانشگاه‌های آیوی لیگ هستن ‫ و وضعشون خیلی خوبه.
‫نه، این یه مشکلی هست که توی وجودشه.
‫ته دلش یه‌جورایی به همه‌چی می‌گه «به درک».
‫نمی‌دونم دلیلش چیه.
‫اون قضیۀ «من به خدا اعتقاد ندارم» رو یادت میاد؟
‫توی روز جشن تکلیفش؟
‫شاید غافل‌گیرمون کنه.
‫وقتی می‌خوای بخوابی خیلی خوش‌بین می‌شی، نه؟
‫- دیدم چراغ روشنه. می‌شه بیام تو؟ ‫- آره، چرا که نه عزیزم؟
‫دارم می‌رم کالیفرنیا. نمی‌دونم چند وقت.
‫کالیفرنیا؟ چی می‌گی برای خودت؟
‫فین اون سال مرخصی گرفت. و عالی بود
‫چون وقتی بابا آسیب دید ‫پشتم به اون گرم بود.
‫ولی الان که داره برمی‌گرده دانشکدۀ دندون‌پزشکی، ‫ می‌خوام کنارش باشم.
‫مگه شما دوتا با هم مشکل نداشتید؟
‫ هیچ‌وقت همچین حرفی نزدم.
‫نمی‌دونم دلم می‌خواد برم دانشکدۀ حقوق یا پزشکی.
‫جفتشون گزینه‌های خوبی‌ان.
‫به این می‌گن مشکل آدم‌های پولدار.
‫باباش گفت که می‌تونه برام
‫یه کار آزمایشگاهی توی دانشگاه کالیفرنیا جور کنه، ‫اونجا جراحی دهان تدریس می‌کنه.
‫اگه تصمیم بگیرم برم پزشکی،
‫این توی درخواست پذیرشم خیلی تأثیر خوبی داره.
‫یعنی لُب مطلب اینه که
‫داری دنبال اون یارو می‌ری کالیفرنیا.
‫مِدو، بحث به این مهمی رو
‫ساعت یک و نیم نصفه‌شب مطرح کردی،
‫ببخشید اگه یه‌کم زمان لازم داریم تا باهاش کنار بیایم.
‫خب، باید بلیت هواپیما رزرو کنم...
‫حداقل برای کریسمس برمی‌گردی.
‫نمی‌دونم. لطفاً بهم فشار نیارید، خب؟
‫پروژۀ تایدلندز، سهم تو از شغل‌های صوری،
‫با اتحادیه صحبت کردم ‫و می‌گن دیگه نمی‌تونیم با پنج‌تا شغل کار کنیم.
‫برگردوندن به حالت قبل، ‫بماند که سهم منم خیلی کم شده.
‫فرمانده‌ها الان بیشتر از هر وقت دیگه‌ای چشمشون به منه
‫که اون شغل‌های صوری رو بهشون بدم
‫به‌خاطر بیمۀ درمانی.
‫هزینه‌های درمانی این روزها خیلی بالاست.
‫هرچی می‌خوای پشت سر جان غر بزن، ولی اون می‌فهمید
‫که قرارداد ما دوجانبه‌ست.
‫جان توی زندان دانبری داره لباس تا می‌کنه.
‫مسئولیت مراقبت از خانواده روی دوش منه،
‫حتی اگه فقط اسماً رئیس باشه.
‫الان من یه تصمیمی گرفتم، و با کمال احترام، قطعیه.
‫ببین، اینم به‌جای تشکرته.
‫ نباید می‌ذاشتم قضیۀ ویتامین‌ها رو ماست‌مالی کنی.
‫بازم قضیۀ ویتامین‌ها رو پیش کشیدی.
‫تو به من گفتی هزار و پونصد جعبه سنتروم ‫توی اون ماشین هست.
‫وقتی برادرزاده‌ات تحویلش داد، ‫ کارتن‌ها پاره بودن،
‫قرص‌ها ریخته بودن کف زمین.
‫اگه کسی ضرر کرده باشه، من بودم، ولی می‌دونی چیه...
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫بذارش جیبت.
‫ولی باید توی این وضعیت جدید یه‌کم کوتاه بیای.
‫برای کنترل فرمانده کل روی دشمن قسم‌خورده
‫شهر پایتخت، نماد قدرت آن‌ها در اروپاست.
‫باید باهات صحبت کنم. ‫اون سفر پاریس که بهت گفته بودم رو یادت میاد؟
‫توی حراج بی‌صدای جشن برنده شدمش.
‫خب، تاریخش رسیده، و فکر می‌کنم دوست دارم برم.
‫تو هیچی از این قضیه یادت نیست، نه؟
‫ما همین‌جا وایستادیم و پونزده دقیقه در موردش حرف زدیم.
‫- می‌دونم، تو یه سفر به پاریس برنده شدی. ‫- چرا باید دروغ بگی؟
‫نمی‌گم! تو همیشه می‌گی من دروغ می‌گم.
‫چرا پاریس؟
‫خب، یکی از بهترین شهرهای دنیاست.
‫ولی قورباغه‌ها از ما بدشون میاد. ‫(لقب فرانسوی‌ها)
‫برو ایتالیا.
‫سفر ایتالیا رو حراج نکرده بودن.
‫در واقع معاملۀ خوبیه.
‫یه هفته برای دو نفر، به قیمت پنج‌ هزار دلار.
‫وضع یورو چطوره؟
‫نمی‌دونم، تونی.
‫من سه‌ سال توی دبیرستان فرانسوی خوندم.
‫- نمی‌تونم یه هفته به خودم مرخصی بدم، «کارم». ‫- می‌تونم با «رو» برم.
‫سال‌هاست که داریم در مورد با هم سفر رفتن حرف می‌زنیم،
‫از وقتی که قضیۀ سفر رُم به هم خورد.
‫آره...
‫وقتی آنتونی از توی در شیشه‌ای رد شد.
‫الان واقعاً نیاز به یه مسافرت دارم.
‫رفتنِ مدو،
‫خونه‌ای که ساختم، تصور اینکه خرابش کنن و از نو بسازنش،
‫بهم حالت تهوع می‌ده.
‫آره.
‫به‌علاوۀ گل‌پسرت.
‫دیگه نمی‌دونم باید چی‌کار کنم.
‫می‌دونی چیه؟ بهتره بری.
‫حق داری بری.
‫برای تو هم خوب می‌شه.
‫هر کاری که مردها توی خلوتشون می‌کنن، بکن.
‫حالا هر چی. گفتم برو.
‫من چیزی‌ام نمی‌شه.
‫خیلی هیجان‌زده‌ام. الان به «رو» زنگ می‌زنم.
‫وایستا! ببین.
‫[تاریخ]
‫تونی؟
‫سلام.
‫این چه وضعشه؟
‫داداشم اون‌طرفه.
‫- الان این یعنی چی؟ ‫- هیچی. فقط اونجاست، همین.
‫بهم نارو بزنی، گلوت رو می‌بُرم.
‫ببخشید. نمی‌دونستم باید چی‌کار کنم.
‫می‌خوام برگردم.
‫- می‌شه بشینم؟ ‫- نه، نمی‌شه!
‫قضیه‌ش پیچیده بود. ‫داشتم یه مسائلی رو حل می‌کردم.
‫وقتی تند تند تزریق می‌کنی و مواد می‌کشی، ‫همین می‌شه دیگه!
‫من معتاد نیستم. هیچ‌وقت هم نبودم.
‫- جانم؟ ‫- به‌خاطر دارویی بود که مصرف می‌کردم.
‫برای فشار خونم.
‫مغزم رو به هم ریخته بود، ‫ولی الان دیگه خوب شدم.
‫احتمالاً می‌تونم از دکترم نامه بگیرم.
‫از دکترت نامه بگیری که توش نوشته باشه ‫دیگه تمایلی به کشیدنِ مواد نداری؟
‫اولاً که، با پول راهم رو باز می‌کنم.
‫۲۰۰ هزارتا دارم که مستقیماً به خودت می‌رسه.
‫لازم نیست کس دیگه‌ای بدونه.
‫در درازمدت، می‌دونم ساخت‌وساز منتفی‌ـه...
‫و نمی‌شه با اونا کار کرد.
‫ولی مت‌آمفتامین، مدیریتِ کلوپ،
‫فضای خیلی بازتری داره.
‫توی آتلانتیک سیتی آشنا دارم.
‫با حمایت تو می‌تونم اونجا برای ‫خودم کار و کاسبی راه بندازم.
‫نزدیکت می‌مونم، ولی نه خیلی نزدیک.
‫تونی!
‫خواهش می‌کنم، بهم پشت نکن.
‫داشته تعقیبت می‌کرده، تی.
‫مشکل این‌جور آدما همینه.
‫زندگی در خفا، آب‌زیرکاه‌شون می‌کنه.
‫حرف از مت‌آمفتامین و مواد شد، ‫این یارو رو ببینید.
‫هرچی می‌خواید پشت سر ریچی آپریل بد بگید
‫ولی وقتی فهمید پسرش معتاده
‫کار درست رو کرد. عاق‌اش کرد.
‫جلسۀ دائم‌الخمرهای گمنام دارم.
‫الان دیگه دائم‌الخمرهای گمنام هم اضافه شده.
‫سالواتور لوکانیا حتماً داره از اون بالا ‫با افتخار بهمون نگاه می‌کنه!
‫خیلی‌ها با این موضوع موافقت می‌کنن
‫که از شرّ ویتو خلاص بشیم. ‫خود فیل به‌تنهایی...
‫گور بابای فیل.
‫می‌دونی قضیه چیه؟
‫باید اعتبارش رو به‌عنوان یه آدم سرسخت بالا ببره
‫تا بتونه رئیس بشه. ویتو توی آتلانتیک سیتی،
‫اونجا برای خودشه. جزو ما نیست.
‫ما هم هر ماه یه پول بخور و نَمیری به جیب می‌زنیم.
‫- آماده‌ای؟ ‫- کلی اینجا داستان داریم...
‫همین فکر پرواز و تدابیر شدید امنیتی هم هست...
‫پاشو.
‫یه چیزی برات گرفتم، برای سفرت.
‫این «لویی ویتونِ» اصله. ‫(برند کالاهای لوکس)
‫سال سختی داشتی. من توی بیمارستان بودم،
‫تو شبانه‌روز اونجا بودی.
‫دلم می‌خواد بهت خوش بگذره.
‫هوم؟
‫وقتی توی کما بودی، بهت گفتم دوستت دارم.
‫- یادت میاد؟ ‫- نه.
‫- باید بیشتر بهت بگم. ‫- خب...
‫کسی جلوت رو نگرفته.
‫خیلی‌خب، گوش کنید، بچه‌ها.
‫فرانچسکا، منو ببین.
‫نباید به هیچ‌کس بگید، حتی به دوست‌های مدرسه‌تون،
‫که بابا اومده خونه، ‫یه مدت کوتاهی نباید بگید.
‫باید برگردی افغانستان؟
‫سازمان سیا به آدم نمی‌گه بعدش قراره کجا بفرسته‌ات.
‫جاسوس‌بودن خطرناکه؟
‫تا وقتی که کسی ندونه تو کی هستی، نه.
‫من از اون مأمور مخفی‌هام.
‫برای همینه که، همون‌طور که گفتم،
‫باید رازدار باشید.
‫- به کسی نمی‌گم. ‫- به کسی نمی‌گم.
‫- یه موقع نری بگی! ‫- نمی‌گم!
‫دوستتون دارم بچه‌ها.
‫چقدر طول می‌کشه تا بتونی برگردی پیش ما زندگی کنی؟
‫فقط تا وقتی که این گندکاری رو با تونی حل کنم.
‫اوضاع خوب به‌نظر می‌رسه.
‫تا چند روز دیگه معلوم می‌شه.
‫مشاوره برای مشکلت چی؟
‫- با پدر «ماکن» حرف زدی؟ (پدر روحانی) ‫- ماری...
‫خیلی واضح بهت گفتم؛ من مشکلی ندارم.
‫اون قضیه تموم شده.
‫در ضمن...
‫جداً دارم به این فکر می‌کنم ‫که یه بچۀ دیگه به دنیا بیاریم.
‫آهای، بابا، ببین!
‫آفرین، وی!
‫الو؟
‫سلام.
‫لعنت بهت.
‫- می‌دونم، ببین... ‫- نه یه کلمه حرف، نه یه یادداشت.
‫- تو چه جور آدمی هستی؟ ‫- شرمنده.
‫تو به کمک نیاز داری. حالت خیلی خرابه.
‫زن و بچه دارم. نمی‌تونستم اونا رو ول کنم.
‫چرت‌وپرت می‌گی.
‫اون سبک زندگیِ کوفتی‌ات رو نمی‌تونستی ول کنی.
‫شرط‌بندی، پول، خدا می‌دونه دیگه چی.
‫حق با توئه.
‫نمی‌خواستم تو رو هم توی این منجلابی که هستم بکشونم.
‫برو بابا! بقیه از نظر تو احمقن، نه؟
‫- نه. ‫- توی نیوجرسیِ کوفتی می‌تونی برای خودت
‫پادشاهی کنی. ‫همه پاچه‌خواریت رو می‌کنن.
‫- ببخشید. ‫- نمی‌خوام بیشتر از این باهات آشنا بشم.
‫نمی‌خوام صدات رو بشنوم.
‫دیگه هیچ‌وقت بهم زنگ نزن.
‫آدم وقتی پرواز می‌کنه دل و روده‌اش می‌پیچه؟
‫سلام!
‫حالت چطوره؟
‫چه خبرا؟ چه می‌کنی؟
‫- چطوری؟ ‫- شنیدم با تونی ارتباط برقرار کردی.
‫ممنونم که اومدی من رو ببینی. چطوری؟
‫نیکول با این خرجیِ بچه، داره خفه‌م می‌کنه.
‫ممکنه شش ماه بیفتم زندان.
‫می‌دونی، داشتم فکر می‌کردم
‫اگه می‌شه ۲۰ هزارتا با دو درصد سود بهم قرض بدی...
‫ولی شاید الان وقت مناسبی برات نباشه.
‫نه. نه، می‌تونم این کار رو بکنم.
‫ولی باید بگم ۲.۵ درصد.
‫باشه. می‌دونی که پولت رو پس می‌دم.
‫بس کن بابا.
‫از رادیو شنیدم که تونل مثل پارکینگ شده.
‫امیدوارم توی ترافیک گیر نکرده باشی.
‫تو گفتی می‌خوای حساب اون معتاد لعنتی رو برسی.
‫وای، محض رضای خدا، بازم ویتوی لعنتی؟
‫تو چه مرگته؟
‫توی شهره، مگه نه؟
‫اون شب خونۀ ماری بودم.
‫خودش رو به اون راه زد، ولی تابلو بود که دیدتش.
‫الان دیگه «غیب‌گوی اعظم» هم شدی، ها؟
‫باید بهت بگم، آنتونی، اگه ویتو اینجاست
‫- و تو خبر داری... ‫- برو بابا.
‫خیلی خوشم میاد که اینجا اجازه می‌دن سیگار بکشی.
‫فکر کنم باید قبل از خرید رفتن ‫یه‌کم می‌خوابیدم.
‫بهت گفته بودم.
‫هنوز دلت به هم ریخته‌ست؟
‫انگار قرار نیست خوب بشه.
‫عاشق این صدام... فرانسوی!
‫خیلی باکلاسه.
‫آره واقعاً.
‫هیچ‌کس اینجا ما رو نمی‌شناسه، «رو». ‫باورت می‌شه؟
‫همۀ کتاب‌های راهنما نوشتن ‫ باید سعی کنی با برنامۀ محلی‌ها هماهنگ بشی.
‫- ساعتت رو تنظیم کردی؟ ‫- بله، ناپلئون! ای خدا.
‫الوئیز و آبلار، وای خدا!
‫چی؟
‫به‌نظرم امروز اولین ایستگاه فرهنگی‌مون ‫باید موزه لوور باشه.
‫دوباره، رمی!
‫- چطور می‌گن «لطفاً»؟ ‫- سیل وو پله.
‫- و صورت‌حساب، لطفاً.
‫(صحبت به زبان فرانسوی)
‫نمی‌دونم چه زِری زد.
‫تو همه‌ش انگلیسی حرف می‌زنی. ‫چرا سعی نمی‌کنی از فرانسوی‌ات استفاده کنی؟
‫نمی‌دونم. احساس غریبی می‌کنم.
‫من و تونی رفته بودیم میامی.
‫اون کلاً شش‌هفت‌تا کلمۀ اسپانیایی بلده،
‫ولی اونجا جوری باهاشون حرف می‌زد
‫که انگار «ریکاردو مونتالبان» ‫ یا یه چیزی تو این مایه‌هاست.
‫اوهوم.
‫بهت گفتم باید می‌رفتیم سمت خیابون دوفین.
‫لعنتی، اون یکی دستکشم کجاست؟ ‫وقتی رفتیم تو، دستم بود.
‫می‌دونی، حسابی گیج شدم.
‫مجبورم کردی از اون رستوران سریع بیام بیرون.
‫ما کیلومترها با لوور فاصله داریم.
‫لعنتی. به این زودی یه دستکشم رو گم کردم.
‫وای خدا.
‫یا خدا.
‫اون ابرها رو ببین. آسمون پاریس.
‫کی تونسته این رو بسازه؟
‫ببین! دقیقاً مثل فیلم «معما»!
‫حواست باشه اون کثافت‌کاری رو از روی تابلو تمیز کنی!
‫ویتو.
‫آتلانتیک سیتی، فراموشش کن.
‫چرا نظرت عوض شد؟
‫نمی‌تونم سر این قضیه با فیل بجنگم.
‫کارهامون به هم گره خورده.
‫نمی‌شه با همه درگیر شد.
‫اگه شغل‌های صوری‌ات رو می‌خوای، ویتو باید بره.
‫کار درست همینه، تی.
‫همۀ اون هفته‌ها توی بیمارستان،
‫جراحی‌ها، دردِ بی‌وقفه، برای چی؟
‫که بیام اینجا و سر یه همچین چیزی تیر بخورم؟
‫متأسفم.
‫اگه ویتو می‌خواست اون سبک زندگی رو دنبال کنه،
‫باید بی‌سروصدا این کار رو می‌کرد.
‫بی‌سروصدا بود دیگه، نبود؟
‫کس خاصی هست که بخوای این کار رو بهش بسپری؟
‫خب، کارلو بیشترین مشکل رو با این قضیه داشت. ‫ بذار اون انجامش بده.
‫تقصیر خود ویتوئه.
‫چرا توی همون خراب‌شده‌ای که بود نموند؟
‫سر این قضیه، خودخوری نکن.
‫به کارلو می‌گم بیاد توی مرکز خرید.
‫دقت کردم که این پلاک‌های کوچیک همه‌جا هستن.
‫چی نوشتن؟
‫۲۰ آگوست ۱۹۴۴.
‫این مرد، فرانسوا مارتین، در نهضت مقاومت جنگید،
‫و آلمانی‌ها دقیقاً همین‌جا به او شلیک کردند.
‫فیل؟
‫اون خیاطه با زانلای من چی‌کار کرده؟ ‫(زانلا: برندِ شلوار)
‫چی؟ شلوارم رو می‌گم!
‫بیچاره داره بینایی‌اش رو از دست می‌ده. ‫ دیابت داره.
‫فردا سر راه کلیسا، می‌برمشون پیش اون کُره‌ایه.
‫جلسۀ «مادران نگران کاتولیک» رو دارم.
‫راستش رو بخوای،
‫یه‌جورایی دلم نمی‌خواد جلسه رو برم.
‫- باز شروع شد. ‫- یه معتاد فلک‌زده توی خانوادۀ ما؟
‫فردا یه کشیش پروتستان ‫از دنور میاد تا با ما صحبت کنه.
‫متخصص‌ـه.
‫جلوی پدر روحانی خیلی خجالت می‌کشم.
‫پدر روحانی بهم گفت: ‫«اگه ویتو اون سبک زندگی رو ترک نکنه، ملعونه.»
‫- می‌دونم. ‫- چی؟
‫می‌دونم.
‫پدر روحانی هفتۀ پیش خیلی قشنگ می‌گفت.
‫می‌گفت: «جهنم هیچ قشنگی‌ای نداره.»
‫جالب بود. ولی مطمئنم خودش این رو نگفته.
‫یه چیزی که می‌دونم اینه که
‫باید ویتو رو مجبور کرد که با مشکلش روبه‌رو بشه.
‫تنها ایستگاه راک کلاسیک نیویورک:
‫بیا.
‫لازم نیست این کار رو بکنی، ولی خیلی لطف داری.
‫بله؟
‫فقط می‌خواستم بدونم به پیشنهادم فکر کردی یا نه.
‫آره، فکر کردم،
‫و باید بدونم این آشناهات توی آتلانتیک سیتی کی‌ان.
‫توی مرکز خرید می‌بینمت، ساعت یازده. دیر نکنی.
‫- بلندش کنید. ‫- نه!
‫بیا ببینم. بیا ببینم. ‫خفه شو!
‫تکون نخور. وایستا.
‫تو واقعاً مایۀ ننگی!
‫شوهره با یه اردک زیر بغلش میاد خونه و می‌گه:
‫«این همون خوکیه که ازش متنفرم.»
‫زنه می‌گه: «این‌که خوک نیست، اردکه.»
‫مَرده می‌گه: «با تو حرف نمی‌زدم.»
‫ امروز صبح جسد ویتو رو پیدا کردن ‫که انقدر کتکش زدن مُرده،
‫توی یه مسافرخونه توی «فورت لی».
‫- یه پلیس آشنا اونجا دارم که بهم خبر داد. ‫- لعنتی.
‫در ضمن، کارآگاه‌های دایرۀ جنایی
‫بهش گفتن یه چوب بیلیارد فرو کردن توی بدنِ ویتو.
‫- شاید دعوای ناموسی بوده؟ ‫- همه‌مون می‌دونیم کار کی بوده.
‫فیل! عجب دل و جیگری داره این بی‌شرف!
‫من همیشه در موردش چی می‌گفتم؟
‫می‌بینم که خبر رو شنیدین.
‫- حتماً کار فیل بوده، درسته؟ ‫- اینم از خبرنگارِ نمونۀ سال!
‫می‌دونم پاش رو از گلیمش درازتر کرده، ‫ولی بازم، یه‌جورایی باید تحسینش کرد.
‫اون فقط لب و دهن نیست.
‫حرفم اینه که کلی دردسر ما رو کم کرد، مگه نه؟
‫ کُشتنِ یه عضو رسمی، تصمیم آسونی نبوده، مگه نه؟
‫طبیعتاً فیل براش پز نمی‌ده چون نمی‌تونه.
‫فیل توی وضعیت بدی قرار گرفته بود، ‫به شرافت خانوادگی‌اش لکه وارد شده بود.
‫اگه من زودتر دستم به ویتو می‌رسید، نتیجه‌ش همین می‌شد.
‫صد درصد.
‫کاش از ویتو پول قرض کرده بودم.
‫می‌دونی که این یعنی چی؟ نه؟
‫مسئله ویتو نیست، مسئله منم.
‫فیل داره می‌گه هر غلطی دلش بخواد می‌تونه بکنه،
‫از جمله کُشتنِ یه فرمانده توی خانوادۀ من،
‫ منم هیچ غلطی نمی‌تونم باهاش بکنم.
‫همیشه غیرمستقیم منظورش همین بوده.
‫باور کن ویتامین‌ها فقط شروع ماجراست.
‫کارملاست.
‫- پاریس آتیش گرفته؟ ‫- سلام، سرت شلوغه؟
‫نه نه، داشتم با سیل چرت‌وپرت می‌گفتم.
‫اوضاع چطوره؟
‫راستش هوا سرده، بارونم میاد.
‫- مثل فیلم «پاریس در تب‌وتاب»، آره؟ ‫- تو از «رو» بدتری.
‫دارم از دست این ارجاعات فرهنگی دیوونه می‌شم.
‫ چیزهای باورنکردنی‌ای می‌بینم، تونی.
‫انگار شبکۀ تاریخ‌ـه، اگه اینجا بودی عاشقش می‌شدی.
‫- تُست چطوره؟ ‫- چی؟
‫تُست فرانسوی. ‫(فرنچ تُست)
‫اینجا بهش یه چیز دیگه می‌گن.
‫- سیب‌زمینی سرخ‌کرده چطوره؟ ‫- «پوم آلومت».
‫- ولش کن. ‫- از مِدو خبر داری؟
‫بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم.
‫می‌دونی این بچه مطلقاً هیچی بلد نیست؟
‫می‌پرسید لازمه ماشینش رو مرتب ببره نمایندگی؟
‫چون اونجا برف نمیاد.
‫- شازده چطوره؟ ‫- خوراکش اینه که بیاد اونجا توی فرانسه.
‫هیچ‌کدوم از اون احمق‌ها هم دلشون نمی‌خواد کار کنن.
‫ولی مجبورش کردم سطل آشغال‌ها رو با شیلنگ بشوره.
‫خب، اینم غنیمته.
‫احتمالاً سرت شلوغه. مزاحم نمی‌شم.
‫فقط خواستم یه سلامی کنم. دلم برات تنگ شده.
‫منم دلم برات تنگ شده. مراقب خودت باش، خب؟
‫مردم منتظر یه واکنش می‌مونن.
‫ببین، این همون چیزیه که داشتم در موردش حرف می‌زدم.
‫بزنیم یکی از آدم‌های فیل رو بکشیم؟
‫جو باناناس رفت سراغ کارلو گامبینو.
‫اعضای رسمی کشته شدن، ‫جنگ هفت سال طول کشید.
‫چند بار باید این رو بگم؟
‫وقتی بچه‌ها به جون هم بیفتن، پولی درنمیارن.
‫خب؟ که چی؟
‫تنها چیزی که برای فیل مهمه پوله.
‫اون اتاق شرط‌بندی رو توی «شیپ‌هِد بِی» داره، درسته؟
‫- بچه‌های ما دیدنش. ‫- آره.
‫شش ماه توی لاس‌وگاس زندگی کردم.
‫دوستم یه رستوران داره. اونجا کار می‌کردم.
‫- آمریکا رو دوست دارم. ‫- منم فرانسه رو دوست دارم.
‫رو، میای یا نه؟
‫- خیلی‌خب، بهم زنگ بزن، باشه؟ ‫- باشه.
‫توی بلویل زندگی می‌کنه.
‫یه بلویل توی فرانسه دارن.
‫واقعاً که نمی‌خوای باهاش بری بیرون؟می‌خوای؟
‫- عین بچه‌های ۲۶ ساله بود. ‫- همین دیگه!
‫خدایا، این قشنگ نیست؟
‫۱۳۵۰۸۰.
‫می‌دونی یه زنی دقیقاً مثل ما این رو مینداخته گردنش؟
‫احتمالاً ازدواج کرده بوده، بچه داشته.
‫«حمام‌های گالو-رومی، قرن سوم.»
‫چه کِیفی می‌کردن، نه؟
‫این شهر خیلی قدیمیه.
‫به همۀ آدم‌هایی فکر می‌کن که اینجا زندگی کردن،
‫نسل پشت نسل،
‫صدها و صدها سال، کلی زندگی.
‫خدایا، خیلی غم‌انگیزه.
‫البته غم‌انگیز نیست، نمی‌دونم. ‫فقط آدم رو به فکر میندازه،
‫- باعث می‌شه به خودت جور دیگه‌ای نگاه کنی. ‫- اوهوم.
‫یه شب توی بیمارستان بود که ‫وضعیت تونی خیلی ریسکی شده بود.
‫- اوهوم. ‫- یه لحظه از کما اومد بیرون
‫و گفت: «من کی‌ام؟ دارم کجا می‌رم؟»
‫می‌دونی، اون‌موقع نمی‌فهمیدم منظورش چیه.
‫با اومدن به اینجا،
‫منم همین حس رو دارم. عجیب نیست؟
‫بذار یه عکس بگیرم.
‫وای عزیزم، چی شده؟
‫ما خیلی نگرانیم.
‫گاهی حس می‌کنم تنها کاری که می‌کنیم همینه،
‫ولی در نهایت همه‌ش فراموش می‌شه.
‫همه‌ش... همه‌چی به فراموشی سپرده می‌شه.
‫بیا بغلم.
‫می‌دونم روزنامه‌ها چی نوشتن،
‫ولی پلیس می‌گه شاید ربطی به قضیۀ اعتیاد نداشته باشه.
‫ماری، عزیزم،
‫اونا با غریبه‌های توی کافه‌ها ‫و استراحتگاه‌های بین جاده‌ای، مواد می‌کشن.
‫بدجوری کتکش زدن. وای خدا، صورتش!
‫دیگه اصلاً شبیه آدم نبود.
‫نباید بذاری ذهنت درگیر این چیزها بشه...
‫خاموشش کن.
‫خاله سل زنگ نزده. ‫حتی برای حرف زدن با بچه‌ها.
‫چطور آدما می‌تونن انقدر بی‌رحم باشن؟
‫بالأخره تصمیم اشتباهی گرفته، ماری.
‫موضع کلیسا در مورد اعتیاد خیلی واضحه.
‫ولی تو اینجایی. تو اومدی.
‫پدر روحانی همیشه می‌گه: «از گناه متنفر باش،
‫اما گناهکار را دوست بدار.»
‫کاش من مُرده بودم.
‫جدی می‌گم، کاش من مُرده بودم!
‫می‌دونی چیه؟ من کارهای مراسم ختم رو انجام می‌دم.
‫تو اصلاً حالت خوب نیست.
‫با توجه به شرایط، یه مراسم کوچیک و خصوصی بگیریم،
‫فقط با حضور بستگان درجه‌یک.
‫مرد خوبی بود، مگه نه، فیل؟
‫بود. من مثل برادر زنم دوستش داشتم.
‫ولی بعضی وقتا از حکمتِ خدا سر در نمیاریم.
‫خیاط ما، داره کور می‌شه، ۴۷ سالشه.
‫خودت رو بذار جای اون!
‫لازمه اینو بگم، ماری؛ ‫ویتو، تا حدودی...
‫شاید برای بچه‌ها بهتر باشه که اون الگو رو ندارن.
‫خب...
‫همۀ زن‌های خونه‌ت رفتن.
‫چه حسی داری که کارملا بدون تو رفته سفر؟
‫واقعاً باید در مورد این بحث مزخرف حرف بزنیم؟
‫معلومه که نه.
‫قبل از اینکه تموم کنیم، ‫چیزی هست که بخوای در موردش صحبت کنی؟
‫خیلی‌خب.
‫اینکه از پسرم متنفرم چطوره؟
‫میام خونه، می‌بینم نشسته پای کامپیوتر،
‫با اون لباس زیر لعنتی‌اش،
‫داره وقتش رو توی یه چت‌روم تلف می‌کنه،
‫با یه احمق دیگه کل‌کل می‌کنه،
‫و مثل دختربچه‌های دبستانی هرهر می‌خنده.
‫دلم می‌خواد صورتش رو له کنم.
‫پسرم رو!
‫نظرت در مورد این چیه؟
‫آنتونی، فکر می‌کنم عصبانیتت از ای‌جی...
‫مدتیه که داره بیشتر می‌شه.
‫باید این مسئله رو حل کنیم.
‫تنها چیزی که می‌دونم اینه که خوب شد بابام زنده نیست،
‫چون بذار بهت بگم، این براش خیلی خنده‌دار بود.
‫چی براش خنده‌دار بود؟
‫این گل‌پسری که تحویل جامعه دادم.
‫چون ای‌جی با طرز فکر بابات ‫از اینکه یه مرد باید چطور باشه فرق داره
‫این حرف رو می‌زنی؟
‫طرز فکر اون، من، یا هرکس دیگه.
‫بذار بهت بگم...
‫اگه کارملا می‌ذاشت بزنم ای‌جی رو نفله کنم، ‫همون‌طور که بابام منو نفله می‌کرد،
‫شاید یه‌کم جَنَم پیدا می‌کرد.
‫- مثل تو. ‫- آره، مثل من.
‫شاید هم جوری بزرگ می‌شد
‫که عصبانیتش از
‫وحشی‌گری باباش رو سر بقیه خالی می‌کرد.
‫شاید با یه‌ نیازِ شدید
‫ به سلطه و کنترل بزرگ می‌شد.
‫آنتونی، ما سال‌هاست که داریم ‫از این موضوع طفره می‌ریم...
‫از نحوۀ زندگی‌ات.
‫از زندگی‌ات چی می‌خوای؟
‫اگه می‌خواستم بزنمش هم نمی‌تونستم. ‫ انقدر که کوچولوئه.
‫به خانوادۀ کارملا رفته، اونا ریزه‌میزه‌ان.
‫باباش رو می‌تونی با یه پَر پرتش کنی.
‫خیلی‌خب.
‫ولی باید اشاره کنم،
‫دلخوریِ تو از کارملا بابت کاری که برای ای‌جی می‌کنه
‫یعنی محافظت از اون در برابر باباش،
‫دقیقاً همون چیزیه که خیلی وقتا آرزو می‌کردی
‫مامانت برات انجام می‌داد.
‫عاشق این جگر چربم. ازش سیر نمی‌شم.
‫همین بشقاب‌آرایی‌اش به‌تنهایی به آدم کالری می‌ده، ‫ولی چه اهمیتی داره؟
‫باید عذاب‌وجدان داشته باشیم؟ ‫پدر پاهامون دراومد از راه رفتن.
‫خدایا، می‌دونی چی عجیبه، رو؟
‫وقتی می‌ری جایی که قبلاً نرفتی، انگار...
‫همۀ آدما تا قبل از رسیدنِ تو خیالی بودن.
‫انگار قبل از اینکه ببینی‌شون، وجود نداشتن،
‫تو هم برای اونا وجود نداشتی.
‫نمی‌دونم، شاید تو از من فیلسوف‌تری.
‫نه، نه. صرفاً منو تو فکر فرو برد.
‫می‌دونی، مثل وقتیه که آدم می‌میره؛
‫زندگی بدون اون شخص ادامه پیدا می‌کنه.
‫پاریس هم وقتی ما توش نباشیم، همین‌طوریه.
‫فردا می‌ریم سراغ فروشگاه‌ها: کلوئه، دیور.
‫یه کیف «کِلی» برای خودم.
‫نوشیدنی‌هاشون خیلی خوشمزه‌ست.
‫وقتی توی «سن اوستاش» بودیم،
‫متوجه شدم که دوتا شمع روشن کردی،
‫برای جکی و جکی جونیور، درسته؟
‫می‌دونی، ما هیچ‌وقت درست و حسابی در موردش صحبت نکردیم.
‫- در مورد چی؟ ‫- جکی جونیور.
‫در مورد چی‌اش صحبت کنیم؟
‫خانم.
‫وای خدا.
‫(صحبت به زبان فرانسوی)
‫- ممنون. ‫- وای!
‫نمی‌خواستم فضولی کنم، رو.
‫فقط... ما با هم دوستیم.
‫اگه چیزی هست که می‌خوای بگی...
‫من... من حتی نمی‌تونم
‫تصور کنم که پسرم رو از دست بدم.
‫ای خدا، کارم!
‫ما وسط یه سفریم. داریم یه شام عالی می‌خوریم.
‫چرا باید این قضیه رو پیش می‌کشیدی؟
‫نمی‌خواستم ناراحتت کنم، رو.
‫فقط فکر کردم چون این فرصت رو داریم که با هم باشیم...
‫یاد مرگ افتادم، همین!
‫ببخشید، رو.
‫اون مُرده. رفته.
‫چی‌کار می‌تونم بکنم؟
‫شمع روشن می‌کنم.
‫تصور می‌کنم که پیش باباشه،
‫و پیش مادربزرگش که خیلی دوستش داشت،
‫و پیش عیسی مسیح.
‫تو چِت شده؟
‫چرا نیوجرسی رو با خودت آوردی اینجا؟
‫- چرا نمی‌تونیم راحت خوش بگذرونیم؟ ‫- حق با توئه، معذرت می‌خوام.
‫امشب با میشل می‌رم بیرون.
‫باشه.
‫می‌دونی، اگه خواستی می‌تونی باهامون بیای، کارم.
‫جدی می‌گم. ممنون، ولی نه. شما برید.
‫می‌خوام یه‌بار دیگه کنار رود سِن قدم بزنم.
‫باید به سمپاشی زنگ بزنیم. اینا فضلۀ موش‌ان.
‫پتسی و بقیه گفتن ساعت چند؟
‫اینجا رو! دزدان دریایی پروشوتو، ‫(نوعی غذا)
‫- راهزنان براچول. (نوعی غذا) ‫- سلام، دام.
‫سهم تو برای بازی توی کانارسی. ‫ممنون بابت بازیکن‌هایی که فرستادی.
‫سُس «لینگویینی فرا دیاوولو» داریم. می‌خوای بمونی؟
‫نه، باید برم به دخترم توی متوچن سر بزنم.
‫می‌گم، از شنیدنِ خبرِ مرگِ دوستتون ناراحت شدم.
‫اوهوم.
‫اتفاق وحشتناکی بود.
‫یه پسر سیزده ساله و یه دختر نُه ساله داره.
‫تیم سیراکیوز دوباره باخت.
‫اون چوب بیلیارد، به‌نظرتون می‌فروشنش؟
‫خیلی بامزه‌ای، دام. خیلی باحالی.
‫خیلی موافق این شوخی‌ها نیستم ولی باحال بود.
‫می‌دونستید توی کالبدشکافی ‫توپ‌های بیلیارد هم توی جیبش پیدا کردن؟
‫- بس کن دیگه. ‫- یه دستمال پیدا کردن...
‫با رژ لب یه خانم، که توی اون یکی جیبش بوده.
‫فقط دارم شوخی می‌کنم.
‫ولی حق با توئه.
‫نباید به یه حادثۀ غم‌انگیز خندید.
‫اون بازیگر معتاد پیر، رامون نووارو؟
‫وقتی پیداش کردن دیدن توی خونِ خودش خفه شده.
‫خیلی از این چیزها خبر داری، آره دام؟
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، اونم اهل جرسی بود.
‫ببند دهنت رو تا نبستم برات!
‫وقتشه راه بیفتی بری متوچن،
‫ها؟ نظرت چیه؟
‫اشتباه از من بود.
‫نمی‌دونستم ویتوی عملی انقدر طرفدار داره.
‫بزنش! بزن این بی‌شرف رو! ‫بکوب توی صورتش!
‫نه، کارلو!
‫کارلو!
‫گور بابات، بی‌شرف!
‫ایول!
‫لعنتی!
‫زنگ بزن به پتسی و بقیه،
‫بگو مجبور شدیم بریم... لوله ترکیده.
‫صبر می‌کنیم اینجا تعطیل بشه، بعد می‌بریمش بیرون.
‫توی کارگاه تیکه‌تیکه‌ش می‌کنیم.
‫نه، دیگه نمی‌شه از این کارها کرد.
‫دی‌ان‌ای.
‫از شرّ ماشینش خلاص شیم. یه‌کم آهک بیاریم.
‫سیل!
‫زود باش، در رو باز کن!
‫- لعنتی. ‫- سلام، کسی هست؟
‫تونی، بهتره نیای اینجا.
‫- برگرد توی ماشینت، برو یه دوری بزن. ‫- چی؟
‫فت دام گامیلو اومد اینجا،
‫می‌دونی، فقط برای اینکه در مورد ویتو تیکه بندازه،
‫- کارلو... ‫- اول سیل زدش.
‫تونی، بذار من...
‫درسته، تونی، تو برو. تو هیچی نمی‌دونی.
‫حق با تو بود. اونا یه عضو رسمی رو کشتن، اینم نتیجه‌ش.
‫سلام من رو به گاب برسون. ‫بگو امیدوارم آنفولانزاش خوب شده باشه.
‫لعنت به ویتو!
‫سخت‌ترین چیزِ اسکیت‌بورد چیه؟
‫نمی‌دونم. ‫سخت‌ترین چیزِ اسکیت‌بورد چیه؟
‫اینکه برای مامان و بابات توضیح بدی.
‫آقا.
‫فکر کردم رفتی بیرون شام بخوری.
‫یه لحظه میای توی گاراژ؟
‫باز چی شده؟
‫فردا صبح، ساعت هفت. می‌ری به این آدرس.
‫سراغ آقای کاراوالو رو می‌گیری.
‫- همین الان باهاش تلفنی حرف زدم. ‫- هفت صبح؟
‫- برای چی؟ ‫- قراره کار ساختمونی انجام بدی.
‫- چی؟ ‫- سیمان با فرغون جابه‌جا کنی.
‫- یعنی توی فضای بازه؟ ‫- آره.
‫خب، الان زمستونه.
‫تو کلی از اون هودی‌ها داری...
‫مثل اونایی که سیاه‌پوست‌ها می‌پوشن ‫ و تو توی ام‌تی‌وی می‌بینی.
‫- می‌تونی دوتا روی هم بپوشی. ‫- بی‌خیال، مسخره‌ست!
‫هر پولی دربیاری، برای خودت. ‫اجاره هم ازت نمی‌گیریم.
‫و باور کن، حقوقش خوبه. کار اتحادیه‌ست.
‫فقط می‌خوام ببینم موفق می‌شی.
‫تو پسر منی و دوستت دارم.
‫ببین، وقتی برگردم مدرسه مجبور می‌شم دوستت رو...
‫قال بذارم.
‫اشکالی نداره، اون به این چیزها عادت داره.
‫ترجیح می‌دم آنلاین دنبال کار بگردم.
‫مطمئنم ترجیح می‌دی،
‫ولی اگه فردا صبح سر اون کار نباشی،
‫ماشینت رو ازت می‌گیرم.
‫و بعد لباس‌هات رو ازت می‌گیرم.
‫و بعد اتاقت رو ازت می‌گیرم،
‫و بعد دست‌پخت مامانت رو ازت می‌گیرم.
‫و چشم روی هم بذاری می‌بینی کف خیابونی.
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫فردا موقع رانندگی تا اونجا
‫شاید یه‌کم سردت بشه،
‫ولی اگه به حرفم گوش نکنی ‫ این ماشین لعنتی رو با یدک‌کش از اینجا می‌برم
‫و تبدیلش می‌کنم به سیم ظرفشویی.
‫یه نگاه بهش بنداز. اصلاً مراقبش نیستی.
‫منو امتحان نکن.
‫ببین، کوزت رو پیدا کردم.
‫یه نفر باید به دوستت بگه که مُرده.
‫تاکسی شما داره میاد.
‫شب بخیر، خانم.
‫لعنتی! زیربشقابی‌های «تولوز لوترک».
‫می‌رم اون یکی رو هم بیارم.
‫ببین کی اومده! جهانگرد!
‫- اوهوم. ‫- سلام.
‫- سفرت چطور بود؟ ‫- وای خدا، تونی.
‫رسیدن بخیر.
‫- سفر چطور بود؟ ‫- وای خدا، مامان، پاریس!
‫«پلیس از ارائه‌ی جزئیات دقیق قتل خودداری می‌کند.
‫یکی از بستگان اسپاتافور در بروکلین
‫که به شرط ناشناس‌ماندن صحبت کرده...»
‫این یعنی چی؟
‫یعنی...
‫وقتی نمی‌دونی اون شخص کیه.
‫«... به خبرنگاران گفت که اسپاتافور و همسرش ‫اخیراً از هم جدا شده بودند.
‫بستگان می‌گویند که قربانی،
‫دوستان و خانواده‌اش را غافل‌گیر کرده
‫و اعتیاد شدیدش را نشان داده
‫و اظهار کرده که قصد ندارد دست از آن بردارد.»
‫نمی‌فهمم.
‫بابا جاسوس نبوده؟
‫نه.
‫با این پرواززدگی، خوابم نمی‌بره.
‫دارم لباس‌های تیره رو می‌شورم، اگه داری بیار.
‫روز کاریِ خوبی داشته باشی.
‫- عه، من این یارو رو می‌شناختم. ‫- چی؟
‫[قتل کاپو]
‫عضو مافیا بود؟
‫برای مجلۀ «تین کلاب» ازش عکس گرفتم. اینجاست.
‫[تین کلاب]
‫«ترجمه از محمد سید»