‫[خانم و آقای جان ساکریمونی] ‫[از شما دعوت می‌کنند]
‫راستی!
‫وقتی یکی صدات می‌کنه ‫جواب نمی‌دی؟
‫این مسخره‌بازی رو ببین.
‫برام چی آوردی وکیل؟
‫کت «بریونی.»
‫آماده باشین.
‫جناب قاضی دنی هولزر...
‫از بخش شرق نیویورک ‫ریاست جلسه رو بر عهده داره.
‫جلسه آغاز می‌شه. ‫بشینین.
‫نظم رو رعایت کنین.
‫درخواست متهم برای آزادی موقت ‫جهت شرکت...
‫تو عروسی دخترش مسخره است.
‫آقای ساکریمونی از اعضای ‫شناخته‌شده جنایات سازمان‌یافته است...
‫و عامل اصلی توطئه جنایی گسترده‌ایه.
‫متوجه شدم حلقه ازدواج دارین خانم وان.
‫پدرتون تو عروسی شما بود؟
‫پدر من به چهل و هفت اتهام مختلف ‫از جمله قتل...
‫دادگاهی نشده بود.
‫آقای ساکریمونی...
‫درخواستتون قبول می‌شه.
‫- وای، خدا رو شکر! ‫- با شروط ذیل. ساکت!
‫کلا شش ساعت آزاد می‌شین...
‫تا تو مراسم کلیسا ‫و مهمونی بعدش شرکت کنین.
‫کل این شش ساعت...
‫مارشال‌های دولتی ‫همراهیتون می‌کنن.
‫هزینه حضورشون، ‫حمل و نقلشون،
‫هزینه تجهیزات فلزیابشون...
‫باید از جیب خودتون پرداخت بشه.
‫هیچ مواد غیرقانونی‌ای...
‫مصرف نمی‌کنین.
‫این شرایط رو فهمیدین و قبول می‌کنین؟
‫قبول می‌کنم و ممنون جناب قاضی.
‫خانم سوپرانو، صبحتون به خیر.
‫- من پری آنونزیاتا هستم. ‫- بفرما تو.
‫چه خونه قشنگی.
‫تو فامیل جینا آنونزیاتایی، درسته؟
‫مارینارای عضلانی، ایتالیایی قوی.
‫خوشحالم که راننده‌ات ‫توانایی محافظت از تو رو...
‫- هم داره. ‫- خب، واسه همین اینجاست.
‫زنم نگران می‌شه.
‫- آره، خب... ‫- به خوب کسی سپردینش خانم سوپرانو.
‫نفر دوم مسابقات نوجوانان بلومفیلد بودم.
‫اولین روز بازگشت به کارته.
‫ای خدا، حس می‌کنم مامانتم.
‫خب، چیکار می‌کنی؟ ‫وزنه می‌زنی؟ با دستگاه کار می‌کنی؟
‫ترکیب جفتشونه. بستگی داره ‫بخوام رو کدوم عضلاتم کار کنم، متوجهین؟
‫آها.
‫آره، من هم باید دوباره برم باشگاه.
‫اگه بخواین، براتون برنامه می‌نویسم.
‫یه زمانی صد و چهل کیلو پرس می‌زدم.
‫یه بار بدجوری سرما خورده بودم و باز هم زدم.
‫اگه زیر وزنه به اون سنگینی ‫سرفه کنی،
‫گردنت خرد می‌شه.
‫گمون کنم خودت بدونی.
‫آهای! راهنما نمی‌زنی؟
‫عه، تف به روت!
‫عه، عه، عه.
‫ببخشید.
‫مامانم می‌گه باید تا ده بشمارم، ‫ولی اصلا یادم نمی‌مونه.
‫خب، من اومدم.
‫- برگشتم. ‫- آره.
‫خب، بذار رک و راست بپرسم،
‫اصلا احتمالش نیست ‫دلت برات سوخته باشه و عشقم رو پذیرا باشی؟
‫شوخی کردم بابا.
‫- حالت چطوره؟ ‫- تو به دانشکده پزشکی رفته بودی.
‫تیر خوردن به شکم ‫همون‌جوریه که بهت گفته بودن.
‫از نظر احساسی چی؟
‫خوشحالم که زنده‌ام.
‫بعد از اون اتفاق ‫با عموت صحبت کردی؟
‫نه. بعدا هم نمی‌کنم.
‫امشب بالاخره می‌تونم ‫تو تخت خودم بخوابم.
‫یه ماه و نیم اخیر...
‫- تو خونه تخت بیمارستانی داشتم. ‫- خواب سخته؟
‫- با استامینوفن راحت‌تر می‌خوابم. ‫- خواب...
‫با کابوس نمی‌بینی؟
‫همیشه دنبال کابوسی ‫و کسب‌وکارت رونق داره.
‫عضو خانواده خودت ‫بهت شلیک کرده آنتونی.
‫می‌دونم.
‫به نظرم من و تو...
‫باید کلی حرف بزنیم،
‫مگه این که اصلا ‫از کارم سر در نیارم.
‫با اصطلاح استرس...
‫پس از سانحه آشنایی داری؟
‫من می‌فهمم، خب؟
‫عموم واسه دومین بار ‫قصد جونم رو کرد.
‫تا سه نشه بازی نشه، مگه نه؟
‫از کجا معلوم؟ ‫شاید یه سری چیزها رو سرکوب می‌کنم.
‫ولی فعلا حس می‌کنم ‫هر روز موهبته.
‫به خواهرم گفتم.
‫همین‌جوری هم می‌مونه.
‫قبوله.
‫پس مایلی راجع به چیز دیگه‌ای صحبت کنیم؟
‫بیا بحثمون قبل از این اتفاقات رو ‫ادامه بدیم.
‫ای‌جی.
‫شاید باورت نشه،
‫ولی وضع اون بچه بدتر شده.
‫از دانشگاه انصراف داد. ‫صبر کرد تا برم تو کما.
‫مگه خودت بعد از یک و نیم ترم ‫از دانشگاه سیتون هال انصراف ندادی؟
‫خیلی‌خب، قبوله،
‫ولی چرا نمی‌تونه یه سری ‫از خصوصیات خوبم رو تقلید کنه؟
‫- شغل داره؟ ‫- تو «بلاک‌باستر» کار می‌کنه.
‫اولین ایستگاه قطار بدبختیه.
‫شاید این تیراندازی وحشتناک ‫به نوبه‌ای فرصتی باشه...
‫تا از اشتباهات تو درس بگیره.
‫اشتباهات من...
‫من درگیر خشونت خانگی بودم.
‫آدم خیال می‌کنه سرش نمیاد، ‫ولی میاد.
‫ولی منظور من کلیاته:
‫دسترسی راحت به تفنگ،
‫استفاده از خشونت ‫جهت حل اختلافات...
‫به‌خاطر ذات کار خودت و کار عموت.
‫بهت که گفتم نمی‌خوام ‫راجع به عموم صحبت کنم.
‫قبوله، ولی می‌شه فعلا ‫قبول کنیم...
‫منابع درآمد بدتری...
‫از مرتب کردن قفسه‌های ‫«بلاک‌باستر» هم هست؟
‫آره، هست.
‫- زود باش، بازی می‌کنی یا نه؟ ‫- تمرکز من رو به هم نزن.
‫قبلا هم بهت هشدار دادم.
‫چقدره؟ ‫هشتصدتا دیگه؟
‫به درک. نیستم.
‫رو کنین.
‫عه! رئیسمون اومد.
‫اومده انتقام بگیره.
‫- خیلی ردیفی. ‫- چطوری؟
‫به خونه خوش اومدی تونی.
‫- بیا اینجا ببینم. ‫- آروم باش.
‫- خیلی خوشحالم برگشتی تونی. ‫- خیلی خوشحالم برگشتم.
‫- بشین تونی، جات رو خالی می‌کنم. ‫- همین که شنیدیم امروز میای،
‫برات بیالی فراهم کردیم.
‫تا سرد نشده بخورش.
‫ای بابا.
‫پیاز داره... ‫نمی‌تونم.
‫عه، پیازهای اون بیالی رو در بیارین.
‫- چشم. ‫- ببخشید.
‫ردیفه تونی، مشکلی نیست.
‫بفرما. قهوه‌ات رو میارم ‫تا ردیف باشی.
‫خب، استخر شهرداری...
‫- هنوز مزایده‌اش شروع نشده؟ ‫- فردا قرار ناهار دارم.
‫با همونی که عضو هیئت برنامه‌ریزیه.
‫آنتی‌بیوتیک.
‫من واسه طحالم خورده بودم. ‫عفونت رو رفع می‌کنه.
‫طحال چیه بابا؟
‫این رو چی می‌گی؟
‫- وای خدایا. ‫- اون که چیزی نیست.
‫این خفن رو ببین.
‫به اون جراح پلاستیک، تاشلین گفتم ‫بخیه خارجیش رو بزنه.
‫پلپلر که جراح اصلی بود ‫کارهای داخلی رو کرد.
‫سپتیسمی رو درمان کرد.
‫اولین نفر تو بیمارستانشون بودم ‫که این کار رو باهاش کردن.
‫عمل باز ظریفیه.
‫بهبودیش راحت‌تره. ‫به باقی لایه‌ها فشار نمیاد.
‫ولی از بس لورازپام و مورفین بهم داده بودن،
‫مسدودیت روده دائما مشکل‌ساز می‌شد.
‫- خلاصه در ادامه... ‫- قهوه‌ات اونجاست تونی.
‫- باشه. ‫- تونی، می‌خوای ساعتم رو...
‫واسه داروهات تنظیم کنم ‫که خودت نگران نباشی؟
‫پرستار بتی اینجاست.
‫مامان خدابیامرزم که لوپوس داشت،
‫بیست و چهار ساعته مراقبش بودم.
‫دارو، غذا، انجام کل کارهای شخصی.
‫- داره غذا می‌خوره. ‫- منظوری ندارم.
‫شاید تو یه زندگی دیگه ‫تو آسایشگاه کار می‌کردم. واقعا باحال بود.
‫پس چطوره دهنت رو باندپیچی کنی؟ ‫داریم بازی می‌کنیم.
‫زورت به زن بالغ می‌رسید؟
‫طنز تلخی نیست؟
‫وقتی عین من ‫طولانی بستری بشین،
‫عضلاتتون از بین می‌ره، نه چربی.
‫باورتون می‌شه؟
‫آدم خیال می‌کنه حداقل ‫این اتفاق یه خوبی داشت.
‫- بازی می‌کنی تونی؟ ‫- آره، چرا که نه؟
‫- بازی می‌کنه. ‫- همون بازیه، با پنج کارت؟
‫همون بازیه. چطور مگه؟ ‫چون سه دست بردم می‌خوای بازی عوض بشه؟
‫کارت‌هات رو بلند نکن سیل.
‫روان‌پزشک عصب‌شناس دولتی...
‫آثار واضحی از زوال عقل شناسایی کرده.
‫آثاری که به زوال عقل نسبت داده می‌شه.
‫به هر حال، پیشنهاد می‌کنم ‫جهت معاینه بیشتر...
‫به زندان مخصوص مشکلات روانی منتقل بشه.
‫اون‌جوری یه مکان دولتیه.
‫جناب قاضی، ما درخواست داریم ‫آقای سوپرانو رو...
‫- به مکانی خصوصی و محدود بفرستین. ‫- یه تفرجگاه تو آنتیگوآ چطوره؟
‫می‌خواین شرایط روانیش بهتر بشه ‫تا بتونین دادگاهیش کنین؟
‫بذارین بره جایی که بتونه بهتر بشه.
‫عمو انجلو رو ‫گذاشتی میز نوزده؟
‫چیه؟ ‫همراه کانی و بقیه‌شونه.
‫وقتی ببینه عمه لورین ‫و اون نامزد هائیتیاییش...
‫کنارشون نشستن...
‫- خیال می‌کردم حواست جمعه. ‫- چهارصد نفر دعوتن جان.
‫ذهنم درگیر مسائل دیگه‌ای بود.
‫من دارم ساعاتم رو تلف می‌کنم؟
‫کی با کی حرف نمی‌زنه؟
‫این یکی نباید اون یکی رو ببینه.
‫چیزی نیست عزیزم. ‫سخت نگیر.
‫خودت عروسی بزرگ می‌خواستی.
‫کاترین، خواهرت بدون نظرات تو ‫هم خیلی درگیره.
‫ببخشید عصبانی شدم، خب؟
‫خانوادگی ردیفش می‌کنیم. ‫با افتخار و باوقار...
‫تمام موانع رو پشت‌سر می‌ذاریم.
‫این خانواده که می‌گم ‫تو رو هم شامل می‌شه اریک.
‫- ممنون جان. ‫- ممنون کی؟
‫ممنون بابا.
‫ببین...
‫می‌خوام آرامش داشته باشی. ‫حتما یه چیزی بخور.
‫- تو هم بخور. ‫- من؟ نه، ممنون.
‫سه و نیم کیلو با هدفم فاصله دارم ‫و اگه به مرگم ختم بشه...
‫- اون پیراهن رو می‌پوشم. ‫- ای خدا، می‌شه تو این خانواده...
‫راجع به چیزی جز غذا حرف بزنیم؟
‫[قصابی ساتریال]
‫- سه‌تا شش. ‫- ده روی سرباز.
‫- ویتو، باز هم بردی. ‫- خیلی‌خب، من دیگه نیستم.
‫- ساعت کاریش کم شده. ‫- دکتر گفت به خودم سخت نگیرم.
‫باورت نمی‌شه بدن ‫در طول دوران بهبودی...
‫- چقدر انرژی مصرف می‌کنه. ‫- پنه آرابیاتا،
‫می‌ری ماشین رو خنک کنی؟
‫- پنه آرابیاتا. ‫- آره، این‌جوری صداش می‌کنم.
‫فلفل قرمز تو جونشه.
‫خیلی کله‌خره.
‫تونی، فیل لیوتاردو اومده.
‫خیلی‌خب، بیارش تو.
‫بالاخره اومدی. ‫برگشتی سر کار.
‫- شکمت چطوره؟ ‫- خوبه.
‫گذاشتین ببره؟
‫ببین، باید یه چیزی بهت بگم.
‫نمی‌شه بعدا بگی؟ ‫داشتم می‌رفتم.
‫من این همه راه از بروکلین ‫پشت ترافیک موندم.
‫رفته بودم پیش جان. ‫سلام می‌رسونه.
‫ولی خوشحال می‌شه ‫یه لطفی در حقش بکنی.
‫دیگه چی شده؟
‫جان می‌خواد اون دوست شهردارمون...
‫از صحنه روزگار محو بشه.
‫ای خدا. راستی؟
‫جان نگرانه که شاید ‫یکی دیگه عین کارماین کوچولو پیدا کنه...
‫و بخواد خانواده رو ‫از طریقش اداره کنه.
‫خب، چرا من بکشمش؟
‫شما که اون همه آدم و نیرو دارین.
‫جان می‌خواد ماجرا از خانواده دور بشه.
‫می‌دونی چیه؟ ‫بهش بگو نه.
‫من بارها کارهاش رو انجام دادم.
‫وقتشه مرزبندی کنم.
‫- واقعا؟ ‫- آره، واقعا.
‫سلامت باشی.
‫گمون کردم صدای در اومد.
‫اولین روز چطور بود؟
‫خوب بود.
‫- ولی خسته‌ام. ‫- می‌خوای چرت بزنی؟
‫آوردیش؟
‫هفته خوبی بود. ‫صد و بیست شماره کارت اعتباری...
‫علاوه بر رمزهای امنیتی سه رقمیشون،
‫- ولی اصلا بیشتر ازتون نمی‌گیرم. ‫- عالیه.
‫- خونه جا نذارین. ‫- نه، استفاده می‌کنیم.
‫نه، کارت اعتباری رو می‌گم.
‫تبلیغشه.
‫پس تونی از بیمارستان مرخص شده. ‫لطفا سلاممون رو بهش برسون.
‫براش خرما آوردیم.
‫راستی کریس، می‌دونی از کجا می‌تونیم...
‫دوتا تفنگ نیمه‌خودکار تک-۹ ‫با خشاب بلند بخریم؟
‫وایستا. تک-۹؟ ‫واسه چی؟
‫مشکل خانوادگیه؟
‫راستش، با داماد سابقم به مشکل خوردیم.
‫آره، آره، می‌دونم.
‫وایستا.
‫[زندان مخصوص روانیان برای دون بی‌حواس؟]
‫آره، دیدمش. ‫ممنون رو.
‫آقای ساکریمونی، من سرکار فیدام ‫از اداره مارشال آمریکام.
‫ایشون همکارم ‫سرکار میودره.
‫اومدیم تا عروسی همراهیتون کنیم.
‫آقایون.
‫طبق دستور دادگاه، ‫آزادی شما بین خودمون می‌مونه.
‫پس طبق رفتار خودتون ‫یا هر فاکتور دیگه‌ای،
‫می‌تونیم تصمیم بگیریم ‫زودتر برگردونیمتون.
‫- چرم مصنوعی؟ ‫- لباس مجلسیه.
‫سه چهار سال اخیر ‫اصلا «جی‌کیو» نخوندی؟
‫آلگرا ساکریمونی داره عروسی می‌کنه.
‫مگه تازه به مراسم تعمیدش ‫نرفته بودیم؟
‫سال ۱۹۸۰ نوزاد بامزه‌ای بود.
‫عروس قشنگی می‌شه تونی.
‫همه عروس‌ها قشنگن.
‫وایستا تا عروسی این یکی رو ببینی.
‫چقدر کادو می‌دیم؟ ‫می‌خوام یادداشت کنم.
‫کادوها رو ثبت می‌کنین؟ ‫چقدر احساساتی.
‫- همین‌جوریه مدو. ‫- این‌جوری موقع عروسی تو...
‫- می‌فهمیم کمتر دادن یا نه. ‫- دقیقا.
‫چقدر بهم فشار میارین.
‫می‌دونم خوشت میاد فرض کنی ‫من بهت فشار میارم،
‫ولی در واقع پدرت این موج رو راه انداخته.
‫ای بابا، انگار خودت مشتاق ‫نوه‌دار شدن نیستی.
‫به نظرت خودت و فین کی ازدواج می‌کنین؟
‫این بحث تموم شد.
‫ببین عزیزم.
‫آخه...
‫چیزهایی که من کشیدم،
‫طرز فکر آدم رو عوض می‌کنن.
‫بغل کردن نوه‌هام...
‫بچه‌های تو...
‫روی پای خودم...
‫یهو خیلی برام مهم شده.
‫عه، پدرش اونه؟ ‫یا خدا.
‫آره.
‫- آقا، این چیه؟ ‫- نیتروگلیسیرینه، خیال کردی چیه؟
‫عطره. اگه باورت نمی‌شه بو کن.
‫بفرمایین.
‫آدم خیال می‌کنه مراسم عروسی کیه.
‫می‌دونستی جان رو مجبور کردن ‫خرج این همه اقدامات امنیتی رو...
‫- از جیب خودش بده؟ ‫- واقعا؟
‫- دولت واقعا چنین کاری کرده؟ ‫- اوهوم.
‫- خوبی؟ ‫- آره،
‫- گرمه. ‫- الان می‌ریم تو.
‫کل اشیا فلزی رو ‫تو سینی بذارین آقا.
‫ای خدا!
‫لطفا دستتون رو باز کنین.
‫خیلی‌خب، باید برین بیرون ‫و کفشتون رو در بیارین آقا.
‫- وای، بی‌خیال! ‫- عیبی نداره.
‫تونی، تونی!
‫- بابا! ‫- ای‌جی، براش صندلی بیار!
‫باید کفش بی‌بند پام می‌کردم.
‫تقصیر تو نیست تونی. ‫تقصیر مسخره‌بازی این‌هاست.
‫- حمام بخاره. ‫- من حوله خیس میارم.
‫ببخشید.
‫بیا تونی، آب بخور.
‫تازه از بیمارستان مرخص شده. ‫حتما باید کفشش رو در بیاره؟
‫- شرمنده خانم. ‫- بذار من بازش کنم، خم نشو.
‫خیلی‌خب.
‫اینجانب، اریک، تو رو ‫به همسری برمی‌گزینم آلگرا.
‫آلگرا. اسم داروی سرماخوردگی نیست؟
‫به ایتالیایی یعنی خوشحالی.
‫به داروی سرماخوردگی چه ربطی داره؟
‫تا زمانی که جفتتون زنده هستین، ‫به بقیه دل نمی‌بندی.
‫در بیماری و سلامتی،
‫تا زمانی که جفتمون زنده هستیم، ‫به بقیه دل نمی‌بندم.
‫آلگرا، این جملات رو تکرار کن.
‫اینجانب، آلگرا، تو رو ‫به همسری برمی‌گزینم اریک.
‫در دوران خوش و ناخوش ‫کنارت می‌مونم...
‫در فقر و ثروت کنارت می‌مونم...
‫در دوران خوش و ناخوش ‫کنارت می‌مونم...
‫در فقر و ثروت کنارت می‌مونم...
‫در بیماری و سلامتی،
‫تا زمانی که جفتمون زنده هستیم...
‫به بقیه دل نمی‌بندم.
‫در بیماری و سلامتی،
‫تا زمانی که جفتمون زنده هستیم، ‫به بقیه دل نمی‌بندم.
‫ببین تونی، ‫نمی‌خوام حرف کاری بزنم...
‫ولی باید بهت می‌گفتم.
‫با اون دویچ که عضو هیئت برنامه‌ریزیه ‫حرف زدم.
‫نه تنها مسئول تأیید مزایده ‫کل قراردادهای شهرداریه،
‫خیلی هم اهل شرط‌بندیه.
‫یعنی همکاری می‌کنه؟
‫عین جو دی‌ماجیو می‌مونه.
‫این هم مال پاساژ ویهاکنه.
‫خوش باشین.
‫خب، حالتون چطوره؟ ‫خوش می‌گذره؟
‫- تو کدومشونی؟ ‫- دوستم تونیه بابا.
‫ببین، من یه سری حرف دارم...
‫و این عوضی‌ها اینجا شاهدن،
‫پس وانمود می‌کنم دارم ‫با بابات و اون‌ها حرف می‌زنم.
‫سلام خاله فاریس.
‫سلام.
‫کاری که ازم خواستی ‫با اون کوچولوئه بکنم...
‫نشدنیه.
‫این آشغال عوضی...
‫اختلال‌گره.
‫جرئت نداره خودش بیاد جلو.
‫- چی گفت؟ ‫- پس نذار به فیل نزدیک بشه.
‫عین سرطان می‌مونه. ‫نباید بذارم پخش بشه.
‫خب، مجبوری به یکی از دکترهای خودت بگی.
‫خیلی خوشحال می‌شم. ‫باور کن.
‫ولی جایگاه من کاملا تثبیت نشده.
‫بهتره به دکتر کومو بگی.
‫- داریم حرف می‌زنیم خاله لوییز. ‫- اون فلفل رو نخور!
‫- وقتی کارماین مرد... ‫- چی؟
‫راستی می‌تونست رئیس بشه. ‫باید می‌شد.
‫ولی مسئولیتش رو نمی‌خواست.
‫به تو هم مشاوره داده بودم.
‫نمی‌خواد توضیح بدی.
‫الان دیگه خیلی دیر شده.
‫به کمکت نیاز دارم تونی.
‫اگه یه سری از فرماندهان من...
‫بفهمن من گفتم بکشنش...
‫شرایط بدتر می‌شه. ‫اصلا نمی‌تونم تو زندان چنین خطری بکنم.
‫تو دردسر نیفت.
‫پس من باید خودم رو به خطر بندازم...
‫و بیام تو همون سلول تو بشینم؟
‫- چی گفت؟ ‫- نمی‌دونم.
‫بی‌خیالش شو جان.
‫عروسی آلگراست تونی.
‫با این وضع...
‫نمی‌دونم به عروسی کاترین برسم یا نه.
‫می‌دونم الان شرایط سختی داری، خب؟
‫پس یه لطفی در حقم بکن تونی.
‫خیلی‌خب، ردیفش می‌کنم.
‫فراموش نمی‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫ممنون آقایون.
‫خیلی‌خب کورادو.
‫- دارویی مصرف نمی‌کنی؟ ‫- وارفارین.
‫بدک نیست کورادو.
‫- یه درخت بیرونش هست. ‫- به من چرت نگو.
‫دکتر بعدا میاد ‫دقیق و کامل معاینه کنه.
‫خب، آخرهفته میام پیشت.
‫کورادو، اینجا درست و حسابی ‫کمکت می‌کنن...
‫تا بتونی ثابت کنی ‫در حال دفاع از خودت بودی.
‫من به کسی شلیک نکردم!
‫ببین کورادو، من خوب نمی‌شناسمت، ‫ولی باید...
‫ای بابا، اون برادرزاده منه. ‫چرا باید بهش شلیک کنم؟ چرا؟
‫تفنگ خراب شده بود.
‫می‌خوام برم خونه.
‫- کورادو، بس کن. ‫- می‌خوام برم خونه!
‫بس کن.
‫خودت می‌دونی امکانش نیست.
‫اگه من چنین کاری کردم، ‫مشکل از تفنگ بوده.
‫قدیمی بود، خب؟ ‫باید تمیزش می‌کردم.
‫سعی کن یه‌کم بخوابی.
‫صبح حالت بهتر می‌شه.
‫گمون کنم این‌جوری بشه.
‫یکی رو از ناپل میاریم.
‫چی؟
‫خودمون رو کلا جدا می‌کنیم. ‫راستی رو می‌کشه،
‫دو ساعت بعدش هم با هواپیما ‫می‌ره اون‌سر اقیانوس اطلس.
‫نمی‌دونم تونی. ‫به نظر من،
‫حرکت بزدلانه‌ایه.
‫جانم؟
‫تونی، رولاتین آوردن!
‫وایستا.
‫اگه بخوایم عملیش کنیم، ‫باید خودمون عملیش کنیم...
‫و کنترل رو حفظ کنیم.
‫یا بهتر، به نیویورک می‌گیم ‫خودشون ردیفش کنن.
‫جان فقط از خودم خواست.
‫پس عین فیلمه است.
‫- کدوم فیلم؟ ‫- فیلم اول.
‫یعنی نمی‌شه درخواست طرف رو...
‫- روز عروسی دخترش رد کرد. ‫- نه، کاملا برعکسه.
‫اون نباید درخواست من رو رد کنه.
‫- خب، درخواست کردی؟ ‫- نه.
‫- باید درخواستی کنی این کار رو نکنه. ‫- خودم قبول کردم.
‫ببین، می‌خوایم آروم بمونه، درسته؟
‫با مزخرفات فیل و داداش کوچکش...
‫و علاقه‌ای که هنوز بهمون داره...
‫به نظر من فکر خوبی نیست.
‫خب، من که نظرت رو نپرسیدم.
‫جان، باید تمومش کنیم.
‫گفتین شش ساعت. ‫تا یه ربع به یازده وقت دارم.
‫حمل‌ونقل رو هم شامل می‌شه.
‫- شوخیتون گرفته؟ ‫- سعیم رو کردم جان. راه نمیان.
‫می‌شه حداقل یه‌کم کیک بخوره؟
‫اگه بخوای، می‌تونی بسته‌بندی کنی ‫و با خودت ببری.
‫عوضی‌های سنگدل.
‫بیست دقیقه دیگه حرکته.
‫ممنون بابا.
‫- خیلی دوستت دارم عزیزم. ‫- من هم خیلی دوستت دارم.
‫خداحافظ بابابزرگ.
‫به دون هو سلام برسون.
‫دوستتون دارم.
‫این چه وضعشه؟!
‫- بریم جان. ‫- چی؟ وایستا ببینم.
‫- بریم. ‫- لطفا جلو نیاین.
‫می‌شه حداقل بذارین دخترم بره؟
‫- بابا، جریان چیه؟ ‫- دوباره درخواست نمی‌کنم.
‫- آشغال عوضی. ‫- وای خدایا.
‫- چیکار می‌کنین؟ ‫- ولش کنین.
‫ای خدا! واقعا این کارها لازمه؟
‫برین کنار. زود باشین!
‫جان.
‫خداحافظ.
‫مامان! وای خدا. ‫وای خدا!
‫بریم.
‫ببینین چی می‌گم، ‫از این حرفم خجالتی ندارم،
‫نظر من راجع به جان ساکریمونی ‫در قامت یه مرد...
‫واقعا عوض شد.
‫می‌شه بهش سخت نگیری؟
‫امروز روز احساسات بود.
‫عین زن گریه کرد؟ ‫خجالت‌آوره.
‫کالکسه‌اش به کدو تبدیل شد.
‫خب، حتی سیندرلا هم گریه نکرد.
‫وقتی پای دختر آدم وسط باشه، ‫این حرف‌ها مطرح نیست.
‫من دیدم افراد سرسخت‌تری از جان ‫تو عروسی‌ها گریه کنن.
‫خب، یه سوالی ازت دارم...
‫وقتی می‌تونن اشکش رو در بیارن ‫و این‌قدر ضعیفه،
‫دیگه می‌تونن مجبورش کنن چیکار کنه؟
‫باید با فیل موافقت کنم تونی.
‫عه، واقعا باید موافقت کنی؟
‫خیلی وحشتناک بود، ها؟ ‫بیچاره.
‫خیلی احساساتیه. ‫عاشق دخترشه.
‫می‌خوام برات خونه فراهم کنم، ‫مراقبت باشم.
‫دوستت داشته باشم.
‫وای استیو.
‫تو که من رو نمی‌شناسی.
‫من هنوز دوستت دارم...
‫کجا می‌ری؟
‫- باید یه سری پول جمع کنم. ‫- الان؟
‫- خیال کردم مریض بودی. ‫- برو بخواب.
‫بعدا می‌بینمت.
‫شاید زیادی باشه.
‫کمتر از این نمی‌خوام.
‫تو دوستم داری؟
‫گمون کنم دارم.
‫ما خیلی خوش‌شانس بودیم تونی.
‫خونه‌مون، بچه‌هامون،
‫ماجرای اخیر بیمارستان.
‫آدم خودش شانسش رو ‫رقم می‌زنه.
‫فردا یه سر میام اینجا.
‫- الو. ‫- سیل اون‌جاست؟
‫ویتو اسپاتافوره.
‫- الو. ‫- چی می‌دونی؟ چی می‌گی؟
‫چی می‌دونم؟ ‫چی می‌گم؟
‫ساعت سه صبحه. ‫حال تونی خوبه؟
‫واسه همین به تو زنگ زدم. ‫خواستم بپرسم.
‫آخرین بار دیدم داشت دسر می‌خورد.
‫باشه پس.
‫- همه‌چی ردیفه؟ ‫- آره.
‫اگه کاری داشتی، ‫به گوشیم زنگ بزن.
‫اصل مطلب اینه ‫که مجبورم کردن کفشم رو در بیارم...
‫و چیزی نمونده بود موقع خم شدن ‫جلوی همه غش کنم.
‫- خب، این خوب نیست. ‫- مردم اشتباه برداشت می‌کنن.
‫خیال می‌کنن آدم ضعیفه، ‫فرصت محسوبش می‌کنن.
‫خیلی از اون افراد...
‫دوستانم هستن، ‫ولی خیلی شغالن.
‫- نر آلفا. ‫- خیلی نامحسوسه،
‫ولی از وقتی برگشتم، ‫متوجه یه سری نگاه‌ها شدم...
‫و افرادی که قبلا اصلا تصمیماتم رو ‫زیر سوال نمی‌بردن، الان می‌برن.
‫معلومه، وقتی گربه از خونه بره، ‫عادات بدی پیدا می‌کنه.
‫تو یه دنیای بی‌نقص...
‫فقط استراحت می‌کردم...
‫و می‌ذاشتم هرچی می‌خوان بردارن.
‫فرض کن دنیای بی‌نقصه.
‫فرض کن احساس آسیب‌پذیری نداری.
‫فرض کن همون آنتونی سابقی.
‫قوی و مطمئنا مصمم.
‫مردم فقط هرچی خودت ‫بهشون نشون بدی می‌بینن.
‫آره، من هم تو همین فکر بودم.
‫از مشورتت ممنونم.
‫خوشحالم کمکی کردم.
‫بیارش. ‫بیا، بیا، بیا!
‫کجا می‌ری؟
‫هو، واسه رئیس صندلی بیار.
‫صندلی نمی‌خوام. ‫راحتم.
‫تونی، حالت چطوره؟
‫- وزنت چقدر شده؟ ‫- نپرس. صد و بیست.
‫بریم.
‫[موفق باشی]
‫سلام، چطوری تونی؟
‫- رئیس. ‫- سلام رئیس.
‫با ویتو حرف زدی؟
‫ها؟ دو بار بهش زنگ زدم. ‫خودش دیگه زنگ نزد.
‫خونه‌اش رو گرفتی؟
‫آخه همین دیشب بهم زنگ زد.
‫گرسنه‌ای تونی؟ می‌خوای به بیسل بگم ‫برام ساندویچ درست کنه؟
‫نه، نه، میل ندارم. ‫میل ندارم.
‫مشکلت چیه عوضی؟
‫ها؟
‫مشکلت چیه عوضی؟
‫در یخچال رو محکم می‌کوبی.
‫- چی؟ نه. ‫- یعنی می‌خوای با من بحث کنی؟
‫من که اصلا یخچال رو باز نکردم.
‫نوشابه روی پیشخوان بود.
‫پس واقعا می‌خوای با من بحث کنی ‫آشغال عوضی؟
‫ببین تونی، من نمی‌خوام...
‫نمی‌خوای چی؟ ‫نمی‌خوای چی؟
‫خیلی بی‌شعوره، مگه نه؟
‫وکیل فیلادلفیای مسخره.
‫یا خدا!
‫- نزنش! ‫- نه، نزنش!
‫دستم!
‫چطوره، ها؟
‫حرف دیگه‌ای نداری؟
‫بلند شو.