‫«خاطرات یک مرد حلبی.»
‫- کجا بودی؟ ‫- بیمارستان، به کارملا کمک می‌کردم.
‫اون بچه خیلی وفاداره.
‫ماری و بچه‌های خودم رو ‫تو اون شرایط...
‫تصور می‌کنم، خدا نکنه.
‫اگه اتفاقی بیفته ‫کدوم خری می‌خواد از مامانم مراقبت کنه؟
‫به جز سیل و شما بچه‌ها.
‫کلمبیایی‌ها ظهر می‌رن.
‫بعدش خالیه.
‫واحد مدیرشون طبقه پایینه.
‫مواظب باشین! ‫یکی داره میاد!
‫- کی اون توئه؟ ‫- بازش کن.
‫شلیک نکن!
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫برو عقب!
‫- بزنش. ‫- برو کنار دیگه.
‫آشغال عوضی کثافت!
‫اینجا باید روزها خالی باشه.
‫یا خدا، دردم گرفت!
‫پول!
‫وای، خیلی دردم گرفت.
‫- اینجا زیاد نیست. ‫- فریزر.
‫هیچی نیست.
‫بیا، بریم. ‫خیلی سروصدا کردیم.
‫برو بابا.
‫در رو ببند ببینم.
‫این همه جون کندیم ‫که دو هزار دلار بگیریم؟
‫وای آنتونی.
‫- سلام عمو بابی. ‫- سلام عزیز دلم.
‫سلام.
‫من می‌رم.
‫چه خبر؟
‫دیروز رفته بودی سالن ساوث ماونتین،
‫می‌خواستی از اون عوضی ‫تو تنقلات‌فروشی تفنگ بخری.
‫کی بهت گفته؟
‫حالت رو درک می‌کنیم، ‫ولی نباید این کار رو بکنی.
‫باورم نمی‌شه خبردار شدین. ‫از کی شنیدین؟
‫ببین، من هم اگه بابام ‫تیر خورده بود و اونجا خوابیده بود،
‫- همین فکر رو می‌کردم. ‫- ولی نباید اون کار رو بکنی.
‫- آها، چرا نباید؟ ‫- ببین چی می‌گم،
‫من عموتم. ‫جونیور تو زندان فدراله.
‫دست هیچ‌کس بهش نمی‌رسه.
‫خب، سخته، ولی غیرممکن نیست.
‫از من بشنو، بابات نمی‌خواد ‫تو دخالت کنی.
‫باید خشمت رو جای دیگه‌ای خالی کنی. ‫دستکش طلایی.
‫- چی؟ ‫- دمبل بزن، یه کاری بکن.
‫به دوست‌هات بتوپ.
‫ای کله‌خراب.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫تو اورژانس پارک کردی ‫یا تو پارکینگ؟
‫اونجا چه خبره؟
‫دارن معاینه‌اش می‌کنن، ‫دکتر پلپلر و اون دختر هندیه اومدن.
‫سلام، پلیورم رو برام آوردی؟
‫پلیورت؟ ‫وای، تف به این زندگی!
‫خیلی‌خب، آروم باش. ‫مشکلت چیه؟
‫مشکلم اینه که سنم به حدی رسیده ‫که تا صبح پیش بابا بشینم،
‫پیغام‌رسان باشم، ‫چیز میز از خونه بیارم،
‫ولی به حدی نرسیده ‫که مشکلات بزرگ‌تر رو حل کنم؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- انگار تو بهشون نگفتی.
‫کی به کی چی گفته؟
‫ای خدا، امروز صبح خیلی سرحال بود.
‫به پرستاره گفتم...
‫گمون کنم حوالی پنج و نیم ‫ابروش رو تکون داد.
‫بهتون گفت؟ ‫اگه نگفته، خیلی عصبانی میشم.
‫خانم سوپرانو، الان دیگه ‫باید انتظاراتتون رو...
‫یه‌کم پایین بیارین.
‫حتی نمی‌تونیم فشار خونش رو...
‫باب میلمون نگه داریم.
‫تا تبش فروکش نکنه ‫و از تعداد گلبول‌های سفیدش کاسته نشه،
‫خیلی کار داریم.
‫ولی واقعا داره مبارزه می‌کنه.
‫مامان، خیلی قویه.
‫واقعا همین‌طوره.
‫سلام بابا.
‫[دیوان عالی ایالت کالیفرنیا] ‫[شهرستان اورنج]
‫[شکایت صومعه کریستال] ‫[از کوین فینرتی]
‫صومعه؟
‫وای!
‫من...
‫امروز صبح این رو دریافت کردم.
‫واقعا من این‌قدر شبیه این آدمم؟
‫تقریبا همه سفیدپوست‌ها ‫تا حدی شبیه همن.
‫ببینین. ‫من فینرتی نیستم.
‫من این تجهیزات گرمایشی رو ‫به شما نفروختم.
‫ولی یه‌کم نگران اعمال احتمالی خودمم.
‫آخه دیروز...
‫آره، بگو، هیچ فسادی ‫بدون افسانه نیست.
‫دیروز بهم گفتن آلزایمر دارم.
‫وای خدا.
‫من تو این شهر غریبم و...
‫لطفا بفرما تو.
‫واسه این اومدم اینجا ‫که گمون کردم...
‫ممکنه بتونین کمکم کنین ‫فینرتی رو پیدا کنم.
‫کیف‌پولش دست منه. ‫کیفش دست منه، ولی من خودش نیستم.
‫ببخشید که برادرها می‌خندن.
‫یه روزی همه‌مون می‌میریم...
‫و بعدش عین اون درخت می‌شیم.
‫نه منی هست، نه تویی هست.
‫ولی با این حال، ‫به گرما نیاز داریم.
‫باید یکی رو پیدا کنیم ‫که مسئولیت قبول کنه.
‫خب، من نمی‌تونم.
‫پس شکایت برقراره.
‫[سو گرافتون]
‫سلام، برو خونه، من می‌مونم.
‫تازه غذای چینی خوردم.
‫- کارملا؟ ‫- دکتر ملفی، سلام. چطورین؟
‫حال تو مهم‌تره.
‫دارم دور خودم می‌چرخم. ‫قرار بود پسرم قهوه بخره...
‫یا به خدمتکار بگه بخره. ‫تنها کاریه که باید بکنم.
‫یادداشتتون به دستم رسید. ‫خیلی لطف کردین.
‫کلی با بیمارستان تماس گرفتم...
‫و گفتن وضع آنتونی بهتر شده.
‫این‌جوری می‌گن.
‫اگه خودت یا کسی چیزی می‌خواست،
‫اگه لازم بود با دکتری صحبت کنین ‫یا آشنا می‌خواستین،
‫- حتما تماس بگیرین. ‫- خیلی ممنونم. ممنون.
‫من کلی آدم دارم ‫که باهاشون حرف بزنم.
‫معلومه. ‫موفق باشین.
‫- صبح به خیر گاب. آماده است؟ ‫- داره غذا می‌خوره.
‫باید ساعت ده بریم دنبال خانم سوپرانو.
‫من سه‌شنبه دیدمش. ‫بیچاره، حالش چطوره؟
‫خیلی خوب نیست.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- آره، مرسی.
‫جریان محله قدیمی رو شنیدی؟
‫سرم همین‌جوریش شلوغ نیست؟
‫دو نفر تو یه مرکز پول‌شویی کلمبیایی ‫سه نفر رو کشتن.
‫ممنون.
‫دو نفر آشنای ما هستن؟
‫خیلی خشن بود.
‫یکی گفت حداقل یه میلیون به جیب زدن. ‫عجب پولی.
‫ایول.
‫- سیل، بنی می‌گه باید برین. ‫- باشه، خیلی‌خب.
‫ببین، یادت نره...
‫وای عزیزم، آسمت عود کرده؟
‫بهار شده.
‫کلی گرده تو هواست.
‫- خیلی بهت افتخار می‌کنم. ‫- رئیس موقتی.
‫امیدوار بودم این روز ‫هیچ‌وقت از راه نرسه.
‫همیشه خودت رو ‫دست‌کم می‌گرفتی.
‫منظورم این نبود. ‫من رو که می‌شناسی.
‫همیشه می‌خواستم ‫یه پولی در بیارم...
‫و پیش نوه‌هام باشم.
‫ولی چند نفر می‌تونن جای تونی رو پر کنن...
‫- و عین تو عمل کنن؟ ‫- واقعا نظرت همینه؟
‫تو خیلی تو بحران قدرتمندی.
‫بنی بهم گفت رانندگی برای تو ‫مایه افتخارشه.
‫خواسته‌هات رو محکم بیان می‌کنی ‫و الکی فاز برنمی‌داری.
‫سیل، از خودت پرسیدی...
‫اگه تونی سوپرانو خوب نشه، چی می‌شه؟
‫ببین گاب، من اصلا راجع به کارم ‫با تو صحبت نمی‌کنم.
‫خب؟
‫یه چیزی بهت می‌گم که به هیچ‌کس نگفتم.
‫ولی وقتی جکی به آخر خط رسیده بود،
‫پیشنهاد داده بود من به ریاست برسم.
‫تونی نه، خودم.
‫- واقعا؟ ‫- آره، ولی با خودم گفتم...
‫- به درد من نمی‌خوره. ‫- به هر حال کارت درسته.
‫به نظر خودم چنین آدمی نیستم.
‫من بیشتر به درد پشت‌پرده می‌خورم...
‫مشاوره و راهبرد.
‫ولی الان در این جایگاهی سیل.
‫زمونه آدم رو شکل می‌ده عزیزم،
‫برعکسش صادق نیست.
‫آسیایی‌ها عاشق فیلم ترسناکن. ‫ضمنا...
‫حال تونی فرقی نکرده.
‫کارملا داغون شده.
‫ممو... قهوه ببر خونه کارملا.
‫سیل، بابی باز داشت دیشب ‫تو رزویل پول جمع می‌کرد.
‫وقت من محدوده. ‫بیارش اینجا تا حلش کنیم.
‫- حالش چطوره؟ ‫- عین سابقه.
‫چیزی یادت نرفته؟ ‫سهم من یادت نرفته؟
‫باورت می‌شه چی می‌گه؟ ‫کاش یه‌کم وزن دماغت رو کم می‌کردی...
‫که تو کار همه فضولی نکنی.
‫دارم ردیفش می‌کنم.
‫تقصیر این همه گله.
‫این‌ها رو از اینجا ببرین.
‫محله جونیور بود، ‫پس الان محله منه.
‫اینجا صدات رو بلند نکن.
‫برو بابا... ‫سه سال مال یوجین بود.
‫یوجین هم با من بود.
‫اصلا نباید مال تو می‌شد،
‫فقط موقع درگیری ‫با خیابون تیستی فریز مال تو بود.
‫جونیور تصمیم گرفت ‫و همون موقع هم درست نبود.
‫امان از دست این.
‫آروم باشین.
‫- پای چقدر پول وسطه؟ ‫- هفته‌ای سه هزار دلار.
‫شاید به تو این‌جوری گفته.
‫- من شنیدم پنج هزار. ‫- اشتباه شنیدی.
‫حالا چیکار کنیم سیل؟
‫- الان می‌گم. ‫- چیه؟
‫فعلا مال بابیه.
‫ولی بیست درصد به تو می‌ده.
‫- فعلا یعنی تا کی؟ ‫- آره سیل.
‫نکنه زبانتون نروژیه؟
‫فعلا. ببینیم چقدر ازش در میاد.
‫سلام به همگی. ‫وای خدا، بیچاره.
‫سلام، فقط باید شما رو می‌دیدم.
‫صبح به خیر.
‫یکی دیگه می‌خوای؟
‫می‌دونی دیروز چی فهمیدم؟
‫چی فهمیدی؟
‫ممنون.
‫راستش، بهم گفتن...
‫آلزایمر دارم.
‫وای، ناراحت شدم.
‫عموم حافظه‌اش رو از دست می‌ده.
‫شاید ارثیه.
‫احتمالا یکی داره راجع بهش ‫تحقیق می‌کنه.
‫امکانش هست...
‫که من واقعا کوین فینرتی باشم؟
‫خیلی‌خب، بس می‌کنم.
‫- سیل. ‫- چیه؟
‫جریان درگیری خیابون اورنج رو شنیدی؟
‫کلمبیایی‌ها؟ ‫کار تو بود؟
‫به یکی از افرادم خبر دادن.
‫باید به همه سهم خوبی برسه.
‫همه؟
‫تحت این شرایط سهم تونی ‫به کارملا می‌رسه، درسته؟
‫تصمیمش با توئه.
‫خودم می‌دونم تصمیمش با منه.
‫آره، کار درست همینه.
‫وای، سرویس بانوان این بغله.
‫از اینجا بوش میاد.
‫اون آی‌سی‌یو خیلی وحشتناکه.
‫زن خیلی شجاعیه.
‫داشتم می‌گفتم سهم تونی از نصف خودم رو ‫به سیل می‌دم که به اون بده.
‫- همون جریان رو می‌گم. ‫- وایستا ببینم.
‫نصف تو؟ ‫کل زحمات رو من کشیدم.
‫بدون اطلاعات من ‫اصلا خبردار نمی‌شدی.
‫چقدر هم کمک کرد. ‫آشوب بزرگی به پا شد.
‫تو گفته بودی اونجا خالیه.
‫دکتر می‌گه باید ‫واسه جراحتم برم سونوگرافی.
‫سیل، تو نمی‌خوای نظر بدی؟
‫نصف‌نصف می‌شه.
‫جفتتون سهم تونی رو ‫به من می‌دین تا رسیدگی کنم.
‫بهت می‌دم سیل، ‫کل هشتاد هزار رو می‌دم.
‫عه، عه، هشتاد هزار؟ ‫این که بیست‌درصد یه میلیون نیست!
‫برو بابا دلت خوشه. ‫فوقش هفتصد و پنجاه بود.
‫چرت نگو پالی. ‫تامی بررسی کرده بود.
‫چرا حسابداری باز کردین؟
‫نفری صد هزار دلار می‌دین. ‫فهمیدین؟
‫داریم از کارملا مراقبت می‌کنیم.
‫- سوال نباشه. ‫- چشم.
‫دیر یا زود داره پالی.
‫باید قبلش برم مستراح. ‫از اون هم سهم می‌خوای؟
‫تو تناسخ قبلیم...
‫بارم رو می‌زدم...
‫و با بیست نفر تو پیست ‫خوش و بش می‌کردم.
‫ما نویسنده‌ها...
‫همگی جدا افتاده‌ایم.
‫ولی از جدا افتادگی خودمون...
‫هم جدا افتادیم.
‫روایت درونی خودمون رو ‫به رشته تحریر درمیاریم.
‫مثلا «بیوولف» رو ببینین.
‫مگه گرندل...
‫چیزی جز اون عادت و بیماریه؟
‫به‌به، تلفات جدید...
‫نبرد صفحه خالی.
‫به صنف نویسندگان خوش اومدین. ‫بفرمایین بشینین.
‫من رو فرض کنین...
‫قبلا معتاد بودم.
‫بلند شو کثافت! ‫بیا ببینم!
‫زود باش ردش کن بیاد.
‫این‌جوری می‌تونی مسئولیتت رو پاک کنی.
‫من بهت نگفتم دوباره شرط‌بندی کنی.
‫الان نمی‌تونم مقاله بنویسم. ‫تازه کار ثابت گرفتم.
‫مردم دارن با این فیلم‌های ترسناک اینترنتی ‫کلی پول به جیب می‌زنن.
‫عوضی‌هایی که تا حالا فیلم نساختن.
‫اون فیلم «اره» رو ‫با چهارصد هزار دلار ساختن،
‫فروش جهانیش یه میلیون بود.
‫صد در صد ردیف می‌شم.
‫اگه فیلم‌نامه رو بهت بدم، ‫دیگه مدیونت نیستم؟
‫می‌شنوین چی می‌گه؟ ‫صد در صد ردیف می‌شه.
‫با این زبونش خیلی پسر بدیه؟
‫چه شخصیت تاریکی داری.
‫پیشنهاد من ترکیب «اره» ‫و «پدرخوانده ۲»ـه.
‫هر دو ژانر موفق عمل کردن.
‫عضو جوانیه که آدم‌کشه،
‫همکارهای خودش بهش خیانت می‌کنن. ‫می‌کشنش،
‫اعضای بدنش رو تو سطل‌های زباله ‫سراسر پخش می‌اندازن.
‫خلاصه بگم، ‫به کمک علم سرهمش می‌کنن...
‫یا شاید هم ماوراطبیعی باشه.
‫اون هم از تک‌تک افرادی ‫که بهش خیانت کردن، از جمله زنیکه‌ای...
‫که باهاش نامزد کرده بود ‫انتقام می‌گیره.
‫رئیسش هم شبی که کشتنش دست داشت.
‫فردا جلسه می‌ذاریم.
‫قبل از نوشتن فیلم‌نامه ‫پیشنهادت رو می‌شنویم.
‫بینگ، دو و نیم.
‫مجبورم نکن بیام دنبالت بگردم.
‫یه سالن بزرگ پر از نویسنده،
‫ولی هیچ‌کاری نکردین!
‫آقا، اون اتاق مخصوص خانواده است.
‫یه دقیقه دیگه رفع زحمت می‌کنم خواهر.
‫مدام بهتون می‌گم ‫باید با مدیر بیمارستان تماس بگیرم.
‫می‌خواستم بهت بگم ‫بسته خیلی بزرگی...
‫از طرف پالی و ویتو بهت می‌رسه ‫که خیلی می‌ارزه.
‫همین‌جوریش کلی زحمت کشیدین.
‫تازه فهمیدیم بیمه ‫پول فیزیوتراپی رو نمی‌ده.
‫عوضی‌ها. ‫پس ممنونم.
‫می‌خوای بیای تو حالش رو بپرسی؟
‫چرا که نه؟
‫- سلام پدر. ‫- سیلویو.
‫من ناپلئونی دارم،
‫ولی واسه افراد خاص میوه هم دارم.
‫جفتش خوبه. ‫تو برنامه‌ام نوشته شکر بعد از غذا...
‫- به بدن می‌فهمونه سیر شده. ‫- وقتی با فامیلم ازدواج کردی،
‫همه می‌گفتن شبیه جان تراولتایی.
‫چیزی نمونده دوباره ‫کت‌شلوار سفیدش رو بپوشه.
‫جریان باکالا.
‫بابی هیچ حقی نداره.
‫نمی‌دونم چرا سیل چنین تصمیم بدی ‫برات گرفت. من این‌جوری نیستم.
‫بیشتر به فکر رسیدگی به کارملاست...
‫- تا افرادی که واقعا پول در میارن. ‫- ای بابا.
‫الان که جانی دادگاهی شده ‫و مأمورها اموالش رو ضبط کردن،
‫خیال کردی کی خرج جینی رو می‌ده؟
‫از شانس خوب من، ‫طی آخرین سال‌های زندانم...
‫داداش کوچک بیلی ‫مراقب پتی و نوه‌هام بود.
‫ولی بعدش اون بلاندتوی حیوان آشغال...
‫این کار رو با خودت نکن فیلی.
‫فراموش کردنش سخته.
‫من فراموش نمی‌کنم.
‫فراموش کردم چی می‌گفتیم.
‫من هم فراموش کردم. ‫چه کوفتی بود؟
‫آها، آره، ای خدا.
‫کارملا. ‫جریان از این قراره...
‫قهوه می‌خوری؟
‫اگه گذاشتی دم بشه می‌خورم.
‫آب داغ و لیمو می‌خورم.
‫راستش...
‫چه‌جوری می‌تونم ‫از کارملا کمتر باشم؟
‫گمون نکنم متوجه منظورت شده باشم.
‫من هم عین بقیه حامی‌ام، ‫ولی یه حدی داره.
‫اگه حال تونی بدتر بشه چی؟
‫من بهش صد هزار دلار بدم...
‫و اون فرداش بمیره چی؟
‫انگار پولم رو دور ریختم.
‫وسوسه‌انگیزه، ‫ولی نباید این‌جوری فکر کنی.
‫آماده‌ای؟
‫آره، خیلی راحتم.
‫هنوز بابت اون پول دلخوری؟
‫یه‌کم خرج کن، ‫باهاش کنار میای.
‫هیچ‌وقت کنار نمیام.
‫یه سری افراد... ‫از من بشنو.
‫وای بی‌خیال، باز از سیل نگو.
‫کارملا. ‫طرف در حالت نباتیه.
‫ولی همچنان باید به شاهدخت لیتل ایتالی ‫پیشکشی تقدیم کنم.
‫- زن رئیسه. چیکار می‌شه کرد؟ ‫- تف به روش.
‫[چسب‌زخم]
‫الان دارم میام.
‫باشه، خوبه، احتمالا بهتره ‫اون بحثی که گفتیم رو ردیف کنی.
‫کدوم بحث؟
‫همون پول هنگفتی ‫که قرار بود بیاری بیمارستان.
‫انتظارش رو داره، ‫پس ردیفش کن.
‫نگران چی هستی؟
‫گمون کنم بدونم با کی طرفم.
‫از این حرفت بدم میاد.
‫با دستور گرفتن از من مشکلی داری؟
‫عصبی نشو. ‫ردیف شده.
‫دیگه به دستگاه‌ها دست نزنین. ‫خرابشون کرده بودین.
‫کار دخترم بود.
‫دست خودم نیست، ‫به نظرم نزدیک بودن بهش تأثیر داره.
‫اینجا رو یخچال می‌کنن، ها؟
‫بفرما.
‫[سو گرافتون]
‫چرا هنوز اونجا موندی؟
‫ازم شکایت کردن.
‫- شکایت؟ ‫- ممکنه بعدا مشکل‌ساز بشه.
‫چه‌جور شکایتی؟
‫الو؟
‫- ضمنا... ‫- چیه؟
‫دچار سانحه‌ای شدم. ‫از راه‌پله افتادم پایین.
‫وای خدایا!
‫دکتر گفت...
‫چی گفت؟
‫گفت «ضربه خفیفی وارد شده.»
‫گفت خوب می‌شم.
‫بسه دیگه. ‫من میام اونجا.
‫مادرم که الان اینجاست. ‫می‌تونه پیش بچه‌ها بمونه.
‫نه، این کار رو نکن.
‫داری همه‌چی رو بهم می‌گی؟
‫[تجدید دیدار خانواده فینرتی]
‫جی‌تی، ایشون کارماین لوپرتازیه...
‫که عین خودم مدیر تولید پروژه است.
‫خوشحالم که بالاخره دیدار کردیم. ‫یه چیزهایی از پیشنهاد کریس شنیدم...
‫ژانر و این چیزها رو شنیدم.
‫ولی جی‌تی، باید بهت هشدار بدم،
‫من خیلی دخالت می‌کنم. ‫تجربیاتم حکم می‌کنه.
‫به همگیتون ‫در اولین جلسه سرمایه‌گذاران...
‫احتمالی این پروژه خوش‌آمد می‌گم.
‫بعضی‌هاتون می‌دونین ‫من روی نه فیلم کار کردم...
‫فقط چهارتاشون ‫از مجموعه «ساحل جنوبی» بودن...
‫که هرکدوم بیش از سی‌هزار ‫نسخه دی‌وی‌دی داشتن.
‫با این اوصاف، به نظرم معمولا بهتره...
‫در این مرحله همکارانم رو شریک کنم...
‫و نظراتشون رو در حین کار بشنویم.
‫جی‌تی، بفرما.
‫خب...
‫ما روی یه فیلم اسلشر جدید کار کردیم.
‫تو دنیای...
‫همین...
‫مافیا رخ می‌ده.
‫راجع به عضو ساده حراف ‫و بلندپروازیه.
‫طرف رو «قصاب» صدا می‌کنن.
‫- نه‌خیر، نمی‌کنن. ‫- چرا نمی‌کنن؟
‫لازمه بهت اون قصابه رو یادآوری کنم؟
‫درسته.
‫«قصاب» نیست. ‫بگو جی‌تی.
‫خیلی‌خب.
‫به نوعی از رئیسش پیشی گرفته.
‫واسه همین می‌ده بکشنش، ‫ولی وقتی تکه‌تکه‌اش می‌کنن...
‫هنوز زنده است.
‫فرداش خیلی دردش میاد.
‫درسته. خلاصه بین آشغال‌ها...
‫بدنش دوباره تشکیل می‌شه...
‫و فقط یه دستش که خرد شده بود نیست.
‫خلاصه یه ساطور به ساعدش می‌بنده...
‫و بعدش می‌ره از همه انتقام می‌گیره...
‫مخصوصا از رئیسش ‫که نقش خیلی خوبیه.
‫فعلا اسمش «آدمکش قصابیه.»
‫ولی به نظرم...
‫بهتره فقط...
‫«ساطور» باشه.
‫گیج شدم. ‫تو که گفتی مرده.
‫چه‌جوری حسابش رو صاف می‌کنه؟ ‫روحه؟
‫این‌طور که من فهمیدم ‫نوعی زامبیه.
‫راستی، اسمش حرف نداره.
‫ولی اگه تکه‌تکه‌اش کرده باشن،
‫کل تکه‌هاش رو ‫تو یه آشغالی نمی‌اندازن.
‫- کجاش فیلم اسلشره؟ ‫- منظورتون چیه؟
‫اسلشر این‌جوریه ‫که دوتا بچه می‌رن دم دریاچه.
‫یه قاتل روانی هم آزاد می‌شه، ‫روح نداره.
‫راستش، اون روانیه تقریبا همیشه ‫یه نیروی ماوراطبیعیه.
‫فردی، جیسون، مایکل مایرز از «هالووین.»
‫برو بابا.
‫آروم باش سیل، آروم باش. ‫پر بیراه نمی‌گه.
‫مایکل مایرز بیمار روانیه ‫که از تیمارستان فرار کرده.
‫فیلم‌های جیسون و فردی فرق می‌کنن.
‫خب، ما از همون فیلم‌ها می‌سازیم.
‫«اره» و «حلقه» درآمد میلیونی داشتن. ‫تازه، اون‌ها داستان...
‫«پدرخوانده» رو ندارن ‫که ما اینجا داریم.
‫نظرتون چیه...
‫تکه‌هاش رو تو نقاطی انداخته باشن...
‫که اتفاقی تو یه مسیرن؟
‫اون‌جوری کل تکه‌هاش ‫به یه آشغالی می‌رسه.
‫ولی روحه؟ ‫چه بدونم.
‫«شکارچیان روح» هم کلی پول در آورده.
‫سواره‌نظام رسید. ‫کانلونی آوردم.
‫باز هم آوردم.
‫سس بشامل داره،
‫پس پنج شش ساعت بیشتر ‫بیرون یخچال نباشه.
‫ممنون.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫اینجا رو باش.
‫خیلی شجاعی، مگه نه؟
‫من کی می‌تونم ‫از نزدیک ببینمش؟
‫بیمارستان برخورد می‌کنه. ‫سعی می‌کنیم یواشکی ببریمت.
‫در این تیراندازی خانگی مافیایی...
‫که برخی شاهدان می‌گن ‫عین مرگ یکی از بزرگان موسیقی سول...
‫ماروین گی می‌مونه.
‫آنتونی سوپرانو جونیور بیست ساله...
‫به خبرنگار ما ایمی کین گفته: ‫«بزرگ شدن تو خانواده سوپرانو...»
‫«واقعا خیلی عجیبه.»
‫آدم دلش می‌خواد گاز بزنه!
‫خیلی بزرگه! امروز چی شده؟
‫کارملا؟
‫به خدا قسم عین سگ می‌کشمت!
‫- این دیگه چه وضعشه؟ ‫- خودت و خانواده‌مون رو...
‫تو تلویزیون ملی مسخره کردی؟
‫من اصلا چنین حرفی نزدم.
‫حرفم رو بد نقل کردن.
‫- یا خدا. ‫- خب، معلومه که بد نقل کردن.
‫کارشون همینه، واسه همین ‫من و بقیه...
‫بهت گفتیم «با مطبوعات حرف نزن!»
‫خودت عین بی‌شعورها رفتار کردی.
‫من رو عین بچه پنج‌ساله ‫دنبال خودت کشیدی.
‫تو وبال گردنی. ‫همین و بس.
‫وبال گردن پدرت، وبال گردن من، ‫وبال گردن همه.
‫تف به این زندگی. ‫تف به همه‌چی!
‫امان از دستت مل، چه مرگته؟
‫من چه مرگمه؟ ‫من چه مرگمه؟
‫مامان.
‫حتما پیش می‌اومد. ‫خیلی خسته است.
‫به نفعته مسئله مهمی باشه بابی.
‫بچه نوزادم تازه به دنیا اومده ‫و دو بچه‌ام محصلن.
‫این توافق با ویتو داره داغونم می‌کنه.
‫الان نه و نیم شبه.
‫بابی، اصلا یادم نیست چی بود.
‫رزویل، همین توافق موقتی.
‫باید زودتر جوابم رو بدی. ‫من دارم دیوانه می‌شم.
‫ممکنه کار خطرناکی بکنم.
‫آروم بگیر ببینم. ‫بذار فکر کنم.
‫صبح بهتره.
‫یه راه‌حلی پیدا می‌کنم.
‫نمی‌خوام نگرانش باشی.
‫حتما اون روز تو سوپرمارکت ‫عجیب جلوه کردم.
‫آخه تو روان‌کاو تونی‌ای.
‫نمی‌دونم درسته...
‫چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫مشکلم پسرمه.
‫در واقع جفت بچه‌هام.
‫این ماجرای تیراندازی.
‫خیلی نگرانشونم.
‫درسته.
‫مشکل خیلی جدی‌ایه،
‫وجود تفنگ تو خونه رو می‌گم.
‫مسئله اجتماعیه.
‫معلومه که ما خیلی دیر درس گرفتیم.
‫من سریعا بعد از ماجرای تونی و عموش...
‫کل سلاح‌های گرم رو ‫از خونه جمع کردم.
‫بگذریم، دیشب داشتم ‫بدجوری...
‫به پسرم می‌توپیدم...
‫و حرف خیلی سنگدلانه‌ای زدم.
‫مخصوصا چون داره خیلی تلاش می‌کنه...
‫حال خودت چطوره؟
‫قطعا خودم آشفته‌ام،
‫ولی بیشتر نگران اون‌هام.
‫دیگه بچه نیستن.
‫وقتی بچه بودن،
‫می‌تونستیم راجع به زندگی تونی ‫یه چیزهایی بهشون بگیم.
‫یعنی دروغ بگیم. ‫بذارین درست توصیف کنم.
‫- ولی الان... ‫- یعنی مشکلت صرفا...
‫وجود تفنگ تو خونه نیست.
‫راستش، پسرم رو ‫جلوی اون دوربین‌ها تصور می‌کنم...
‫که مجبور بود راجع به کل این چیزها حرف بزنه.
‫دخترم و دوست‌هاش.
‫باید با این همه سال دروغ مواجه بشن.
‫اون‌ها یا خودت؟
‫من از لحظه آشنایی با تونی می‌شناختمش.
‫در دومین دیدارمون، واسه خودم و مادرم ‫نفری دوازده رز...
‫و واسه پدرم یه دریل دویست دلاری آورد.
‫داستان عشق جوانی معمولا این‌جوری نیست.
‫نمی‌دونم علی‌رغم این مسئله ‫دوستش داشتم...
‫یا به‌خاطر همین مسئله.
‫والدین من اون‌جوری نبودن.
‫خودم خودآگاهانه یا ناخودآگاهانه...
‫می‌دونستم پشت اون دریل...
‫احتمالا یکی بوده ‫که دستش شکسته...
‫یا شاید هم بدتر.
‫خب، چه‌جوری باهاش کنار اومدی؟
‫می‌رفتم پیش کشیشم ‫و گریه می‌کردم...
‫و می‌گفتم خیلی بابت ‫منبع درآمد شوهرم ناراحتم،
‫ولی چرت می‌گفتم.
‫آخه کلی آدم عوضی‌تر از شوهر من هست.
‫ولی بچه‌ها...
‫اون‌ها پدر و مادرشون رو انتخاب نمی‌کنن.
‫خب، حالا چی می‌شه؟
‫آره، دقیقا همین. ‫حالا چی می‌شه؟
‫الان دیگه همه‌چی فاش شده.
‫اون‌ها هم دیگه دانشجو نیستن...
‫اون‌ها...
‫هرچی بیشتر پیش ما بمونن...
‫شریک جرمن.
‫وای خدا.
‫اگه مشکلات اخلاقی...
‫و قانونی رو کنار بذاریم،
‫شفافیت هیچ‌وقت چیز بدی نیست.
‫آره.
‫دومین شبی که تونی تو کما رفته بود، ‫بهش گفتم دوستش دارم.
‫آخرین باری که این حرف رو زده بودم ‫کی بود؟
‫می‌ترسی وقتی به هوش بیاد...
‫چنین حسی نداشته باشی؟
‫آنتونی بهم گفته رابطه شما...
‫بهتر شده.
‫بیا اینجا عزیزم.
‫چیزی نیست عزیزم. ‫خوب می‌شی.
‫نفسم بالا نمیاد.
‫- چیزی نیست. ‫- بیا اینجا عزیزم.
‫نفسم بالا نمیاد. ‫نفسم بالا نمیاد.
‫چیزی نیست عزیزم. ‫خوب می‌شی.
‫- جریان چیه؟ ‫- لطف می‌کنین ماشینتون رو جابه‌جا کنین آقا؟
‫سیل، ازت خبری نشد.
‫الان سیل هم بستری شد.
‫عجب افتضاح بزرگی شد.
‫ببین، باید قبول کنیم...
‫اگه تونی از دنیا بره،
‫یکی باید جاش رو پر کنه.
‫من جوانم.
‫الان که وزنم رو کم کردم...
‫سالمم...
‫و دوام میارم.
‫شنیدم سیل رو بردن سنت بارناباس.
‫خدایا، چی داره به سرمون میاد؟
‫سیل خوب می‌شه. ‫همین‌جوریش خیلی نگرانی.
‫ببین عزیز دلم،
‫تو انتظار چیزی رو داری ‫و نمی‌تونم جزئیاتش رو بگم،
‫تونی نمی‌خواد بگم،
‫ولی الان یه سری آدم ‫تحت نظرمون دارن.
‫عیبی نداره ویتو. ‫من انتظار هیچی ندارم.
‫مشکل مالی ندارم. ‫خودت گفتی نگرانی‌های مهم‌تری دارم،
‫مثلا همین پسرم.
‫باید در این مسئله بهم اعتماد کنی.
‫اگه الان بخوایم به تو تحویلش بدیم، ‫عده‌ای مشکوک می‌شن.
‫من ردیفش می‌کنم.
‫مامانت می‌گه الان فرصت خوبیه.
‫درخواست اصلی دکترها ‫از همه ملاقات‌کنندگان بابا...
‫اینه که حرف‌های مثبت بزنن.
‫- به بهبودش کمک می‌کنه. ‫- ردیفه.
‫یا خدا، چقدر داغونه.
‫عمو پالی، نباید از این حرف‌ها بزنی.
‫باید مثبت صحبت کنی.
‫باشه، ولی آدم اصلا ‫آمادگی چنین صحنه‌ای رو نداره.
‫عمو پالی!
‫لطفا بیش از یه نفر تو اتاق نباشه.
‫خیلی اذیت می‌کنه.
‫فین داره میاد اینجا. ‫من چند دقیقه دیگه برمی‌گردم، خب؟
‫یادت باشه، مثبت صحبت کن.
‫دکتر گفته باید یه مدت تحت نظر باشم...
‫تا مطمئن بشن چیزیم نشده.
‫مسلما می‌تونست خیلی بدتر باشه، مگه نه؟
‫رفتم سونوگرافی، جراحت وخیمی نبود.
‫خوبیش اینه که در حین...
‫کار خیلی مهمی مجروح شدم.
‫یه‌کم درگیر شدم...
‫و یهو دیدم اومدم پیش متخصص.
‫عوضی می‌گه دیگه نباید ‫عین سابق از بدنم...
‫انتظار داشته باشم. ‫از من بشنو تونی،
‫اول چشم می‌ره، ‫بعدش دندون.
‫بعدش می‌گن حتی نمی‌تونی ‫راحت قضای حاجت کنی.
‫خیلی مسخره است، مگه نه؟
‫وقتی خدمت بودم، ‫سه هفته پی‌درپی...
‫قهرمان بارفیکس شده بودم.
‫هیکلم هم خیلی خوب بود.
‫طرف ازم خواسته بود ‫مدل پوستر بوکس بشم.
‫یه‌کم عوضی بود، ‫ولی به هر حال خوشحال شدم.
‫حالا این وضع رو ببین.
‫عین پیرزن‌ها چروک شدم.
‫آدم خیال نمی‌کنه سر خودش بیاد، ‫ولی دارم حسش می‌کنم تونی.
‫فینیس فاگ برگشته به شهر.
‫آدم‌های عادی رو فراموش کرده.
‫سلام ویتو، حال آقای سوپرانو چطوره؟
‫امیدواریم زنده بمونه، خب؟
‫خیلی خوشحالم اینجایی.
‫شما دو مرغ عشق رو تنها می‌ذارم.
‫نگران اون نباش. ‫آزارش به کسی نمی‌رسه.
‫امان از استرس تونی.
‫یعنی این زندگی تقصیر خودمه؟
‫این همه بدبختی داریم، ‫مثلا جریان بزدل.
‫آدم خفنی بود، ‫یهو خبرچین اف‌بی‌آی شد.
‫اینجام حسش کردم تونی.
‫- همین‌جا حسش کردم. ‫- می‌شه لطفا خفه شین؟
‫ببخشید.
‫بله، مهمانسرای اوکس.
‫سمت چپ بلوار جامبوری؟
‫به سمت نور.
‫اصلا اون نور چیه؟
‫وای. یا خدا.
‫خفه شو! ‫خفه شو دیگه!
‫خلاصه به مامان گفتم...
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫دکتر بودراجا سریع بیاد اتاق سه.
‫پرستار، نرو! ‫کمک کن!
‫- برین کنار آقا. ‫- وای خدایا! چی شده؟
‫سوپرانو، ضربانش روی مانیتوره.
‫- نبضش خوب نیست. ‫- فشارش رو بگیرین. یه سینی آماده کنین.
‫- نبض داخلش هشتاده. ‫- خیلی‌خب، محفظه بزنیم.
‫وای خدایا، داره می‌میره؟ ‫مامانم کجاست؟
‫نمی‌دونم چی شده.
‫یک، دو، سه.
‫وای خدایا!
‫هنوز رفع نشده.
‫صد و پنجاه سی‌سی آمیودارون بزنین.
‫پدال‌ها رو بیارین. ‫اتاق رو خالی کنین.
‫هنوز رفع نشده.
‫- بابا! ‫- برین عقب.
‫- بابا! ‫- آماده است.
‫آماده است.
‫- دویست. ‫- برین عقب.
‫- آماده است. ‫- آماده است.
‫[مهمانسرای اوکس]
‫عذر می‌خوام.
‫تجدید دیدار فینرتی اینجاست؟
‫سلام. ‫منتظرتن.
‫- منتظر من؟ ‫- معلومه.
‫کوین فینرتی نیومده؟
‫ما اینجا این‌جوری حرف نمی‌زنیم.
‫منظورت چیه؟
‫خانواده‌ات توئن.
‫- کدوم خانواده؟ ‫- اومدن بهت خوش‌آمد بگن.
‫متوجه نمی‌شم.
‫- داری می‌ری خونه. ‫- واقعا؟
‫همه اون توئن.
‫- نباید چیزهای کاری رو ببری تو. ‫- بابا.
‫کیف اصلیم رو گم کردم.
‫کل زندگیم توش بود.
‫نرو بابا.
‫- صدای چی بود؟ ‫- کیف ممنوعه.
‫- نه، یه صدا اومد. ‫- لطفا بدش به من.
‫- انگار خیلی سنگینه. ‫- نمی‌خوام.
‫خب، باید بدی. ‫باید رها کنی.
‫خیلی دوستت داریم بابا. ‫تنهامون نذار.
‫به یه دلیلی...
‫می‌ترسم.
‫خب، هیچ ترسی نداره.
‫می‌تونی رهاش کنی.
‫فقط بیا احوال‌پرسی کن.
‫خیلی‌خب.
‫بابا!
‫لطفا تنهامون نذار بابا. ‫ما خیلی دوستت داریم.
‫بابا؟
‫چشمش بازه.
‫بابا، ببین من همین‌جام.
‫خیلی‌خب، ریتم سینوسش عادیه.
‫- ضربان و فشار؟ ‫- خوبه.
‫وای خدایا! ‫خدا رو شکر. خدا رو شکر.
‫یه سرم آمیودارون بزنین...
‫و یه سری الکترولیت هم تزریق کنین.
‫بابا، ببین، تو اینجایی.
‫خلاصه دستش رو گرفته بودم و یهو...
‫دستگاهه دیوانه شد.
‫امان از دستت، هزار بار گفتی.
‫تقصیر اون دکترهای عوضیه.
‫رئیس زنده می‌مونه. ‫به هوش اومده.
‫وای، خدا رو شکر!
‫من می‌رم عزیزم.
‫چرا این‌قدر دیر اومدی؟
‫باید جورش می‌کردم یا نه؟
‫الان دیگه باید سهمش رو بدیم.
‫آروم باش، این‌جوری یعنی خطا کردی.
‫تونی به هوش اومده. ‫می‌فهمی؟
‫همه وقتی تو کمال بود ‫رفته بودن اون تو...
‫باهاش صحبت کردن. ‫کارملا.
‫از کجا معلوم چی گفتن؟
‫شاید انتظار اون پول رو داشته باشه.
‫ای خدا.
‫به‌خاطر لوله‌ای که تو گلوش بود ‫هنوز نمی‌تونه صحبت کنه.
‫احتمالا از شانس خوب ماست.
‫ولی خیلی خوشحالیم، مگه نه؟
‫آنتونی، خیلی نگرانمون کرده بودی.
‫از وقتی دیگه دبرنا بازی نکردم، ‫این همه کلیسا نرفته بودم.
‫چی عزیزم؟
‫من مرده‌ام، مگه نه؟
‫نه، نه، اینجا بیمارستانه،
‫پیش مایی.
‫اینجا نیوآرکه.
‫آقای سوپرانو، امروز حالت چطوره؟
‫من دکتر واهاپسیده هستم. ‫عصب‌شناسم.
‫حالش چطوره؟
‫نمی‌دونم خط کامل رفع شده یا نه، ‫ولی بد نیست.
‫الان تو اولین آزمون سلامت روانش ‫قبول شد، یعنی...
‫قدرت تو کمکش کرد.
‫آها، این از طرف ماست.
‫کمک‌هزینه درمانی و بازپروریه.
‫ای خدا، نمی‌دونم چی بگم.
‫کار ما همینه.
‫من هم واسه ماری خودم ‫همین رو می‌خوام.
‫یا مامان من.
‫هرچی لازم داشتی در خدمتیم.
‫خبر خیلی خوشیه تونی.
‫می‌بینم سرحال شدی.
‫حرف نداره.
‫«گاهی به حال خودم دل‌سوزی می‌کنم...»
‫«و در تمام این مدت...»
‫«باد عظیمی من رو ‫در آسمون پیش می‌بره.»
‫«ضرب‌المثل اوجیبوه.»
‫سرخ‌پوستن، درسته؟
‫کی این رو زده؟
‫ببین تونی، می‌خواستم راجع به مسئله‌ای ‫باهات صحبت کنم.
‫می‌خوام دوباره وارد کسب‌وکار سینما بشم.
‫می‌دونم قبلا خوشت نیومده بود،
‫ولی الان دارم کاملا متفاوت عمل می‌کنم.
‫راستش، امیدوارم حالت که یه‌کم ‫بهتر شد...
‫و کارمون رو برات توضیح دادم،
‫خودت سرمایه‌گذارش بشی. ‫خیلی هیجان‌انگیزه.
‫فیلمش مال ماست.
‫فیلم نگاتیو اصلی رو می‌گم.
‫بخش عظیمی از مالکیتش رو...
‫برات باز نگه داشتم. ‫امیدوارم تأییدش کنی.
‫راستش رو بخوای...
‫احترامت واجبه،
‫ولی به نظرم بهم مدیونی،
‫آخه اومدم جریان آدریانا رو بهت گفتم.
‫نشوندینش؟
‫می‌دونم بد جلوه می‌کنه، ‫ولی باید اکثر اوقات نشسته باشه.
‫- من تنهاتون می‌ذارم. ‫- بابت همه‌چی ممنونم.
‫خواهش.
‫نمی‌دونم چه‌جوری این کار رو می‌کنی.
‫حتما حس خوبی داره، مگه نه؟
‫همین چیزهای ساده مهمن.