‫آقایون چیزی میل ندارین؟
‫آتش‌نشان‌های شهرستان اورنج...
‫کمک مضاعفی...
‫از هواپیمای جنگل‌داری کالیفرنیا ‫دریافت کردن...
‫سلام، با خانواده سوپرانو تماس گرفتین. ‫پیغام بذارین. خداحافظ!
‫این‌قدر انگشت تو دماغت نکن!
‫من اینجام. بهم زنگ بزنین.
‫دوستتون دارم.
‫مرسی.
‫صبح به خیر. ‫آنتونی سوپرانو هستم.
‫بله. ‫لطفا کارتتون رو نشون می‌دین؟
‫[کوین فینرتی]
‫این دیگه چیه؟
‫این کیف‌پول من نیست.
‫وای نه.
‫این کیف من نیست.
‫دیشب...
‫رفته بودم کافه اون سر خیابون هتلم.
‫حتما وسایلم رو اشتباه برداشتم.
‫خب، ببینین چی می‌گم، من همین‌جام،
‫پس با اون کافه تماس می‌گیرم.
‫می‌شه بذاری برم تو...
‫که از جلسه صبحگاهی جا نمونم؟
‫ای خدا، واقعا نمی‌شه.
‫ببین، من با هواپیما ‫از نیو جرسی اومدم اینجا...
‫و سخنرانی سرهنگ کولونا ساعت ده و نیمه.
‫نمی‌تونم بدون کارت راهتون بدم آقا.
‫- حراست. ‫- اسمم ثبت شده.
‫شرمنده.
‫دنیا عوض شده.
‫فقط هشتاد و هفت دلار دارم.
‫یعنی کیف اون هم «بالیه»؟
‫نه. موقع برداشتنش به مارکش نگاه نکردم.
‫عین مال خودم بود، همین.
‫اون کیف هدیه کریسمس من به تو بود تونی.
‫می‌دونم عزیزم. ‫می‌دونم.
‫آدرسش نوشته آریزونا، کینگمن ‫و شماره تلفن نداره.
‫تو کیفش چیه؟ ‫نگاه کردی؟
‫آره، معلومه که نگاه کردم. ‫یه مشت بروشور...
‫سامانه گرمایش خورشیدیه. ‫اسم شرکتش رو نزده.
‫تماس می‌گیره.
‫سخنرانی خیلی خوبی بود.
‫- ای بابا، اینجا رو باش، ببین. ‫- چیه؟
‫- هیچی. ‫- سعی کن نگران نباشی تونی.
‫کل زندگیم تو اون کیفه.
‫ممنون.
‫- به رادیسون خوش اومدین. ‫- چطورین؟
‫چند ساعت پیش کلیدم رو تحویل دادم،
‫ولی باید دوباره اتاقم رو بگیرم. ‫سوپرانو هستم.
‫شرمنده‌ام، ولی اصلا اتاق خالی نداریم.
‫- شوخی می‌کنی. ‫- نه متأسفانه.
‫شش هتل تو این شهر هست. ‫شاید بد نباشه برین «آمنی.»
‫مشکل اینجاست ‫که کیف‌پولم رو گم کردم،
‫پس چه‌جوری بدون کارت اعتباری ‫اونجا اتاق بگیرم؟
‫اینجا هم به همون مشکل می‌خورین.
‫آره، ولی من همین دیشب ‫اینجا اتاق داشتم.
‫نمی‌تونین به اون اضافه کنین، ‫اون رو بستین.
‫مرسی که این‌قدر کمکم می‌کنی.
‫سلام.
‫چی میل دارین؟
‫خب، نمی‌دونم من رو یادته یا نه،
‫ولی دیشب حوالی هشت اینجا بودم.
‫اونجا نشسته بودم.
‫ساندویچ سفارش دادم، ‫بعدش لغوش کردم.
‫- گفتم دلم درد می‌کنه. ‫- یه چیزهایی یادمه، خب...
‫خب، دم رفتنم ‫یه کیف و کیف‌پول برداشتم...
‫که خیال می‌کردم مال خودمه،
‫- ولی نبود. ‫- وای خدا.
‫احیانا یادت نمیاد کی کنارم نشسته بود؟
‫راستش، یکی بود.
‫تقریبا هم‌قد خودتون بود.
‫واسه این یادمه که اون هم ‫همون ساندویچ رو سفارش داده بود...
‫و می‌ترسیدم سفارش‌ها رو خراب کنیم. ‫گمون کنم زودتر از شما رفت.
‫- اصلا برنگشت؟ ‫- نه.
‫اسم کوین فینرتی رو شنیدی؟
‫- لکسوس داره. ‫- تو می‌شناسیش؟
‫شوخی کردم. ‫فینرتی؟ لکسوس؟
‫گمون کنم بد نیست ‫یکی مهمون ما باشی.
‫آره، آره. ‫گل گفتی.
‫- با یخ باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫- این خوبه؟ ‫- آره، خیلی خوبه.
‫خب، بهتره همین‌جا بمونم،
‫آخه شاید پیداش بشه ‫یا زنگ بزنه.
‫می‌دونی بدون کارت شناسایی ‫حتی نمی‌تونم سوار هواپیما بشم؟
‫وای خدا، درسته.
‫خب، از کوستا مسا برام بگو.
‫محل سکونت خوبیه؟
‫اینجاها؟ ‫خیلی خلوته.
‫برام ساندویچ بیار.
‫چشم.
‫ساندویچ رو ول کن. ‫بیا با ما غذا بخور.
‫داریم میز می‌گیریم. ‫طرف کیف و کیف‌پولش رو گم کرده.
‫- وای نه. ‫- نمی‌خواد. ولی مرسی.
‫ای بابا. اگه اون عوضی ‫که وسایلت رو برداشته بیاد،
‫به خدمتش می‌رسیم.
‫باشه، مرسی.
‫مته آمریکایی. ‫تجهیزات هوانوردی و صنعتی.
‫اخیرا تجهیزاتمون رو ‫به «ویلابریتور» فروختیم...
‫- تا روی پمپ و کمپرسور تمرکز کنیم. ‫- جالبه.
‫تونی، اصلا بهمون نگفتی ‫چی شد که از فروش...
‫اثاثیه خارجی ‫به فروش دوربین رسیدی.
‫خب، به قول زنم، سوال خوبیه.
‫یه دقیقه از حضورتون مرخص بشم.
‫سلام بابا. ‫عضو تیم والیبال شدم.
‫ایول! بهت نگفته بودم؟ ‫الکی نگران بودی.
‫داداشت چطوره؟
‫مامان زود خوابوندش. ‫بالا آورده بود.
‫وای نه. ‫خودش هست؟
‫مامان! ‫خداحافظ بابا.
‫خداحافظ عزیزم.
‫تونی، چطوری؟
‫فینرتی که به اونجا زنگ نزد؟
‫نه. اگه می‌زد درجا بهت خبر می‌دادم.
‫جف و کانزاسیه کجا رفتن؟
‫رفتن بخوابن، تو رو هم شکست دادن.
‫میز رو حساب کردن.
‫شما همگی نقش داشتین، مگه نه؟
‫ببین، ما صرفا تحت تأثیر قرار گرفتیم ‫که در حضور آدمی هستیم...
‫که گروه فروشش ‫دوازده فصل مداوم...
‫انگشتر برنجی رو تصاحب کرده.
‫کار خیلی خاصی نیست.
‫دست بالای دست بسیاره.
‫من چهل و شش ساله‌ام.
‫اصلا کی هستم؟
‫کجا می‌رم؟
‫ما هم همینیم.
‫[آیا گناه، بیماری و مرگ واقعی‌اند؟]
‫الان وقتشه که صداش رو ‫به وضوح می‌شنوین.
‫خودمون رو در محبتش غرق کنیم.
‫این‌جوری نمی‌شه.
‫منظورت چیه؟
‫وقتی تماست با زنت رو قطع کردی، ‫قیافه‌ات رو دیدم.
‫خب که چی؟
‫به خودت زحمت نده. ‫راستش، خیلی بامزه است.
‫ولی اونجا خیلی ازشون می‌گفتی.
‫امشب می‌تونم یکی دیگه باشم...
‫و اصلا گردن خودم نیفته.
‫ولی نه، گند زدم.
‫دنبال مجرمن.
‫چشمش باز شد. ‫دو، سه.
‫نفسش گرفته. ‫نور بندازین.
‫- بند میارم. ‫- چهار سی‌سی لورازپام.
‫خیلی راحت اونجا دراز کشیده بود، ‫ولی یهو...
‫- هنوز نفسش بالا نمیاد. ‫- اتاق سه! گلوله.
‫لوله‌اش رو کند!
‫باید دوباره لوله‌گذاری کنم.
‫- وای خدا. ‫- محفظه تنفسی بیارین.
‫- خانواده رو ببرین بیرون. ‫- برین کنار کارمون رو بکنیم.
‫- لطفا بیرون منتظر بمونین. ‫- لورازپام چی شد؟
‫درست شد.
‫- تونی. ‫- بابا؟
‫- آقای سوپرانو. ‫- تونی؟
‫- چیه عزیزم؟ ‫- من کی هستم؟ کجا می‌رم؟
‫ما همین‌جا پیشتیم. ‫تونی، من کی هستم؟
‫آماده لوله‌گذاری باشین. ‫آقا، صدام رو می‌شنوین؟
‫من کی هستم؟ ‫کجا می‌رم؟
‫- بابا! ‫- تونی!
‫باید اصرار کنم شما برین.
‫بهتره شاهد لوله‌گذاری نباشین.
‫- چی شده؟ ‫- تازه برگشتی؟
‫ماشین مت روشن نمی‌شد.
‫- حداقل غذا خوردی؟ ‫- آره.
‫حال بابا الان زیاد خوب نیست. ‫بیرونمون کردن.
‫من باید برم.
‫- چی شده؟ ‫- یه دقیقه از کما خارج شد.
‫لوله تنفسش رو بیرون کشیدن.
‫خوبه دیگه؟ ‫یعنی خودش نفس می‌کشه.
‫مجبور شدن دوباره لوله‌گذاری کنن.
‫- امان از دست جونیور. ‫- آنتونی سوپرانو نمی‌میره.
‫نمی‌دونم همه چی می‌گن.
‫کسی نمی‌گه می‌میره.
‫یکیتون لطفا این‌ها رو می‌بره خونه؟ ‫دو بامداده.
‫نباید تو آی‌سی‌یو زندگی کنی. ‫دو شب متوالی خیلی زیاده.
‫من چیزیم نیست. ‫مدو دیشب پیشم بود.
‫- امشب هم می‌مونم. ‫- می‌خوام برگردی.
‫خیلی‌خب، ملت به خونه زنگ می‌زنن. ‫یکی باید اونجا باشه.
‫مامان، چای می‌خوری؟
‫ون هلسینگ، بیا بریم.
‫- من می‌برمش. ‫- من می‌برم.
‫- سر راه منه. ‫- چرت نگو، خونه تو که بلووئه.
‫- به تو چه؟ ‫- تو اسفولیاتلا خریدی!
‫بریم.
‫دوباره به دستگاه وصلش کردیم.
‫گلوله هم لوزالمعده‌اش رو سوراخ کرده، ‫هم کیسه صفرا.
‫مشکل اصلیمون سپتیسمیه. ‫عفونت خونه.
‫بی‌هوشش کردم ‫و بستمش...
‫تا نتونه لوله تنفسش رو بیرون بکشه.
‫- خیلی‌خب، بعدش چی می‌شه؟ ‫- همون‌طور که قبلا گفتیم،
‫احتمالا نتیجه خیلی خوبی نداشته باشه.
‫با دکتر پلپلر تماس بگیریم؟
‫من بهش خبر می‌دم. ‫به تاشلین هم می‌گم. یه سر میاد.
‫می‌دونه رو به موته؟
‫مطمئن نیستیم.
‫به آمنی خوش اومدین. ‫امرتون؟
‫فینرتی هستم. ‫تماس گرفتم و اتاق رزرو کردم.
‫بله آقای فینرتی، ‫امشب یه اتاق تک‌تخته براتون داریم.
‫می‌خواستین با کارت «ویزا» حساب کنین؟
‫آره.
‫باید واسه سوانح احتمالی ‫کارتتون رو بگیرم.
‫حتما.
‫[کوین فینرتی]
‫اتاق ۷۲۸. ‫آسانسور سمت چپتونه.
‫شب خوبی داشته باشین.
‫ممنون.
‫- شبتون به خیر. ‫- شبتون به خیر.
‫کوین فینرتی؟
‫اسمت رو از زبون اون آقا شنیده بودیم.
‫خیلی خوش‌شانسیم ‫که باز هم می‌بینیمت.
‫شما می‌شناسینش؟ ‫خیلی مهمه.
‫چندین ماه نامه‌ها و تماس‌هامون رو ‫نادیده گرفتی.
‫خب، الان ازت شکایت می‌کنیم.
‫نه، خیلی‌خب، وایستین.
‫من اصلا کوین فینرتی نیستم.
‫کیف و کیف‌پولش رو اشتباهی برداشتم...
‫و گمون کنم یه‌کم شبیهشم؟
‫یعنی اهل همین حوالیه؟
‫ما تو صومعه زمستون وحشتناکی داشتیم...
‫و تقصیر سامانه حرارتی تو بود.
‫من کوین فینرتی نیستم.
‫- این‌قدر مغرور نباش. ‫- عوضی!
‫عه! ‫عه، آروم باشین بچه‌ها.
‫دیدی؟ ‫من رو زد!
‫نذار.. من رو زد!
‫- خوبین؟ ‫- نذارین بره!
‫می‌خواستم جلوی افتادنتون رو بگیرم.
‫تو دیدی؟
‫واسه چی شوخی کنم؟
‫خوابوند تو دهنم.
‫به کلانتری شکایت کردی؟
‫من با کارت اعتباری یکی دیگه اینجا موندم.
‫- می‌تونستی توضیح بدی. ‫- وای، خیلی مطمئنی؟
‫این کار فساده.
‫هتل نمی‌دونه اون اطراف ‫معبد بودایی هست یا نه؟
‫گفتن بیش از یکی هست.
‫اگه بتونم اونجا رو پیدا کنم ‫و پرس‌وجو کنم،
‫شاید فینرتی رو نشونم بدن.
‫ولی کی پیچیدگی بیشتر می‌خواد؟ ‫فقط می‌خوام بیام خونه.
‫می‌دونم. اصلا خودت نمی‌خواستی ‫به این جلسه بری.
‫موافقم. بهتره فردا حرکت کنی ‫و نری هیوستون.
‫من برات پول می‌ریزم.
‫می‌تونم پول رو بدون کارت بگیرم؟
‫ای بابا. ‫سوال خوبیه.
‫خیلی‌خب، به دونیتز زنگ می‌زنم ‫ببینم کاری از دست شرکتشون بر میاد یا نه.
‫دلم برات تنگ شده.
‫دل من هم برات تنگ شده، ‫ولی تو غرق دنیای خودت شدی.
‫حواست خیلی پرت کارته.
‫یه بخشش تقصیر خودته.
‫اگه خوابت نبرد ‫دوباره بهم زنگ بزن.
‫دوستت دارم.
‫صبح به خیر.
‫[خراب است] ‫[لطفا تحمل کنید]
‫وای!
‫- مدو جونم؟ ‫- حالش چطوره؟
‫فرقی نکرده.
‫ولی یه شب دیگه گذشته ‫و هنوز پیشمونه.
‫فرق کرده.
‫تبش به ۳۹.۱ رسیده. ‫یه کوچولو کم شده.
‫عه، دکتر پلپلر. ‫صبح به خیر.
‫شنیدم دیشب هیاهو به پا شده، ها؟
‫وای خدا. ‫وحشتناک بود.
‫چند وقته از اتاق عملم خارج شده؟
‫- آمیلازش چهل و یکه. ‫- هماتوکریتش هنوز خوبه؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫سلام. حال داداش بزرگم چطوره؟
‫هیچ مشکلی نیست.
‫یعنی فقط جراحی مشکلی نداشته؟
‫- اوهوم. ‫- سپتیسمی چی؟
‫آره، خب اون نگران‌کننده است.
‫تاشلین امروز صبح چی گفت؟
‫دکتر تاشلین امروز صبح ‫اصلا نیومد اینجا.
‫خب، مهم نیست. ‫باهاش صحبت می‌کنم.
‫بانداژش رو عوض کن، خب؟
‫یعنی ممکنه احتمالش بدتر شده باشه...
‫و ممکنه شوهرم از کما بیرون نیاد؟
‫راستش، الان کمای مصنوعیه.
‫- کلی لورازپام بهش زدیم. ‫- چی؟ چرا؟
‫تا حملاتش رو کنترل کنیم ‫و سعی کنیم با آنتی‌بیوتیک از تبش بکاهیم.
‫نوشته تبش یه کوچولو پایین اومده.
‫مشکل اینجاست که نه تنها...
‫نتیجه منفی مشخصی مد نظرمونه،
‫بلکه در این شرایط...
‫احتمال می‌دیم اگه زنده بمونه،
‫مقداری به مغزش آسیب رسیده باشه.
‫- چه آنتی‌بیوتیکی بهش می‌زنین؟ ‫- زوسین.
‫ببخشید دکتر، تابستون امسال ‫داوطلبانه تو یه آی‌سی‌یو کار کرده.
‫کلمبیا پرس تو نیویورک. ‫تو فکرشه پزشک بشه.
‫- عه، خوبه. ‫- شاید هم حقوق بخونم، نمی‌دونم.
‫صبح به خیر دکتر. ‫من خواهرشم. دیروز دیدمتون.
‫ببینین، همه‌تون کار درستی می‌کنین.
‫پیشش می‌مونین،
‫ارتباط برقرار می‌کنین، ‫ولی با خودش هم حرف بزنین.
‫درگیرش کنین. ‫شاید بهتر باشه آهنگ‌های محبوبش رو پخش کنین.
‫از شانس خوبش...
‫اینجا مرکز درجه‌یک درمان جراحاته.
‫وگرنه با جراحاتش ‫دوازده ساعت پیش مرده بود.
‫خیلی‌خب، متوجه شدم. ‫ممنون دکتر.
‫«ممنون دکتر»؟
‫«ببخشید، داوطلبانه تو آی‌سی‌یو کار کرده»؟
‫این مشاهیر باهاشون رفتار می‌کنی.
‫- دکتره دیگه مدو. ‫- چرا پای آسیب به مغز رو وسط کشید؟
‫اگه مجبور شدیم ‫یه کاریش می‌کنیم.
‫من اومدم کمک کنم بچه‌ها. ‫هر کاری باشه در خدمتم.
‫نیکا رو پیش مادر بابی گذاشتم.
‫بهتره جفتتون یه‌کم استراحت کنین.
‫بیا تو و ببینش. ‫خواهرت هم اینجاست.
‫وای خدایا. ‫وای خدا.
‫به این صحنه عادت نمی‌کنم. ‫وای خدایا.
‫- وای خدایا. نمی‌تونم... ‫- می‌دونم جنیس. می‌دونم.
‫براش آب بیار. ‫بیا اینجا، بشین.
‫- چیزی نیست، چیزی نیست. ‫- داداش منه!
‫- این‌ها چی‌ان؟ ‫- ساعت و مداد.
‫جمله بعدی رو تکرار کن:
‫«هیچ شرط و اما و اگری نیست.»
‫اگه حوصله داشتم می‌گفتم.
‫تهدیدهات به درد عمه‌ات می‌خوره.
‫نه، جمله رو تکرار کن.
‫این آدم چی می‌گه؟!
‫این‌ها می‌خوان به دولت نشون بدن...
‫اگه به آنتونی سوپرانو شلیک کردی ‫که ما قبول نداریم،
‫قطعا تعمدی نبوده...
‫و گیج شده بودی ‫یا حواست نبود.
‫- لطفا راهنماییش نکن. ‫- برادرزاده‌ام آنتونی؟
‫- واسه همین الان بازداشت شدی. ‫- مل کجاست؟
‫وکیل سابقت آقای ملووین رو ‫اخراج کردی و من رو استخدام کردی.
‫چون دستش بعد از سکته‌اش فلج شده بود ‫و بهت اضطراب می‌داد.
‫اگه کسی به برادرزاده‌ام شلیک کرده، ‫کار خودش بوده.
‫خیلی افسرده است.
‫اگه خصومتی دارین، ‫به من مراجعه می‌کنین.
‫همچنین، من هفتگی پول می‌گیرم.
‫براش نگه می‌دارم ‫تا سرپا بشه،
‫یه بخشیش رو به کارملا می‌دم...
‫تا خونه و اونجا رو اداره کنه.
‫- خوبه. ‫- حتما.
‫کسی سوالی نداره؟
‫فعلا سوال شخصی ‫راجع به خودتون نپرسین،
‫راجع به خانواده بپرسین.
‫- بله، ویتو. ‫- شرط‌بندی ورزشی رزویل.
‫حقمه که الان به من برسه.
‫- یوجین همراه من بود. ‫- عه، من چی گفتم؟
‫سوال شخصی نباشه!
‫جونیور رو چیکار کنیم؟
‫زندانیه. ‫از دست ما خارجه.
‫- نه لزوما. ‫- پیرمرد خرفتی بیش نیست.
‫من می‌گم کاری نکنیم. ‫بذاریم بپوسه، کلا قطع ارتباط کنیم.
‫همین الان به این خجالت خاتمه بدیم.
‫طرف به برادرزاده خودش ‫که رئیس این خانواده است شلیک کرده.
‫تونی باید بگه جونیور رو چیکار کنیم.
‫- درسته. ‫- بابی،
‫احترامت واجبه، ولی تو اون شب ‫کدوم گوری بودی؟
‫چرا اون مواظب جونیور بود؟
‫من کارهای خانوادگی دیگه‌ای داشتم.
‫از زنم بپرس. ‫تونی داوطلب شد.
‫دیگه کاری نداریم؟ ‫من برمی‌گردم بیمارستان.
‫اخیرا باید همه‌چی رو مشکل کنه.
‫رزویل از بدو تاریخ مال جونیور بود،
‫یعنی حالا که جونیور کنار رفته ‫به بابی می‌رسه.
‫ویتو همین‌جوریش ‫بیش از همه...
‫از اتحادیه‌ها درآمد داره.
‫بذارین خودش اول بره بیمارستان،
‫پاچه‌خار چاق.
‫من واسه اتاق تونی ‫یه استریوی قشنگ می‌خرم.
‫بهش نیازی نداره.
‫این عوضی رو ببین.
‫کیه که دلش نخواد ‫راحت کنار بکشه؟
‫شاید بدبخت...
‫سرطان بدخیمی داشت.
‫خودکشی ارثیه.
‫شاید مادرش یا پدرش...
‫وقتی یوجین بچه بود ‫با لوله گاز خودکشی کرده.
‫احتمالا پسرش با مواد خودکشی کرده.
‫من بهتر از همه می‌شناختمش، ‫ولی باز هم...
‫شاید مشکل خاصی داشت ‫و حس می‌کرد نمی‌تونه به کسی بگه.
‫این هم پیش میاد.
‫حداقل خوبه که تونی اصلا ‫خبر خودکشیش رو نشنید.
‫خودش کلی بدبختی داره.
‫پرستاره بهم گفت ای‌جی رو دیده.
‫واقعا؟
‫ازش خواستم مجموع آثار تونی بنت بابا رو ‫از خونه بیاره.
‫آره، یه‌کم عجیب بود.
‫به نظرت بزرگ شدن ‫تو خانواده سوپرانو این‌جوریه؟
‫لابد دیگه. ‫چه بدونم.
‫با من بیا.
‫من بهت چی گفتم؟
‫داشتیم حرف می‌زدیم.
‫باهاشون حرف نزن. ‫هیچی نگو.
‫سی‌دی‌های پدرت کجاست؟
‫- یادم رفت. ‫- وای خدای بزرگ، آنتونی.
‫- همه به جز تو دارن کمک می‌کنن. ‫- مرسی مامان.
‫اگه کمکت در همین حده، ‫کاش می‌رفتی کلاس.
‫وقتی پدرم بیمارستانه؟
‫برو اغذیه‌فروشی خیابون براد. ‫چندتا بیگل بخر.
‫خب؟ واسه هرکی اینجا هست بگیر.
‫از این طرف برو.
‫ببین. کریس این رو فرستاده.
‫استریو کوچولوئه.
‫مدو، خدایا، از من بشنو،
‫انگار خیل بزرگ شده. ‫خیلی چیزها بلده.
‫دکتر خیلی خوبی می‌شه.
‫از ماشینم چندتا سی‌دی آوردم.
‫ایول، این یکی رو دوست داری.
‫آنتونی، آنتونی.
‫سلام کلانتری ناتینگهام.
‫سرزمینم رو به مورتادلا می‌فروشی، ها؟
‫ساندویچ اینجا حرف نداره. ‫نمی‌شه ازش گذشت.
‫اون بیماری که تو اون خراب‌شده...
‫گرفته بودی چی شد؟
‫احتمالا این درمانش باشه.
‫آره، از شنیدن جریان تونی ناراحت شدیم.
‫من هیچ حرفی از این ماجرا ندارم، پس...
‫من چنین سوالی نکردم. ‫حالش چطوره؟
‫داغونه. ‫می‌خواین نظر من رو بدونین؟
‫به نظرم واسه ساندویچ نمیای اینجا.
‫به نظرم دلت واسه من ‫تنگ می‌شه که میای.
‫ببین، تقصیری نداری. ‫حتما کار الانت خیلی افسرده‌کننده است.
‫- راستی، جنگ با ترور چطوره؟ ‫- پیش می‌ره.
‫شنیدم «فیلدکرست» گفته ‫یه کامیون حوله‌اش گم شده.
‫راستش، یه مقدار وقت گذاشتیم ‫تا شبکه‌های مالی...
‫تأمین‌کننده تروریست‌ها در سراسر جهان رو ‫شناسایی کنیم.
‫- نه بابا. ‫- دزدی کامیون، مواد مخدر.
‫راستش، اگه خبری از خاورمیانه‌ای‌ها...
‫و پاکستانی‌ها به گوشت رسید،
‫خیلی ممنون می‌شیم تماس بگیری.
‫- به شما خبر بدم؟ ‫- کشور تو هم هست، مگه نه؟
‫انگار من می‌دونم ‫اینا چه شکلی‌ هستن.
‫ماتوش ژیا رو که می‌شناختی. ‫تو کلوپ نامزدت بود.
‫موادفروش بود، دوست اون بود.
‫تا شما بهم نگفته بودین ‫از نظر سیاسیش خبر نداشتم.
‫بهتره یادت بمونه.
‫من با تروریسم شوخی ندارم.
‫تونی رو که اصلا نگم.
‫این ماشین کل اون آخرهفته‌ای...
‫که همگی رفته بودیم...
‫لانگ بیچ آیلند ‫تو ماشینت پخش می‌شد.
‫یادته آرتی و شارمین واسه اولین بار ‫قطع ارتباط کرده بودن؟
‫بعدا باز هم بارها کردن.
‫گفته بود گذاشته بود تو اقیانوس ‫غرق بشه. یادته؟
‫امواج بلندش کردن...
‫و با سر کوبوندنش تو ماسه.
‫وای خدایا، امان از دستش دم آب.
‫یادته اون کالزونه بزرگ رو خورده بود ‫و عضلاتش گرفته بود؟
‫مجبور شدی بری دنبالش.
‫داشت تو رو از موهات می‌کشید پایین.
‫وای...
‫تصور کن.
‫یه موقعی اون‌قدر مو داشتی...
‫که طرف می‌تونست دو دستی ‫موهات رو بکشه.
‫حالت خوب می‌شه تونی. ‫من می‌دونم.
‫دکترها هم می‌گن خوب می‌شی.
‫خیلی مطمئنن.
‫می‌دونن خیلی قوی‌ای.
‫عین بوفالو قوی‌ای.
‫خودت می‌دونی ‫همیشه از همینت خوشم می‌اومد.
‫وقتی زور بازوت رو به رخم می‌کشیدی...
‫وای خدایا، تونی.
‫قبلا خیلی ازت خوشم می‌اومد.
‫الان که یادش می‌افتم، ‫حسش می‌کنم.
‫حالت خوب می‌شه تونی.
‫دوست‌هات و بچه‌هات ‫همگی دوستت دارن.
‫خیلی وقت پیش که رفته بودی ام‌آرآی...
‫بهت گفته بودم جهنمی می‌شی.
‫تو هم موقع جداییمون ‫همون حرف رو بهم زدی.
‫راست می‌گفتی. ‫حرف خیلی زشتی بود.
‫گناهه...
‫و بابتش قضاوت می‌شم.
‫تو پدر خوبی هستی.
‫به دوست‌هات اهمیت می‌دی.
‫آره، رابطه ما سخت بود.
‫چه بدونم، دلمون خیلی...
‫از هم تیره شد. ‫نمی‌دونم چرا.
‫ولی تو جهنمی نمی‌شی.
‫برمی‌گردی اینجا.
‫من دوستت دارم.
‫آقای فینرتی، ‫ببخشید این‌قدر طول کشید،
‫ولی یه چیزهایی تو سی‌تی اسکن دیدم ‫که خوشم نیومد...
‫و واسه همین ام‌آرآی نوشتم.
‫چند وقته من اینجام؟
‫این نواحی تیره رو...
‫تو ام‌آرآی خودتون می‌بینین؟
‫به این بخش‌های مغزتون اکسیژن نرسیده.
‫- آها. ‫- متأسفانه، این علائم...
‫- نشانه آلزایمره. ‫- چی؟
‫بهتره وقتی رفتین خونه ‫به عصب‌شناس مراجعه کنین،
‫ولی رادیولوژیستمون اینجا ‫نتایج رو دیده و تأیید می‌کنه.
‫آلزایمر؟ ‫من که چهل و شش ساله‌ام.
‫- می‌دونم. ‫- یعنی چی؟
‫امان از دست این سفر مسخره.
‫خبر خوش از این قراره که درمانش...
‫عین سابق خیلی بد نیست.
‫عین حکم اعدامه.
‫آدم ده پونزده سال عین اسمورف‌ها ‫زندگی می‌کنه...
‫و بعدش شلوارش رو خراب می‌کنه ‫و می‌میره.
‫خودم آشنای آلزایمری دارم.
‫آقای فینرتی، با دکترهای خودتون صحبت کنین.
‫اسم من فینرتی نیست.
‫کیف و کیف‌پولم رو گم کردم ‫و مال اون رو برداشتم.
‫خلاصه شما کارت بیمه اون رو ‫از کیف‌پول اون برداشتین.
‫- حالا نظرت چیه؟ ‫- خب، اسمتون چیه؟
‫چه فرقی می‌کنه؟ ‫به زودی خودم رو نمی‌شناسم.
‫می‌تونین یه‌کم اینجا استراحت کنین.
‫به جز ضربه خفیف وارده ‫به سرتون چیزیتون نشده.
‫ممکن بود گردنتون ‫با اون سانحه بشکنه.
‫من گم شدم.
‫ای‌جی می‌خواست بیاد...
‫ولی بوریتو خورده بود ‫و دل‌درد شدیدی داشت.
‫شرکت حقوقی درک کرده ‫و گذاشته از کارآموزیم...
‫مرخصی بگیرم و بیام اینجا.
‫فین داره میاد.
‫خیلی ازت خوشش میاد.
‫امروز صبح داشتم مطالعه می‌کردم ‫و این رو پیدا کردم.
‫می‌خوام برای تو هم بخونم.
‫اثر ژآگ پروره...
‫«ای خداوند بزرگ...»
‫«که در آسمان، همان‌جا بمان...»
‫«و ما هم روی زمین می‌مانیم...»
‫«که گاهی خیل زیباست.»
‫ببین، من دارو خوردم.
‫چقدر از پریوس سرت می‌شه؟
‫باید در بزنی بیای تو.
‫باید با ماشین‌های نیمه‌برقی آشنا بشی مدو.
‫مهمه. ‫بحث آینده همینه.
‫چرا داری با ماشین نیمه‌برقی ‫اذیتم می‌کنی؟
‫اصلا برام مهم نیست. ‫شب تا صبح بیدار بودم.
‫آهای، خسته‌ای؟ ‫بیچاره.
‫محیط‌زیست اصلا برات مهم نیست.
‫تو از این ناراحتی؟
‫از این که وقتی به مامان گفته بودی میای، ‫من دیشب بیمارستان بودم؟
‫نه من نه هیچ‌کس دیگه‌ای ‫بابتش بهت خرده نگرفت.
‫همگی خیلی خوشحالیم ‫دل‌دردت خوب شد، خب؟
‫نگاهت به بشقاب غذام رو دیدم.
‫تو خونه خودم نمی‌تونم غذا بخورم؟
‫من به بشقابت نگاه نکردم. ‫خیالاتی شدی.
‫به نظرت خیلی شرم‌آور نیست؟
‫چی؟
‫همین، خانواده ما.
‫عموی خنگول بابامون ‫بهش شلیک می‌کنه؟
‫- یعنی چی؟ ‫- آره، شرم‌آوره.
‫نمی‌خوام فرض کنم ‫والدین فین چی می‌گن.
‫خب، من خیلی به دوست‌هام اهمیتی نمی‌دم.
‫می‌دونن کار بابا چیه، ولی بعضی‌هاشون ‫عمو جونیور رو یادشونه.
‫همیشه عین مومیایی بود.
‫- چرا بابا می‌رفت پیشش؟ ‫- بابا رو که می‌شناسی.
‫این رسم و رسومات خانوادگی ‫ایتالیایی رو خیلی جدی می‌گیره.
‫آره، برام سخنرانی کرد. ‫حالا وضعمون رو ببین.
‫می‌دونم.
‫این خبرنگارهای عوضی رو ببین.
‫آهای! ‫تف به روتون!
‫من با کمال میل پیش تونی می‌شینم.
‫قانون بیمارستانه ‫که فعلا فقط خانواده باشه، ولی ممنون.
‫انجی زنگ زده بود.
‫گمون کنم سرش با کارش خیلی شلوغه.
‫- خوراکی می‌خوری؟ ‫- آها.
‫عه، ببین کی اومده.
‫سلام، من اینجام.
‫خب، چی شده؟ ‫الان دیگه برنامه‌ریزی رسمی کردین...
‫کی پیش بابا بمونه ‫و من کی نباید باشم؟
‫ای‌جی، راستش گمون نمی‌کردم ‫دلت بخواد بیای.
‫مریض بودم و می‌خواستم درس بخونم،
‫معمولا همه بابت همین بهم می‌توپن.
‫لابد همیشه باید یه چیزی باشه، مگه نه؟
‫بیا اینجا بشین، خب؟
‫«درس.» ‫تو نیویورک می‌ره کلوپ.
‫خب، زیادی بهش رو می‌دی. ‫هنوز ازش محافظت می‌کنی.
‫می‌دونم از تونی اجتناب می‌کنه، ‫آخه طاقت نداره این‌جوری ببیندش.
‫- وحشت می‌کنه. ‫- همه وحشت می‌کنن.
‫اون نباید ببینه؟ ‫خودت که می‌دونی هم‌سن و سال‌هاش...
‫اون سر دنیا تو جنگن.
‫یه چیز جالب بگم؟ ‫جنیس متوجه شده...
‫وقتی ای‌جی از احتمال ‫زنده نموندن تاونی می‌گه،
‫نمی‌تونه کلمه «بابا» رو ‫به زبون بیاره.
‫می‌گه «آنتونی سوپرانو نمی‌میره.»
‫خب، نکته روان‌شناسی خیلی خوبیه،
‫ولی این حقیقت برقراره...
‫که اگه اون بچه وظیفه‌اش رو انجام نده،
‫هیچ‌وقت خودش رو نمی‌بخشه ‫و بقیه هم نباید ببخشنش.
‫آخه ای‌جی همیشه خیلی ‫زیر سایه تونی بود.
‫خب، شاید واسه اینه که ای‌جی ‫پسر خودخواهیه و اصلا براش مهم نیست.
‫متأسفم که پسر خودت ‫دیگه در قید حیات نیست،
‫ولی پسر من رو موش آزمایشگاهی ‫نظرات تربیتی خودت نکن.
‫من اصلا ندیدم خودت سخت‌گیری کنی.
‫خیال کردی چرا این‌جوری ‫باهات حرف می‌زنم؟
‫ببین، تونی یه زخم باز داره.
‫اگه موقع تعویض بانداژش تو اتاق باشی،
‫صحنه خیلی تلخیه.
‫نمی‌دونم ای‌جی باید ‫شاهدش باشه یا نه.
‫آهای!
‫از این ملک گم شین بیرون!
‫آهای! دیروز بهتون هشدار دادم. ‫نباید از جدول جلوتر بیاین.
‫می‌دونم. ‫می‌دونم متنفری.
‫من بهت نمی‌گم چیکار کنی فین.
‫رابطه شوهرتون با عموش رو ‫چطور توصیف می‌کنین؟
‫صمیمی بودن؟
‫از مشکلات احتمالیشون خبر ندارین؟
‫من با جونیور حرف نمی‌زنم. ‫سال‌هاست نزدم.
‫شوهرم از حسم خبر داره ‫و هیچ‌وقت اسمش رو نمی‌آورد.
‫خصومت شما سر چی بود؟
‫مسئله‌ای نیست ‫که بخوام با شما در میون بذارم.
‫شوهرتون اصلا از وضعیت روانی ‫جونیور سوپرانو حرف نمی‌زد؟
‫با پرواز عادی میای؟
‫شنیده بودم به بقیه بگه...
‫جونیور داره بیش از پیش گیج می‌شه...
‫به شوهرم می‌گه جانی ‫که اسم پدرش بوده...
‫و نمی‌خواد موهاش رو اصلاح کنه ‫و از این چیزها.
‫شب وقوع سانحه ‫چه ساعتی با شوهرتون حرف زدین؟
‫- نمی‌دونم. ‫- من نمی‌رم.
‫مدو، می‌شه لطفا؟
‫- فقط می‌خوام درک کنم. ‫- چی رو درک کنی؟
‫می‌خوای واسه حمایت من ‫موقع تیر خوردن پدرم...
‫از کالیفرنیا بیای اینجا ‫یا از دانشکده دندان‌پزشکی بدت میاد؟
‫جفتش درسته. ‫خیلی بده؟
‫اگه سوال دیگه‌ای داشتین، ‫باید با وکیلم تماس بگیرین.
‫جونیور در حین بازداشتش،
‫به خواهران مک‌گوایر...
‫و سم جیانکانا اشاره کرد.
‫- ترور کندی رو می‌گین؟ ‫- آره.
‫یعنی به این مسئله مربوطه؟
‫- باید می‌پرسیدم. ‫- شوهر من اون موقع سه ساله بود.
‫وای، می‌تونم همین‌جا بخوابم.
‫چیزی نیست. ‫خوب می‌شه.
‫شلبی جی‌تی پونصد؟ ‫چهارصد و پنجاه اسب بخاره.
‫ای وای، یکی از بچه‌های دانشگاه داره.
‫تازه، موستانگ از اون ام‌تری...
‫که همیشه می‌خواستم ارزون‌تره.
‫[بادابینگ]
‫جنیفر، هر وقت فرصت شد ‫یکی دیگه برامون بیار.
‫کریس!
‫عه، احمد. ‫شما باز اومدین اینجا؟
‫باید رو این پیشخوان چادر بکشین.
‫تونی چطوره؟ ‫دختره گفت جراحتش وخیمه؟
‫- داره دوام میاره. ‫- عموش چنین بلایی سرش آورده؟
‫داشتم به محمد می‌گفتم واسه چی...
‫از این حرف‌ها نمی‌زنیم.
‫لطفا وقتی با تونی حرف زدی ‫سلاممون رو بهش برسون.
‫می‌رسونم.
‫سلام بابا.
‫من بابت این کار عمو جونیور ‫به خدمتش می‌رسم.
‫نگران نباش.
‫از بچگی می‌دیدم چقدر باهاش مهربون بودی.
‫حق نداره چنین بلایی سرت بیاره،
‫تو رو بندازه اینجا ‫و خودش قسر در بره.
‫تو بابای منی.
‫من هم یه گلوله تو سر ‫اون مومیایی کثیف خالی می‌کنم.
‫قول می‌دم.
‫باورم نمی‌شه دیگه قرار نیست...
‫با همدیگه کاری کنیم.
‫چون می‌کنیم.
‫مطمئنم.
‫سلام. ‫حالش چطوره؟
‫هنوز داروی تبش رو نزدن.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم ای‌جی.
‫در تصورت نمی‌گنجه ‫کارت چقدر واسه پدرت مهمه.
‫از کجا معلوم چقدر مهمه؟ ‫اون که اونجا افتاده.
‫خب، پس واسه من خیلی مهمه، چطوره؟
‫ممنون که این کار رو کردی. ‫خیلی به خانواده‌ات کمک کردی.
‫از دانشگاه انصراف دادم.
‫معدل این ترمم هفت شد...
‫و مدیر سال اولی‌ها گفت ‫اصلا نمی‌خواد برگردم.
‫- حالا که پدرت تو کماست... ‫- به بابا نگفتم.
‫- همه گفتن حرف‌های خوب بزنم. ‫- خدایا.
‫خیلی تو فلسفه تلاش کردم،
‫- ولی اون استاد... ‫- حالا که پدرت تو کماست!
‫برو صبحانه بخور.
‫آنتونی.
‫آنتونی، صدامون رو می‌شنوی؟