حق با تو بود. پزشکی قانونی تأییدش کرده.
جنازه رو می‌شه تحویل گرفت.
فیل، چطوره بری بیرون منتظر بمونی تا کاراش رو بکنم؟
به مادرمون قول دادم با ظاهری که برامون آشناست بدرقه‌ش کنم.
قبل از اینکه کرم پودر و این کثافت‌ها رو بمالن بهش.
وای مادر مقدس.
ماشین مدیر بنگاه کفن و دفن اومده. می‌رم پایین ببینمشون.
جان، چقدر باید منتظر بمونم؟
اگه تونی سوپرانو رو به‌حال خودش ول کنی...
هیچوقت اون بلاندتوی حیوون رو تسلیم نمی‌کنه.
- فیلی. - چشم در برابر چشم؟
مراقب پنجره‌ها باش.
هو!
ببخشید. چطورین؟
- شما جوآن هستین، درسته؟ - شما؟
ما دوستای پسرتونیم.
پسرم با من زندگی نمی‌کنه.
ما از معتادان گمنامیم.
- اسمتون چیه؟ - خب گمنامیم دیگه.
دیدم ماشینش جلو در خونه‌ست.
رفته کالیفرنیا یا وگاس. نمی‌دونم.
کالیفرنیا یا وگاس. کی رفت؟
ببخشید، باید برم سر کار.
- کدوم گوری رفته؟ - فیل...
ولم کنین.
برادر من هم‌سن پسرتون بود.
لطفا، دستمو ول کن.
کدوم گوری رفته؟
اون دیسکمن رو برمی‌دارم تو سرت خوردش می‌کنم.
فیلی، فیلی، لطفا. لطفا.
مادر طرفه، فیل. مادر طرفه.
وای پسر، اون ورزشکارها استروئید می‌زنن. واسه نوشیدنی مفتی میان.
هنوز اینجایی؟
با ماشین می‌رم مدرسه. مجبور نیستم زود برم.
چند تا آدم باحال میاره.
- تو چرا انقدر زود بیدار شدی؟ - برف‌پاک‌کن.
به‌نظر من که این روزها خواب نداری.
- نگاش کن. - وقتی هنوز خونه مادرم بودم...
به ای‌جی گفتم این نشتی رو درست کنه.
چه‌ش شده؟
هر دفعه از کنار اتاقش رد می‌شم، ولو شده رو تخت، پشت تلفنه.
از غر زدن خسته شدم.
و اگه فکر کرده می‌تونه بره دانشگاه ایست استرادزبرگ، حسابی اشتباه می‌کنه.
حالا این پسر باغبون رو نگاه.
- به این شازده حتی نمی‌شه گفت آشغالا رو ببره بیرون. - فقر انگیزه‌ی خوبیه.
- به‌نظرت زیادی به ای‌جی دادیم؟ - ولی خب مدو رو ببین.
همون خونه، همون همه چی. داره عالی پیش می‌ره.
شاید به تو رفته.
این کارو نکن. اون پسر منم هست.
خب امروز قراره مربیش رو ببینم. شاید اون یه چیزی بدونه.
- آهای؟ - اینجایم، بابا.
البته اینا نقشه‌های اولیه‌‌ن.
اگه کسی خواست اسکون پختم.
مدو! بیا نگاه مادرت چه خونه‌ای می‌خواد بسازه.
خب، و البته پدربزرگ.
تونی، ایگنتز سازنده اون قصرهای نرماندی تو منطقه تیش درایوه.
وای، ورودیش رو نگاه. چقدره، سه طبقه؟
- تی؟ - کریستوفر، سلام. کارملام.
- آدریانا اونجاست؟ - نه.
فقط می‌خواستم ببینم چه خبره. رفتم فورتانوف.
قرار بود برگرده پیش‌شون و انتخاب نهایی طرح چینی رو بهشون بگه.
ولی جواب تماس‌هاشون رو نداده. همه چی مرتبه؟
از هم جدا شدیم.
چی؟ چرا؟ چی شد؟
هیچی. رفت. قلبم رو شکست.
چند روز پیش رفت. ندیدمش.
وای نه. وحشتناکه. حالت خوبه؟
توی کلوپ ولم کرد، برای کار نیومد. اونجا بی صاحاب ول شده.
- خدای من. کاری از دستم برمیاد؟ - نه.
خب، ببین، باید برم. یکی منتظرمه.
واقعا ناراحت شدم.
کاش می‌تونستم باهاش حرف بزنم. شماره‌ای نداره؟
- تا اونجا که می‌دونم نه. - کریس، گوش کن.
دریا کلی ماهی دیگه داره.
می‌دونم. مرسی.
تونی سوپرانو و ویتو اسپاتافور درباره‌ی پروژه‌ی ترمینال اتوبوس صحبت می‌کنن.
آدریانا لا سروا.
اینطور که ما می‌دونیم یا فرار کرده یا اصلا کشته شده.
- چیزی نشنیدی؟ - کشته شده؟ چرا؟
- به نامزدش پشت کرده. - شنیدم فرار کرده.
- نمی‌دونی کجا؟ - من چه بدونم؟ مرتیکه معتاده.
بهت گفته بودم؟
- اگه خبری شنیدی، بهم بگو. - به آیک و بچه‌ها سلام برسون.
تی دستش بنده. گفت بدون اون شروع کنیم.
- باشه؟ - آره.
خب درباره این آدم چی بگیم؟
رومی‌های باستان واسش یه کلمه داشتن.
عوضی.
ولی رک بگم، دوستت داریم، ریموند.
اون ست رو ببرین. نمیادش.
- کی، کریس؟ - فلنگ رو بسته.
کریستوفر منطقی‌ترین مهره برای قربانی شدنه.
- جبران برادر مرده. - من شوهر خواهرشم.
فکر کردی نیویورک واقعا دنبال توئن، بابی؟
من از کجا بدونم؟
اگه جای اونا باشی، باید یکی از نزدیکان تونی رو بکشی.
و کی بهتر و بیشتر از همه‌ش می‌شناسدش؟
خیال نکنید که جانی نمیاد همه‌مون رو تحت فشار مالی بذاره.
من که درگیرم. هیچی نشده آدمای جانی دارن بازی درمیارن.
- خوب نیست. - در کمال احترام...
حاضرم واسه صلاح همه بمیرم. این مسخره‌ست.
- اومدش! - سلام. سلام.
بشین، بشین. بشین، بشین.
چه خبره؟
ویتو میستو، چطوری؟
- تولدت مبارک، ری. - مرسی که اومدی، تون.
اینا رو آوردم همچنین... این یکی نابه.
«آکوتو دی سوپرانو.»
تو خونه خودم می‌خوریم. از آولینوئه.
پدربزرگم می‌گفت بعضی از اجدادم تاکستان داشتن...
- ولی من از کجا بدونم، هان؟ - مرسی، تون.
- این گنجینه می‌شه. - آره، خب، هر چی.
لری! تو اینجا چه غلطی می‌کنی؟
- مگه حبس خانگی نداشتی؟ - برن به درک.
اگه خدایی نکرده اون دکتر زندان رو ببینم بهش می‌گم:
آفرین!
ببینید، نمی‌تونم بمونم.
باید برم سر جلسه.
یه چیز می‌خوام بگم.
پسرخاله‌م آنتونی، سرخود عمل کرد...
همه‌مون این رو می‌دونیم.
جوری که اصلا حرف و حدیثی توش نیست.
مشکل خشم داره.
آنتونی ناامیدم کرد، اونم جوری که اصلا هرچی بگم کمه.
و همه‌مون رو انداخت تو خطر.
با این وجود...
برام روشن شده که اگه دستشون بهش برسه...
سریع دخلش رو نمیارن.
منظورم شکنجه‌ست.
به همین دلیل، حتی اگه می‌دونستم پسرخاله‌م کجاست... و نمی‌دونم.
تحویلش نمی‌دادم.
همون‌جوری ازش محافظت می‌کنم که در شرایط مشابه...
از تک تک شماها محافظت می‌کردم.
می‌دونم چی می‌خواین بگین: «بابا من که همچین خبطی نمی‌کنم.»
خدا خیرتون بده، منم امیدوارم.
ولی ما یه خانواده‌ایم.
و حتی تو این روزگار مریض، این یه ارزشی داره.
پس با هم، به عنوان یه خانواده حلش می‌کنیم،
مهم نیست چه تأثیری روی امنیت شخصی کسی،
امنیت مالیش، یا هرچی داشته باشه.
می‌بینم برادرزاده‌م اینجا نیست و مهمه که فعلا آفتابی نشه.
ازتون می‌خوام هواش رو داشته باشید، ازش حمایت کنید.
تا آب‌ها از آسیاب بیفته.
ریموند، شرمنده نمی‌تونم بمونم.
- تولدت مبارک، خب؟ - مرسی.
- آقایون، شام رو نوش جون کنید. - می‌بینمت، تی.
مرسی. عالی بود.
فکر کردم رفتی شام تولد ریموند.
زود اومدم.
خوبه که خونه‌ای.
مرغ پارمزانی داریم.
کریستوفر اونجا بود؟
نه.
- می‌دونستی اون و آدریانا جدا شدن؟ - نه.
این بچه. مشکلش همینه. همه چی رو می‌ریزه تو خودش.
بعدش می‌گن چرا مواد صنعتی می‌زنن.
به‌نظرت پای کس دیگه‌ای وسط بوده؟
چون یه شب بود، خیلی وقت پیش.
با دخترها جمع شدیم فیلم ببینیم. آدریانا خیلی ناراحت بود.
می‌خواست درد دل کنه، بعد گریه‌کنان دوید بیرون.
می‌دونی، شرط می‌بندم چشمش یکی دیگه رو گرفته بوده.
آدما هیچی‌شون معلوم نیست.
نقشه‌هایش اغلب شگفت‌انگیز، غریزی، خودجوش...
و نه به ندرت مبهم بود.
مردانش او را پرستیده و ایمان بی‌حدی به وی داشتند.
پس از ترفیع در 1916 با شادمانی برای مرخصی به خانه بازگشت...
تا با عشق دوران جوانی‌اش لوسی ماریا مولین، ازدواج کند،
او تا آخر عمر عشق زندگی او بود.
رومل حمله‌ی عظیم به فرانسه را پیش‌بینی کرد...
و دید که تسلیحات زرهی جدید...
هنوز خیلی این خونه‌ی قدیمی رو دوست دارم.
کاش نصف این موفقیت رو با پروژه‌ی مسخره‌م داشته باشم.
لشکر پانزر، تاحدودی عینا دستاوردش به عنوان یک ستوان بود.
آره.
به حرکت یک تانک زرهی جهت می‌داد.
ببخشید، می‌خوای تنها باشی؟
نه. نه.
بلیتسکریگ در خالص‌ترین شکلش بود. کار رومل بود.
[اتاق لباس‌های خانم و آقا]
اون چیزی داشت که آلمانی‌ها بهش می‌گن فینگرشپیتزن‌گفول...
که حس ششمی برای سنجیدن موقعیته.
- سلام. - کلاد رینز.
- ممنون که زحمت کشیدی. - حدود 1500 تا توشه.
کارت رو راه میندازه.
- سلام، سیل. - سلام، بچه.
چیزی می‌خوای؟ سیب‌زمینی؟
- عجب وضعیت کثافتی شده نه؟ - درسته.
حتی نمی‌تونم برم پیش میلت. جواهر آب کنم.
همه پشت سرشون هم چشم درآوردن. لامصب، من راننده‌ی تونی بودم.
باورنکردنیه. می‌خوای راستش رو بگم؟
فرقی که تونی بین ماها و پسرخاله‌ش می‌ذاره...
اونم بعد کاری که کرده؟
این تونی بی، چی داره آخه؟
بعد من باید جور این مرتیکه رو با گلوله خوردن بکشم.
بعد تموم زحماتی که داییت برات کشیده؟ لازمه وارد جزئیات شم؟
گفتی رفتی خونه.
تریشا. تازه شنیدم پدرش فوت کرده.
بهش زنگ می‌زنم.
راستش، از قصد موندم.
باید باهات حرف بزنم، تون.
درباره چی؟
تون، ببین من سال‌هاست که مشاورم...
واسه من مقدمه‌چینی نکن، بگو چی تو کله پوکته.
- چند تا از افرادت ناراضی‌ان. - نه بابا؟
نه فقط جوون‌ها.
حرفم کسائیه که از اولش باهات بودن.
از قبل ماها کسایی که واسه پدرت کار می‌کردن.
- پالی نفله رو می‌گی دیگه؟ - من چیزی نمی‌گم.
- آره، خب، بره به درک. - تون این جماعت...
هر دستوری که بدی انجام می‌دن.
- جز این یه فقره. - اینجوری نگو.
اصلا بیخیال که تونی بلاندتو پسرخاله منه.
اگه تحویلش بدم باید کل بند و بساط‌مون رو تحویل بدیم.
اینجاست که بحث مشکل می‌شه.
- برو. - در کمال احترام...
تو یه هفته پیش آماده بودی پسرخاله‌ت رو تحویل بدی.
این مسئله‌ پشت افراد ایستادن یا رعایت قوانین نیست. نه واقعا.
پس مسئله‌ی چیه؟ چرا روشنم نمی‌کنی؟
مسئله اینه که نمی‌خوای جان چیزی بارت کنه.
نمی‌خوای تعظیم کنی.
بهش گفتی بره به درک...
که حقیقتش با توجه به شرایط چندان حرف مناسبی نبود.
- که اینطور؟ - در کمال احترام.
تو چی از درگیری‌های ذهنی من می‌دونی نفله؟
از وقتی بچه بودی می‌شناسمت، تون.
بی تعارف...
تو با قدرت مشکل داری.
این رفتار تو...
امتیازیه که از تو یه رهبر کارکشته ساخته.
ولی همه ماها یه نقصی داریم. حتی تو.
هفت گناه کبیره و مال تو غروره.
در کمال احترام.
روحت هم خبر نداره که شماره یک بودن چه مکافاتیه.
تک تک تصمیماتی که می‌گیری رو تک تک جنبه‌های تک تک چیزها تأثیر می‌ذاره.
یه جورایی تحملش غیرممکنه.
و در نهایت، تنها خودتی و اون همه دردسر.
متأسفم که اینجوری احساس می‌کنی.
این مسیریه که انتخاب کردم.
و شماهایی که باهام هم مسیر نیستید...
خب، این منو ناراحت می‌کنه و به وقتش به‌حسابتون می‌رسم.
کار دیگه‌ای نداشتی؟
- بنی، درسته؟ - حالتون چطوره، آقای لیوتاردو؟
نشسته بودم دابلیواف‌ای‌ان گوش میدادم که یهو گفتم «این همون پسره نیست که راننده تونی بود؟»
دارم می‌رم بیمارستان.
خب این دست خودته.
نه، نه، یعنی مادرم، اون...
- دوست رئیست کجاست؟ - کدوم دوست؟
زبون درازی نکن بچه. زبون درازی نکن.
- بلاندتو کجاست؟ - نمی‌دونم!
این تازه اولشه.
- سلام، تونی. - سلام، تونی.
خدایا.
جمجمه‌ش شکسته.
- حرف می‌زنه؟ - یه کم.
گوش کن، بن، می‌خوام بدونی که همه هزینه‌هاش...
از طریق بیمه‌ی درمانی اتحادیه لوله‌کش‌ها پرداخت می‌شه. خودم پیگیری می‌کنم.
می‌دونی چیه؟ داشتیم حرف می‌زدیم...
و به‌نظرم وقتشه که مشتری‌های خودت رو پیدا کنی.
برای کتک زدن مردم دیگه سنی ازت گذشته.
- لری کجاست؟ - خونه موند.
اون پدرخوانده‌ی پسره‌ست.
خودش بهم زنگ زد، گفت میاد پیش پسره.
حبس خانگی.
باشه.
عجب اوضاعی شد.
- می‌خوای چیکار کنی؟ - من می‌خوام چیکار کنم؟
می‌خوام اون مرد یه کاریش بکنه.
می‌خوام بهمون اجازه بده بریم بروکلین...
یه کم گوشمالی‌شون بدیم.
تونی بلاندتو برادر یه فرمانده رو کشت.
اگه تونی دوباره خواست بهشون حمله کنه؟ باید اون رو حذف کنم.
ببین، همون اولی رو بده، ارگانین، 39.95
داری واسه پسره سبد میوه می‌فرستی. خوشحال می‌شه.
برای مله. بیچاره سکته کرده، باورت می‌شه؟
- از من جوون‌تره. - ملوین؟
- خدای من، چه وحشتناک. - واسه همین گفتم بیای.
نمی‌تونه صحبت کنه. یه کم لکنت‌ می‌گیره. احتمالا تا آخر عمر.
ولی این رو ببین. نه ماه، شاید یک سال...
کار می‌بره تا سرپا بشه.
مجبورن دادگاه مجدد من رو به عقب بندازن.
جدی؟
سؤال اینه که برم از این تأخیر استفاده کنم...
ولی بعد یه وکیل بگیرم که سرحال‌تر باشه؟
خب قضیه فیل و جان رو شنیدی؟
- بابی یه چیزایی گفته بود. - ولی احتمالا داری ضرر می‌کنی.
- من؟ چقدر؟ - باید باهاش حرف بزنی.
- جان؟ - بابی!
مگه جان پولات رو جمع می‌کنه؟
ببین، عمو جون، نظرت چیه؟
جان یکی از آدمای من رو تا سرحد مرگ کتک زد.
دفعه‌ی بعد یکی رو می‌کشه.
ولی چیکار می‌تونم بکنم؟ پسرخالمه.
آدرس دفتر رو دادم یا خونه؟
- دارم حرف می‌زنم. - مرده سکته کرده.
می‌خوای اشتباهی بفرستن؟ میوه‌ست. فاسد می‌شه.
هی. من این وسط گیر افتادم.
و راه خروجی نمی‌بینم.
ولی طرف رسمی نبود درسته؟
بچه‌هه. پسر فیل.
بیخیال، فراموشش کن.
ببخشید آنتونی، ولی من با این همه خبر گیج شدم.
راستش، نمی‌دونم. تو این خونه داری یه کم دیوونه می‌شی.
- به فیل بگو. - چی به فیل بگم؟
کجا می‌ری؟
مگه نمی‌خواستی باهام مشورت کنی؟
مهم نیست.
حواست باشه امروز ناهار بخوری.
فیچ لامانای بیچاره. تونی بد سابقه‌داری رو روونه زندون کرد.
می‌دونستی یه کانتینر پروولونه وارداتیم قرار بود شنبه برسه اون بندر؟
اون فیل عوضی و رفقاش بار کامیونش کردن...
و به جای راوی که محل تقسیم بار همیشگی‌مون بود بردنش وستچستر.
خدایا. اون لامصب طلای مایعه.
تونی می‌دونه چیکار باید بکنه.
به جان بگه تونی بلاندتو کجاست. فقط کوتاه بیا نیست.
البته اگر بدونه این تونی بی کجاست.
بیخیال بابا. البته که می‌دونه.
- من دلم برای کریستوفر می‌سوزه. - خواهشا بذار یه چیزی بهت بگم.
آنتونی سوپرانو حواسش جمع‌تر اونیه که بذاره خانواده‌ش بیفتن تو هچل.
اون دو تا فامیلش یه طرف. بقیه‌مون هم که...
حالا که برگشتی خونه، زندگی چطوره؟
کارملا؟
چند هفته پیش یه خواب دیدم.
قبل از این که برگردم، خواب تکراری.
- مربی قدیمی دبیرستانم رو دیدم. - چی می‌شه؟
خب...
خب، ببین اون موقع این یارو بهم گفت...
- گفت که من خاصم. - هیچ‌وقت این رو نگفته بودی.
چرا حالا؟
چیه مگه همیشه باید آیه یأس بخونم؟
رفتم مربی فوتبال پسرم رو ببینم.
ببین، داشت پسرم رو می‌ذاشت تو ترکیب اصلی، ولی حالا...
- مربی رفته سراغ یه بچه‌ی دیگه. - دلیلش چیه؟
خب، ای‌جی بیشتر انرژیش رو صرف درس می‌کنه.
می‌خواد یه دانشگاه خوب قبول شه.
بقیه مسائل چطوره؟ پسرخاله‌ت؟
خب، رفتی سراغ چیزی که چندان خوب نیست.
- مشکل چیه؟ - واقعا نمی‌تونم درباره‌ش باهات حرف بزنم.
برای من خیلی سخته که درمانت کنم...
وقتی بخش زیادی از زندگیت بسته‌ست.
چند بار باید این رو بگم؟
ببین من نمی‌خوام ناز کنم.
فقط این دردسری که درست کرده شدیدا رو من تأثیر می‌ذاره.
پس ناراحتم.
خب...
و خیلی بهش اهمیت می‌دم.
خیلی بهش اهمیت می‌دی؟
ساعت‌ها وقت گذاشتیم تا به این نتیجه برسیم...
که احساساتت نسبت به پسرخاله‌ت از سر عذاب وجدان و شرمه.
یادته؟
- اهمیت می‌دی؟ - آره، فقط دیگه مهم نیست...
فقط دوباره طبق معمول برگشتیم سر خونه اول.
و تو رفتی تو حالت فوق احساساتی.
حالت احساساتی؟ ما با هم بچگی کردیم!
ببین، خیلی شبیه قضیه‌ی پسرته.
این چیزیه که شرط می‌بندم مربی بهت نگفت.
چیزی که بیش از همه می‌خواستی بشنوی...
این بود که پسرت هم خاصه.
حرف من اینه که، هرکاری که می‌خوای بکنی،
حالا چه در رابطه با پسرخاله‌ت، چه پسرت، چه هرکس، احساسات خودت رو قبول کن.
خیلی گیجم.
ولی نمی‌تونیم درباره‌ش حرف بزنیم.
این گندکاری منه.
همه‌ی انتخاب‌هام اشتباه بود.
- چقدر؟ - 5 دلاره.
5 دلاره.
لیوانت بلیت ورودیته.
- اینا اهل کجان؟ - مانتویل.
- باید برن. - البته.
- الو؟ - کیارا!
- سلام! - نه باید بیای گرین‌بروک رود.
پاتریک گفت بهتون بگم بعضیا لیوان جعلی دارن.
با خودشون آوردن که پول ندن.
سلام، داداش. بذار لیوانت رو ببینم.
- تو بخش ورزشه. - دارن کلاه سرمون می‌ذارن.
فکر کردی مثل دانلود آهنگه؟ اون نوشیدنی مال ماست مگر اینکه پولش رو بدی.
ادبت کجا رفته!
آره!
بیا دیگه.
بگو.
الو؟
الو؟ الو.
- کیه؟ - در رو باز کن.
می‌خوام باهات حرف بزنم. شنیدم یه سری مشکل داری.
می‌خوای به همه زنگ بزنی؟
این دیگه چه کوفتیه؟
می‌دونم گفته بودی می‌خوای بسوزونمش، تی...
ولی عکسه به دلم نشست.
چون می‌دونی دمار از روزگارم درآورد.
قبول دارم، جاش تو موزه‌ست.
ولی به بچه‌ها گفتم، فرصت دارم عکس تو رو روی دیوارم آویزون کنم.
از تو آتیش درش آوردم.
این کلاه و این چیزا برای چیه؟
واسه من «هان» نکن. می‌دونی چه حسی بهم می‌ده؟
- که اون اسب کوفتی یادم بیاد؟ - ببخشید، تی.
ولی تو که دیگه اینجا نمیای.
گفتم اشکالی نداره.
دیگه اینجا نمیام چون همه‌ی خونه‌هامون تحت نظرن.
- ملاقات کردن برامون خوب نیست. - می‌دونم.
این چه وضعشه مسخره‌م کردی؟
- مسخره نیست، تی. - پس چه کوفتیه؟
مسخره نیست. خیلی پول دادم تا اصلاحش کنن.
آخه واسه چی؟ من رو خر فرض نکن، پالی.
خب باشه، یه بخشیش واسه ترمیم آسیبی بود که آتیش به پای طرف زد.
ولی گفتم حالا که شروع کردم چطوره اینجا رو مدرن کنم.
پس رفتم سراغ یه چیز سنتی‌تر.
چیزی که هویت تو رو بهتر نشون بده.
آخه پادوی حیاط؟
اون که پادو نیست. ژنراله.
کدوم ژنرال؟ کی؟
ژنرال واقعی تاریخی نیست. خود تویی.
این دیگه چه کوفتیه؟
بگو.
تو پلاک 146 مسیر 9ایه، کیندرهوک.
- رئیس. - چطوری؟
- سلام. - سلام، تونی.
بیالی و قهوه‌ت رو برات گرفتیم.
جانی سک زنگ زد کارت داشت.
چند بار زنگ زد. به نظر از یه چیزی ناراحت بود.
بیالی خوبی بود.
اختیار داری رئیس.
بعدا می‌بینمت.
راحت باش، تونی.
- چیه؟ - هیچ چیزی حل نشد.
- تموم شده، جان. - بشین تا تموم شه!
حالا از خودش بیخود شده.
بهترین چیز برای اون، برای تو، برای همه‌مون...
اینه که این قضیه رو پشت سر بذاریم و برگردیم سر کار.
- چطور می‌خوای همچین بشه؟ - چیزیه که باید درباره‌ش حرف بزنیم
برای قدم اول در نظر دارم که...
یک چهارم سهم خودم از عملیات بلومفیلد...
که پسرخاله‌م اداره می‌کرد رو بدم به فیل.
تمام روز کلمبیا پرسم. چکاپ سالیانه.
یک ساعته منتظر این دکتر کوفتی‌ام.
بعد تراکم استخوان، چربی خون دارم. شب بیا شهر، صحبت می‌کنیم.
بهت برنخوره جان ولی آی‌کیوی من 136 بود. تست هم شده.
باشه. پس فردا صبح، خونه‌م، 6:30.
- چی؟ - ساعت 9 صبح پرواز میامی دارم.
- باید اونجا اوضاع رو سر و سامون بدم. - جان...
فکر کردی وقتی جینی طبقه بالاست میام باهات سروکله بزنم؟
- اگه ازم خبری نشد، میام اونجا. - تونی. تو و فقط تو.
نه فیل بیاد. نه هیچکس دیگه.
- کیه؟ - منم.
باید بری مزرعه دنبال پسرداییت.
می‌خوام همین حالا بری اونجا، سر صبح.
شاید تموم شده باشه. ولی مراقب باش.
طبیعنا از اون منطقه خارجش کن.
باید دفنش کنی.
- باید تو این کارو بکنی. - چشم.
هیچ‌وقت فرصت نکردیم مفصل درباره آدریانا حرف بزنیم.
می‌دونم.
اگه چیزی لو داده باشی...
اگه چیزی دیده باشه.
چند بار با خودم بردمش پرداختی‌ها رو جمع کنیم.
بلوار ساحلی.
سیگارها، همیشه سرک می‌کشید.
شده بود حرفی از رالف بزنی؟ یا اون بچه‌ی بویلاکوآ؟
- نه. - یادت میاد؟
به جون خودم.
چیزی پیدا نمی‌کنی.
کتاب می‌خونم، وزنه می‌زنم.
می‌دونم چی فکر می‌کنی، تونی، ولی حالا می‌بینی.
قراره خودم رو بهت ثابت کنم.
فقط یه بار لیز خوردم، همون روز باهاش.
حاضر بود لومون بده چون نمی‌تونست پنج سال زندان بره.
- فکر می‌کردم دوستم داره. - عوضی بود.
دیگه فایده نداره بهش فکر کنی.
باشه، پس...
نه، واقعا دوستش داره.
چون خودش بهم گفت.
- تمام شب صدای حرف زدنت می‌اومد. - نمی‌تونی در بزنی؟
گفته بودی قراره درخواست استرادزبرگت رو تموم کنی.
اگه نتونی سر این ماجرا خودت رو کنترل کنی سکته‌ می‌زنی ها.
- می‌دونم. - گوشی رو قطع کن.
بعدا زنگ می‌زنی؟
نمی‌دونم چی بگم.
اون درخواست‌ها دیر شده، بدبخت شدی. به همین سادگی.
و اینو می‌دونم چون از روز اول بزرگت کردم...
از کار تو مک‌دونالد خوشت نمیاد.
می‌خوای یه کم پیازداغش رو بیشتر کنی؟
می‌دونی چیه؟ از این طعنه‌هات خوشم نمیاد.
و نمی‌خوام سال آینده مثل انگل اینجا باشی.
پس باشه. تا اون درخواست‌ها تموم نشن کل پول توجیبی‌هات رو قطع می‌کنم.
اصلا عملی نیست و خودتم می‌دونی.
- چی شده؟ - درخواست‌هاش رو پر نکرده...
- پس پول توجیبی نمی‌گیره. - پول توجیبی نداریم.
- خب، من خودم 300 دلار پول دارم. - چطور؟
من و مت یه مهمونی گرفتیم.
هر نفر پنج دلار.
‫بعد از هزینه‌ها 600 دلار درآوردیم.
‫- چه هزینه‌هایی؟ ‫- گروه موسیقی.
‫واسه همین دو هفته‌ست پای تلفن بودی؟
‫شاید بخواید بدونید، ‫گفتن بهترین مهمونی سال بوده.
‫- پس نوشیدنی هم بوده؟ ‫- ما فقط ملت رو راه دادیم تو خونه مت.
‫اینکه چی بیارن دست ما نبود.
‫درخواست‌هات رو بنویس. الان.
‫چیه؟
‫می‌دونی، جالبه.
‫- داشتم با مشاور کالجش حرف می‌زدم. ‫- کی، وگمن؟
‫نه، ای‌جی عوض شده، ‫خانم مرو.
‫گفت که ای‌جی یه بار باهاش...
‫درباره اینکه کدوم دانشگاه برای ‫برنامه ریزی مراسمات بهتره حرف زده.
‫برنامه‌ریزی مراسم؟
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫واقعا مطمئن نیستم.
‫- زیرزمینیه، درسته؟ ‫- نمی‌دونم.
‫می‌دونم که تو آدم ثروتمند زیاد می‌شناسی.
‫و بعد اون دی‌وی‌دی رو ‫مدام هی تماشا می‌کنه.
‫اونی که مایک مایرز توشه و درباره...
‫اسمش چی بود؟ ...استیو روبل، ‫همون یارو تو استودیو 54.
‫وای خدایا.
‫ آره، ولی خب می‌دونی...
‫خب، فکر کنم، می‌دونی.
‫نمی‌دونم.
‫حداقل یه اشتیاقی داره.
‫خب؟ بگو ببینم.
‫فیل باید بدونه که مجازات اجرا شده ‫و همین و بس.
‫و اینکه در نهایت دلیل اینجا بودن ما...
‫اینه که یه نونی دربیاریم ‫و حامی خانواده‌مون باشیم...
‫و پسرهامون و آینده.
‫مهم اینه.
‫قبولش نمی‌کنه. ‫از خانواده‌ش یه نفر کم شده.
‫خب پس، دوست من، ‫وظیفه توئه که مجبورش کنی قبول کنه.
‫- من؟ ‫- جان بیا درباره...
‫مشکل عظیمی که داریم صحبت کنیم.
‫که تو اون چرخه کشتار رو...
‫با کشتن اون دختره که کارماین ‫ازش خوشش می‌اومد شروع کردی.
‫لورین کالوتزو دختر نبود.
‫و کدوم آدمی میاد عاشق فامیل خودش می‌شه؟
‫چیه تو کاردینال شدی واسه من؟
‫ببین، می‌خوای کارهای مشترک ‫ساخت‌وسازمون رو تعطیل کنی؟
‫گشنه بمونی؟ باشه.
‫می‌خوای فیل یکی از بچه‌های من رو بزنه؟
‫این حسابی واسه تبدیل شدن به اون کثافت ‫پولداری که همیشه آرزوش رو داشتی کمکت می‌کنه.
‫پیشنهاد تو چیه؟
‫خب، با وجود محق بودن غمش، ‫اونم یه قیمتی داره.
‫می‌خواد خرج خانواده‌ش رو دربیاره.
‫- و؟ ‫- و چی؟
‫قیمتش رو بده. همین. دیگه نمی‌خوام چیزی بشنوم.
‫- عه، نمی‌خوای؟ ‫- من به اندازه کافی بهش دادم جان.
‫زیادی هم دادم.
‫شاید بتونم مجابش کنم.
‫راستش یه صحبت‌هایی کردیم. ‫شرط‌بندی ورزشی رو بهش دادم.
‫چرا از اول نگفتی؟ ‫خسیس عوضی.
‫چون خوشم نمیاد.
‫- می‌خواد مشاور بشه... ‫- باشه، بیا عقب‌گرد نکنیم.
‫چه آدمایی که می‌بینی ‫و سودای رئیس شدن دارن، نه؟
‫- باید بدونن. ‫- بهت گفتم.
‫گوش نمی‌دی، دیوونه.
‫خوشحالم دوباره دیدمت.
‫هنوزم مشتاق کار کردن ‫باهات هستم، جان. جدی می‌گم.
‫- قهوه می‌خوری؟ ‫- نمی‌دونم...
‫ای خدای بزرگ.
‫اف‌بی‌آی! در رو باز کن!
‫اف‌بی‌آی!
‫خدای من!
‫من باغبانم! من...
‫حتما، وصلش کن. ‫آنتونی؟
‫مأمورهای فدرال جانی سک رو گرفتن. ‫خبری نداری؟
‫تو راه اینجا با گندلر پشت گوشی بودم.
‫جیمی پتریله همکارشون بود.
‫دادستانی بروکلین تمام گروه پتریله رو ‫با جانی دستگیر کردن.
‫اگه کارماین بزرگ نمرده بود تا خود اون می‌رسید.
‫جیمی پتریله؟ اونکه یه پیرمرد مهربونه.
‫شواهد شرط‌بندی، قتل و قاچاق بهشون داده.
‫هجده سال آزگار. آشغال بزرگیه، دوست من.
‫- من اونجا بودم. ‫- چی؟ کجا؟
‫خونه‌ی جانی. ‫ماشینم هنوز تو ورودیه.
‫دارم پنج کیلومتر پیاده میرم تا خونه.
‫قانونی علیه پارک کردن ماشین نیست، ‫مگه جلوی شیر آتش‌نشانی باشه.
‫نخندیدم، نیل.
‫نه، البته که نه.
‫به هر حال، طبیعتا ‫اسم تو توی کیفرخواست نیومده.
‫بروکلینه. ‫دنبال تو نبودن.
‫پس راستش، اگه جای تو بودم، ‫شاید واقعا به خندیدن فکر می‌کردم.
‫می‌گفتم جونم به این شانس. یا همچین چیزی.
‫- آره. ‫- خوشحال باش.
‫خبر دیگه‌‌ای شد بهت زنگ می‌زنم.
‫چه‌ت شده؟ ‫کفش‌هات خیس آبه.